The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Joel'in dört nesli, Tanrı'nın bağının 1863'ten Pazar günü yasasına kadar süren aşamalı yıkımını temsil eder. Dört sayısı ayrıca Mesih'in karakterinin dört özelliğini de simgeler. Kutsal mekândaki keruvların dört yüzü vardır ve bu yüzler, kadim İsrail'in kutsal mekânın etrafında kamp kurarken benimsediği dört bölümlü düzenle uyumludur. Ayrıca dört İncil'i de temsil ederler.

As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

Yüzlerinin görünüşüne gelince, dördünün de sağ yanlarında birer insan yüzü ve birer aslan yüzü, sol yanlarında ise birer öküz yüzü vardı; dördünün de ayrıca birer kartal yüzü vardı. Hezekiel 1:10.

And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

Birinci yaratık aslana benziyordu, ikinci yaratık buzağı gibiydi, üçüncü yaratığın yüzü insan yüzü gibiydi ve dördüncü yaratık uçan bir kartala benziyordu. Vahiy 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Kutsal Kitap (Sayılar 2), 12 oymağın (Buluşma Çadırı’nın hemen çevresinde konaklayan Levi oymağı hariç) her biri üç oymaktan oluşan dört kamp halinde düzenlendiğini; kutsal alanın çevresinde dört ana yönde yerleştirildiklerini ve her birinin bir sancak, yani bayrak ya da flama altında toplandığını anlatır. Bu düzen, yeryüzündeki kampın keruvların koruduğu göksel tahtı yansıtmasıyla simgesel bir paralellik oluşturdu.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Yahuda, kutsal mekânın girişinin bulunduğu doğuya, doğan güneşe doğru dönüktü. Yahuda'nın sancağı aslandı; çünkü bu, Yahuda oymağının Aslanını temsil eder. Yahuda ile birlikte olan iki oymak İssakar ve Zebulun'du. Yuhanna'nın görümünde ilk yaratık bir aslan gibiydi; tıpkı Hezekiel'in keruvlarının bir aslan yüzü olması gibi. Ruben, insanın simgesi, güneyde Şimon ve Gad ile birlikteydi. Batıda Efrayim vardı; Benyamin ve Manaşşe ile birlikte, öküzle temsil ediliyordu. Kuzeyde Dan vardı; Aşer ve Naftali ile birlikte, kartalla temsil ediliyordu. Oymakların, göksel kutsal mekânın dört yüzüyle olan ilişkisi, dört İncil'de temsil edilir.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Matta Yahuda oymağının aslanıdır, Markos kurbanlık öküzdür, Luka insandır ve Yuhanna yükseklerde uçan kartaldır. Mesih, Yahuda oymağının aslanı olarak, peygamberlik sözünü mühürleyen ve mührünü açan kişi olarak kendini tanımlar. Matta İncili'nde Mesih'le ilgili peygamberliklerin yerine gelişine yapılan doğrudan atıf sayısı (12), diğer üç İncilin toplamındakinden daha fazladır. Kıyas bile edilemez.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Matta İncili, Tanrı’nın peygamberlik sözünü temsil eder. Hekim olan Luka, Mesih’i İnsanoğlu olarak ele alan bir bakış açısından müjdesini sunar; çünkü Luka insan yüzünü temsil eder. Markos, Mesih’in müjdesini, Mesih’in temsil ettiği kurban sunusu perspektifinden sunar; çünkü Markos öküzü temsil eder. Yuhanna ise yükseklerde uçan kartaldır; Mesih’in müjdesini sunarken Tanrı’nın derinliklerini ortaya koyar.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Matta İncili’ni peygamberlik Sözü içinde temsil edildiği üzere anlamak önemlidir. Matta İncili, Yahuda oymağının Aslanıdır; O’nun peygamberlik Sözünün Efendisidir; sırların Harika Sayanıdır; Harika Dil Bilginidir; Sözünü mühürleyen ve mührünü açandır. İsa Alfa ve Omega’dır ve O, Söz’dür. Yeni Antlaşma’nın ilk kitabı ile son kitabı peygamberlik kitaplarıdır. Çoğu kişi bu gerçeği Vahiy kitabı için bilir, ama Matta’nın Yeni Antlaşma’nın alfası olduğunu fark etmemiş olabilirler; bu yüzden Yeni Antlaşma’nın omegasıyla uyumlu olmalıdır. Sonu temsil etmelidir; bu da Vahiy kitabıdır.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Bu nedenle, Yaratılış’ın on birden yirmi ikiye kadar olan bölümlerinde ortaya konan antlaşma tarihinin çizgisine paralel bir çizgiyi Matta’da bulduğumuzda, bu, Matta kabilesinin Aslanı’nın mühürlerini açtığı bir hakikatten başka bir şey değildir. Yaratılış, Matta ve Vahiy’de temsil edilen antlaşma tarihinin on iki bölümü şimdi mühürlerinden çözülüyor ve bizim tespit ettiğimiz, Matta’nın yirmi üçüncü bölümünün bağ benzetmesinde akıllı ile akılsızın ayrılışını temsil ettiğidir. Eski antlaşma halkının üzerine yöneltilen sekiz “vay”, kurtuluş gemisine binen ve yüz kırk dört bini temsil eden sekiz can içinde peygamberî karşılığını bulur. 23, 22 Ekim 1844’te 2300 gün sona erdiğinde Göklerdeki mabette başlayan çalışmanın bir temsilidir ve yakında gelecek Pazar yasasında yeniden böyle olacaktır. 23. bölüm bu gerçeği işaret ediyor.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Yirmi dördüncü bölüm, Mesih’in dinden sapmış İsrail ile diyaloğunu yeni bitirip Yahudi Tapınağı’ndan son kez ayrıldığı sırada geçer. 24 sayısı, eski İsrail’den modern İsrail’e geçişin bir sembolüdür; Mesih’in Matta yirmi dörtte mesajını sunduğunda peygamberlik tarihinde durduğu tam noktayı işaret eder. Matta 24’ün peygamberlik mesajı, özellikle Milleritlerin tarihine ve dolayısıyla yüz kırk dört binin tarihine hitap eden satır üzerine satır yönteminin ilahi bir örneklemesidir. 24, doğruluk güneşinin ışığını yansıtan ayın üzerinde duran Vahiy on ikinci bölümdeki kilise tarafından temsil edilir. Başında 24’ü temsil eden on iki yıldız vardır; çünkü o, eski İsrail’in on iki oymağının modern İsrail’in on iki öğrencisine dönüştüğü, Mesih’in doğumuna kadar uzanan tarihi temsil eder. Yirmi dördüncü bölümde, 1798’den büyük hayal kırıklığına kadar olan Millerit tarihi temsil edilir. Ardından Matta 25 gelir.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

25 sayısı, iyi ya da kötü olsun, Levililerin bir simgesidir; ancak aynı derecede önemli olarak, bilge ve kötü Levililerin birbirinden ayrılmasını da temsil eder. Matta 25, üç tanık—ya da üç benzetme—aracılığıyla, yirmi beş sayısıyla temsil edilen ayrılma sürecini ortaya koyar. Elbette, on bakire benzetmesi hem Milleritlerin tarihini hem de yüz kırk dört binin tarihini temsil eder. Bu tarih birinci meleğin tarihidir; talantlar benzetmesi ikinci meleği, koyunlar ve keçiler benzetmesi ise üçüncü meleğin yargısını ifade eder.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Yirmi altıncıdan yirmi sekizinciye kadar olan bölümler, Fısıh’tan çarmıha gerilmeden sonraki müjde görevlendirmesine uzanan tarihi ortaya koyar.

And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

İsa bütün bu sözleri tamamladıktan sonra, öğrencilerine şöyle dedi: İki gün sonra Fısıh Bayramı’nın olacağını biliyorsunuz ve İnsanoğlu çarmıha gerilmek üzere teslim edilecek. Matta 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

26. bölümdeki çeşitli yol işaretlerinin özeti şudur: 3-5. ayetlerde İsa'yı öldürme planı. Sonra 6-13. ayetlerde İsa Betanya'da meshedilir. 14-16. ayetlerde Yahuda, Mesih'i otuz gümüş karşılığında ele verir. Sonra 17-25. ayetlerde, öğrencileriyle birlikte Fısıh gelir. 26-29. ayetlerde İsa Rab'bin Sofrası'nı tesis eder ve 30. ayette İsa, Petrus'un inkârını önceden bildirir. 36-46. ayetlerde İsa Getsemani'dedir. 47-56. ayetlerde İsa tutuklanır, sonra 57-68. ayetlerde İsa Kayafa ve Sanhedrin'in huzurundadır. 69. ayetten itibaren Petrus'un Mesih'i inkârı ortaya konur. Bölüm, son günlerde tekrarlanacak on özel yol işareti içerir.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Yirmi yedinci bölümde de on ayrı işaret taşı bulunur. İsa Pilatus’a teslim edilir, sonra Yahuda kendini asar, sonra İsa Pilatus’un huzuruna çıkarılır, sonra Barabba seçilir, Pilatus İsa’yı çarmıha gerilmek üzere teslim eder, sonra İsa ile alay edilir, sonra çarmıha gerilme, sonra İsa’nın ölümü, sonra İsa defnedilir ve sonra mezardaki nöbetçi tanıklık eder.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Yirmi sekizinci bölümde yalnızca üç işaret vardır; ilki diriliştir, onu Sanhedrin'in yalanı ve ardından büyük görev izler. Çarmıha ilişkin ve yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlanacak yirmi üç farklı işarete sahip üç bölüm.

Matthew 26 – Ten Waymarks

Matta 26 - On Yol İşareti

  1. 1. Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

    Başkâhinler ve ileri gelenlerin İsa’yı öldürme planı (3-5. ayetler)

  2. 2. Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

    Betanya’da alabastr kutuyla gelen kadının meshetmesi (6-13. ayetler)

  3. 3. Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

    Yahuda, otuz gümüş karşılığında İsa'yı ele vermeyi kabul eder (14-16. ayetler).

  4. 4. Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

    Öğrencilerle birlikte Fısıh yemeğinin hazırlanması ve yenilmesi (17-25. ayetler)

  5. 5. Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

    Rab'bin Sofrasının Tesis Edilişi (ayetler 26-29)

  6. 6. Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

    Petrus'un inkârının önceden bildirilmesi (30-35. ayetler)

  7. 7. Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

    Getsemani'deki Istırap (36-46. ayetler)

  8. 8. Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

    İsa’nın ihanete uğraması ve tutuklanması (47-56. ayetler)

  9. 9. Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

    İsa'nın Kayafa ve Yüksek Kurul önünde yargılanması (57-68. ayetler)

  10. 10. Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    Petrus'un üç kez inkârı (ayetler 69-75)

Matthew 27 – Ten Waymarks

Matta 27 - On Yol İşareti

  1. 1. Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

    İsa Pilatus’a teslim edildi (1-2. ayetler)

  2. 2. Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

    Yahuda’nın pişmanlığı ve intiharı (3-10. ayetler)

  3. 3. Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

    İsa Pilatus'un huzurunda - resmi Roma yargılaması (11-14. ayetler)

  4. 4. Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

    İsa'nın yerine Barabba'nın seçilmesi (ayetler 15-26)

  5. 5. Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

    Pilatus, İsa’yı çarmıha gerilmek üzere teslim eder (Barabba’nın serbest bırakılmasını da içerir)

  6. 6. Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

    Askerlerin alay edip kamçılaması (27-31. ayetler)

  7. 7. The crucifixion (vv. 32–44)

    Çarmıha gerilme (32-44. ayetler)

  8. 8. The death of Jesus (vv. 45–50)

    İsa'nın ölümü (45-50. ayetler)

  9. 9. Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

    Doğaüstü işaretler ve Aramatyalı Yusuf tarafından defnedilmesi (51-61. ayetler)

  10. 10. Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    Mezarın başına nöbetçi dikilmesi (62-66. ayetler)

Matthew 28 – Three Waymarks

Matta 28 - Üç Yol İşareti

  1. 1. The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

    Diriliş ve boş mezar (1-10. ayetler)

  2. 2. The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

    Başkâhinlerin ve ihtiyarların askerlere söylediği yalan (11-15. ayetler)

  3. 3. The Great Commission (vv. 16–20)

    Büyük Görev (ayetler 16-20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Tıpkı Mesih’in Beytanya’daki meshedilişinden Büyük Görev’e kadar uzanan deneyiminin, yeryüzündeki hizmetinin sona erdiğini ve müjdenin tüm uluslara duyuruluşunun başlangıcını işaret ettiği gibi, aynı yol işaretleri Tanrı’nın kalan halkının deneyiminde de, onlar sınanma süresinin sona erişine ve nihai zaferlerine yaklaşırken, tekrarlanır.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Yirmi altıncıdan yirmi sekizinciye kadar olan bölümler, Pazar yasasına giden ve onu izleyen süreçte tekrarlanan 23 ayrı işaret taşına dayalı Fısıh tarihini temsil eder.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

Daniel 8:14’te gözler önüne serilen, kutsal yerin arındırılması için başkâhinimiz olarak Mesih’in en kutsal yere gelişi; Daniel 7:13’te sunulduğu gibi İnsanoğlu’nun Günlerin Eskisi’nin huzuruna gelişi; ve Malaki tarafından önceden haber verilen Rab’bin tapınağına gelişi, aynı olayın betimlemeleridir; ve bu, Matta 25’te Mesih’in on bakire benzetmesinde anlattığı damadın düğüne gelişiyle de temsil edilir. Büyük Mücadele, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

22 Ekim 1844’te 2300 günün sona ermesi, Pazar yasasında tekrarlanır. Matta’nın son üç bölümünde yer alan 23 yol işareti, Tanrılık ile insanlığı birleştirmek için kullanılan kıymetli kana işaret eder.

“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

Göksel tapınakta insanın yararına Mesih’in şefaati, kurtuluş planı için O’nun çarmıhtaki ölümü kadar vazgeçilmezdir. Ölümüyle, dirilişinden sonra göğe yükselerek gökte tamamlayacağı işi başlattı. İmanla perdenin ardına girmeliyiz: “Öncü bizim için oraya girmiştir.” İbraniler 6:20. Orada Kalvarya’daki çarmıhtan gelen ışık yansır. Orada kurtarılışın sırlarına daha berrak bir kavrayış elde edebiliriz. İnsanın kurtuluşu, gök için ölçülemez bir bedelle gerçekleşir; sunulan kurban, Tanrı’nın çiğnenmiş yasasının en kapsamlı gereklerini karşılar. İsa, Baba’nın tahtına giden yolu açtı ve O’nun aracılığıyla imanla O’na gelen herkesin içten dileği Tanrı’nın huzuruna sunulabilir. Büyük Mücadele, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Matta'nın 23. bölümü sahte kâhinliğe yönelik kınamayı vurgular. Yirmi altıncıdan yirmi sekizinciye kadar olan bölümler, yirmi üçüncü bölümün omegasını oluşturur. Sahte Levililer, yani ihtiyarların dört nesil boyunca giderek tırmanan isyanı, son üç bölümdeki yol işaretlerini ortaya çıkardı.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Yirmi dördüncü bölüm, “satır üzerine satır” yöntemini Mesih’in yöntemi olarak tanımlar; O, var olanları, olmuş olanları ve olacak olanları tasvir etmek için Kudüs’ün yıkımını kullanır.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

MS 70 yılında Kudüs’ün düşüşü, Nebukadnezar tarafından Kudüs’ün ilk kez yıkıldığı yılın aynı gününde gerçekleşti. Nebukadnezar’ın Kudüs’ü yıkışı geçmiş tarihti; Titus Kudüs’ü aldığında, Mesih’in tarihi dünyanın sonunu temsil ediyordu. Matta 24, satır üstüne satır metodolojisini öne çıkarmakta ve böylece “metodoloji”yi peygamberlik tanıklığının bir unsuru olarak tanımlamaktadır.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Mesih, peygamber Daniel’in sözünü ettiği "yıkıcı iğrençlik"i anlamanın gerekliliğini 24. bölümde ortaya koyar; bu, William Miller’in en temel anlayışıdır ve Daniel’deki görümü tesis eden simgedir. Ayrıca bu, Adventizmin isyanını temsil eder; çünkü onlar Daniel kitabındaki "sürekli sunu"ya dair Millerci anlayışı reddettiler ve böylece 2. Selanikliler’in ikinci bölümündeki güçlü aldanışa ortak oldular. Bölüm doğrudan Luka 21 ile bağlantı kurar ve böylece 11 Ağustos 1840’tan 22 Ekim 1844’e uzanan dönemi tanımlar; bu dönem 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olanı tipler. Ayrıca Luka 21:24’teki "Ulusların zamanları" ile bağlantı kurar; bu, Musa’nın "yedi zaman"ının kilidini açan temel bir anahtardır ve aynı zamanda Vahiy on birinci bölümdeki tapınağın ölçülmesiyle de uyum içindedir.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Yirmi üçüncü bölümle başlayıp 24 ve 25 ile devam eden ve ardından 26'dan 27'ye kadar olan bölümlerle sonuçlanan, yirmi üç işaret taşı içeren üç bölüm vardır. Bu yirmi üç işaret taşı, yirmi üçüncü bölümün alfasına karşılık gelen omegadır. Yirmi altıncı bölüme yirmi yedi ve yirmi sekiz eklendiğinde "81" eder; bu, kâhinliğin bir sembolüdür. Üç tanığa dayanarak (Yaratılış, Matta ve Vahiy) 11'den 22'ye kadar olan bölümler tek bir hattır. 23'ten 28'e kadar olan bölümler, 23 ile başlayıp 23 ile biten bir hakikat hattıdır.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Birinci bölümden onuncu bölüme kadar olan bölümler, Matta kitabındaki üç peygamberî çizgiden ilkidir. On bölüm, ardından on iki bölüm, ardından altı bölüm. İlham bize Kutsal Kitap’taki bütün kitapların Vahiy’de buluşup Vahiy’de sona erdiğini bildirir ve bu nedenle Kutsal Kitap’taki bütün kitaplar Matta’da da buluşup Matta’da sona erer. Yahuda oymağının Aslanı'nın yüzü olarak Matta, on iki ayrı Mesihî peygamberliği tanımlar ve bu on iki pasaj, Milleritlerin ve yüz kırk dört binin tarihinin yol işaretlerini ortaya çıkarır. Vahiy kitabı İsa Mesih’in vahyiyle başladığı gibi, Matta birinci bölüm de Musa’nın yaşamı ve tanıklığıyla ve Mesih Karşıtı’nın tarihiyle bağlantı kuran, ayrıca muzaffer kilisenin peygamber, kâhin ve kral tarafından temsil edilen üç unsurunu tanımlayan bir İsa Mesih vahyini sunar.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Matta, Tanrı’nın seçilmiş bir halkla yaptığı antlaşma bağlamında İsa Mesih’in açıklanışıyla başlar. İbrahim’den Davut’a kadar on dört nesil, Davut’tan Babil sürgününe kadar on dört nesil ve Babil’den Mesih’e kadar da bir başka on dört nesil vardır. Matta’daki Mesih’in soyağacı Musa’yla paralellik gösterir; çünkü Musa alfadır, Mesih ise omegadır. Musa’nın yüz yirmi yıllık hayatı, Nuh’un tarihinde yüz yirmi yıllık mühletle örtüşür. Bu nedenle Nuh’un antlaşması, seçilmiş bir halkın antlaşmasıyla bağlantılıdır. Musa’nın yüz yirmi yılı, kırkar yıldan üç dönemi temsil eder; ilk kırk yılın sonunda Musa’nın bir Mısırlıyı öldürmesiyle, ikinci kırk yılın sonunda ise ilk doğanların, Firavun’un ve ordusunun öldürülmesiyle sonuçlanır. İkinci kırk yıllık dönem Kadeş’teki bir isyanla, üçüncü kırk yıllık dönem ise Kadeş’teki ikinci isyanla sona erdi. Alfanın üç peygamberî çizgisinin tümü Kadeş’te sona erer ve Matta’nın soyağacındaki üç peygamberî çizgi ise Davut’ta, Babil sürgününde ve Antlaşmanın Elçisi’nde son bulur.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Musa’nın alfası Mesih’in omegasıyla hizalandığında, Kadeş’in altı tanığı vardır; ki bu 1863 ve Pazar yasasıdır. Matta’nın soyağacı Kral Davut’u Kadeş’e yerleştirir; Mesih yüz kırk dört binle ahdi tasdik ederken, sapmış Adventizm’in Babil’e götürüldüğü yer burasıdır. Davut’u Pazar yasasına yerleştirerek, otuz yaşında hizmet etmeye başlayan üç insan temsilciden biri olan Davut için ikinci bir tanıklık tesis edilir. Mesih, Davut, Yusuf ve Hezekiel’in hepsi hizmetlerine otuz yaşında başladı. Birlikte, hizmete otuz yaşında başlayan bu dört kişi, mücadele eden kilisenin muzaffer kiliseye dönüştüğü zamanda Tanrısallık ile insanlığın birleşimini temsil eder. O kilise bir peygamber, bir kâhin ve bir kraldan oluşur. Bu dönüşüm, aynı zamanda Kadeş olan Pazar yasasında işaretlenir; böylece Matta’nın soyağacındaki Davut, otuz yaşındaki Davut’la hizalanır.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Otuz yıllık hazırlık süresi, İbrahim’le yapılan antlaşmanın dört yüz otuz yılıyla, ayrıca kâhinlik yaşıyla ve Daniel 12:11’deki 1290 yılla örtüşür. Bir sonraki makalede, Matta kitabındaki bu on iki Mesihî peygamberlik sözünün her birini ele alacağız. Öncelikle Matta’da üç peygamberlik çizgisi belirliyoruz: 1’den 10’a kadar olan bölümler, ardından 11’den 22’ye kadar ve sonra 23’ten 28’e kadar.

“For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

1844’teki hayal kırıklığından sonra bir süre, Advent topluluğuyla birlikte, merhamet kapısının o zaman dünya için sonsuza dek kapandığı görüşünü benimsedim. Bu görüş, ilk görümümü almadan önce benimsenmişti. Bizim hatamızı düzelten ve gerçek durumu görmemizi sağlayan, Tanrı’nın bana verdiği ışıktı.

“I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

Kapalı kapı teorisine hâlâ inanıyorum; ama terimi ilk başta nasıl kullandıysak o anlamda değil, karşıtlarımın onu kullandığı anlamda da değil.

“There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

Nuh’un zamanında kapalı bir kapı vardı. O dönemde, Tufan’ın sularında helak olan günahkâr insan soyundan Tanrı’nın Ruhu çekildi. Kapının kapanacağına dair mesajı Nuh’a bizzat Tanrı verdi: 'Ruhum insanla sonsuza dek çekişmeyecek, çünkü o da bedendir; yine de onun ömrü yüz yirmi yıl olacak' (Yaratılış 6:3).

“There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

İbrahim’in günlerinde kapalı bir kapı vardı. Merhamet Sodom halkına yalvarmayı bıraktı ve Lut, karısı ve iki kızı dışında herkes gökten gönderilen ateş tarafından yakılıp yok edildi.

“There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

Mesih'in zamanında kapanmış bir kapı vardı. Tanrı'nın Oğlu, o kuşağın inanmayan Yahudilerine şöyle dedi: 'Eviniz size ıssız bırakılıyor' (Matta 23:38).

“Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

Zamanın akışı içinde son günlere bakıldığında, aynı sonsuz kudret Yuhanna aracılığıyla şöyle ilan etti: "Kutsal olan, gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açtığında kimsenin kapatamadığı ve kapattığında kimsenin açamadığı şöyle diyor" (Vahiy 3:7).

“I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

Bir görümde bana gösterildi ve hâlâ inanıyorum ki, 1844’te kapanmış bir kapı vardı. Birinci ve ikinci meleklerin mesajlarının ışığını görüp o ışığı reddedenlerin hepsi karanlıkta bırakıldı. Ve onu kabul edip gökten gelen mesajın ilanına eşlik eden Kutsal Ruh’u alan, ama sonradan imanlarından vazgeçip deneyimlerini bir aldanma ilan edenler, böylece Tanrı’nın Ruhu’nu reddettiler ve o artık onlarla uğraşmadı.

“Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

"İşığı görmeyenler, onu reddetmenin suçunu taşımıyorlardı. Tanrı’nın Ruhu’nun ulaşamadığı tek zümre, gökten gelen ışığı hor görmüş olanlardı. Ve bu zümre, belirttiğim gibi, hem kendilerine sunulduğunda mesajı kabul etmeyi reddedenleri hem de onu kabul ettikten sonra imanlarını terk edenleri kapsıyordu. Bunlar bir dindarlık biçimine sahip olabilir ve Mesih’in takipçileri olduklarını iddia edebilirlerdi; fakat Tanrı ile yaşayan bir bağları olmadığından, Şeytan’ın aldatmaları tarafından tutsak alınacaklardı. Görümde bu iki zümre gözler önüne serilir—izledikleri ışığı bir aldanış ilan edenler ve ışığı reddettikleri için Tanrı tarafından reddedilmiş olan dünyanın kötüleri. Işığı görmemiş olanlara, dolayısıyla onu reddetmekle suçlu olmayanlara değinilmemektedir." Seçilmiş Mesajlar, 1. kitap, 62, 63.

“It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

İmanla İsa’yı kefaretin büyük işinde izleyenler, O’nun kendi adlarına aracılığının yararlarını alanlardır; oysa bu hizmet işini gözler önüne seren ışığı reddedenler bundan yarar görmezler. Mesih’in ilk gelişinde verilen ışığı reddeden ve O’na dünyanın Kurtarıcısı olarak iman etmeyi reddeden Yahudiler, O’nun aracılığıyla bağışlanma alamadılar. İsa, göğe yükselişinde kendi kanıyla göksel mabede girip aracılığının bereketlerini öğrencilerinin üzerine döktüğünde, Yahudiler yararsız kurban ve sunularına devam etmek üzere bütünüyle karanlıkta bırakıldılar. Tipler ve gölgelerin hizmeti sona ermişti. İnsanların eskiden Tanrı’ya erişebildikleri o kapı artık açık değildi. Yahudiler, O’nun o zamanda ancak bulunabildiği tek yoldan—gökteki mabeddeki hizmet aracılığıyla—O’nu aramayı reddetmişlerdi. Bu yüzden Tanrı’yla hiçbir paydaşlık kuramadılar. Onlar için kapı kapalıydı. Mesih’i Tanrı’nın huzurunda gerçek kurban ve tek aracı olarak tanımıyorlardı; bu nedenle O’nun aracılığının yararlarını alamadılar.

“The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

İman etmeyen Yahudilerin durumu, merhametli Başkâhinimizin hizmetinden bile isteye habersiz kalan, kendini Hristiyan olarak tanıtanlar arasındaki kayıtsız ve iman etmeyenlerin durumunu gözler önüne serer. Tipik hizmette, başkâhin Kutsalların Kutsalı’na girdiğinde, bütün İsrail’in tapınağın çevresinde toplanması ve en ciddi biçimde Tanrı’nın huzurunda yüreklerini alçaltmaları gerekiyordu ki günahlarının bağışlanmasına kavuşsunlar ve topluluktan dışlanmasınlar. Şu antitipik Kefaret Günü’nde ise Başkâhinimizin hizmetini anlamamız ve bizden hangi görevlerin istendiğini bilmemiz çok daha elzemdir.

“Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

"İnsanlar, Tanrı'nın merhametle onlara gönderdiği uyarıyı cezasız kalarak reddedemezler. Nuh'un günlerinde gökten dünyaya bir mesaj gönderildi ve onların kurtuluşu, o mesaja nasıl davrandıklarına bağlıydı. Uyarıyı reddettikleri için, Tanrı'nın Ruhu günahkâr insan soyundan geri çekildi ve Tufan'ın sularında yok oldular. İbrahim zamanında, merhamet Sodom'un suçlu sakinleri için yalvarmayı bıraktı ve Lut, karısı ve iki kızı dışında herkes gökten indirilen ateşle yok edildi. Mesih'in günlerinde de böyleydi. Tanrı'nın Oğlu, o kuşağın iman etmeyen Yahudilerine şöyle ilan etti: 'Eviniz size ıssız bırakılıyor.' Matta 23:38. Son günlere bakarak, aynı Sonsuz Kudret, 'kurtulmaları için gerçeğin sevgisini kabul etmeyenler' hakkında şöyle der: 'Bu nedenle Tanrı onlara güçlü bir aldanış gönderecek; öyle ki yalana inansınlar; gerçeğe iman etmeyen, fakat haksızlıktan zevk alanların hepsi mahkûm edilsin diye.' 2. Selanikliler 2:10-12. Onlar O'nun sözünün öğretilerini reddettikçe, Tanrı Ruhunu geri çeker ve onları sevdikleri aldatmacalara bırakır." Büyük Mücadele, 430, 431.