When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.
"o zaman için verilen ışık" verildiğinde, ya "kabul edilir" ya da "reddedilir." Işığın sunulmasıyla gerçekleşen ayrım, ebedî müjdenin işidir; bu, yalnızca Tanrı’nın halkının mühürlenmesini değil, aynı zamanda buğday ile delice otunun ayrılmasını da içerir. Nihai sınama ve ayrım süreci 11 Eylül’de başladı; peygamberî soru "Ne zamana kadar?" ve peygamberî yanıt "Pazar yasasına kadar"dır. "Ne zamana kadar" simgesine yapılan son atıf, Vahiy kitabındaki beşinci mühürde bulunur.
And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?
Ve beşinci mührü açınca, sunağın altında, Tanrı’nın sözü ve taşıdıkları tanıklık uğruna öldürülmüş olanların canlarını gördüm. Yüksek sesle şöyle haykırıyorlardı: “Ey Rabbimiz, kutsal ve gerçek olan, yeryüzünde yaşayanları ne zamana dek yargılamayacak ve kanımızın öcünü almayacaksın?”
And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.
Ve onlardan her birine beyaz kaftanlar verildi; onlara, kendileri gibi öldürülecek olan hizmettaşları ve kardeşleri de tamamlanıncaya kadar, kısa bir süre daha dinlenmeleri gerektiği söylendi. Vahiy 6:9-11.
Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.
İlham, “öldürülenlerin canları”nın sorduğu “ne kadar daha” sorusunun yanıtını, papalık şehitlerinden ikinci bir grubun oluşacağı geleceğe bırakır. Bu, Pazar yasasıyla başlar ve bu nedenle Bayan White, Vahiy’in on sekizinci bölümünü ikinci şehitler grubunun gerçekleşmesi olarak tanımlar. İlk beş ayette iki “ses” vardır; birinci ses 11 Eylül’ü işaret eder ve ikinci ses Pazar yasasında erkekleri ve kadınları Babil’den çıkmaya çağırır. Bayan White, 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan dönemi göstermek için beşinci mühürdeki “ne kadar daha” simgesini Vahiy’in on sekizinci bölümünün ilk beş ayetiyle ilişkilendirir. Odak, Tanrı’nın halkının ayrılması ve mühürlenmesi değil; geçmişteki şehitleri ve Pazar yasası krizi sırasında papalık şehitlerinin ikinci grubunu oluşturan şehitleri öldürmesi nedeniyle papalığın yargılanmasıdır.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
"Beşinci mühür açıldığında, Vahyi gören Yuhanna görümde sunağın altında Tanrı'nın Sözü ve İsa Mesih'in tanıklığı uğruna öldürülenler topluluğunu gördü. Bundan sonra, sadık ve doğru olanların Babil'den çıkmaya çağrıldığı, Vahiy'in on sekizinci bölümünde anlatılan sahneler geldi. [Vahiy 18:1-5, alıntılandı.]" Manuscript Releases, 20. cilt, 14.
In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law
Beşinci mührün şehitlerini ve Pazar yasası krizi sırasında oluşacak gelecekteki ikinci şehitler grubunu tanımladığı diğer pasajda, bu sahnelerin "gelecekte bir zaman diliminde" olacağını söylüyor. Vahiy 18'deki iki ses, "gelecekte bir zaman dilimini" temsil eder. İlk ses başlangıçta 11 Eylül'de ve ikinci ses Pazar yasasında.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
'Ve beşinci mührü açtığında, sunağın altında Tanrı'nın sözü uğruna ve tuttukları tanıklık uğruna öldürülmüş olanların canlarını gördüm; ve yüksek sesle bağırarak şöyle dediler: Ne zamana kadar, ey Rab, Kutsal ve Gerçek olan, yeryüzünde yaşayanları yargılayıp kanımızın öcünü almayacaksın? Ve her birine beyaz kaftanlar verildi [pak ve kutsal ilan edildiler]; ve onlara, kendileri gibi öldürülecek olan hizmettaşları ve kardeşleri de tamamlanıncaya dek bir süre daha dinlenmeleri gerektiği söylendi' [Vahiy 6:9-11]. Burada Yuhanna'ya, gerçekte o anda olmayan, fakat gelecekte bir zaman diliminde olacak sahneler gösterildi.
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
"Vahiy 8:1-4 alıntılanmıştır." Manuscript Releases, 20. cilt, 197.
Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.
Bayan White, ikinci şehitler grubunun oluşumunun tamamlanmasını geleceğe bağlar ve diğer bir pasajda, ilk üç ayette bir sesin, dördüncü ve beşinci ayetlerde ise başka bir sesin tanımlandığı Vahiy 18:1-5’i alıntılar. İlk ses, New York’un büyük binalarının yıkıldığı 11 Eylül’ü işaret eder ve ikinci ses ise, Tanrı’nın diğer sürüsünün Babil’den çağrıldığı Pazar yasasıdır. İkinci pasajda ise Vahiy’in sekizinci bölümüne ve ilk dört ayetine atıfta bulunur; bunlar, sunağın közlerinden alınan korların yeryüzüne atıldığı yedinci mührün açılışını tanımlar; bu da, gökten ateşin inip öğrencileri aydınlattığı Pentekost ile örtüşür; tıpkı İlyas’ın on iki taşının aydınlatılması ve öğrencilerin üzerindeki ateşten dillerle temsil edilmesi gibi.
How Long? Zechariah & John
Ne kadar daha? Zekeriya ve Yahya
How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.
"Ne kadar süre" ifadesi, 11 Eylül'den Pazar yasasına kadar olan zaman diliminin peygamberî bir sembolüdür; bu dönem Karmel Dağı anlatısında, 1840'tan 1844'e kadar Milleritlerin tarihinde, Musa döneminde sekizinci belâdan onuncu belâya kadar ve beşinci mührün şehitlerinin tanıklığında örneklendirilmiştir; ayrıca Zekeriya'da, yetmiş yıl Babil'de kalmış olan Yeruşalim'e Tanrı'nın "ne kadar süre" sonra merhamet edeceği sorusu sorulur.
Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?
Sonra Rab'bin meleği yanıt verip dedi: Ey Orduların Rabbi, yetmiş yıldır gazaplandığın Kudüs'e ve Yahuda'nın şehirlerine ne zamana kadar merhamet etmeyeceksin?
And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.
Ve Rab, benimle konuşan meleğe iyi ve teselli verici sözlerle cevap verdi.
So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.
Bunun üzerine benimle konuşan melek bana şöyle dedi: “Şöyle haykır: Her Şeye Egemen RAB şöyle diyor: Yeruşalim ve Siyon için büyük bir kıskançlıkla kıskanıyorum. Rahat yaşayan uluslara ise çok öfkeliyim; çünkü ben yalnız azıcık öfkelenmiştim, ama onlar sıkıntıyı artırdılar. Bu nedenle RAB şöyle diyor: Merhametle Yeruşalim’e döndüm; Her Şeye Egemen RAB diyor ki, tapınağım onun içinde inşa edilecek ve Yeruşalim üzerine bir ölçü ipi gerilecek. Yine haykır, şöyle de: Her Şeye Egemen RAB şöyle diyor: Kentlerim refah sayesinde yine yayılacak; RAB Siyon’u yine teselli edecek ve Yeruşalim’i yine seçecek.” Zekeriya 1:12-17.
Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).
Kardeş White, Zekeriya’nın “altmış ve on yılı” (yetmiş yıl) olarak belirttiği, harfî anlamda eski İsrail’in harfî Babil’e esaret altında bulunduğu dönemi; ruhsal İsrail’in (Hristiyanların) ruhsal Babil’e (Roma Katolikliği) esaret altında bulunduğu, 538’den 1798’e kadar süren bin iki yüz altmış yıllık dönemle doğrudan ilişkilendirir.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
"Tanrı'nın yeryüzündeki kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm dönemi boyunca, sürgün döneminde Babil'de tutsak tutulan İsrail oğulları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.
In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.
1798’de, bin iki yüz altmış yılın sonunda, Vahiy 14’te melekler olarak temsil edilen üç mesajdan ilki geldi. İkincisi 19 Nisan 1844’te, üçüncüsü ise 22 Ekim 1844’te geldi. “Ne kadar süre?” sorusuyla sembolleştirilen tarihsel süreç 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar uzanır ve bu zaman dilimi, Adventizmin başlangıcında, Millerci harekette 11 Ağustos 1840’tan 22 Ekim 1844’e kadar olan dönemde tipolojik olarak temsil edilmişti. Bu dönem, Vahiy kitabının onuncu bölümünde, Yuhanna’nın ağzında tatlı olan fakat midesinde acılaşan küçük kitabı yemesiyle sembolik olarak betimlenir.
And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.
Ve gökten işittiğim ses yine benimle konuştu ve şöyle dedi: “Git, denizin ve yerin üzerinde duran meleğin elinde açık olan küçük kitabı al.” Ben de meleğin yanına gidip ona, “Bana küçük kitabı ver” dedim. O da bana, “Al ve onu ye; karnını acılaştıracak, ama ağzında bal gibi tatlı olacaktır” dedi. Böylece meleğin elinden küçük kitabı aldım ve onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; ama onu yedikten hemen sonra karnım acılaştı.
And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.
Ve bana şöyle dedi: “Yeniden nice halkların, ulusların, dillerin ve kralların önünde peygamberlik etmelisin.” Vahiy 10:8-11.
The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.
Yuhanna’nın tasvir ettiği tarih, yutulan kitapla temsil edilmektedir; çünkü yeme eylemi, Milleritlerin mesajı anlamaya başlamasını ve o mesajı ilan etme konusundaki deneyimlerini temsil ediyordu. Dolayısıyla, o tarih ortaya konulduktan hemen sonra Yuhanna’ya yeniden peygamberlik etmesi gerektiği söylendiğinde, burada söz konusu edilen peygamberlik 1840’tan 1844’e kadarki tarihsel sürece karşılık gelir. Yuhanna’ya, 1840’tan 1844’e kadar olan Millerit tarihinin Adventizmin son döneminde tekrarlandığı söylenir. Yuhanna’ya yeniden peygamberlik etmesi gerektiği söylenir söylenmez ona tapınağı ölçmesi de söylenir.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Bana değneğe benzer bir kamış verildi; melek durup şöyle dedi: Kalk, Tanrı’nın tapınağını, sunağı ve orada tapınanları ölç. Fakat tapınağın dışında olan dış avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir; onlar da kutsal kenti kırk iki ay ayaklar altına alacaklardır. Vahiy 11:1, 2
The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.
22 Ekim 1844 sonrasında Adventizme verilen iş, Zekeriya’da ortaya konan şu vaatle uyumlu olarak, Yuhanna tarafından tapınağın ölçülmesi ya da inşa edilmesi şeklinde temsil edildi: “Kudüs’ün üzerine yeniden bir ölçü ipi gerilecek” — çünkü Rab “Kudüs’ü yine seçecek.” Adventizmin başlangıcında Millerci Adventizm’in Filadelfya hareketiyle temsil edilen tarih, Adventizmin sonunda yüz kırk dört binin Filadelfya hareketiyle tekrarlanır. 22 Ekim 1844’teki büyük hayal kırıklığında, “yedinci meleğin sesinin günleri” olarak temsil edilen bir dönem başladı.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
Ama yedinci meleğin sesinin işitileceği günlerde, o seslenmeye başladığında, Tanrı’nın sırrı, bunu kulları olan peygamberlere bildirdiği gibi tamamlanacaktır. Vahiy 10:7.
The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.
İkinci “vay”a ilişkin İslami zaman kehaneti, Milleritlerin 11 Ağustos 1840’tan önce öngördükleri şekilde yerine geldiğinde mesaj Milleritler için tatlıydı. 22 Ekim 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı’nda mesaj midede acılaştı. Yuhanna 1840’tan 1844’e kadar olan tarihi tasvir etmeyi bitirir bitirmez, aynı şeyi (peygamberlik etmek) yeniden yapması gerektiği kendisine bildirilir. Ardından Yeruşalim’i ölçmesi söylenir ve bunu yaptığında Rab’bin Yeruşalim’i seçmesine ilişkin Zekeriya’nın peygamberliğiyle uyum sağlar. 22 Ekim 1844’ten itibaren peygamberlik tarihi “yedinci meleğin sesinin günleri” olarak temsil edilir. Yedinci meleğin (üçüncü “vay”) mesajının (sesinin) “günleri”, Mesih’in ilahiyetinin, yüz kırk dört bin olacak insanlarla kalıcı olarak birleşeceği bir zaman dilimini temsil eder. Bu çalışma 1863’teki isyan nedeniyle gecikti ve 11 Eylül’de yedinci meleğin (üçüncü “vay”) borusu yeniden çalmaya başladı.
In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.
Kutsal tarihte Rab, adını oraya koymak için Yeruşalim'i seçti ve O'nun "adı" O'nun karakteridir. Zekeriya, "Yeruşalim ve Siyon için büyük bir kıskançlıkla kıskanıyorum" diyerek, ardından da "Rab yine Siyon'u teselli edecek ve yine Yeruşalim'i seçecek" sözleriyle Yeruşalim ve Siyon'a atıfta bulunur. Siyon, "Tesellici" olan Kutsal Ruh'u aldığında teselli edilir. Kutsal Ruh'un teselli edişi, Mesih'in dirilişinden sonra Baba'yla görüştükten sonra aşağı inip öğrencilerinin üzerine üflemesiyle uyumlu olarak 11 Eylül'de başladı. Kutsal Ruh'un tezahürü Pentekost'ta büyük ölçüde arttı. O dönem, ilk ürün sunusunun diriltilmesiyle başladı ve o zaman tüm dünyanın mesajı duyduğu Pentekost'taki ilk ürün sunusuyla sona erdi.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.
Avutun, avutun halkımı, diyor Tanrınız. Yeruşalim’in yüreğine konuşun ve ona seslenin: Savaşının sona erdiğini, günahının bağışlandığını; çünkü bütün günahları için Rab’bin elinden iki katını aldığını söyleyin. Yeşaya 41:1, 2.
The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’
Yüz kırk dört bin, "günahları bağışlandığında" mühürlenir. Bu, Pazar yasasından hemen önce, onlar Pentekost’taki ilk ürün sunusu olarak yüceltilirken ve Pentekost’ta havarilerin örneklediği üzere Kutsal Ruh’un ölçüsüz dökülüşünü alırken gerçekleşir. 11 Eylül’de başlayan yağmurun serpilişi, Pazar yasasında tam bir dökülüşe dönüşür. Tarihte, 11 Eylül’ün ilk ürün sunusundan Pazar yasasındaki ilk ürün sunusuna kadar, yüz kırk dört bin mühürlenir ve Pazar yasasından mühlettin kapanışına kadar bir sancak olarak yüceltilecek bir sunu olmak üzere hazırlanırlar. Bu tarih, Babil’in düşüşünü ilan eden Vahiy 18’in ilk üç ayetiyle temsil edilir; Babil, “ikiye katlama”yı temsil eden bir Kutsal Kitap sembolüdür.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.
Bundan sonra gökten inen başka bir melek gördüm; büyük yetkiye sahipti ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Güçlü bir sesle kuvvetlice bağırıp şöyle dedi: Büyük Babil düştü, düştü; cinlerin meskeni, her murdar ruhun barınağı ve her murdar ve iğrenç kuşun kafesi oldu. Çünkü bütün milletler onun fuhşunun gazap şarabından içtiler; yeryüzünün kralları onunla fuhuş ettiler ve yeryüzünün tüccarları onun sefahatinin bolluğuyla zengin oldular. Vahiy 18:1–3.
Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing
Kutsal Yazılar boyunca, ifadelerin ya da kelimelerin iki kez yinelenmesi, son günlerde Babil’in düşüşünün tam gerçekleşmesini temsil eder. Bu, bir şeyin sonunu daima onun başlangıcıyla tasvir eden Alfa ve Omega’nın imzasıdır. Babil’in iki düşüşü Nemrut ve Belşassar ile temsil edilir. Nemrut, Babil’in başlangıcıydı; o dönemde Babil yalnızca Bâbel’di. Nemrut’un düşüşü, Belşassar’ın düşüşünü temsil ediyordu ve ikinci meleğin mesajı ile Vahiy on sekizinci bölümdeki meleğin mesajı şudur: Babil’in başlangıcında Nemrut’un düşüşü, sonunda Belşassar’ın düşüşünü temsil ediyordu; çünkü Alfa ve Omega her zaman bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla gösterir.
Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.
Nemrut'un kulesi, onun düşüşünün bir simgesi olarak yıkıldı ve Nemrut, 11 Eylül'de İkiz Kulelerin düşüşüne örnek teşkil etti. Belşassar'ın düşüşü, Kutsal Kitap peygamberliğindeki ilk krallık olan Babil'in yetmiş yıllık egemenliğinin sonunu işaret eden duvardaki yazıydı ve böylece, 1798'den Pazar yasasına kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin tarihini temsil eden Yeşaya 23'teki sembolik "bir kralın günlerine göre yetmiş yıl"ın sonunda Amerika Birleşik Devletleri'nin düşüşüne de örnek teşkil ediyordu. Belşassar'ın duvardaki yazısı, Pazar yasasında kilise ile devlet arasındaki ayrım duvarının yıkıldığı zamanı temsil eder; bu, tıpkı Belşassar'ın tam o gece öldürüldüğü gibi, Kutsal Kitap peygamberliğinin altıncı krallığının sona erdiği noktadır. Duvardaki el yazısı, Anayasa'da kilise ile devlet arasındaki ayrım duvarını yıkan yazılmış olan yasadır.
The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.
11 Eylül'den Pazar yasasına ve sonrasında insanlığın deneme süresinin kapanışına ve son yedi belaya kadar tasvir edilen 'tarih', Tanrı'nın sözünde ifadelerin veya kelimelerin çiftlenmesiyle simgelenen tarihsel dönemdir. Bu dönemde Kutsal Ruh dökülür; 11 Eylül'den Pazar yasasına kadar bir serpme ile başlayarak, sonrasında tam dökülüş gerçekleşir. Kutsal Ruh, geldiğinde Tanrı'nın halkına her şeyi gösterecek olan 'Tesellici' olarak Mesih tarafından tanıtılmıştır.
But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.
Ama Yardımcı, yani Kutsal Ruh, Baba’nın benim adımla göndereceği, size her şeyi öğretecek ve size söylediğim ne varsa hepsini hatırlatacaktır. Yuhanna 14:26.
The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.
Kutsal Ruh, aynı zamanda “yağmur” ve “Tesellici” olan “altın yağ” aracılığıyla yüz kırk dört bine iletilir. “Tesellici” olarak temsil edildiğinde Kutsal Ruh, kendisinin özel bir tezahürünü tanımlar.
God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”
Tanrı’nın halkı, müjdenin gereklerini yerine getirdiklerinde her zaman Kutsal Ruh’a sahip olmuştur; ancak hakiki kutsal uyanış dönemlerinde, “geçmiş yıllarda olduğu gibi”, Kutsal Ruh’un bütün bir cemaat için özel bir tezahürü söz konusu olduğunda, Kutsal Ruh Tesellici olarak tasvir edilir. Daha da önemlisi, Tesellici “onlara her şeyi hatırlatırken” cemaatin hafızaları onun tarafından harekete geçirilmektedir. Bu, tezahüre katılan insanların sahici bir deneyime sahip olduğunu doğrular; çünkü Kutsal Ruh zihinlerinin faaliyetlerine katılmakta, “her şeyi size hatırlatırken” düşünme süreçlerini etkilemektedir.
Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.
İnsan belleği, yargı, zekâ, akıl yürütme ve vicdan gibi diğer unsurlarla birleşerek, Elçi Pavlus’un "zihin" diye adlandırdığı insanın daha yüksek yönünü oluşturur. Bu daha yüksek yön ya benliğe ait düşünüştür ya da Mesih’in düşüncesidir.
Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.
Çünkü benliğe dayanan düşünce Tanrı’ya düşmandır; Tanrı’nın yasasına boyun eğmez, zaten eğemez. Romalılar 8:7.
For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.
Çünkü Rab'bin düşüncesini kim bildi ki O'na öğretebilsin? Ama biz Mesih'in düşüncesine sahibiz. 1. Korintliler 2:16.
The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.
Aşağı tabiat, yani beden, duyularla ilişkili sinirsel, duygusal ve hormonal sistemlerden oluşur; bunlar “ruhun yolları”dır. Yüksek tabiatın aşağı olan üzerinde egemenlik kurması amaçlanmıştır ve bu nedenle kale olarak temsil edilir; kale duyulardan (aşağı tabiat) sürekli saldırı altındadır ve saldırılar kaleye, kaleye açılan yollar üzerinden yöneltilir. Yüksek tabiatın kalesinin içinde bir komuta merkezi vardır; Sister White’ın içkale dediği yer. İçkale, iki temel bölüme ayrılan mabedin En Kutsal Yeridir. Avlu, beden ya da aşağı tabiattır ve avluya girmek ya da kanı Kutsal Yer’e aktarmak için bir perdeyi, yani örtüyü aşmak gerekirdi. Avlu, perdelerle iki uçtan sınırlandırılmıştır.
By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.
Perde, yani kendi bedeni aracılığıyla, bizim için kutsal kıldığı yeni ve yaşayan bir yoldan. İbraniler 10:20.
The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.
Tapınak iki bölüme ayrılır: avlu ve iç kısım. İç kısım da, tıpkı yüksek tabiat gibi, iki bölüme ayrılır. Yüksek tabiat iki alana ayrılır. Bu alanlardan biri Kutsal Yer, diğeri ise En Kutsal Yer olarak temsil edilir. Kutsal Yer, insanlığın işlev görebilmesi için gerekli zihinsel etkinlikleri temsil eder; ancak En Kutsal Yer, Tanrı ile insanın buluştuğu alandır. En Kutsal Yer Tanrı’nın taht odasıdır ve iman edenler Mesih’le birlikte göksel yerlerde oturtulurlar.
And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.
Ve bizi birlikte diriltip Mesih İsa’da göksel yerlerde birlikte oturttu. Efesliler 2:6.
The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.
Bu ayet, birkaç ayet önce, fakat tamamen aynı düşünce akışı içinde, İsa’nın tıpkı kendi halkı gibi göksel yerlerde oturduğunun söylendiği bir pasajdan alınmıştır.
Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.
Bunu Mesih’te gerçekleştirdi; onu ölülerden diriltip, göksel yerlerde kendi sağına oturttu. Efesliler 1:20.
Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.
Mesih ile halkı Kutsallar Kutsalı’nda birlikte oturuyor. Mesih diriltildi ve sonra göksel yerlerde oturdu; onun halkı da Kutsallar Kutsalı’nın taht odasında yükseltilip oturtuluyor. Pavlus, altıncı ayette yükseltilenlerin bir önceki ayette günahtan diriltildiklerini belirtir.
Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.
Biz günahlarımız içinde ölü iken bile, bizi Mesih’le birlikte yaşama kavuşturdu (lütufla kurtuldunuz) ve bizi birlikte diriltip, Mesih İsa’da göksel yerlerde birlikte oturttu. Efesliler 1:5, 6.
The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.
Efesliler’deki pasajın mükemmel gerçekleşmesi, Vahiy on bir, on birdeki iki tanıktır; bunlar diriltilir ve sonra bir sancak olarak—ama aynı zamanda göksel yerlerde oturtulmak üzere—göğe alınırlar. En Kutsal Yerde iki tanık Tanrı’nın bizzat huzurunda insanlığı temsil etmekte ve orada oturmalarının gerekçesi, her birinin sahip olduğu nişandır. Bu nişan Tanrı’nın mührüdür ve Tanrı’nın mührü, insanın ilahi olanla bir olduğunu temsil eder; ve bu mühür, Tesellici’nin, yani Kutsal Ruh’un, ‘onların’ yüksek doğasının En Kutsal Yerinde ikamet ediyor olması gerçeğiyle temsil edilir. En Kutsal Yer, ilahi olanla insanın birleştiği Tanrı’nın taht odasıdır ve hem ilahiyetin hem de insanlığın birlikte oturduğu bir En Kutsal Yeri içeren yüksek doğaya sahip insan tapınağını temsil eder.
The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.
“Tesellici”nin dökülüşü, yüz kırk dört binin mühürlenmesidir ve bu, kurtuluş tarihinde bir değişimi işaret eder; çünkü o zamanda kilise, savaşan kiliseden muzaffer kiliseye dönüşür. O zamanda, kilise, yüz kırk dört binin Laodikya hareketinden yüz kırk dört binin Filadelfya hareketine geçer. O zamanda, yedinci kilisenin deneyiminden altıncı kilisenin deneyimine dönüşür ve altıncı kilise Milleritlerdi. Millerit hareketinde yerine geldiği üzere, Filadelfya olan altıncı kilisenin peygamberî bir özelliği, onun hiçbir zaman bir kilise olmamış olmasıydı. 1856’ya kadar yalnızca bir hareketti; o zaman White’ların her ikisi de hareketi Laodikya olarak tanımladılar. Yedi yıl sonra resmî kilise kuruldu.
The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.
Pazar yasasındaki kurtuluşsal değişim, Mesih’in Başkâhin olarak göreve başlamasını işaret eden Pentekost’taki kurtuluşsal değişimle önceden örneklendi.
“The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.
Pentikost’taki dökülüş, Kurtarıcı’nın göreve başladığını göğün bildirisiydi. Vaat ettiği gibi, gökten Kutsal Ruh’u öğrencilerine göndermişti; bu, kâhin ve kral olarak gökte ve yeryüzünde bütün yetkiyi aldığının ve halkı üzerinde Meshedilmiş Olan olduğunun bir işaretiydi. Elçilerin İşleri, 38.
When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.
Pazar yasasında geç yağmur ölçüsüzce yüz kırk dört binin üzerine döküldüğünde, bu, savaşan kilisenin sona erdiğini ve muzaffer kilisenin geldiğini bildiren "Göğün bildirimi" olacaktır. Göksel tapınakta Pentikost’ta Mesih’in göreve başlatılması, Pazar yasasında yüz kırk dört binin mesh edilmesini simgeler.
The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.
"Pentekost" dökülüşü, Mesih'in Meshedilmiş Olan olduğunu göstererek O’nun gökteki göreve başlama törenindeki meshedilişini temsil ediyordu; ancak O, vaftizinde de meshedilmişti. O’nun vaftizinden (9/11) Pentekost’a (Pazar yasası) kadar olan dönem, vaftizinden üç buçuk yıl sonra gerçekleşen gerçek ölümü, gömülüşü ve dirilişi (İlk Ürünler Bayramı) tarafından da yeniden temsil edilir. Bu nedenle 9/11, hem O’nun vaftizinde hem de O’nun dirilişinde temsil edilir. O’nun sembolik dirilişi ve gerçek dirilişi, her biri Pentekost’ta sona eren iki peygamberlik çizgisinin başlangıcını işaret eder. Her iki tarih de ilk ürün sunusunun dirilişiyle başlar.
But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.
Ama şimdi Mesih ölülerden dirilmiştir ve uyuyanların ilk ürünü olmuştur. Çünkü ölüm bir insan aracılığıyla geldi; ölülerin dirilişi de bir insan aracılığıyladır. Nitekim Âdem’de herkes ölüyorsa, Mesih’te de herkes yaşama kavuşturulacaktır. Ne var ki her biri kendi sırasına göre: ilk ürün olarak Mesih; sonra O’nun gelişinde Mesih’e ait olanlar. 1. Korintliler 15:20-23.
Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.
Mesih, dirilişiyle ilk ürün sunusudur; bu, "Pentekost dönemi"nin başlangıcını işaret eder ve bu dönem Pentekost’taki ilk ürün sunusuyla sona erer. Mesih'in dirilişi arpadır; buğday ise "sonra" "O'nun gelişinde Mesih'e ait olanlar"dır. Mesih'in dirilişinden "sonra" olanlar, "O'nun gelişinde Mesih'e ait olanlar"dır; böylece dünyanın sonunda imanlı canların son hasadını temsil ederler; Pentekost'ta toplanan o üç bin canın temsil ettiği gibi.
The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.
Ayet ayrıca dirilişi ölüm açısından ele alır. Ölüm Âdem’le başladı ve bütün insanlara sirayet eder; ama bunu “sırayla” yapar. Elçilerin İşleri kitabında Petrus, Yoel kitabının o sırada yerine gelmekte olduğunu ve Tesellici’nin huzurundan ferahlama zamanları geldiğinde günahları silinebilsin diye insanların günahlarını önceden yargıya göndermeleri gerektiğini kaydeder. Mesih o sırada günahı silmek için yargı kitaplarına bakmıyordu; çünkü yargı daha gelecekte, bin sekiz yüz yıldan fazla bir süre sonraydı.
The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.
"her bir kimse kendi sırasına göre" ifadesine yapılan atıf Âdem’le başlar ve böylece, ferahlatma zamanları gelinceye kadar Âdem’den itibaren ölülerin yargısını belirler. Geç yağmur geldiğinde, yargı ölülerden dirilere geçer. Ayetin temsil ettiği zaman diliminde (Mesih’in dirilişinden Pentikost’a kadar), arpa ilk ürünlerinden buğdayın ilk ürünlerine kadar olan dönemde, dirilerin yargısı sürerken yağmur yağmaktadır ve yağmur yağdıkça, yağmurun temsil ettiği mesaj buğdayı deliceden ayırmaktadır. Pazar yasasında, yani Pentikost’ta, buğday artık deliceyle karışık değildir ve iki sallama ekmeğinden oluşan buğdayın ilk ürün sunusu yukarı kaldırılır. 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan arınma süreci, Malaki 3’te de, Antlaşmanın Habercisi’nin Levilileri arındırıp tasfiye etmesi ve bunu "ateş" ile yapmasıyla temsil edilir. "Ateş", Pentikost’ta görülen ateşten dillerle temsil edildiği üzere, bir mesajın simgesidir. Ele alınan tarihte, Pentikost’un ilk ürünleriyle temsil edilen iki sallama ekmeği olan yüz kırk dört bini ortaya çıkaran iki sınıfın ayrılması söz konusudur; bunlar, günahın bir simgesini içeren tek sunu olduklarından, iyiden iyiye pişirilmeliydi.
Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.
O iki dalgalandırılan sunu ekmeği mayalıydı ve maya günahın bir sembolüdür. O maya, Antlaşmanın Habercisi'nin arındırıcı ateşini temsil eden fırının ateşinde yok edildi. Yeşaya, yirmi yedinci bölümde 11 Eylül'de başlayan bir tartışmayı tanımlar; buna "doğu rüzgarının günü" der. Bu pasaj, İsrail'in günahlarının tartışma aracılığıyla kefaret bulduğunu öğretir. "Tartışma", gerçek son yağmur mesajı ile var olan diğer tüm sahte son yağmur mesajları arasındadır. Bir mesaj "ateştir" ve "ateş", Antlaşmanın Habercisi'nin arındırmak ve tasfiye etmek için kullandığı şeydir. Son yağmur mesajı üzerine yapılan tartışma, Pazar yasasında yukarı kaldırılan Pentekost ilk ürün buğday sunusundan mayayı uzaklaştırır. Yüz kırk dört bin, Pentekost'un ilk ürün buğday sunusudur; O'nun kanının sağladığı aklanma ve tanıklıklarının kutsanmasıyla galip gelirler. Çünkü kutsayan Söz'dür; ancak Söz, bir mesaj olarak iletildiğinde bunu yapar. Mesajın sunulması yüz kırk dört binin yaşamasını sağlar ve sahte bir son yağmur mesajının sunulması ise ölüme yol açar.
And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.
Onu Kuzu'nun kanıyla ve ettikleri tanıklığın sözüyle yendiler; ölüm pahasına da canlarını sevmediler. Vahiy 12:11.
The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.
Yüz kırk dört bin kişi, Mesih nasıl galip geldiyse öyle galip gelerek O’nun peşinden giderler; çünkü peygamberlik bakımından Mesih’i izlerler.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Bunlar, Kuzu nereye giderse onu izleyenlerdir. Bunlar, insanlar arasından kurtarılarak Tanrı’ya ve Kuzu’ya sunulan ilk ürünlerdir. Vahiy 14:4.
Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.
İşte Vahiy on dördün dördüncü ayetinde yüz kırk dört bin “ilk ürünler” olarak tanımlanır. Ayrıca “bakireler” olarak da tanımlanırlar ve ilham, Matta yirmi beşteki on bakire benzetmesinin Adventist halkının deneyimini tasvir ettiğini bize bildirmiştir. Sadece “bakireler” olmakla kalmazlar, “kadınlarla kirlenmemişlerdir” de; çünkü yüz kırk dört bini ortaya çıkaran sınama ve ayrıştırma süreci, yüz kırk dört bin ile “tüm” sahte dinler arasında bir ayrım oluşturmuştur. “Bunlar” Kuzu nereye giderse onu izlerler ve ilk ürün sunuları olarak Mesih’i ölümünde, gömülüşünde ve dirilişinde izlemelidirler.
In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.
Vahiy on birinci bölüm, on birinci ayette, bir sancak olarak kaldırılacak olan iki tanık önce öldürülür, sonra üç buçuk gün içinde tıpkı Mesih gibi bir ilk ürün sunusu olarak diriltilir. Mesih’in kendisi olan ilk ürün sunusu, Laodikya deneyimi yaşayan ve iflas etmiş olanları kurtarmak için antlaşmanın kanının dökülmesini içeriyordu. Tek bir ayette (dördüncü ayet) yüz kırk dört binle ilişkili peygamberlik ışığının çeşitli hatlarına dair bu kısa özet ortaya konur. Ve bu, Vahiy 144’te, harika sayıcı Palmoni’nin eliyle ortaya konulmuştur. Kutsal Yazılarda bir şeyin iki kez yinelenmesi, son yağmurun tarihini temsil eder; ve son yağmur, Tesellici’nin Tanrı’nın halkı üzerine döküldüğü yer ve zamandır.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.
Ne güzeldir dağlar üzerinde müjde getirenin, barışı ilan edenin ayakları; iyilik müjdesini getirenin, kurtuluşu ilan edenin; Siyon’a, “Tanrın hüküm sürüyor!” diyenin! Nöbetçiler seslerini yükseltecek; bir ağızdan birlikte şarkı söyleyecekler; çünkü Rab Siyon’u geri getirdiğinde bunu gözleriyle görecekler. Sevinçle coşun, birlikte şarkı söyleyin, ey Yeruşalim’in harap yerleri; çünkü Rab halkını teselli etti, Yeruşalim’i kurtardı. Rab kutsal kolunu bütün ulusların gözleri önünde açığa çıkardı; ve yeryüzünün bütün uçları Tanrımızın kurtuluşunu görecek. Çıkın, çıkın, oradan ayrılın; hiçbir murdar şeye dokunmayın; onun ortasından çıkın; Rab’bin kaplarını taşıyan sizler, temiz olun. Yeşaya 52:7-11.
Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”
Siyon H6726, H6725 ile aynıdır; H6725 “göze çarpıcılık anlamı; anıtsal ya da yol gösterici sütun: - işaret, başlık, yol işareti” demektir. Siyon, yüz kırk dört binin sancağının bir simgesidir ve bu pasajda, barışın müjdesini zaten ilan edip sundukları için son yağmuru çoktan almışlardır. Bu olguya özgü bir başka belirti de onların “göz göze” görmeleridir; bu, Pentikost’taki öğrencileri temsil eder, çünkü Pentikost’tan önceki on gün bir birlik dönemini temsil eder. Rab “hath” (geçmiş zamanı temsil eder), müjde getirenler için zaten üç şeyi gerçekleştirmiştir. “Halkını teselli etmiştir”, “Yeruşalim’i kurtarmıştır” ve “kutsal kolunu bütün ulusların gözü önünde açığa çıkarmıştır.”
He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”
O, 11 Eylül'de halkını "teselli etti" ve bu, Malaki'nin üçüncü bölümünde anlatılan sınama sürecinin başlangıcını işaret etti; süreç Pazar yasasında sona erer; o zaman O, ilk ürün sunularının sancağını kaldırır; bu da "bütün ulusların gözü önünde kutsal kolunu açığa çıkarmak"la temsil edilir. O, yüz kırk dört bini teselli eder, kurtarır ve yükseltir. 11 Eylül'de O teselli eder ve arınma sürecini başlatır; bu süreçte halkını kurtarır ve sonra onları bir sancak olarak yükseltir; ya da Malaki'nin dediği gibi "Yahuda ve Yeruşalim'in sunusu hoş olsun" "eski günlerde olduğu gibi."
And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.
O, gümüş arıtıcısı ve arındırıcısı gibi oturacak; Levilileri arıtacak, onları altın ve gümüş gibi arındıracak ki Rab'be doğrulukla sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ile Yeruşalim'in sunusu, eskiden olduğu gibi, önceki yıllarda olduğu gibi Rab'be hoş gelecek. Malaki 3:3–4.
We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.
"ne kadar süre" konusundaki değerlendirmelerimizi bir sonraki makalede sonuçlandıracağız.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘Yeli elindedir; harman yerini iyice temizleyecek ve buğdayını ambara toplayacaktır.’ Matta 3:12. Bu, arınma zamanlarından biriydi. Hakikat sözleri aracılığıyla saman buğdaydan ayrılıyordu. Azarı kabul edemeyecek kadar kibirli ve kendini beğenmiş, alçakgönüllülük dolu bir yaşamı benimseyemeyecek kadar dünyayı seven birçok kişi İsa’dan yüz çevirdi. Bugün de birçokları aynı şeyi yapmaktadır. Canlar, bugün tıpkı Kefarnahum’daki havrada bulunan o öğrencilerin sınandığı gibi sınanmaktadır. Hakikat yüreğe ulaştırıldığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğiyle uyum içinde olmadığını görürler. Kendilerinde bütünüyle bir değişikliğin gerekliliğini fark ederler; fakat benliği inkâr eden işi üstlenmeye razı olmazlar. Bu nedenle günahları açığa çıkarıldığında öfkelenirler. Öğrencilerin İsa’yı bırakıp, ‘Bu çetin bir sözdür; bunu kim dinleyebilir?’ diye söylenerek ayrıldıkları gibi, onlar da gücenip uzaklaşırlar.” Çağların Arzusu, 392.