I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Yoel kitabına girişte şu noktaya geldim: ilk sekiz makaleden bazı noktaları kısaca özetlemek ve artık onu daha doğrudan ele alacağımıza göre Yoel kitabından ne beklememiz gerektiğini belirlemek; ve elbette, bunun Daniel 11:11-16’daki Raphia ve Panium savaşlarıyla ne ilgisi var?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

‘Tecrübe’ peygamberlikte bir ‘şarkı’ ile temsil edildiği için, vurguyu bağın şarkısına verdik. Yüz kırk dört binin özelliklerinden biri, Musa’nın ve Kuzu’nun şarkısını söylemeleridir; bu da Yuhanna’nın Yeşaya’nın bağ şarkısını temsil etme yoludur. Her büyük peygamber, kitaplarına İsrail’in isyanına yönelik kınamalarla başlar; ya da şöyle diyebilirsiniz: Her büyük peygamber önce bağın şarkısını söyler. Ben, Yoel’in birinci bölümdeki bağ şarkısının, bağ şarkısına dair en önemli vahiylerden biri olduğunu savunuyorum. Haklı mıyım değil miyim söyleyemem; ama bu kanaatimin nedeni, Yoel kitabında simgesel olarak temsil edilen peygamberlik bağlantılarının bir anahtar, hatta belki de birçok kola uzanan bir eksen gibi görünmesidir. Yoel’in tanıklığı yalnızca diğer paralel çizgilerle bağlantı kurmakla kalmaz, aynı zamanda bir referans noktası da belirliyor gibidir; özellikle birinci bölümde bağın yok edilmesi simgeselliği aracılığıyla ve sonraki iki bölümde hem Amerika Birleşik Devletleri’nde canavarın suretinin sınanma zamanını hem de dünya için canavarın suretinin sınanma zamanını tanımlamasıyla. Ve bunların hepsi bir bağ bağlamında kurgulanmıştır; yağmur almazsa bir bağ, canlı bir bağ değildir.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Ayrıca "ne kadar süre?" simgesiyle temsil edilen peygamberlik dönemine de vurgu yaptık. Hem geçmişte "tepe taşı" olan hem de aynı zamanda temel ve köşe taşı olan şeye vurgu yapabilmek için, "ne kadar süre" ile ilgili daha önce tesis edilmiş bu ilkeyi bize hatırlatma gereği duydum. Şu anda yürütülmekte olan Gece Yarısı Çığlığı mesajının nihai, tam gelişimi "tepe taşı"dır. Temeller üzerine bina edilen o tepe taşı, başlangıçtakinden on kat daha parlak parlayan Miller’in mücevherleridir.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

Tanrı’nın “harika işleri”ne dayanarak, kilit taşı, halkının Laodikya deneyiminden Filadelfya deneyimine geçtiği zamandır; bu, o insanların yediden olan sekizinci hâline geldikleri ve ayrıca savaşan kiliseden muzaffer kiliseye geçtikleri zamandır. Bu geçiş kilit taşıdır. Geçiş, Tanrı’nın halkı “kilit taşı” mesajını duyar ve görür ve onu gözlerinde harika bulduklarında tamamlanır. Kilit taşı mesajı doruk noktasıdır; çünkü tüm simgesel “kilit taşı” gerçeklerini bir araya getirir. “Yedi zaman” mesajı Miller’in temel taşıydı ve Millerci kilit taşı olacaktı. Pentekost, Pentekost mevsiminin kilit taşıydı; tıpkı Gece Yarısı Çığlığı’nın birinci ve ikinci meleklerin Millerci hareketinin kilit taşı oluşu gibi.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Mesih’in, birinci ve ikinci meleklerin Millerit tapınağını inşa ettiği 46 yıllık dönemin doruğu ya da tepe taşı olarak, bu tepe taşı, Mesih’in yüz kırk dört binin tapınağını inşa etme işinin temel taşı haline gelecekti. Bu temel taşı, cennete giden yolu aydınlatan ışık olarak 1844'te yerleştirildi ve bu nedenle dünyanın sonunda Tanrı’nın halkı dinleniş bulmak için "eski yollara" dönmelidir. Ne zaman Milleritlerin öncü tarihine dönerlerse, Geceyarısı Çığlığı mesajının kurucu tarihin zirvesi olduğunu görürler. Geceyarısı Çığlığı, Kutsal Ruh’un dökülüşünün bir tezahürüydü. Bir can "eski yollara" döndüğünde ve yolun başlangıcında ya da temel noktasında yerleştirilen "parlak ışığı" bulduğunda, Yeremya’nın "dinleniş" olarak tanımladığı Geceyarısı Çığlığı'nı bulur.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

“Yolun başlangıcında arkalarında parlak bir ışık konmuştu; bir melek bana bunun ‘gece yarısı feryadı’ olduğunu söyledi.” Bu ışık bütün yol boyunca parlıyor ve ayaklarına ışık veriyordu ki, tökezlemesinler.

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Hemen önlerinde olup onları şehre götüren İsa’dan gözlerini ayırmadıkları sürece güvendeydiler. Ama kısa süre sonra bazıları yoruldu ve şehrin çok uzakta olduğunu, oraya çoktan girmiş olmayı beklediklerini söylediler. Bunun üzerine İsa görkemli sağ kolunu kaldırarak onları cesaretlendirirdi; kolundan çıkan bir ışık advent kafilesinin üzerinde dalgalanırdı ve onlar da ‘Aleluya!’ diye haykırırlardı. Bazıları ise düşüncesizce arkalarındaki ışığı inkâr ettiler ve kendilerini buralara kadar götürenin Tanrı olmadığını söylediler. Arkalarındaki ışık söndü, ayaklarını tam bir karanlıkta bıraktı; onlar da sendeleyip işareti de İsa’yı da gözden kaybettiler ve patikadan aşağı, aşağıdaki karanlık ve kötü dünyaya düştüler. Ellen G. White’ın Hıristiyan Deneyimi ve Öğretileri, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

Millerci tarihin taç taşı, yüz kırk dört binin tarihinin temel taşıdır. 1798’de üç meleğin başlangıcından, Pazar yasasında mabedin arındırılmasının yerine gelmesiyle muzaffer kilisenin ortaya çıkarılmasına kadar yol, Gece Yarısı Çığlığı mesajıyla aydınlatılmıştır; çünkü benzetme Adventizm hakkındadır ve Pazar yasası krizi sırasında insanlık için lütuf kapısı kapanırken Tanrı’nın karakterini kusursuzca yansıtacak bir halkı nasıl ayağa kaldırdığını anlatır.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Yolda İsa önderlik ediyor ve görkemli sağ kolunu kaldırarak yolu aydınlatmaya devam ediyor. Bu nedenle yolun başlangıcında parlak bir ışık ve yolun sonuna götüren parlak bir ışık vardır. Alfa ve Omega olan İsa, sonu başlangıçla tasvir eder; bu yüzden yolun her iki ucundaki ışık Gece Yarısı Çığlığı mesajıdır.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

İlk melek 1798’de geldi ve O’nun yargısının saatinin geldiğini ilan etti: “... yargısının saati gelmiştir.” Yargı saati 1798’de geldi ve başladığında Mesih ile O’nun yeni gelini—Filadelfyalı Millerci Adventizm—arasındaki evlilik de başladı. Mesih 22 Ekim 1844’te evlenecekti ve 1798’den 1844’e kadar gelin hazırlandı. Gelin Filadelfyalıydı; çünkü Mesih’in gelini üzerinde hiçbir kınama yoktu; zira kendisini hazırlamıştı—o saftı. Yargının ilanı, 1798’de başlayan ve 1844’te nihayete eren evliliğin ilanıdır.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Millerci hareket için temel ışık da taçlandırıcı ışık da evliliği ilan eden mesaj—Gece Yarısı Çığlığı mesajıydı. Gece Yarısı Çığlığı, birinci ve ikinci meleklerin tarihinin de, Millerci tarihin de temeli ve taç taşıydı; Millerci tarihin taç taşı ise, yüz kırk dört binin tarihinin hem temel taşı hem de taç taşıdır. Taç taşının yerine konulmasıyla tapınak inşası tamamlanır ve o son "harika" taşın yerine konulması işi Temmuz 2023’te başladı.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Tepe taşını oluşturacak çeşitli peygamberliklerin yerine gelişleri vardır, ancak tepe taşı aynı zamanda bir mesajın doruk noktasını da temsil eder. Pentekost, Pentekost döneminin mesajının tepe taşıydı; tıpkı 1856'da Hiram Edson'un kaleminden gelen "yedi zaman" ışığının, Miller'in mesajının amaçlanan tepe taşı olması gibi; çünkü Miller'in keşfettiği ilk temel hakikat "yedi zaman"dı. 1856'da tepe taşı gerçeğinin yeni ışığını reddetmek, kadim İsrail'in kırk yıllık bir dönemde yaptığı gibi, Laodikiya'nın çölünde ölmeyi seçmekle eşdeğerdi. Bu, 2023 Temmuzunu, Millerci tarihte Filadelfya'dan Laodikiya'ya geçişin dönüm noktası olan 1856 olarak tanımlar ve yüz kırk dört binin tarihinde Laodikiya'dan Filadelfya'ya tersine dönüşü ifade eder. Mesih 1844'te murdar bir kadınla evlenmedi; çünkü o Filadelfyalıydı ve Pazar yasası sırasında Filadelfya'dan bir gelinle evlenecektir. Ama önce kendini hazırlamalıdır. Sen hazır mısın?

Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

Korkmayın, ey küçük sürü! Çünkü Babanız, size Egemenliği vermeyi uygun gördü. Luka 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

22 Ekim 1844’te Rab, O’nu üçüncü meleğin tarihine ve üçüncü meleğin temsil ettiği her şeye götüren yolda izlemesi için hazırladığı gelinle evlendi, ancak 1863’e gelindiğinde üçüncü meleğin tarihi Laodikya’nın çölüne saptırıldı. 1844’ten 1863’e kadar olan tarih üçüncü meleğin dönemini temsil eder, böylece yüz kırk dört binin mühürlenmesi zaman dilimindeki akılsız kızlara bir örnek sunar. Kızlar, melekler tarafından simgelenen mesajlar aracılığıyla birbirinden ayrılan buğday ve darnıktır—çünkü ayırma işini yapanlar meleklerdir.

“I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

"Sonra üçüncü meleği gördüm. Benimle birlikte olan melek şöyle dedi: 'Onun işi korkutucudur. Görevi dehşet vericidir. O, buğdayı delice otlarından ayıracak ve buğdayı göksel ambara konulmak üzere mühürleyecek ya da bağlayacak olan melektir. Bu şeyler tüm zihni, tüm dikkati meşgul etmelidir.' Erken Yazılar, 119."

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

Vahiy 14’teki üç meleğin mesajları, iki sınıfı ayıran ve bağlayan son yağmur mesajıdır.

“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

"Yuhanna'ya, kilisenin deneyimine dair derin ve heyecan verici sahneler vahyedildi. Tanrı halkının durumunu, tehlikelerini, çatışmalarını ve nihai kurtuluşunu gördü. Yeryüzünün hasadını olgunlaştıracak, ya göksel ambar için başak demetleri ya da yıkımın ateşleri için odun demetleri olacak son mesajları kayda geçirir. Özellikle son kilise için, büyük önem taşıyan konular ona vahyedildi ki, hatadan gerçeğe dönecek olanlar önlerindeki tehlikeler ve çatışmalar konusunda eğitilsinler. Yeryüzünün başına gelecekler konusunda hiç kimsenin karanlıkta kalmasına gerek yoktur." Büyük Mücadele, 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

Bu nesilde "hasadı olgunlaştıracak kapanış mesajları" olan ve iki sınıfı birbirinden ayıran şey "hakikat sözleri"dir. O iş, Miller'in rüyasındaki "kir fırçası adamının" işidir.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

“‘Savuracağı yaba O’nun elindedir; harman yerini bütünüyle temizleyecek ve buğdayını ambara toplayacaktır.’ Matta 3:12. Bu, arındırma zamanlarından biriydi. Gerçeğin sözleri aracılığıyla saman buğdaydan ayrılıyordu. Azarı kabul edemeyecek kadar kibirli ve kendi doğruluğuna güvenen, alçakgönüllü bir yaşamı benimseyemeyecek kadar dünyasever oldukları için, birçokları İsa’dan yüz çevirdi. Birçok kişi hâlâ aynı şeyi yapmaktadır. Bugün canlar, Kefernahum havrasındaki o öğrenciler gibi sınanmaktadır. Gerçek yüreğe ulaştırıldığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğiyle uyum içinde olmadığını görürler. Kendilerinde tam bir değişimin gerekliliğini görürler; fakat benliği inkâr eden işe girişmeye istekli değildirler. Bu nedenle, günahları ortaya çıkarılınca öfkelenirler. Öğrencilerin İsa’yı bırakıp, ‘Bu söz çetindir; bunu kim dinleyebilir?’ diye söylenerek ayrıldıkları gibi, onlar da gücenmiş olarak giderler.” The Desire of Ages, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı’ndan başlayıp 1863’e kadar uzanan yol işaretleri ve gelişmeler, 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan tarihi temsil eder. 1844 neden 11 Eylül’dür, diye soruyorsunuz?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

Ellen White’ın yazıları, üçüncü meleğin 22 Ekim 1844’te geldiğini, ayrıca 1888’de de geldiğini ve bunun 11 Eylül’ü tiplediğini açıkça belirtir. Daha da önemlisi, bütün peygamberler 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan tam da bu tarihî dönemi özellikle ayırt ederler; dolayısıyla bu, iki ya da üç kişinin tanıklığı değil, Tanrı’nın Sözünden her tanığın birleşik tanıklığıdır; 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan dönemin “her görümün etkisi”nin yerine getirildiği dönem olduğunu gösterir.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

Üçüncü meleğin gelişinin ve tamamlanmasının tarihi 1844’ten 1863’e kadardı ve bu, Tanrı’nın harika işlerinin 11 Eylül’den Pazar yasasına kadar olan dönemini temsil eder. Bu tarih aynı zamanda 1840’tan 1844’e kadar olan dönemle de temsil edilir ve o hatta 1840 alfa, 1844 ise omegadır. 1844’ten 1863’e uzanan hatta 1844 alfa, 1863 ise omegadır. 1844 hem alfa hem de omegadır.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Haç 1844 ile örtüşür ve Alfa ve Omega haçta kanını döktü. 9/11 (1840) noktasından hareketle, Vahiy’in onuncu bölümünün, 1840’ta Yuhanna’nın küçük kitabı yemesiyle başlayan ve ardından 1844’te midesindeki hayal kırıklığıyla sonuçlanan tarihi ortaya koyduğunu görürüz. Yeme eylemi başlangıçtır; mide sonu işaret eder. Onuncu bölümün son ayeti, tarihin yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlandığını temsil eder.

And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

Ben de küçük kitabı meleğin elinden aldım ve onu yedim; ağzımda bal gibi tatlıydı; onu yer yemez midem acılaştı. Ve bana şöyle dedi: Birçok halkın, ulusun, dilin ve kralın önünde yine peygamberlik etmelisin. Vahiy 10:10, 11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Vahiy 10. bölüm ve Habakkuk 2. bölüm, 1840’tan 1844’e kadar olan peygamberlik dönemine tanıklık eden iki bölümdür. 1844’ten 1863’e uzanan tarih, bir hayal kırıklığı dönüm noktasında başlar; bunu bir dağılma, ardından bir toplanma izler. O dönemde Habakkuk’un iki tablosuna ilişkin peygamberlik tarihi, ikinci tablo 1849’da basılıp 1850’de yurtdışında yayımlandığında sona erer. Habakkuk’un tablolarının dönemi, 1843 tablosunun yayımlandığı 1842 Mayıs’ında başladı ve peygamberlik dönemi, başladığı yerde, Habakkuk’un iki tablosundan birinin yayımlanmasıyla sona erdi. 1843 tablosu alfa, 1850 tablosu omegadır.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

1856'da Hiram Edson, William Miller'in "yedi kez" konusundaki anlayışını yeni bir düzeye taşıyan bir dizi makale yazdı. Edson'un çalışması, Miller'in çalışmasının omega'sıydı; Miller'in temel gerçeğini, Tanrı'nın halkını güçlendirmeyi amaçlayan bir zirve noktasına taşıyordu. Miller'in "yedi kez" konusundaki ışığı alfa idi ve Edson'un "yedi kez" konusundaki ışığı omega idi.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

1863’te hareket, sonunda kendi bünyesinden bir hareket ortaya çıkaracak olan bir kiliseye dönüştü; tıpkı Milleritlerin Protestanlardan çıkması gibi, tıpkı havarilerin Yahudilikten çıkıp Hristiyanlığa geçmesi gibi ve tıpkı çölde ölmeye mahkûm edilen eski antlaşma halkının içinden Yeşu ile Kaleb’in çıkması gibi.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

Tam da aynı tarihsel süreçte (1844’ten 1863’e), yeryüzü canavarının Cumhuriyetçi boynuzu, sonunda İç Savaş olarak patlak veren paralel bir mücadeleden geçmektedir; tüm tarihçilerin hemfikir olduğu üzere, savaş 1863’te Lincoln’un Özgürlük Bildirgesiyle orta noktasına ulaşmıştır. Lincoln, ilk Cumhuriyetçi başkanı temsil eder; o, o zamana dek tarihin en kötü Demokrat başkanının ardından başkanlık yemini etmiştir. Daha sonra suikasta kurban gitmiştir. Kehanet niteliğindeki bu özelliklerin tümü ve diğerleri, son Cumhuriyetçi başkanda tekrarlanır.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

1844’ten 1863’e kadar olan dönem bir dağılma ve bir toplanmayı içeriyordu. 1863 Pazar yasasını temsil eder; dolayısıyla 1844’te gerçekleşen dağılma, 1863’te Laodikyalı Yedinci Gün Adventistleri Laodikya’nın çölüne dağıtılana kadar tek dağılmadır. 1844’te bir dağılma ve 1863’te bir dağılma meydana geldi; bu da tarihin tanımlanmış bir peygamberlik sembolü olduğuna tanıklık eder, çünkü 1844’te bir alfa dağılmasıyla başlar ve 1863’te bir omega dağılmasıyla sona erer. İlk dağılma 18 Temmuz 2020’de ortaya çıktı ve nihai omega dağılması Pazar yasasında gerçekleşir.

“The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

"Ayrılıp dağılacağımız zaman yaklaşıyor ve her birimiz, aynı kıymetli imana sahip olanlarla paydaşlık ayrıcalığı olmaksızın ayakta durmak zorunda kalacağız; Tanrı yanınızda olmadıkça ve O'nun sizi yönettiğini ve rehberlik ettiğini bilmedikçe nasıl ayakta durabilirsiniz?" Review and Herald, 25 Mart 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Tanrı’nın "yanınızda durması" yeterli değildir; ayrıca "onun size önderlik ve rehberlik ettiğini" de bilmelisiniz. Bu gerçek, "Rab'bi tanıyacaksınız" ifadesinin zamanına dayanan çeşitli ifadelerle temsil edilen bir peygamberlik konusudur.

And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

Ve bol bol yiyip doyacak ve sizin için harikalar yapan Tanrınız Rab'bin adını öveceksiniz; ve halkım asla utanmayacak. Ve İsrail'in ortasında olduğumu, Tanrınız Rab olduğumu ve başkasının olmadığını bileceksiniz; ve halkım asla utanmayacak. ... Böylece kutsal dağım Siyon'da yaşayan Tanrınız Rab olduğumu bileceksiniz; o zaman Yeruşalim kutsal olacak ve artık içinden yabancılar geçmeyecek. Yoel 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Yeruşalim kutsal olduğunda, o muzaffer kilisedir; çünkü savaşan kilise, buğday ve delice otlarından oluşan bir kilise olarak tanımlanır; ve "artık" "Yeruşalim"den "hiçbir yabancı geçmeyecek" olduğunda, Tanrı'nın halkı "onun önderlik edip yönlendirdiğini" "bilecek". Onlar bilirler; çünkü "yedi kez" duasını yerine getirmiş olanlardır; buna, Tanrı'nın seni bir Laodikyalı olarak yönlendirmediğini itiraf etmek de dahildir; ama bir Filadelfyalıya dönüştüğünde "onun önderlik edip yönlendirdiğini" ve Tanrı'nın "İsrail'in ortasında" olduğunu bileceksin.

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

19 Nisan’daki alfa dağılması (hayal kırıklığı) ve 22 Ekim’deki omega dağılması (hayal kırıklığı), 22 Ekim’deki büyük hayal kırıklığının ardından çıkan ilk resmi yayınla işaretlenir. Yayıncılık, Millerci hareketin tarihinde ve Amerika Birleşik Devletleri’nin peygamberlik tarihinde bir peygamberlik işaretidir; bu nedenle 1844’ten sonra resmen yayımlanan ilk yayın, o tarihin bir yol işaretidir ve bu yol işareti bir dağılmayı işaret eder.

1847—The Remnant Scattered Abroad

1847-Dünyanın Dört Bir Yanına Dağılmış Kalanlar

“A Word to the ‘Little Flock.’

'Küçük Sürü'ye Bir Söz.

“The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

Aşağıdaki yazılar, New York, Canandaigua’da O. R. L. Crosier tarafından yayımlanan The Day-Dawn için yazılmıştır. Ancak söz konusu gazete artık yayımlanmadığından ve yeniden yayımlanıp yayımlanmayacağını da bilmediğimizden, Maine’deki bazılarımız bunların bu biçimde sunulmasının en iyisi olacağı kanaatine vardı. ‘Küçük sürü’nün dikkatini, bu dünyada çok yakında meydana gelecek olan şeylere çekmek istiyorum...

“The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

Okur, Bayan E. G. White'ın kaleminden üç yazının 'Küçük Sürü'ye Bir Söz adlı eserde yer aldığını fark etmiş olacaktır. . . .

“The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

"Bayan White’ın 14-18. sayfalarda yer alan ikinci yazısı, 'To the Remnant Scattered Abroad' başlığı altında ilk görümünün bir anlatımıdır. Bu, 20 Aralık 1845’te Enoch Jacobs’a kişisel bir mektup olarak yazılmış ve alıcı tarafından ilk kez 24 Ocak 1846 tarihli The Day-Star’da yayımlanmıştır. Daha sonra 6 Nisan 1846’da James White ve H. S. Gurney tarafından tek yapraklık duyuru biçiminde yeniden basılmıştır. A Word to the 'Little Flock'ta yer aldığı şekliyle, küçük editoryal değişiklikler ve eklenen Kutsal Kitap atıfları dışında, ilk basıldığı haliyle görümün tam anlatımıyla aynıdır." James White, A Word to the 'Little Flock', 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

1844, bir meleğin gelişini ve bir hayal kırıklığını işaret eder. 1845’te ilk görüm yazıya dökülür ve 1846’da yayımlanır. İlk görüm, “dört bir yana dağılmış kalan”a yöneliktir. Evlenmemiş, onlu yaşlarında bir kadın peygamberin, ilk görümünü kaleme aldığında, “kalan”ın peygamberî bir özelliğinin, yüz kırk dört binin özelliklerinden biri olarak, peygamberî bir zorunluluk gereği “dört bir yana dağılmış” olması gerektiğini bildiğini sanmıyorum. 1846’da White’lar evlendi; böylece Ellen’in soyadı White oldu. Aynı yıl White’lar yedinci gün Şabatını tutmaya başladılar. 1846’da antlaşmanın tamamlandığına işaret edilir, 1844’te başlayan peygamberî evlilik 1846’da tamamlandı ve 1847’de ilk resmî yayın basılıp postalandı.

May, 1850

Mayıs 1850

“DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

Sevgili Okur—Bu incelemede amacım, kutsal gerçeğin ışığında yanlışı açığa çıkarmak olmuştur. ...

“In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

"Bu küçük eseri dağılmış sürüye sunarken, bu bakımdan onlara karşı görevimi yerine getirdim; Tanrı da kutsamasını eklesin. Amin." James White, Yedinci Gün Sebti Yürürlükten Kaldırılmadı, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

James White'ın yayını, muhataplarının hâlâ dağınık bir sürü olduğunu ortaya koyarken, aynı zamanda Yedinci Gün Şabatı'nın bir savunusudur. Bu, Millerci Adventizmin Şabat ve üçüncü melek anlayışı açısından, üçüncü meleğin mesajının henüz emekleme dönemindeki hâlidir. 1850 tablosunun yayımlandığı aynı yıl yayımlanmış olup, ikisi birlikte yaklaşan Pazar yasası krizine karşı Rab'bin ordusunun ayağa kaldırılmasını temsil eder. İsa her zaman sonu başlangıçla örnekler; 1844'te 1843 tablosunu kullanarak mesajı sunanlar, 1850 tablosunu kullanarak mesajı sunacak olanların önceden bir örneğiydi. Habakkuk'un iki tablosu döneminin başlangıcında insanlar, Habakkuk'un tablosuyla bağlantılı olarak zamanın mesajını ilan ediyorlardı ve 1850'de James White, 1850 tablosuyla birlikte üçüncü meleğin mesajını sunuyordu. Tablo, 1849 döneminde Kardeş Nichols tarafından yapıldı; o dönemde James ve Ellen White, Kardeş Nichols'la birlikte yaşıyorlardı. James White, 1850 tablosunun hazırlanmasıyla doğrudan bağlantılıydı ve o yıl üçüncü meleğin mesajını ilan etmeye başladı.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

"23 Eylül [1850]’de Rab bana, halkının geriye kalanını geri almak için elini ikinci kez uzattığını ve bu toplanma zamanında çabaların iki katına çıkarılması gerektiğini gösterdi. Dağılma zamanında İsrail vurulup parçalandı; ama şimdi toplanma zamanında Tanrı halkını iyileştirip yaralarını saracak. Dağılma zamanında, gerçeği yaymak için yapılan çabalar pek az etki yaptı, pek az şey ya da hiç başarabildi; ama toplanma zamanında, Tanrı halkını toplamak için elini uzattığında, gerçeği yayma çabaları murad edilen etkisini gösterecektir. Herkes işte birlik içinde ve gayretli olmalıdır. Şimdi toplanma zamanında bizi yönlendirecek örnekler için dağılma dönemine başvurmanın utanç verici olduğunu gördüm; çünkü Tanrı şimdi bizim için o zaman yaptığından fazlasını yapmazsa, İsrail asla toplanmayacaktır. Gerçeğin bir gazetede yayımlanması, vaaz edilmesi kadar gereklidir." Review and Herald, 1 Kasım 1850.

“The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

"74. sayfadaki, Rab'bin 'halkından geriye kalanları kurtarmak için elini ikinci kez uzattığı' yönündeki görüş, yalnızca Mesih'i bekleyenler arasında bir zamanlar var olan birlik ve güce ve O'nun halkını yeniden birleştirmeye ve ayağa kaldırmaya başladığı gerçeğine atıfta bulunur." Early Writings, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

White Kardeş, Early Writings’te, Review and Herald’deki pasaj üzerine, peygamber Yeşaya’nın sözlerini kullanarak şöyle dediğinde yorum yapmaktadır: “Rab bana, halkının artakalanını geri almak için elini ikinci kez uzattığını gösterdi.” Elini 1850 yılında uzattı. O, 22 Ekim 1844’te o insanları En Kutsal Yer’e topladığında, bu, MÖ 677’den 22 Ekim 1844’e kadar süren dağılmanın tamamlanmasıydı. Harfi anlamda görkemli diyarda ikamet eden harfi anlamda Yahuda, MÖ 677’de Levililer yirmi altıda geçen “yedi zaman” ile uyum içinde 2520 yıl boyunca dağıtıldı. 2520 yılın sonunda ruhsal İsrail 22 Ekim 1844’te toplandı ve hemen yeniden dağıtıldı; dağılma, Rab elini ikinci kez uzattığında sona erdi. O, bu pasajda onları ikinci kez iki şeyi gerçekleştirmek için toplar: halkını “bağlamak” ve halkını “ayağa kaldırmak.”

“I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

Sonra üçüncü meleği gördüm. Bana eşlik eden melek dedi ki: “Sözü korkunçtur, görevi dehşetlidir. O, buğdayı deliceden seçip ayıracak ve buğdayı göksel ambar için mühürleyecek ya da bağlayacak melektir.” Bu konular aklın tümünü, dikkatin tamamını meşgul etmelidir. Merhametin son mesajını almakta olduğumuza inananların, her gün yeni yanılgılar kabul eden ya da benimseyenlerden ayrı durmasının gerekliliği bana yeniden gösterildi. Yanılgı ve karanlık içinde olanların toplantılarına ne gençlerin ne de yaşlıların katılmaması gerektiğini gördüm. Melek şöyle dedi: “Zihin yararsız şeyler üzerinde oyalanmayı bıraksın.” Manuscript Releases, cilt 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

1850’de başlayan ikinci toplanma, Tanrı’nın halkının bir sancak olarak kaldırılıp “yükseltilmeleri” sırasında mühürlenmesini (bağlanmasını) simgelemiştir. 1850, Rab’bin yüz kırk dört bini topladığı zamanı belirler. Peygamberî bir zorunluluk olarak, toplanmadan önce dağılmış olmaları gerekir. Bu nedenle Vahiy 11:11’deki “üç buçuk gün”, 2520’nin yarısı olan 1260’ı simgeler ve 18 Temmuz 2020’yi izleyen dağılmayı temsil eder. Vahiy 11:11, yüz kırk dört bin olacakların ikinci toplanışını ve Yeşaya 11:11’de belirtildiği gibi uluslara kaldırılan sancağı temsil etmektedir!

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

Ve o gün Yişay’ın kökü, halklara bir sancak olarak dikilecek; uluslar ona başvuracak; onun dinlenme yeri görkemli olacak.

And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

Ve o gün olacak ki, Rab, halkının geriye kalanını Aşur’dan, Mısır’dan, Patros’tan, Kûş’tan, Elam’dan, Şinar’dan, Hamat’tan ve denizin adalarından geri almak için yeniden, ikinci kez elini uzatacak.

And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

Ve uluslar için bir sancak kaldıracak, İsrail'in sürgünlerini toplayacak ve Yahuda'nın dağılmışlarını yeryüzünün dört bucağından bir araya getirecek. Yeşaya 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

1850'de Rab, Habakkuk'un iki levhasıyla temsil edilen Gece Yarısı Çığlığı mesajıyla birlikte üçüncü meleğin mesajını ilan eden halkı toplamak için elini ikinci kez uzattı. Temmuz 2023'te Rab, Habakkuk'un iki levhasıyla temsil edilen Gece Yarısı Çığlığı mesajıyla birlikte üçüncü meleğin mesajını ilan eden halkı toplamak için elini ikinci kez uzattı. Hem 1850 hem de Temmuz 2023, Yeşaya kitabının 11. bölümünün 11. ayetinde belirtildiği üzere "halkının kalanı"nın toplanmasını tanımlar. 11. ayet, 10. ve 12. ayetlerin arasında yer alır ve bu iki ayetin her ikisi de sancağın bütün dünyaya kaldırılmasını belirtir.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Üç ayetin her biri sancağı tanımlamaktadır, ancak ortadaki ayet onları "kalanlar" olarak tanımlar. Oradaki kalanlar ikinci kez toplanır ve toplandıkları kabilelerin sayısı sekizdir. "8" yalnızca, ölümü görmeden eski dünyadan yeni dünyaya geçen Nuh'un gemisindekileri temsil etmekle kalmaz; "8" aynı zamanda, yedi kilisenin "sekizincisi" olanları da temsil eder. Vahiy 11:11'deki iki tanık, dirilmiş olanlardır. "8" sayısı dirilişin simgesidir, yüz kırk dört binin simgesidir, vaftizin simgesidir ve Laodikiya'dan Filadelfiya'ya geçen ve Yeşaya'nın uluslara sancağı haline gelenleri simgeler. Rab, elini ikinci kez 1850-1865 yılları arasında ve 2023 Temmuz'unda yeniden uzatır.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

2023 yılında, 1856'da olduğu gibi, yedi zaman üzerine yeni bir ışık vardı. 1856'dan 1863'e kadar olan dönem, yüz kırk dört binin, Rab'bin artakalan halkını bir ordu olarak ayağa kaldırdığı zamandaki tarihini temsil eder.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Yeşaya 11:11, Vahiy 11:11 ile mükemmel bir uyum içindedir; o da Daniel 11:11 ile mükemmel bir uyum içindedir. Yeşaya ve Yuhanna içsel bir tarihi, Daniel ise dışsal bir tarihi tasvir ediyor. Daniel’in 11:11’deki dışsal hattı, Yuhanna’nın 11:11’deki içsel hattıyla paralel ilerler ve Yeşaya’nın 11:11’i, Tanrı’nın diğer sürüsünü dışsal hattan çağıran içsel hattın sancağını sunar. Palmoni, bu pasajları, ancak her şeyin Yaratıcısı olan O’nun gerçekleştirebileceği biçimde güzel bir demet hâlinde birbirine bağlamıştır.

We will continue these things in the next article.

Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.

Dialogue with Artificial Information:

Yapay Bilgiyle Diyalog:

Does the math world find any significance in the number “11”?

Matematik dünyası "11" sayısına herhangi bir önem atfediyor mu?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Evet, 11 sayısı (sadece asal sayı olmasının ötesinde) matematiksel açıdan gerçekten ilgi çekici ve önemli birkaç özelliğe sahiptir. Matematikçilerin ve matematik meraklılarının sıkça vurguladığı başlıcaları şunlardır:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

11 beşinci asal sayıdır, en küçük iki basamaklı asal ve 10 tabanında palindrom olan ilk asal sayıdır. "11", en küçük repunit'tir (1 rakamının tekrarıyla oluşan ve asal olan bir sayı). İki basamağı da aynı olan tek iki basamaklı asaldır. 11, 22, 33, 44 vb. Bu yalnızca "11" için geçerlidir. "11", bir Mersenne asalının üssüdür. 1/11 = 0,090909... ondalık açılımının tekrar periyodu yalnızca 2'dir, ancak 1/11 başka bir bakımdan da ünlüdür: 11, 101, 1009, 10007, 100003 vb. asallar dizisi, aritmetik ilerlemedeki asallar üzerine yapılan tartışmalarda karşımıza çıkar. Mertebesi 22 olan diedral grup (düzenli on birgenin simetrileri) dikkat çekicidir; çünkü grup kuramında ilgi gören abelyen olmayan, merkezsiz bir yapıya sahip diedral gruba karşılık gelen en küçük asal "11"dir. Kuramsal fizikte (sicim kuramı / M-kuramı) evren genellikle 11 uzay-zaman boyutunda modellenir ve bu alanda çalışan fizikçiler ve matematikçiler 11'in görünmesine sıkça değinir. "11", basamak sayısı çift olan tek palindrom asaldır (basamak sayısı 2'den büyük olan diğer tüm palindromlar 11'e bölünür ve dolayısıyla bileşiktir). Bu, eğlenceli sayı kuramında bir teoremdir.

Bottom line:

Kısacası:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

"11", π, e veya altın oran kadar aynı süperstar statüsüne sahip olmasa da, pek çok olgunun en küçük ya da ilk örneği olarak tekrar tekrar karşımıza çıkar (ilk repunit asal, basamak sayısı çift olan tek palindromik asal, pek çok ispat ve karşıörnekte erken ortaya çıkması, M-teorisinde 11 boyut, vb.). Yani evet—matematik dünyası 11'i önemli bir sayı olarak görür.

“He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

Söz’ü esinleyen, Söz’ün gerçek yorumcusuydu. Mesih, dinleyicilerinin dikkatini doğanın basit yasalarına ve her gün görüp dokundukları tanıdık nesnelere çekerek öğretilerini açıklığa kavuşturdu. Böylece zihinlerini doğal olandan ruhsal olana yönlendirdi. Birçoğu benzetmelerinin anlamını hemen kavrayamadı; ancak Büyük Öğretmen’in ruhsal gerçeklerle ilişkilendirdiği nesnelerle günbegün karşılaştıkça, kimileri onun zihinlerine yerleştirmeye çalıştığı ilahî hakikatin derslerini ayırt etti ve bunlar misyonunun doğruluğuna ikna olup Müjde’ye iman ettiler. Sabbath School Worker, 1 Aralık 1909.

“Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

"Böylece doğal olandan ruhsal krallığa götürerek, Mesih'in meselleri, insanı Tanrı ile ve yeryüzünü gökle birleştiren hakikat zincirinin halkalarıdır." Mesih'in Örnek Dersleri, 17.