We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”

Önceki makaleyi şu soruyla bitirmiştik: "Bu kavramlar yerli yerine oturduğuna göre, 11 Eylül’de Yoel Kitabı nasıl oldu da Pentekost’ta Petrus’un işaret ettiği mesaj haline geldi?"

Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”

Petrus, Pentekost gününde Joel’in peygamberliğinin yerine geldiğini belirtiyordu; bu da Pentekost döneminin sonunu işaret eden bir zamandır. Pentekost döneminde başlangıçta Kutsal Ruh’un bir tezahürü vardı, sonunda ise Kutsal Ruh’un daha büyük bir tezahürü gerçekleşti. Hem Kutsal Kitap’ın hem de Peygamberlik Ruhu’nun Joel’i son yağmur zamanına uyguladığını imanla anlayarak, Joel kitabının 11 Eylül’de güncel hakikat hâline geldiğini ve kitabın her unsurunun, 11 Eylül’de başlayıp Joel’in "Rab’bin günü" olarak tanımladığı son yedi belayı da kapsayacak şekilde devam eden peygamberlik tarihinden doğrudan söz edeceğini bilebiliriz.

As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.

1888'de örneklendiği gibi, 11 Eylül'de Laodikya mesajının sunumu şimdiki sınayıcı hakikat haline geldi. Yeşaya, elli sekizinci bölümde, boru gibi bir sesle Tanrı’nın halkına suçlarını göstererek aynı mesajı örneklendirir. Yeşaya'nın sesini boru gibi çıkarmaya başladığı "gün", Bağ Türküsü'nü söylediği günle aynıdır.

In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.

O gün onun için, “Kırmızı şarap bağı” diye şarkı söyleyin. Ben, Rab, onu korurum; her an sularım; ona zarar gelmesin diye onu gece gündüz korurum. İçimde öfke yok; kim savaşta bana karşı çalıları ve dikenleri diker? Üzerlerinden geçer, hepsini birlikte yakarım. Ya da gücüme sarılsın da benimle barış yapsın; evet, benimle barış yapacaktır. Yakup soyundan gelenlerin kök salmasını sağlayacak; İsrail çiçek açıp tomurcuklanacak ve dünyanın yüzünü meyveyle dolduracak. Yeşaya 27:2-6.

Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.

Modern ruhsal İsrail, geç yağmur döneminde “çiçek açacak ve tomurcuklanacak ve dünyanın yüzünü meyveyle dolduracak”; çünkü ilk yağmur bitkinin tomurcuklanmasını ve çiçek açmasını sağlar, geç yağmur ise meyveyi olgunlaştırır. New York’taki binalar 11 Eylül’de yıkıldığında, Vahiy on sekizinci bölümdeki kudretli melek indi ve geç yağmur çiselemeye başladı. O sırada Tanrı’nın bekçileri Laodikya kilisesine boruyu çalmalıydılar. Tanrı’nın halkının günahlarını teşhis eden Yeşaya’nın mesajı aynı zamanda “kırmızı şarap bağının ezgisi”dir. Yoel’in birinci bölümü tam da o mesajdır.

The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

Pethuel oğlu Yoel'e gelen Rab'bin sözü.

Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

Bunu işitin, ey ihtiyarlar; kulak verin, ey ülkenin bütün sakinleri. Bu sizin günlerinizde, hatta babalarınızın günlerinde oldu mu? Bunu çocuklarınıza anlatın; çocuklarınız da kendi çocuklarına, onların çocukları da başka bir nesle anlatsın.

That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

Kesici çekirgenin bıraktığını sıçrayan çekirge yedi; sıçrayan çekirgenin bıraktığını kemiren çekirge yedi; kemiren çekirgenin bıraktığını da yok eden çekirge yedi.

Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.

Ayılın, ey sarhoşlar, ağlayın; uluyun, ey bütün şarap içenler, yeni şarap yüzünden; çünkü o ağzınızdan kesildi.

For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.

Çünkü güçlü ve sayısız bir ulus toprağıma çıktı; dişleri aslanın dişleri gibidir, büyük bir aslanın azı dişleri vardır. Asmamı viran etti, incir ağacımın kabuğunu soydu; onu büsbütün çıplak bıraktı ve attı; dalları bembeyaz oldu. Gençliğinin kocası için çul kuşanmış bir bakire gibi ağıt yak. Rab'bin evinden et sunusu ve içki sunusu kesildi; kâhinler, Rab'bin hizmetkârları, yas tutuyorlar. Tarlalar harap oldu, ülke yas tutuyor; çünkü ekin harap oldu: yeni şarap kurudu, yağ soldu.

Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.

Utanın, ey çiftçiler; feryat edin, ey bağcılar, buğday ve arpa için; çünkü tarlanın hasadı mahvoldu. Asma kurudu, incir ağacı soldu; nar ağacı, hurma ağacı ve elma ağacı da, hatta kırdaki bütün ağaçlar kurudu; çünkü sevinç insan oğullarından çekilip gitti.

Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.

Kuşanın ve yas tutun, ey kâhinler; feryat edin, ey sunağın hizmetkârları; gelin, ey Tanrımın hizmetkârları, çul içinde bütün gece yatın; çünkü tahıl sunusu ve dökmelik sunu Tanrınızın evinden kesilmiştir. Oruç ilan edin, kutsal bir toplantı çağırın, ihtiyarları ve ülkenin bütün sakinlerini Tanrınız Rab'bin evine toplayın ve Rab'be yalvarın: Vay o güne! Çünkü Rab'bin günü yakındır; Her Şeye Gücü Yeten'den gelen bir yıkım gibi gelecektir. Gözlerimizin önünde yiyecek kesilmedi mi? Evet, sevinç ve neşe de Tanrımızın evinden kesildi. Tohum keseklerinin altında çürüdü, ambarlar ıssız kaldı, depolar yıkıldı; çünkü tahıl kurudu. Hayvanlar nasıl da inliyor! Sığır sürüleri otlakları olmadığından şaşkın; evet, koyun sürüleri de perişan oldu.

O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.

Ey Rab, sana yakaracağım; çünkü ateş kırın otlaklarını tüketti, alev de kırdaki bütün ağaçları yaktı. Kırdaki hayvanlar da sana feryat ediyor; çünkü ırmaklar kurudu ve ateş kırın otlaklarını tüketti. Yoel 1:1-20.

The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.

Yoel’in birinci bölümü, Tanrı’nın bağının yıkımını ele alır. Yeşaya “o gün”ü, son yağmurun başladığı gün olarak belirler; çünkü o gün bitkiler çiçek açıp tomurcuklanmaya başlar. Yeşaya’nın, Tanrı’nın halkının “kök salacağını”, “çiçek açıp tomurcuklanacağını” ve yeryüzünü “meyve” ile dolduracağını bildirmesi, üç aşamalı ilerleyen bir süreci tasvir eder. Bir bitki toprağa “kök salar”. Dolayısıyla “kök salmak”, zemin üzerinde durmak, yani temel üzerinde durmak demektir. “Yakup’tan çıkanlar” “kök salar” ve sonra onlara “İsrail” denir. Laodikya deneyiminden çıkanlara ise Filadelfyalılar denir; ancak o deneyimi sürdürmek, Pazar yasasında sona eren bir sınanma sürecinde zafer kazanmayı gerektirir.

The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.

Yakup’un (yerinden eden) ve İsrail’in (galip gelen) peygamberî ilişkisi, 11 Eylül’de temellere geri dönerek “kök salan”ların orada ve o anda bir antlaşma bağına girdiklerini ortaya koymaktadır. Peygamberî olarak, isim değişikliği bir antlaşmanın sembolüdür; Avram’dan İbrahim’e, Saray’dan Sara’ya, Yakup’tan İsrail’e ve diğerlerinde görüldüğü gibi. Ayette, 11 Eylül’de eski temel hakikatlere dönenler, yağmurun çiçek ve tomurcukları ortaya çıkarmaya başladığı sırada bir antlaşma ilişkisine girdiler. Pazar yasasında yağmur artık ölçüsüzce döküleceği için bütün dünya “meyve” ile dolacaktır.

Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.

Yeşaya, Yeşaya ile ve elbette diğer tüm peygamberlerle uyum içinde olmalıdır, ama Yeşaya, bağ ezgisinin bağlamında Laodikyalı Yedinci Gün Adventistlerine günahlarını göstermek için sesini boru gibi yükseltmelidir. O ezgi, bağ benzetmesinde İsa tarafından söylendi. Bağ onu ağlattı; çünkü çarmıhtan önce son kez Yeruşalim’e bakarken, Eski İsrail’in sınama döneminin sonuna geldiğini ve Tanrı’nın antlaşma halkı olarak bir kenara konulmakta olduklarını biliyordu. Aynı anda Mesih, Tanrı’nın bağından uygun meyveleri getirecek bir halkla bir antlaşmaya giriyordu. İster başlangıçta Yeşu’nun bağ öyküsü olsun, ister sonda İsa’nınki, yeni antlaşma halkı olanlar yüz kırk dört bini simgeliyordu.

Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.

Mesih, Yeşaya'nın bağla ilgili peygamberliğinden söz etti; Kardeş White da öyle.

“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.

"Bağ meseli yalnızca Yahudi ulusu için geçerli değildir. Bizim için de bir dersi vardır. Bu nesildeki kilise Tanrı tarafından büyük ayrıcalıklar ve bereketlerle donatılmıştır; O da buna uygun karşılıklar bekler." Mesih'in İbret Dersleri, 296.

It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.

Peygamberlik Ruhu'ndan gelen son ifadeye götüren bölümü okumak öğreticidir.

“Chapter 23—The Lord’s Vineyard

23. Bölüm - Rab'bin Bağı

“The Jewish Nation

Yahudi Ulusu

“The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.

İki oğul benzetmesinin ardından bağ benzetmesi geldi. Birincisinde, Mesih Yahudi din bilginlerinin önüne itaatin önemini koymuştu. İkincisinde ise İsrail’e bağışlanan zengin bereketlere işaret etti ve bunlarda Tanrı’nın onların itaatine hakkı bulunduğunu gösterdi. Onlara, itaat aracılığıyla yerine getirebilecekleri Tanrı’nın amacının yüceliğini sundu. Geleceğin üzerindeki örtüyü kaldırarak, O’nun amacını yerine getirmedeki başarısızlıkları yüzünden bütün ulusun O’nun bereketini yitirmekte olduğunu ve kendini yıkıma sürüklediğini gösterdi.

“‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’

"'Bir ev sahibi vardı,' dedi Mesih, 'bir bağ dikti, etrafını çitle çevirdi, içine bir şarap sıkma çukuru kazdı, bir kule inşa etti, onu bağcılara kiraya verdi ve uzak bir ülkeye gitti.'"

“A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.

Peygamber Yeşaya bu bağı şöyle tasvir eder: "Şimdi sevgilime, sevgilimin bağına dair bir ezgi söyleyeceğim. Sevgilimin çok verimli bir tepede bir bağı vardı; onu çitle çevirdi, taşlarını ayıkladı, içine seçme asma fidanları dikti; ortasına bir kule yaptı, içine bir de şırahane kurdu; ve üzüm vermesini bekledi." Yeşaya 5:1, 2.

“The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.

Bağcı ıssızlıktan bir toprak parçası seçer; onu çitle çevirir, temizler ve işler, ona seçkin asmalar diker ve bol bir hasat bekler. Bu toprak parçasının, işlenmemiş ıssızlığa göre üstünlüğüyle, onu yetiştirirken gösterdiği özen ve emeğin sonuçlarını ortaya koyup kendisine onur kazandırmasını bekler. Aynı şekilde Tanrı, Mesih tarafından eğitilip yetiştirilmek üzere dünyadan bir halk seçmişti. Peygamber şöyle der: “Her Şeye Egemen RAB’bin bağı İsrail halkıdır, Yahuda’nın insanları da O’nun hoş fidanıdır.” Yeşaya 5:7. Tanrı bu halka büyük ayrıcalıklar bağışlamış, kendi zengin iyiliğinden onları bol bol bereketlemişti. Meyve vererek O’nu onurlandırmalarını bekliyordu. O’nun egemenliğinin ilkelerini ortaya koymaları gerekiyordu. Düşmüş, kötü bir dünyanın ortasında Tanrı’nın karakterini temsil edeceklerdi.

“As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.

Rab'bin bağı olarak, putperest uluslarınkinden bütünüyle farklı meyve vermeleri gerekiyordu. Bu putperest halklar kendilerini kötülük işlemeye adamışlardı. Şiddet ve suç, açgözlülük, baskı ve en yozlaşmış uygulamalar hiçbir kısıtlama olmaksızın hüküm sürüyordu. Günahkârlık, yozlaşma ve sefalet çürümüş ağacın meyveleriydi. Buna belirgin bir tezat olarak, Tanrı'nın diktiği asmanın vereceği meyve bambaşka olmalıydı.

“It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.

Musa’ya açıklandığı şekilde Tanrı’nın karakterini temsil etmek, Yahudi ulusunun ayrıcalığıydı. Musa’nın, 'Görkemini bana göster' duasına karşılık, Rab şöyle vaat etti: 'Bütün iyiliğimi önünden geçireceğim.' Çıkış 33:18, 19. 'Rab onun önünden geçti ve ilan etti: Rab, Rab Tanrı, merhametli ve lütufkâr, çok sabırlı, iyilik ve gerçekte bol; binlerce kişiye merhametini sürdürür, suçluluğu, isyanı ve günahı bağışlar.' Çıkış 34:6, 7. Bu, Tanrı’nın halkından istediği meyveydi. Karakterlerinin saflığında, yaşamlarının kutsallığında, merhametlerinde, sevecenliklerinde ve şefkatlerinde, 'Rab'bin yasası kusursuzdur, ruhu dönüştürür' olduğunu göstermeleri gerekiyordu. Mezmur 19:7.

“Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.

Tanrı, Yahudi ulusu aracılığıyla tüm halklara bol bereketler ulaştırmayı amaçlıyordu. İsrail aracılığıyla, O’nun ışığının bütün dünyaya yayılması için yol hazırlanacaktı. Dünyanın ulusları, yozlaşmış uygulamaları benimseyerek Tanrı bilgisini yitirmişlerdi. Yine de Tanrı, merhametiyle onları yok etmedi. Onlara, kendi kilisesi aracılığıyla O’nu tanıma fırsatı vermeyi amaçladı. Halkı aracılığıyla açığa çıkarılan ilkelerin, insanda Tanrı’nın ahlaki suretini yeniden tesis etmenin aracı olmasını tasarladı.

“It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.

Bu amacın gerçekleşmesi içindi ki Tanrı, İbrahim’i putperest akrabalarının arasından çağırdı ve Kenan diyarında yaşamasını buyurdu. ‘Seni büyük bir ulus yapacağım,’ dedi, ‘seni kutsayacağım ve adını yücelteceğim; sen de bereket kaynağı olacaksın.’ Yaratılış 12:2.

“The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.

İbrahim’in soyundan gelenler—Yakup ve onun nesli— o büyük ve kötü ulusun ortasında Tanrı’nın egemenliğinin ilkelerini açığa çıkarsınlar diye Mısır’a götürüldüler. Yusuf’un doğruluğu ve bütün Mısır halkının yaşamını korumada yaptığı harika iş, Mesih’in yaşamını temsil ediyordu. Musa ve daha niceleri Tanrı’ya tanıklık ettiler.

“In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.

İsrail’i Mısır’dan çıkarırken, Rab kudretini ve merhametini bir kez daha sergiledi. Onları esaretten kurtarışındaki harika işleri ve çölde yolculukları sırasında onlarla olan muameleleri yalnızca onların yararına değildi. Bunlar çevredeki uluslar için bir ibret dersi olacaktı. Rab, kendisini tüm insan otoritesinin ve büyüklüğünün üzerinde bir Tanrı olarak gösterdi. Halkı uğruna gerçekleştirdiği işaretler ve harikalar, O’nun doğa üzerindeki ve doğaya tapanların en büyüğü üzerindeki gücünü gösterdi. Tanrı, son günlerde yeryüzünden geçeceği gibi, kibirli Mısır diyarından geçti. Ateş ve fırtına, deprem ve ölümle, büyük BEN’İM halkını kurtardı. Onları esaret diyarından çıkardı. Onları ‘ateşli yılanların, akreplerin ve kuraklığın bulunduğu büyük ve korkunç çölden’ geçirdi. Deuteronomy 8:15. Onlara ‘çakmaktaşı kayasından’ su çıkardı ve onları ‘göğün tahılıyla’ doyurdu. Psalm 78:24. ‘Çünkü,’ dedi Musa, ‘Rabbin payı halkıdır; Yakup mirasının payıdır. Onu ıssız bir ülkede, viran ve uluyan çölde buldu; onu dolaştırdı, onu eğitti, onu gözünün bebeği gibi korudu. Bir kartal yuvasını nasıl sarsar, yavrularının üzerinde kanat çırpar, kanatlarını açar, onları alır, onları kanatları üzerinde taşırsa; Rab de tek başına onu öylece yönetti, onunla birlikte yabancı bir tanrı yoktu.’ Deuteronomy 32:9-12. Böylece onları Kendisine getirdi, öyle ki Yüceler Yücesi’nin gölgesinin altında yaşasınlar.

“Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.

Mesih, İsrailoğullarının çölde dolaşmaları sırasında onların önderiydi. Gündüz bulut sütununa, gece ateş sütununa bürünmüş olarak onlara önderlik etti ve yol gösterdi. Onları çölün tehlikelerinden korudu, onları vaat edilen topraklara götürdü ve Tanrı'yı tanımayan bütün ulusların gözü önünde İsrail'i kendi seçilmiş mülkü, Rab'bin bağı olarak tesis etti.

“To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.

Bu halka Tanrı’nın sözleri emanet edildi. Onlar, O’nun yasasının buyruklarıyla, yani gerçeğin, adaletin ve saflığın ebedi ilkeleriyle çevrilmişti. Bu ilkelere itaat onların koruması olacaktı; çünkü onları günahkâr alışkanlıklarla kendi kendilerini yok etmekten kurtaracaktı. Ve bağdaki kule gibi, Tanrı ülkenin ortasına kutsal tapınağını kurdu.

“Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.

Mesih onların öğretmeniydi. Çölde onlarla birlikte olduğu gibi, yine onların öğretmeni ve rehberi olacaktı. Buluşma çadırında ve tapınakta, yüceliği bağışlama kapağının üzerinde bulunan kutsal Şekinah’ta ikamet ediyordu. Onların yararına sevgisinin ve sabrının zenginliğini sürekli olarak gösterdi.

“God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.

Tanrı, kendi halkı İsrail’i övgü ve yücelik kaynağı kılmak istedi. Onlara her türlü ruhsal ayrıcalık verildi. Onları kendi temsilcileri yapacak bir karakterin oluşması için yararlı olan hiçbir şeyi Tanrı onlardan esirgemedi.

“Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.

Tanrı’nın yasasına itaatleri, onları dünyanın uluslarının gözünde refahın hayranlık uyandıran örnekleri kılacaktı. Her türlü ustalık gerektiren işte onlara bilgelik ve beceri verebilen O, onların öğretmeni olmaya devam edecek ve yasalarına itaat yoluyla onları onurlandırıp yüceltecekti. İtaat ederlerse, diğer ulusları etkileyen hastalıklardan korunacak ve zihinsel kudretle bereketleneceklerdi. Tanrı’nın yüceliği, haşmeti ve kudreti, onların tüm refahında açığa çıkacaktı. Onlar, kâhinler ve prenslerden oluşan bir krallık olacaklardı. Tanrı, yeryüzündeki en büyük ulus olmaları için onlara her türlü imkânı sağlamıştı.

“In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.

Mesih, Musa aracılığıyla Tanrı’nın amacını onlara en kesin biçimde ortaya koymuş ve refahlarının koşullarını açıkça belirtmişti. ‘Rab Tanrın’a ait kutsal bir halksın,’ dedi; ‘Rab Tanrın, yeryüzündeki bütün halklardan üstün, kendisi için özel bir halk olman için seni seçti.... Öyleyse bil ki, Rab Tanrın Tanrı’dır; O, kendisini seven ve buyruklarını yerine getirenlerle binlerce kuşağa kadar antlaşmasını ve merhametini sürdüren sadık Tanrı’dır.... Bu nedenle bugün sana yapmanı buyurduğum buyrukları, kuralları ve hükümleri yerine getireceksin. Şöyle ki, eğer bu hükümlere kulak verir, onları tutar ve uygularsan, Rab Tanrın atalarına ant içerek söz verdiği antlaşmayı ve merhameti senin için sürdürecek; seni sevecek, seni kutsayacak ve çoğaltacak; rahminin meyvesini ve toprağının ürününü, tahılını, şarabını ve zeytinyağını, sığırlarının artışını ve koyun sürülerini de, atalarına vermek üzere ant içtiği ülkede kutsayacak. Bütün halklardan daha çok kutsanacaksın.... Ve Rab senden bütün hastalıkları uzaklaştıracak ve bildiğin Mısır’ın kötü hastalıklarından hiçbirini üzerine getirmeyecek.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11-15.

“If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.

Eğer O'nun buyruklarını tutarlarsa, Tanrı onlara buğdayın en iyisini vereceğini ve onlar için kayadan bal çıkaracağını vaat etti. Uzun ömürle onları doyuracaktı ve onlara kurtuluşunu gösterecekti.

“Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.

Tanrı’ya itaatsizlik yüzünden Adem ile Havva Aden’i kaybetmişti ve günah nedeniyle bütün yeryüzü lanetlenmişti. Ama Tanrı’nın halkı O’nun talimatına uydukları takdirde, toprakları yeniden verimliliğine ve güzelliğine kavuşacaktı. Tanrı bizzat onlara toprağın işlenmesi konusunda yönergeler verdi ve toprağın ıslahında O’nunla iş birliği yapmaları gerekiyordu. Böylece bütün ülke, Tanrı’nın yönetimi altında, ruhsal gerçeğin ibretlik bir örneğine dönüşecekti. Nasıl ki O’nun doğal yasalarına itaat edildiğinde yeryüzü kendi hazinelerini ortaya çıkarmalıysa, aynı şekilde O’nun ahlâk yasasına itaatle halkın yüreklerinin O’nun karakterinin niteliklerini yansıtması gerekiyordu. Hatta putperestler bile yaşayan Tanrı’ya hizmet eden ve O’na tapınanların üstünlüğünü kabul edeceklerdi.

“‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.

"'Bakın,' dedi Musa, 'Rab Tanrımın bana buyurduğu gibi size kurallar ve hükümler öğrettim; mülk edinmeye gideceğiniz ülkede bunları yapasınız diye. Öyleyse bunlara uyun ve onları yerine getirin; çünkü bu, bütün bu kuralları işitecek ulusların gözünde bilgelik ve anlayışınız olacaktır; onlar, "Şüphesiz bu büyük ulus bilge ve anlayışlı bir halktır" diyecekler. Çünkü hangi büyük ulus vardır ki, kendisine yakardığımız her şeyde Tanrımız Rab'bin bize yakın olduğu gibi, tanrısı ona bu kadar yakın olsun? Ve hangi büyük ulus vardır ki, bugün önünüze koyduğum bu yasanın tümü gibi bu denli doğru kurallar ve hükümler olsun?' Tesniye 4:5-8."

“The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.

İsrailoğulları, Tanrı’nın onlara belirlediği bütün toprakları ele geçirmeliydi. Gerçek Tanrı’ya tapınmayı ve O’na hizmet etmeyi reddeden uluslar topraklarından çıkarılmalıydı. Ama Tanrı’nın amacı, karakterinin İsrail aracılığıyla açıklanmasıyla insanların O’na çekilmesiydi. Müjde daveti bütün dünyaya verilecekti. Kurban hizmetinin öğretisi aracılığıyla Mesih ulusların önünde yüceltilmeliydi; O’na bakan herkes yaşasın diye. Kenanlı Rahav ve Moavlı Rut gibi, putperestlikten vazgeçip gerçek Tanrı’ya tapınmaya yönelen herkes, O’nun seçtiği halkla birleşmeliydi. İsrail’in sayısı arttıkça sınırlarını genişletmeliydiler; krallıkları bütün dünyayı kapsayana kadar.

“God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.

Tanrı, bütün ulusları merhametli egemenliği altına almak istedi. Yeryüzünün sevinç ve barışla dolmasını istedi. İnsanı mutluluk için yarattı ve insan yüreklerini göğün esenliğiyle doldurmayı özlüyor. Yeryüzündeki ailelerin, gökteki büyük ailenin bir simgesi olmasını istiyor.

“But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.

Ama İsrail Tanrı'nın amacını yerine getirmedi. Rab şöyle dedi: 'Seni soylu bir asma, bütünüyle sağlam bir tohum olarak dikmiştim; nasıl oldu da bana yabancı, bozuk bir asma fidanına dönüştün?' Yeremya 2:21. 'İsrail boş bir asmadır; meyveyi kendisi için verir.' Hoşea 10:1. 'Ve şimdi, ey Yeruşalim'in sakinleri ve Yahuda'nın adamları, lütfen benimle bağım arasında hükmedin. Bağıma daha ne yapılabilirdi de ben onu yapmadım? Ondan üzüm beklediğimde neden yabani üzüm verdi? Şimdi, haydi; size bağıma ne yapacağımı söyleyeyim: Çitini kaldıracağım; böylece o yenip bitirilecek; duvarını yıkacağım ve çiğnenip geçilecek; onu harap edeceğim; ne budanacak ne de çapalanacak; ama diken ve çalılar bitecek; bulutlara da onun üzerine yağmur yağdırmamalarını emredeceğim. Çünkü ... O adalet bekledi, ama işte zulüm; doğruluk bekledi, ama işte feryat.' Yeşaya 5:3-7.

“The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.

"RAB, Musa aracılığıyla sadakatsizliğin sonucunu halkının önüne koymuştu. Antlaşmasını tutmayı reddederek kendilerini Tanrı'dan gelen yaşamdan koparacaklar ve O'nun bereketi üzerlerine gelemeyecekti. 'Dikkatli ol,' dedi Musa, 'bugün sana buyurduğum O'nun buyruklarını, hükümlerini ve kurallarını tutmayı ihmal ederek Tanrın RAB'bi unutmayasın; yoksa yiyip doyduğunda, güzel evler yapıp içinde oturduğunda; sığırların ve sürülerin çoğaldığında, gümüşün ve altının çoğaldığında ve sahip olduğun her şey arttığında; yüreğin gururlanır ve Tanrın RAB'bi unutursun... Ve yüreğinde, "Bu serveti bana gücüm ve elimdeki kudret kazandırdı" dersin... Ve eğer Tanrın RAB'bi bir kez olsun unutup başka ilahların ardınca gider, onlara hizmet eder ve onlara taparsan, bugün size karşı tanıklık ederim ki kesinlikle yok olacaksınız. RAB'bin gözünüzün önünde yok ettiği uluslar gibi siz de yok olacaksınız; çünkü Tanrınız RAB'bin sesine itaat etmek istemediniz.' Tesniye 8:11-14, 17, 19, 20."

“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

Uyarıya Yahudi halkı kulak asmadı. Tanrı’yı unuttular ve O’nun temsilcileri olarak sahip oldukları yüce ayrıcalığı gözden kaçırdılar. Aldıkları bereketler dünyaya hiçbir bereket getirmedi. Sahip oldukları tüm üstünlükleri kendi yüceltilmeleri için kullandılar. Tanrı’nın onlardan istediği hizmeti O’ndan esirgediler ve hemcinslerini de dinî rehberlikten ve kutsal bir örnekten mahrum bıraktılar. Tufan öncesi dünyanın sakinleri gibi, kötü yüreklerinin her hayalinin peşinden gittiler. Böylece kutsal şeyleri maskaralık gibi gösterdiler, ‘Rab’bin Tapınağı, Rab’bin Tapınağı, işte bunlardır’ (Yeremya 7:4) diyerek, aynı zamanda Tanrı’nın karakterini çarpıtıyor, O’nun adını küçük düşürüyor ve O’nun kutsal tapınağını kirletiyorlardı.

“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.

Rab'bin bağına bakmakla görevlendirilen bağcılar emanete sadık kalmadılar. Kâhinler ve öğreticiler, halkın sadık öğretmenleri değillerdi. Tanrı'nın iyiliğini ve merhametini, ayrıca O'nun onların sevgi ve hizmeti üzerindeki hakkını halkın gözleri önünde canlı tutmadılar. Bu bağcılar kendi yüceliklerinin peşine düştüler. Bağın meyvelerini kendilerine mal etmek istediler. Bütün gayretleri, dikkati ve hürmeti kendilerine çekmekti.

“The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.

İsrail’deki bu önderlerin suçluluğu sıradan bir günahkârın suçluluğu gibi değildi. Bu adamlar Tanrı’ya karşı en ciddi yükümlülük altındaydılar. Kendilerini ‘Rab şöyle diyor’ diyerek öğretmeye ve katı itaati pratik yaşama taşımaya adamışlardı. Bunu yapmak yerine Kutsal Yazıları saptırıyorlardı. İnsanların üzerine ağır yükler yüklüyor, yaşamın her adımına uzanan törenleri dayatıyorlardı. Halk sürekli bir huzursuzluk içinde yaşıyordu; çünkü hahamların koyduğu kuralları yerine getiremiyordu. İnsan yapımı buyrukların tutulmasının imkânsızlığını gördükçe, Tanrı’nın buyruklarına karşı umursamazlaştılar.

“The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.

Rab, halkına, bağın sahibi olduğunu ve sahip oldukları her şeyin O’nun için kullanılmak üzere kendilerine emanet edildiğini öğretmişti. Ama kâhinler ve öğretmenler, sanki Tanrı’nın mülkünü yönetiyorlarmış gibi kutsal görevlerini yerine getirmiyorlardı. O’nun işinin ilerlemesi için kendilerine emanet edilen kaynak ve imkânları sistemli bir şekilde O’ndan çalıyorlardı. Tamahkârlıkları ve açgözlülükleri, putperestler tarafından bile hor görülmelerine yol açtı. Böylece putperest dünyaya, Tanrı’nın karakterini ve O’nun krallığının yasalarını yanlış yorumlamaları için fırsat verilmiş oldu.

“With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.

Tanrı, bir babanın yüreğiyle halkına katlandı. Verdiği merhametlerle ve geri çektiği merhametlerle onlara yalvardı. Sabırla günahlarını gözlerinin önüne serdi ve hoşgörüyle bunları itiraf etmelerini bekledi. Tanrı’nın bağcılar üzerindeki hakkını onlara hatırlatmak için peygamberler ve elçiler gönderildi; ama hoş karşılanmak yerine düşman muamelesi gördüler. Bağcılar onlara zulmettiler ve öldürdüler. Tanrı başka elçiler de gönderdi, ama onlar da ilk gönderilenlerle aynı muameleyi gördüler; yalnız bağcılar daha da kararlı bir nefret sergilediler.

“As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.

Son çare olarak Tanrı Oğlu’nu gönderdi, “Oğluma saygı gösterecekler” diyerek. Ama direnişleri onları kindarlaştırmıştı ve kendi aralarında, “Bu mirasçı; gelin, O’nu öldürelim ve mirasına el koyalım” dediler. O zaman bağın keyfini sürmek ve ürününü canımızın istediği gibi kullanmak bize kalacak.

“The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.

Yahudi yöneticiler Tanrı’yı sevmiyorlardı; bu nedenle kendilerini O’ndan kopardılar ve O’nun adil bir çözüme yönelik tüm girişimlerini reddettiler. Tanrı’nın Sevgilisi Mesih, bağın Sahibinin haklarını ileri sürmek için geldi; fakat bağcılar O’na belirgin bir küçümsemeyle davrandılar ve şöyle dediler: 'Bu adamın bizi yönetmesini istemiyoruz.' Mesih’in karakterinin güzelliğini kıskandılar. O’nun öğretme tarzı onlarınkinden çok daha üstündü ve O’nun başarısından korktular. Onlarla konuşup uyarıda bulunarak ikiyüzlülüklerini açığa çıkardı ve izledikleri yolun kesin sonuçlarını onlara gösterdi. Bu onları çılgına çevirdi. Susturamadıkları azarlamalar canlarını yaktı. Mesih’in sürekli ortaya koyduğu yüksek doğruluk ölçüsünden nefret ettiler. O’nun öğretisinin onları bencilliklerinin açığa çıkacağı bir duruma getirdiğini gördüler ve O’nu öldürmeye karar verdiler. O’nun dürüstlük ve dindarlık örneğinden ve yaptığı her şeyde ortaya çıkan yüce ruhsallıktan nefret ettiler. O’nun bütün yaşamı onların bencilliğine bir azardı ve nihai sınav geldiğinde, yani sonsuz yaşama götüren itaat ile sonsuz ölüme götüren itaatsizlik arasındaki sınavda, İsrail’in Kutsalı’nı reddettiler. Mesih ile Barabbas arasında seçim yapmaları istendiğinde, şöyle haykırdılar: 'Bize Barabbas’ı salıverin!' Luka 23:18. Pilatus, 'Öyleyse İsa’yla ne yapayım?' diye sorduğunda, öfkeyle haykırdılar: 'Çarmıha gerilsin.' Matta 27:22. 'Kralınızı çarmıha mı gereyim?' diye sordu Pilatus; kâhinler ve yöneticiler şu yanıtı verdiler: 'Sezar’dan başka kralımız yok.' Yuhanna 19:15. Pilatus ellerini yıkayıp, 'Bu doğru kişinin kanından ben suçsuzum,' dediğinde, kâhinler cahil güruhla birlikte hararetle şöyle ilan ettiler: 'Kanı bizim ve çocuklarımızın üzerine olsun.' Matta 27:24, 25.

“Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

Böylece Yahudi önderleri seçimlerini yaptılar. Kararları, tahtta oturanın elinde Yuhanna’nın gördüğü, hiç kimsenin açamadığı o kitaba kaydedildi. Bu karar, bütün kindarlığıyla, bu kitabın mührü Yahuda oymağından Aslan tarafından açıldığı gün onların önünde görünecektir.

“The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.

Yahudi halkı, göğün gözdesi oldukları ve her zaman Tanrı’nın halkı olarak yüceltilecekleri düşüncesini yüreklerinde taşıyordu. İbrahim’in çocukları olduklarını ilan ediyorlardı; refahlarının temeli onlara o kadar sağlam görünüyordu ki, haklarının ellerinden alınmasına karşı hem yeryüzüne hem de göğe meydan okuyorlardı. Ama sadakatsizlik içindeki yaşamlarıyla, göğün yargısına ve Tanrı’dan ayrılığa hazırlanıyorlardı.

“In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’

Bağ meselinde, Mesih kâhinlerin kötülüklerinin doruk noktasını gözlerinin önüne serdikten sonra, onlara şu soruyu yöneltti: 'Öyleyse bağın sahibi geldiğinde, o bağcılara ne yapacak?' Kâhinler anlatıyı büyük bir ilgiyle izliyorlardı ve konunun kendileriyle ilişkisini düşünmeden halkla birlikte şöyle cevap verdiler: 'O kötü adamları rezil bir şekilde yok edecek ve bağını mevsimlerinde O'na meyvelerini verecek başka bağcılara kiraya verecek.'

“Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’

Farkında olmadan kendi sonlarını ilan etmişlerdi. İsa onlara baktı ve onun nüfuz eden bakışı altında yüreklerinin sırlarını okuduğunu anladılar. Tanrısallığı, inkâr edilemez bir güçle gözleri önünde parladı. Bağcılarda kendilerini gördüler ve istemsizce, “Haşa!” diye haykırdılar.

“Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’

Ağırbaşlı ve kederli bir şekilde Mesih şöyle sordu: "Hiç Kutsal Yazılar'da, 'Yapıcıların reddettiği taş, işte o, başköşe taşı oldu; bu Rab'bin işidir ve gözlerimizde harikadır' sözünü okumadınız mı? Bu nedenle size diyorum ki: Tanrı'nın Egemenliği sizden alınacak ve onun meyvelerini veren bir ulusa verilecektir. Bu taşın üzerine düşen herkes kırılacak; ama kimin üzerine düşerse, onu toz haline getirecektir."

“Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.

Mesih, halk O’nu kabul etmiş olsaydı, Yahudi ulusunun yıkımını önlerdi. Ne var ki kıskançlık ve haset onları amansız kıldı. Nasıralı İsa’yı Mesih olarak kabul etmeyeceklerine kesin karar verdiler. Dünyanın Işığı’nı reddettiler ve o andan itibaren yaşamları, gece yarısının karanlığı gibi bir karanlıkla kuşatıldı. Önceden bildirilen yıkım Yahudi ulusunun üzerine geldi. Dizginlenmeyen azgın tutkuları onların yıkımına yol açtı. Kör öfkeleri içinde birbirlerini yok ettiler. İsyankâr, inatçı gururları Roma fatihlerinin gazabını başlarına getirdi. Kudüs yıkıldı, tapınak harabeye çevrildi ve tapınağın bulunduğu yer tarla gibi sürüldü. Yahuda’nın çocukları en korkunç ölüm biçimleriyle can verdi. Milyonlar, putperest diyarlarda köle olarak hizmet etmek üzere satıldı.

“As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.

Bir halk olarak Yahudiler Tanrı’nın amacını yerine getirmeyi başaramamışlardı ve bağ onlardan alındı. Kötüye kullandıkları ayrıcalıklar ve küçümsedikleri görev başkalarına emanet edildi.

“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.

"Bağ benzetmesi yalnızca Yahudi ulusuna yönelik değildir. Bu, bizim için de bir ders taşır. Bu kuşağın kilisesi Tanrı tarafından büyük ayrıcalıklar ve bereketlerle donatılmıştır ve O da buna uygun karşılık beklemektedir." Mesih'in İbret Dersleri. 284-296.

The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.

Yoel kitabı, dünyanın sonunda gerçekleşecek son yağmurun tarihsel gelişimini tanımlar. Son yağmur, Vahiy’in on dördüncü bölümünde üçüncü meleğin duyurduğu Tanrı’nın son uyarı mesajıdır. Son yağmur üçüncü meleğin mesajını temsil etse de, aynı zamanda Zekeriya’nın "altın yağı", ilk ve son yağmurlar, sunaktan gelen ateş ve diğer sembollerle anlatıldığı üzere, Tanrı ile insanlık arasındaki iletişim sürecini de temsil eder. Son yağmur yalnızca bir mesaj ve Tanrı ile insan arasındaki iletişim süreci değildir; aynı zamanda Tanrı’nın Sözüyle desteklenen Kutsal Kitap çalışmasının kutsanmış tek "yöntemidir". Bu yöntem, Yeşaya kitabının yirmi sekizinci bölümünde yer alan "satır üzerine satır"dır.

At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.

Eski ve modern İsrail’in başlangıcında Tanrı, "bağcı", İsrail’i "çöl"den çıkardı. İster Mısır’daki dört yüz otuz yıllık esaret, ister 538’den 1798’e kadar süren Karanlık Çağlar’daki esaret olsun, İsrail "çöl"den çıkarıldı; çünkü "çöl" köleliğin ve esaretin bir simgesidir. İster eski, tarihî İsrail ister modern, ruhsal İsrail olsun, Tanrı onları bir çöl esaretinden kurtardı ve onları "Kendi seçilmiş mülkü, Rab’bin bağı" olarak "tesis etti". "Tanrı’nın sözlerini" temsil etme ayrıcalığı kendilerine "emanet edilmiş" kâhinler ve prensler olmaya çağrıldılar. "Sözler" eski İsrail için Yasa idi; modern İsrail için ise hem Yasa hem de peygamberliklerdir.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

“Tanrı, eski İsrail’i çağırdığı gibi, bugün de kilisesini yeryüzünde bir ışık olarak durmaya çağırmıştır. Gerçeğin kudretli satırıyla, birinci, ikinci ve üçüncü meleğin mesajları aracılığıyla, onları kiliselerden ve dünyadan ayırarak Kendisine kutsal bir yakınlığa getirmiştir. Onları Kendi yasasının emanetçileri kılmış ve bu zaman için peygamberliğin büyük gerçeklerini onlara tevdi etmiştir. Eski İsrail’e emanet edilen kutsal vahiyler gibi, bunlar da dünyaya iletilmesi gereken kutsal bir emanettir. Vahiy 14’teki üç melek, Tanrı’nın mesajlarının ışığını kabul eden ve uyarıyı yeryüzünün dört bir yanına duyurmak üzere O’nun temsilcileri olarak ileri çıkan halkı temsil eder.” Testimonies, cilt 5, 455.

Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.

Modern İsrail, geç yağmurun gücü altında üçüncü meleğin gür çağrısını ilan etmek ve Kutsal Ruh’un gücüyle kişisel deneyimlerinde Mesih’in karakterini sergilemek üzere vazifelendirildi. Üçüncü meleğin gür çağrısı, Babil’in şarabıyla sarhoş olmuş bir zümrenin “barış ve güvenlik” vaat eden sahte bir geç yağmur mesajını teşvik ettiği bir zamanda, geç yağmurun dökülüşü sırasında yerine gelir. Bunlar, ağızlarından yeni şarap kesilmiş olan, Yeşaya’nın Efrayim’deki sarhoşları ve Yoel’in şarap içicileridir. Gerçek geç yağmur mesajını alanlar ise, Babil yiyeceğini göksel besin uğruna reddeden Daniel, Mişael, Hananya ve Azarya ile temsil edilir. Bunlar, Musa’nın ve Kuzu’nun ezgisini, aynı zamanda bağın ezgisini söyleyen yüz kırk dört bindir; çünkü bağ benzetmesi, antik İsrail’in antlaşma ilişkisinin başlangıcında Musa’nın tarihinde yerine gelmiş, ve antik İsrail’in antlaşma ilişkisinin sonunda Kuzu’nun tarihinde yeniden yerine gelmiştir.

The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.

Bağın ezgisi, yeni antlaşma halkı Rab’le evlilik bağına girerken, önceki antlaşma halkının es geçilmesiyle son bulur. Rab, kırk yıl süren çöl yolculuğunda ölenleri es geçti ve ölecek olanlardan boşanmakta olduğu aynı anda Yeşu’yla antlaşmaya girdi. Rab, Kadim İsrail’den boşanırken aynı anda Hristiyan Kilisesi’yle evlilik bağına giriyordu. Alfa, yani başlangıç tarihi Musa tarafından, Omega ise Kuzu tarafından temsil edilir. Her ikisinin temsil ettiği tarih, bağ benzetmesinin tarihidir; bu nedenle Yeşaya’nın bağ ezgisi, Vahyin yazarı Yuhanna’nın Musa’nın ezgisi ve Kuzu’nun ezgisidir.

We will continue these thoughts in the next article.

Bu düşünceleri bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

"Bunlar Kardeş White’ın sözleri değil, Rab’bin sözleridir; O’nun habercisi bunları size iletmem için bana verdi. Tanrı, artık O’nunla çelişen amaçlarla çalışmaktan vazgeçmeniz için sizi çağırıyor. Kendilerini Hristiyan olarak ileri süren, oysa Şeytan’ın niteliklerini açığa vuran; ruhlarıyla, sözleriyle ve eylemleriyle gerçeğin ilerleyişine karşı koyan ve kuşkusuz Şeytan’ın onları götürdüğü yolu izleyen insanlar hakkında pek çok öğüt verildi. Yüreklerinin katılığında, hiçbir şekilde kendilerine ait olmayan ve kullanmamaları gereken bir yetkiye el koydular. Büyük Öğretmen şöyle diyor: 'Altüst edeceğim, altüst edeceğim, altüst edeceğim.' Battle Creek’te insanlar, 'Rab’bin tapınağı, Rab’bin tapınağı biziz' diyorlar, ama sıradan ateş kullanıyorlar. Yürekleri Tanrı’nın lütfuyla yumuşatılıp boyun eğdirilmemiştir." Manuscript Releases, cilt 13, 222.

“The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.

Tanrı'nın sabrının bir gayesi vardır, ama siz bunu boşa çıkarıyorsunuz. O, ileride bertaraf edilmesini canı gönülden görmek isteyeceğiniz bir durumun gelmesine izin veriyor, ama artık çok geç olacak. Tanrı, putperest İsrail'e bir kamçı olsun diye, zalim ve hilekâr Hazael'i Suriye kralı olarak meshetmesini İlyas'a emretti. Tanrı'nın sizi sevdiğiniz aldanışlara teslim etmeyeceğini kim bilebilir? Kim bilir, sadık, metin ve hakikatli vaizler, esenlik müjdesini nankör kiliselerimize sunacak son kişiler olabilir? Olabilir ki yıkıcılar Şeytan'ın eli altında şimdiden eğitiliyor ve yalnızca birkaç sancaktar daha ayrılıp gitsin diye bekliyorlar; sonra onların yerlerini alıp, Rab esenlik söylememişken sahte peygamberin sesiyle "Esenlik, esenlik" diye haykıracaklar. Nadiren ağlarım, ama şimdi gözlerimin yaşlarla körleştiğini görüyorum; yazarken gözyaşları kâğıdıma düşüyor. Olabilir ki çok geçmeden aramızdaki bütün peygamberlik sözleri sona erecek ve halkı sarsan ses artık onların nefsani uykularını rahatsız etmeyecek.

“When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.

Tanrı yeryüzünde alışılmadık işini yaptığında, kutsal eller artık sandığı taşımadığında, vay halkın hâline! Ah, keşke sen de, evet sen, bu senin gününde, esenliğine yarayan şeyleri bilseydin! Ah, keşke halkımız da Ninova’nın yaptığı gibi var gücüyle tövbe edip bütün yüreğiyle inansa da Tanrı onlardan şiddetli öfkesini çevirse. Tanıklıklar, cilt 5, 77.

“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

Kalbinin inatçılığına yüz verir, gurur ve kendini doğru görme yüzünden hatalarını itiraf etmezsen, Şeytan’ın ayartmalarına açık bırakılırsın. Rab sana hatalarını gösterdiğinde tövbe etmez veya itirafta bulunmazsan, O’nun takdiri seni aynı yerden tekrar tekrar geçirir. Benzer nitelikte hatalar yapmaya bırakılırsın, hikmetten yoksun kalmaya devam edersin ve günaha doğruluk, doğruluğa da günah dersin. Bu son günlerde hüküm sürecek aldatmaların çokluğu seni kuşatacak ve önderini değiştirir, bunu yaptığını da bilmezsin. Review and Herald, 16 Aralık 1890.