The aspect which I pointed out that Stephen Haskell probably did not see, though he upheld by his recognition of the truths which bring to light this fact, is that in the history at the end of ancient Israel, you simultaneously find the beginning of modern Israel overlapping the same historical period. When Christ was confirming the covenant with many for one week (twenty-five hundred and twenty days), ancient Israel was living out the experience of Laodicea, on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord. Simultaneously modern Israel was living out the experience of Ephesus. Laodicea of ancient Israel was being scattered and Ephesus of modern Israel was being gathered in the very same history.
Benim dikkat çektiğim ve Stephen Haskell’in muhtemelen fark etmediği—gerçi bu olguyu açığa çıkaran hakikatleri kabul ederek onu dolaylı biçimde teyit etmiştir—nokta şudur: Eski İsrail’in sonlarına ait tarihte, aynı tarihsel dönemle örtüşecek şekilde modern İsrail’in başlangıcını da aynı anda görürsünüz. Mesih birçok kişiyle bir hafta boyunca (iki bin beş yüz yirmi gün) antlaşmayı teyit ederken, Eski İsrail Laodikya deneyimini yaşıyor, Rabbin ağzından kusulmanın eşiğine gelmiş bulunuyordu. Eşzamanlı olarak modern İsrail de Efes deneyimini yaşıyordu. Eski İsrail’in Laodikya’sı dağıtılıyor, modern İsrail’in Efes’i ise tam aynı tarihsel süreç içinde bir araya getiriliyordu.
And “yes” if you are wondering, I am aware that the week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, which began at His baptism and ended with the stoning of Stephen was not a literal twenty-five hundred and twenty days, but prophetically it most definitely was, for prophetically a year equals three hundred and sixty days. Three hundred and sixty days multiplied by seven is twenty-five hundred and twenty days, and “the dead center” of that prophetic week is the cross. Prophetically Christ placed the cross, dead center of the prophetic period of twenty-five hundred and twenty days, thus showing that the “seven times” of Leviticus twenty-six is established and upheld by the cross of Christ. It is not an accident that when Sister White teaches, as she does that both of Habakkuk’s sacred tables; the 1843 and 1850 chart have the twenty-five hundred and twenty year prophecy in the very center of the chart, and both charts have the cross dead center of that illustration.
Ve merak ediyorsanız, "evet", Mesih'in Daniel kitabının dokuzuncu bölümünün yerine getirilmesi bağlamında antlaşmayı pekiştirdiği, O'nun vaftiziyle başlayıp Stefanos'un taşlanmasıyla sona eren haftanın kelimesi kelimesine iki bin beş yüz yirmi gün olmadığının farkındayım; ama peygamberlikte kesinlikle öyledir, çünkü peygamberlik hesabında bir yıl üç yüz altmış güne eşittir. Üç yüz altmış gün yediyle çarpıldığında iki bin beş yüz yirmi gün eder ve o peygamberlik haftasının "tam ortası" çarmıhtır. Peygamberlik bağlamında Mesih, iki bin beş yüz yirmi günlük peygamberlik döneminin tam ortasına çarmıhı yerleştirdi; böylece Levililer kitabının yirmi altıncı bölümündeki "yedi vakit"in Mesih'in çarmıhı tarafından tesis edilip sürdürüldüğünü göstermiş oldu. Kardeş White'ın öğrettiği üzere, bu bir tesadüf değildir: Habakkuk'un kutsal iki tablosu olan 1843 ve 1850 çizelgelerinin her ikisinde de iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik çizelgenin tam ortasındadır ve her iki çizelgede de çarmıh o tasvirin tam ortasındadır.
“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.
Kutsal Kitap, insanların bu yaşam için ya da gelecek yaşam için hazırlanabilmeleri için anlamaları gereken bütün ilkeleri içerir. Ve bu ilkeleri herkes anlayabilir. Öğretisini takdir edecek bir ruha sahip olan hiç kimse, Kutsal Kitap’tan tek bir kısmını bile ondan yararlı bir düşünce kazanmadan okuyamaz. Ama Kutsal Kitap’ın en değerli öğretisi, ara sıra ya da kopuk bir çalışmayla elde edilemez. Onun büyük gerçekler sistemi, aceleci ya da dikkatsiz okurun fark edebileceği biçimde sunulmamıştır. Hazinelerinin çoğu çok daha derinlerdedir ve yalnızca titiz araştırma ve kesintisiz çabayla elde edilebilir. Büyük bütünü oluşturan gerçekler araştırılıp toplanmalıdır, ‘biraz burada, biraz da orada.’ Yeşaya 28:10.
“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
Böylece araştırılıp bir araya getirildiklerinde, birbirlerine kusursuzca uydukları görülecektir. Her Müjde, diğerlerinin tamamlayıcısıdır; her peygamberlik sözü bir başkasının açıklamasıdır; her gerçek, bir başka gerçeğin açılımıdır. Yahudi din düzeninin örnekleri Müjde ile açıklığa kavuşur. Tanrı sözünde her ilkenin bir yeri, her olgunun bir önemi vardır. Ve yapı, tasarımında da uygulanışında da bütünüyle yazarına tanıklık eder. Böyle bir yapıyı, Sonsuz Olan’ın zihninden başka hiçbir zihin tasarlayamaz ya da biçimlendiremezdi. Eğitim, 123.
Along with the principle that each of the seven churches are repeated in Millerite history and also our history is another important principle early Adventism acknowledged. That principle demonstrates that “internal and external” prophetic lines of the same history is employed by the Holy Spirit to convey truth. Miller recognized this and directly taught it. He correctly taught that the seven seals of Revelation represent a parallel history to the churches, but in that parallel illustration the seals represent an external and the churches an internal truth of the identical history. Uriah Smith also addresses this principle and employs the words “internal” and “external” which seems to me to be the best way to express the two parallel lines.
Yedi kilisenin her birinin Millerit tarihinde ve bizim tarihimizde tekrarlandığı ilkesine ek olarak, erken Adventizmin kabul ettiği başka bir önemli ilke daha vardır. Bu ilke, aynı tarihe ait “içsel ve dışsal” peygamberlik çizgilerinin gerçeği iletmek için Kutsal Ruh tarafından kullanıldığını göstermektedir. Miller bunu fark etti ve doğrudan öğretti. Vahiy’deki yedi mührün kiliselere paralel bir tarihi temsil ettiğini doğru bir şekilde öğretti; ancak o paralel örnekte mühürler aynı tarihin dışsal, kiliseler ise içsel gerçeğini temsil eder. Uriah Smith de bu ilkeyi ele alır ve iki paralel çizgiyi ifade etmenin en iyi yolu gibi görünen “içsel” ve “dışsal” kelimelerini kullanır.
“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.
Mühürler Vahiy’in 4., 5. ve 6. bölümlerinde dikkatimize sunulur. Bu mühürler altında sunulan sahneler Vahiy 6’da ve Vahiy 8’in birinci ayetinde gözler önüne serilir. Bunların, bu çağın başlangıcından Mesih’in gelişine kadar kiliseyi ilgilendiren olayları kapsadığı açıktır.
“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
"Yedi kilise, kilisenin iç tarihini ortaya koyarken, yedi mühür, kilisenin dış tarihindeki büyük olayları gözler önüne serer." Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
We will now begin our consideration of the seven churches. It is important to recognize that the first two churches and then again, the third and fourth church have a “cause and effect” relationship that demands that they be considered together. Smyrna is the church that represents those that are persecuted by Rome, and Ephesus was the church that carried the gospel to the entire world.
Şimdi yedi kiliseyi ele almaya başlayacağız. İlk iki kilisenin ve ayrıca üçüncü ile dördüncü kilisenin birlikte ele alınmalarını gerektiren bir “sebep-sonuç” ilişkisi içinde olduklarını fark etmek önemlidir. Smyrna, Roma tarafından zulüm görenleri temsil eden kilisedir; Efes ise müjdeyi bütün dünyaya taşıyan kiliseydi.
“It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.
Öğrencilerin ilk kez Hristiyanlar olarak adlandırıldığı yer Antakya’ydı. Bu ad onlara verildi; çünkü vaazlarının, öğretilerinin ve konuşmalarının başlıca konusu Mesih’ti. Öğrencilerinin O’nun bizzat varlığıyla kutsandığı, yeryüzündeki hizmetinin günlerinde gerçekleşen olayları durmadan anlatıyorlardı. Usanmadan O’nun öğretileri ve şifa mucizeleri üzerinde duruyorlardı. Titreyen dudaklarla ve yaşlı gözlerle bahçede çektiği ıstırabı, ihaneti, yargılanması ve idamını; düşmanlarının O’na reva gördüğü ağır hakaret ve işkenceye katlanırken sergilediği tahammül ve alçakgönüllülüğü; ve O’na zulmedenler için dua ederken gösterdiği Tanrısal merhameti anlatıyorlardı. Dirilişi ve göğe yükselişi ile, gökte, düşmüş insan için Aracı olarak sürdürdüğü hizmet, üzerinde sevinçle durdukları konulardı. Mesih’i vaaz edip dualarını O’nun aracılığıyla Tanrı’ya yönelttikleri için, putperestlerin onları Hristiyanlar diye adlandırmaları pek yerindeydi.
“It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.
"Onlara Hristiyan adını veren Tanrı'ydı. Bu, Mesih'e bağlananların hepsine verilen kraliyet adıdır. Yakup daha sonra bu ad hakkında şöyle yazdı: 'Zenginler sizi ezmiyor ve sizi mahkemelere sürüklemiyorlar mı? Adıyla çağrıldığınız o değerli ada küfretmiyorlar mı?' Yakup 2:6, 7. Ve Petrus şöyle ilan etti: 'Bir kimse Hristiyan olarak acı çekerse utanmasın; tersine, bu konuda Tanrı'yı yüceltsin.' 'Mesih'in adı uğruna kınanırsanız ne mutlusunuz; çünkü yücelik Ruhu ve Tanrı'nın Ruhu üzerinizde durmaktadır.' 1. Petrus 4:16, 14." Elçilerin İşleri, 157.
The Ephesus church represented the early church that lived “godly in Christ Jesus” which is a “cause” that always produces an “effect.”
Efes kilisesi, "Mesih İsa'da Tanrı'ya yaraşır bir şekilde" yaşayan ilk dönem kilisesini temsil ediyordu; bu da her zaman bir "sonuç" doğuran bir "neden"dir.
Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:12.
Evet, Mesih İsa’da Tanrı yoluna bağlı yaşamak isteyenlerin hepsi zulüm görecektir. 2. Timoteos 3:12.
The godliness of the Ephesian church brought about the persecution represented by the church of Smyrna. The two churches represent a cause and an effect relationship, and the effect demands to be preceded by a cause. The persecution of the Sunday law crisis is instigated by a manifestation of what Sister White calls “primitive godliness.” A godliness that has been illustrated in past, or primitive histories.
Efes kilisesinin dindarlığı, Smyrna kilisesi tarafından temsil edilen zulme yol açtı. Bu iki kilise bir neden-sonuç ilişkisini temsil eder ve sonuç, kendisinden önce bir neden bulunmasını gerektirir. Pazar yasası krizindeki zulüm, Kardeş White’ın “ilkel dindarlık” diye adlandırdığı şeyin bir tezahürü tarafından kışkırtılır. Geçmiş ya da ilk dönem tarihlerde örneklendirilmiş bir dindarlık.
“Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.
İman ve dindarlığın yaygın gerilemesine rağmen, bu kiliselerde Mesih’in gerçek takipçileri vardır. Tanrı’nın yargılarının yeryüzüne son kez gelmesinden önce, Rab’bin halkı arasında elçilerin zamanlarından beri görülmemiş nitelikte ilk dönem dindarlığının bir uyanışı olacaktır. Tanrı’nın Ruhu ve gücü O’nun çocuklarının üzerine dökülecektir. O zaman, bu dünyanın sevgisinin Tanrı’ya ve O’nun sözüne olan sevginin yerini aldığı kiliselerden birçok kişi kendini ayıracaktır. Hem din adamları hem de halktan birçok kişi, Rab’bin ikinci gelişine bir halk hazırlamak için bu zamanda ilan edilmesini sağladığı o büyük gerçekleri sevinçle kabul edecektir. Canların düşmanı bu işi engellemek ister; ve böyle bir hareketin zamanı gelmeden önce, sahte bir karşılık sunarak bunu önlemeye çalışacaktır. Aldatıcı gücü altına alabildiği kiliselerde, Tanrı’nın özel bereketinin döküldüğü izlenimini verecektir; büyük bir dini ilgi varmış gibi görünen şeyler açığa çıkacaktır. Kalabalıklar, Tanrı’nın onlar için harika işler yaptığını sevinçle ilan edecek, oysa yapılan iş başka bir ruha aittir. Dini bir kılıf altında, Şeytan Hristiyan dünyası üzerindeki etkisini genişletmeye çalışacaktır. Büyük Mücadele, 464.
The Midnight Cry of the “last days” is the revival of “primitive godliness” identified in the passage. It’s a revival that occurs in a movement, not a church. The history Sister White employs to describe the revival is the history of “apostolic times,” which is represented by the church of Ephesus. That revival will produce “persecution.”
"Son günlerin" Gece Yarısı Çığlığı, metinde tanımlanan "ilk dönem dindarlığı"nın uyanışıdır. Bu, bir kilisede değil, bir harekette gerçekleşen bir uyanıştır. Uyanışı tasvir etmek için Bayan White'ın başvurduğu tarih, "apostolik dönem"in tarihidir; bu da Efes kilisesi tarafından temsil edilir. O uyanış "zulüm"e yol açacaktır.
“Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.
"Birçoğu hapsedilecek, birçoğu canlarını kurtarmak için şehirlerden ve kasabalardan kaçacak ve birçoğu hakikati savunurken Mesih uğruna şehit olacak." Seçme Mesajlar, 3. kitap, 397.
The “life of Christ on earth” in the next passage represents the beginning of the church of Ephesus, but it also typifies the history of Laodicean Adventism at the end of the world.
Bir sonraki pasajdaki “Mesih’in yeryüzündeki yaşamı”, Efes kilisesinin başlangıcını temsil eder, ancak aynı zamanda dünyanın sonunda Laodikya Adventizmi’nin tarihini de tipolojik olarak örnekler.
“‘Judgment is turned away backward, and justice standeth afar off; for truth is fallen in the street, and equity cannot enter. Yea, truth faileth; and he that departeth from evil maketh himself a prey.’ Isaiah 59:14, 15. This was fulfilled in the life of Christ on earth. He was loyal to God’s commandments, setting aside the human traditions and requirements which had been exalted in their place. Because of this He was hated and persecuted. This history is repeated.” Christ’s Object Lessons, 170.
"'Yargı geriye çevrildi ve adalet uzakta duruyor; çünkü hakikat sokakta yere düşmüş, doğruluk da içeri giremiyor. Evet, hakikat yok oldu; ve kötülükten uzak duran kendini av kılar.' Yeşaya 59:14, 15. Bu, Mesih'in yeryüzündeki yaşamında gerçekleşti. O, Tanrı'nın buyruklarına sadıktı; onların yerine yüceltilmiş olan insan geleneklerini ve kurallarını bir kenara koydu. Bu yüzden O'ndan nefret edildi ve O zulme uğradı. Bu tarih tekerrür ediyor." Mesih'in Örnek Dersleri, 170.
The experience represented by Ephesus takes place simultaneously to the experience of Laodicea. The quibbling Jews were the Laodiceans of ancient Israel and Christ and His disciples were Ephesians of modern Israel. John the Baptist introduced the church of Ephesus, and he represents the church in the “last days” which is opposed by Laodiceans, who call themselves Jews, but they are not.
Efes’in temsil ettiği deneyim, Laodikeia’nın deneyimiyle eşzamanlı olarak gerçekleşir. Münakaşacı Yahudiler, eski İsrail’in Laodikealılarıydı; Mesih ve öğrencileri ise modern İsrail’in Efeslileriydi. Vaftizci Yahya, Efes kilisesini başlattı ve o, kendilerine Yahudi diyen ama olmayan Laodikealıların karşı çıktığı “son günler”deki kiliseyi temsil eder.
“The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.
Vaftizci Yahya’nın hizmeti ve son günlerde halkı duyarsızlıklarından uyandırmak için İlyas’ın ruhu ve gücüyle ortaya çıkanların hizmeti birçok bakımdan aynıdır. Onun hizmeti, bu çağda yapılması gereken hizmetin bir örneğidir. Mesih, dünyayı doğrulukla yargılamak üzere ikinci kez gelecektir. Dünyaya verilecek son uyarı mesajını taşıyan Tanrı’nın habercileri, Vaftizci Yahya’nın onun ilk gelişine yolu hazırladığı gibi, Mesih’in ikinci gelişi için yolu hazırlamalıdır. Bu hazırlık işinde, 'her vadi yükseltilecek ve her dağ alçaltılacak; eğri yerler doğrultulacak ve engebeli yerler düzlük olacak' çünkü tarih tekerrür edecek ve bir kez daha 'Rab’bin yüceliği ortaya çıkacak ve bütün insanlık bunu birlikte görecek; çünkü Rab’bin ağzı bunu buyurdu.' Southern Watchman, 21 Mart 1905.
Ephesus is the “cause” and Smyrna is the “effect.” Pergamos and Thyatira also represent a cause-and-effect relationship. Pergamos is the church of compromise that corrupted Christianity by combining it with paganism. The Christian church fell when it accepted the premise that it was possible for the idolatry of paganism to co-exist within its borders. The emperor Constantine is the symbol of that compromising history, and his prophetic role was to produce the falling away of true Christianity in advance of the papacy being revealed.
Ephesus "neden"dir ve Smyrna "sonuç"tur. Pergamos ve Thyatira da bir neden-sonuç ilişkisini temsil eder. Pergamos, Hristiyanlığı paganizmle birleştirerek yozlaştıran tavizkâr kilisedir. Hristiyan kilisesi, paganizmin putperestliğinin kendi sınırları içinde birlikte var olabileceği varsayımını kabul ettiğinde yoldan saptı. İmparator Constantine, bu tavizkâr tarihin simgesidir ve peygamberî rolü, papalığın ortaya çıkmasından önce gerçek Hristiyanlığın düşüşünü ortaya çıkarmaktı.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming. 2 Thessalonians 2:3–8.
Hiç kimse sizi hiçbir şekilde aldatmasın; çünkü o gün, önce imandan dönme gerçekleşmeden ve günah insanı, mahvoluşun oğlu açığa çıkarılmadıkça gelmeyecek. O, Tanrı diye adlandırılan ya da tapınılan her şeye karşı duran ve kendini onların üzerine yücelten, öyle ki Tanrı’nın tapınağında Tanrıymış gibi oturup kendini Tanrı diye gösteren kişidir. Ben hâlâ aranızdayken size bunları söylediğimi hatırlamıyor musunuz? Şimdi de, zamanı gelince ortaya çıkabilsin diye onu alıkoyanın ne olduğunu biliyorsunuz. Çünkü yasasızlığın gizemi şimdiden işliyor; yalnız, şimdi engelleyen, ortadan kaldırılıncaya kadar engellemeyi sürdürecek. Ve o zaman o Kötü Olan açığa çıkacak; Rab onu ağzının soluğuyla yok edecek ve gelişinin görkemiyle ortadan kaldıracaktır. 2. Selanikliler 2:3-8.
The Pergamos church was the “cause” and Thyatira was the “effect.” The prophet Daniel often presents the history of paganism giving way to papalism, and the falling away that preceded the establishment of the papacy that Paul identified is addressed in Daniel eleven.
Pergamos kilisesi “sebep”, Thyatira ise “sonuç”tu. Peygamber Daniel, putperestliğin papalığa yerini bırakmasının tarihini sık sık anlatır; Pavlus’un belirttiği, papalığın kuruluşundan önceki dinden sapma ise Daniel’in on birinci bölümünde ele alınır.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:30–31.
Çünkü Kittim’in gemileri ona karşı gelecek; bu yüzden kederlenecek, geri dönecek ve kutsal antlaşmaya karşı öfkelenecek; böyle yapacak; hatta geri dönüp kutsal antlaşmayı terk edenlerle işbirliği kuracak. Onun tarafından kuvvetler harekete geçirilecek ve onlar güçlü sığınağın kutsal yerini kirletecek, günlük kurbanı ortadan kaldıracak ve ıssız bırakan iğrençliği yerleştirecekler. Daniel 11:30-31.
The church of compromise that fell away before the papal power was revealed into history is represented by Daniel as “them that” forsook “the holy covenant.” After they forsook the covenant, then the papacy, represented by Daniel as the “abomination that maketh desolate,” was placed upon the throne of the earth. Sister White identifies the last six verses of Daniel eleven when she states, the “prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment.” The last six verses are the final fulfillment of Daniel eleven, and she teaches that the history represented by those final verses was typified by Daniel 11:30–36, which identifies the historical “cause and effect” represented by Pergamos and Thyatira.
Tarih sahnesinde papalık gücü ortaya çıkmadan önce dinden dönen, taviz veren kilise, Daniel tarafından “kutsal antlaşmayı” terk eden “onlar” olarak temsil edilir. Onlar antlaşmayı terk ettikten sonra, Daniel tarafından “ıssız bırakan iğrençlik” olarak temsil edilen papalık, yeryüzünün tahtına yerleştirildi. Kardeş White, “Daniel’in on birinci bölümündeki peygamberlik neredeyse tam gerçekleşmesine ulaştı” dediğinde, Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetini işaret eder. Son altı ayet, Daniel’in on birinci bölümünün nihai gerçekleşmesidir ve o, bu son ayetlerin temsil ettiği tarihin Daniel 11:30-36 tarafından tipolojik olarak önceden gösterildiğini öğretir; bu bölüm, Bergama ve Tiyatira tarafından temsil edilen tarihsel “neden ve sonuç” ilişkisini tanımlar.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.
Kaybedecek zamanımız yok. Önümüzde sıkıntılı zamanlar var. Dünya savaş ruhuyla çalkalanıyor. Yakında kehanetlerde sözü edilen sıkıntı sahneleri gerçekleşecek. Daniel kitabının on birinci bölümündeki kehanet neredeyse tamamen yerine gelmiş durumda. Bu kehanetin gerçekleşmesiyle yaşanmış tarihsel olayların büyük bir kısmı tekrarlanacaktır.
“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’
Otuzuncu ayette, '30'dan 36'ya kadar olan ayetler alıntılandı' denilen bir güçten bahsedilir.
“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.
"Bu sözlerde anlatılanlara benzer sahneler gerçekleşecektir." Manuscript Releases, sayı 13, 394.
The cause-and-effect relationship of Pergamos and Thyatira, as well as the cause-and-effect relationship of Ephesus and Smyrna are repeated in the “last days.” The Protestants of the United States will compromise with idolatry, as represented by Pergamos (the premier sign of idolatry is the worship of the sun), and when they fall away the way is prepared for the man of sin, to once again be prophetically revealed. While the falling away and placing of the papacy on the throne is repeated God will simultaneously be raising up a church typified by Ephesus to carry the message of Daniel and Revelation to the world and the persecution represented by Smyrna will be repeated.
Pergamos ile Thyatira arasındaki neden-sonuç ilişkisi, aynı şekilde Ephesus ile Smyrna arasındaki neden-sonuç ilişkisi de "son günler"de tekrarlanacaktır. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Protestanlar, Pergamos’un temsil ettiği şekilde putperestlikle uzlaşacaklar (putperestliğin en belirgin işareti güneşe tapınmadır) ve onlar dinden döndüklerinde, günah adamının bir kez daha peygamberliksel olarak açığa çıkarılması için yol hazırlanacaktır. Dinden dönme ve papalığın tahta oturtulması tekrarlanırken Tanrı aynı anda, dünyaya Daniel ve Vahiy’in mesajını taşımak üzere Ephesus’la örneklenen bir kilise ortaya çıkaracak ve Smyrna’nın temsil ettiği zulüm tekrarlanacaktır.
I will address the last three churches after we consider the truth that the first four seals of Revelation are an external line of truth that runs parallel to the internal line of truth represented by the first four churches. As already noted, Uriah Smith states it this way:
Vahiy Kitabı’nın ilk dört mührünün, ilk dört kilisenin temsil ettiği içsel hakikat çizgisine paralel seyreden dışsal bir hakikat çizgisi olduğu gerçeğini ele aldıktan sonra, son üç kiliseyi ele alacağım. Daha önce belirtildiği gibi, Uriah Smith bunu şöyle ifade eder:
“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
"Yedi kilise, kilisenin iç tarihini ortaya koyarken, yedi mühür, kilisenin dış tarihindeki büyük olayları gözler önüne serer." Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
We have shown that the first four churches represent two “cause and effect” relationships that are repeated in the “last days.” Based upon the pioneers of Adventism, but more importantly upon the authority of God’s Word, those four internal histories of the church should have a parallel external history represented by the first four seals. The first and second seals echo the same characteristics of Ephesus and Smyrna, but use a white horse to represent the work of carrying Christianity to the world. It represents the external work of the church, and the second seal represents the blood bath of Smyrna with a red horse.
İlk dört kilisenin, “son günlerde” tekrarlanan iki “neden-sonuç” ilişkisini temsil ettiğini gösterdik. Adventizmin öncüleri temel alınarak, ama daha da önemlisi Tanrı’nın Sözünün otoritesine dayanarak, kilisenin bu dört iç tarihinin, ilk dört mühür tarafından temsil edilen paralel bir dış tarihe sahip olması gerekir. Birinci ve ikinci mühürler Efes ve Smyrna’nın aynı özelliklerini yansıtır, ancak Hristiyanlığı dünyaya taşımak görevini temsil etmek için beyaz bir at kullanılır. Bu, kilisenin dışsal hizmetini temsil eder ve ikinci mühür Smyrna’daki kan banyosunu kırmızı bir atla temsil eder.
And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. Revelation 6:1–4.
Ve Kuzu mühürlerden birini açtığında, sanki gök gürültüsü gibi bir sesle, dört canlı varlıktan birinin, “Gel ve gör” dediğini duydum. Baktım: İşte beyaz bir at; üzerinde oturanın elinde bir yay vardı; ona bir taç verildi; ve zafer kazanarak ve daha da kazanmak için dışarı çıktı. İkinci mührü açtığında, ikinci canlı varlığın, “Gel ve gör” dediğini duydum. Ve kızıl bir başka at çıktı; yeryüzünden barışı kaldırması ve insanların birbirlerini öldürmeleri için üzerinde oturana yetki verildi; ve ona büyük bir kılıç verildi. Vahiy 6:1-4.
Zechariah contains a few passages that directly identify the four horses represented in the first four seals of Revelation. In one of those passages in chapter ten, Zechariah identifies that when the latter rain is poured out “the flock of Judah” which is God’s “house” will be turned into “his goodly horse in the battle.”
Zekeriya, Vahiy'in ilk dört mühründe temsil edilen dört atı doğrudan tanımlayan birkaç pasaj içerir. Bu pasajlardan birinde, onuncu bölümde, Zekeriya, "son yağmur" yağdırıldığında Tanrı'nın "evi" olan "Yahuda sürüsü"nün "savaşta O'nun görkemli atına" dönüştürüleceğini belirtir.
Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 10:1–3.
Geç yağmur zamanında Rab’den yağmur isteyin; Rab parlak bulutlar yapacak ve tarladaki her bir ot için sağanak yağmurlar verecek. Çünkü putlar boş sözler söylediler, falcılar yalan gördüler ve yalancı rüyalar anlattılar; boşuna teselli ederler. Bu yüzden sürü gibi dolaştılar, çoban olmadığı için sıkıntıya düştüler. Öfkem çobanlara karşı alevlendi, tekeleri cezalandırdım; çünkü Orduların Rabbi, sürüsü olan Yahuda’nın evini ziyaret etti ve onları savaşta kendi görkemli atı gibi kıldı. Zekeriya 10:1-3.
Ellen White repeatedly identifies that the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost typifies the latter rain that is now falling. The work done for the world at Pentecost is represented by the church of Ephesus, and Ephesus causes the persecution represented by Smyrna, which John represents as the “red horse” of the second seal. The first two seals run parallel to the first two churches and they illustrate the “last days,” when the latter rain is being poured out.
Ellen White, Pentekost’taki Kutsal Ruh’un dökülüşünün, şu anda yağan geç yağmuru temsil ettiğini defalarca belirtir. Pentekost’ta dünya için yapılan iş Efes kilisesiyle temsil edilir ve Efes, Smirna ile temsil edilen zulme yol açar; Yuhanna Smirna’yı ikinci mührün “kızıl atı” olarak tasvir eder. İlk iki mühür, ilk iki kiliseyle paralel seyreder ve geç yağmurun döküldüğü “son günler”i tasvir eder.
The Spirit of Prophecy also selects both the end of the third seal and beginning of the fourth seal thus tying them together (cause and effect), and in doing so she places the history represented as existing in her day and in the “last days.”
Peygamberlik Ruhu ayrıca hem üçüncü mührün sonunu hem de dördüncü mührün başlangıcını seçerek onları (neden-sonuç ilişkisi içinde) birbirine bağlar ve bunu yaparken temsil edilen tarihi hem kendi zamanında hem de "son günler"de mevcut olarak konumlandırır.
“The same spirit is seen today that is represented in Revelation 6:6–8. History is to be repeated. That which has been will be again.” Manuscript Releases, volume 9, 7.
"Bugün Vahiy 6:6-8'de temsil edilen aynı ruh görülüyor. Tarih tekerrür edecek. Olmuş olan yeniden olacak." Manuscript Releases, cilt 9, 7.
In Sister White’s personal history, (penned in 1898) the spirit of compromise that prepares the way for the papacy to once again be enthroned was already alive and well, for the falling away of Protestantism that began with the rejection of the first angel’s message in the spring of 1844, had already begun (in 1863) to encroach upon the horn of Protestant Adventism.
Sister White’ın (1898'de kaleme alınan) kişisel tarihçesinde, papalığın yeniden tahta çıkarılmasının yolunu hazırlayan uzlaşma ruhu çoktan canlı ve işler durumdaydı; zira 1844 baharında birinci meleğin mesajının reddiyle başlayan Protestanlığın yoldan çıkışı, (1863'te) Protestan Adventizmin boynuzuna nüfuz etmeye çoktan başlamıştı.
The compromise of Pergamos is represented as a “pair” of balances in the third seal. Two balances of measuring represent a dishonest measurement. The third seal leads to the fourth seal, represented by a “pale horse” of “death,” thus representing the murder of millions by the papacy during the Dark Ages. “Hell” is what follows the pale horse of the papacy. The history of the third and fourth seals parallel the history of the churches of Pergamos and Thyatira. The compromise of Constantine was a progressive work; thus, the spirit of compromise was already active in Sister White’s personal history, just as it was in the time of Paul when he said the “mystery of iniquity does already work.” The falling away that precedes the papacy’s enthronement is always a progressive history, and that “history is to be repeated. That which has been will be again.”
Pergamos’taki taviz, üçüncü mühürde bir “çift” terazi olarak temsil edilir. İki ölçü terazisi hileli bir ölçümü temsil eder. Üçüncü mühür, “ölüm”ün “soluk atı” ile temsil edilen dördüncü mühre yol açar; bu da Karanlık Çağlar boyunca papalık tarafından milyonların katledilmesini temsil eder. “Cehennem”, papalığın soluk atını takip eden şeydir. Üçüncü ve dördüncü mühürlerin tarihi, Pergamos ve Thyatira kiliselerinin tarihiyle paralellik gösterir. Konstantin’in tavizi kademeli bir süreçti; bu nedenle, Pavlus’un “kanunsuzluğun sırrı şimdiden işliyor” dediği dönemde olduğu gibi, taviz ruhu Bayan White’ın kişisel tarihinde de zaten faaldi. Papalığın tahta çıkışından önceki dinden düşüş her zaman kademeli bir süreçtir ve “tarih tekerrür edecektir. Olan yine olacaktır.”
And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:6–8.
Ve dört canlı yaratığın ortasından bir sesin şöyle dediğini duydum: Bir dinara bir ölçek buğday, bir dinara üç ölçek arpa; ama yağa ve şaraba sakın zarar verme. Dördüncü mührü açtığında, dördüncü yaratığın, “Gel ve bak,” diyen sesini duydum. Baktım, işte soluk bir at; üzerinde oturanın adı Ölüm’dü; Cehennem de onun ardından geliyordu. Onlara yeryüzünün dörtte biri üzerinde, kılıçla, açlıkla, ölümle ve yeryüzünün yabanıl hayvanlarıyla öldürmeleri için yetki verildi. Vahiy 6:6-8.
James White identified another prophetic anomaly in the seven churches, and seven seals. He identifies a purposeful distinction between the first four churches and the last three churches, and then again, the same phenomenon in the first four seals and the last three seals.
James White, yedi kilise ve yedi mühürde başka bir kehanetsel anomali tespit eder. İlk dört kilise ile son üç kilise arasında kasıtlı bir ayrım olduğunu, aynı fenomenin ilk dört mühür ile son üç mühürde de görüldüğünü belirtir.
“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
Artık kiliseleri, mühürleri ve canavarları, yani canlı yaratıkları, aynı zaman dilimlerini kapsadıkları ölçüde karşılaştırılabildikleri yere kadar izledik. Mühürlerin sayısı yedidir, canlı yaratıklar ise sadece dörttür. Ve burada şu noktayı belirtmek yerinde olacaktır: birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü mühürler açılırken birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü canlı yaratıkların "Gel ve bak" dedikleri işitilir; ama beşinci, altıncı ve yedinci mühürler açıldığında böyle bir ses işitilmez. Ayrıca son üç kilise ile son üç mühür de, ilk dört kilise ve ilk dört mühürde olduğu gibi, aynı zaman dilimlerini kapsayacak şekilde örtüşmez. Ama gösterdiğimiz gibi, kiliseler, mühürler ve canlı yaratıklar, yaklaşık 1800 yıl boyunca, günümüzden yarım yüzyılı biraz aşan bir zamana gelinceye dek, aynı zaman dilimlerini kapsayacak şekilde birbiriyle uyum içindedir. James White, Review and Herald, 12 Şubat 1857.
James White did not include the fact that the same pattern exists in the trumpets, but it does. The first four trumpets are trumpets, but the last three trumpets are three woes. The first four trumpets represent God’s judgment on pagan Rome for Constantine’s Sunday law in the year 321, and the three trumpet woes represent Islam. The first two trumpet woes were judgments against papal Rome for the Sunday law it enacted in 538, and the third trumpet woe is for the Sunday law crisis that is coming in the very near future.
James White, aynı düzenin borazanlarda da mevcut olduğunu belirtmedi; oysa vardır. İlk dördü borazandır, ama son üçü üç felakettir. İlk dört borazan, 321 yılında Konstantin'in çıkardığı Pazar yasası nedeniyle putperest Roma üzerindeki Tanrı'nın yargısını temsil eder ve üç borazan felaketi de İslam'ı temsil eder. İlk iki borazan felaketi, 538'de yürürlüğe koyduğu Pazar yasası nedeniyle papalık Roması'na karşı ilahî yargılardı ve üçüncü borazan felaketi ise çok yakın bir gelecekte ortaya çıkacak Pazar yasası krizine yöneliktir.
Joseph Bates employs the pioneer understanding of the last three churches as a singular symbol to describe three contemporary churches in the Millerite time period. All the emphasis in the passage was supplied by Bates.
Joseph Bates, son üç kiliseye ilişkin öncülerin anlayışını, Millerci dönemdeki üç kiliseyi tanımlamak için tek bir sembol olarak kullanır. Metindeki tüm vurgu Bates tarafından yapılmıştır.
“‘In all the land saith the Lord; TWO PARTS therein shall be cut off, and die; but the THIRD shall be left therein. God says he will bring the THIRD PART through the fire, and refine them. They shall call upon him, and he will hear them. He will say ‘IT IS MY PEOPLE; and they shall say the LORD IS MY GOD.’ First part, SARDIS, the nominal church or Babylon. Second part, Laodicea, the nominal Adventist. Third part, Philadelphia, the only true church of God on earth, for they are to be translated to the city of God. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. In the name of Jesus, I exhort you again to flee from the Laodiceans, as from Sodom and Gomorrah. Their teachings are false and delusive; and lead to utter destruction. Death! DEATH!!* eternal DEATH!!! is on their track. Remember Lot’s wife.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.
'Bütün diyarda, Rab şöyle diyor: ORADA İKİ KISIM kesilip atılacak ve ölecek; ama ÜÇÜNCÜ KISIM orada bırakılacak. Tanrı, ÜÇÜNCÜ KISMI ateşten geçireceğini ve onları arıtacağını söylüyor. Ona yakaracaklar ve o onları işitecek. O, 'BU BENİM HALKIMDIR' diyecek; onlar da 'RAB BENİM TANRIMDIR' diyecekler.' Birinci kısım, SARDIS, sözde kilise ya da Babil. İkinci kısım, Laodicea, sözde Adventist. Üçüncü kısım, Philadelphia, Tanrı'nın yeryüzündeki tek gerçek kilisesi; çünkü onlar Tanrı'nın kentine götürülecekler. Revelation 3:12; Hebrews 12:22-24. İsa'nın adıyla, sizi yine Laodicealılardan, Sodom ve Gomora'dan kaçar gibi kaçmaya çağırıyorum. Öğretileri sahte ve aldatıcıdır; ve tam bir yıkıma götürür. Ölüm! ÖLÜM!!* ebedi ÖLÜM!!! peşlerindedir. Lut'un karısını hatırlayın." Joseph Bates, Review and Herald, cilt 1, Kasım 1850.
In the Millerite history Sardis, was the church that had a name that claimed to be alive, but it was dead.
Millerit tarihinde Sardis, yaşadığını iddia eden bir adı olan kiliseydi, ama ölüydü.
And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.
Sardis'teki kilisenin meleğine yaz: Tanrı'nın yedi Ruhuna ve yedi yıldıza sahip olan şöyle diyor: İşlerini biliyorum; yaşıyor diye adın var, ama ölüsün. Vahiy 3:1.
God’s people always have a name. The name during the history of Ephesus through Pergamos was Christian. The name during the papal rule was the church in the wilderness. The name from the introduction of the morning star, John Wycliffe was Protestant. At the time of the end in 1798, the Protestants had already begun their return to the Roman communion. All that was needed then was a test that would manifest the fact that in spite of their professed name, they were no longer the chosen church. In the spring of 1844, they reached the test that would manifest that they were no longer the church that carried Christ’s covenant name. The story of Elijah provides a very detailed second witness of this fact. When they manifested their true character, it was difficult for the Millerites to initially identify that the Protestants had demonstrated that they had become the daughters of Babylon. But the Millerites eventually did that very thing, and began to call souls out of those fallen churches in fulfillment of the second angel’s message. Then there was a testing process that would cause the Millerites to manifest their own characters. Were they Philadelphians or Laodiceans?
Tanrı’nın halkının her zaman bir adı vardır. Efes’ten Bergama’ya uzanan tarih boyunca adları Hristiyan’dı. Papalık egemenliği sırasında adları çöldeki kiliseydi. Sabah yıldızı John Wycliffe’ın ortaya çıkışıyla birlikte adları Protestan oldu. 1798’de, zamanın sonunda, Protestanlar Roma Kilisesi ile birliğe geri dönmeye çoktan başlamışlardı. O halde gereken tek şey, benimsedikleri adlarına rağmen artık seçilmiş kilise olmadıklarını ortaya koyacak bir sınamaydı. 1844 baharında, Mesih’in antlaşma adını taşıyan kilise olmadıklarını gösterecek sınamaya ulaştılar. İlyas’ın hikayesi bu gerçeğe çok ayrıntılı ikinci bir tanıklık sunar. Gerçek karakterlerini ortaya koyduklarında, Protestanların Babil’in kızları haline geldiklerini gösterdiklerini Milleritlerin ilkin fark etmesi zordu. Ama Milleritler sonunda tam da bunu yaptılar ve ikinci meleğin mesajını yerine getirerek o düşmüş kiliselerden insanları dışarı çağırmaya başladılar. Sonra Milleritlerin kendi karakterlerini ortaya koymalarına yol açacak bir sınama süreci başladı. Onlar Filadelfyalı mıydılar, yoksa Laodikyalı mıydılar?
The Philadelphians followed Christ into the Most Holy Place and those Millerites who refused to do so manifested the character of Laodiceans. Thus, we find the logic for Bates identification of the three churches as contemporaries of the same history. That history was fulfilled within the prophetic structure of the parable of the ten virgins, which inspiration informs us has been and will be fulfilled to the very letter.
Filadelfyalılar Mesih’i Kutsalların Kutsalı’na kadar izlediler ve bunu yapmayı reddeden Millerciler Laodikyalıların karakterini sergilediler. Böylece, Bates’in üç kiliseyi aynı tarihsel sürecin çağdaşları olarak tanımlamasının mantığını görürüz. O tarih, on kız benzetmesinin peygamberliksel yapısı içinde gerçekleşti; ilham bize bunun harfiyen yerine getirildiğini ve getirileceğini bildirir.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
"Matta 25'teki on bakire benzetmesi, Adventist halkının deneyimini de gösterir." Büyük Mücadele, 393.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
"Bana sık sık, beşinin akıllı, beşinin ise akılsız olduğu on bakire benzetmesi hatırlatılır. Bu benzetme, bu zamana özel bir uygulanışı olduğu için harfi harfine yerine gelmiş ve gelecektir; ve üçüncü meleğin mesajı gibi, yerine gelmiş olup zamanın sonuna dek şimdiki hakikat olmaya devam edecektir." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.
The last three churches represent those outside of the Millerite movement as Sardis, and those within the movement represent either Philadelphia or Laodicea. Those three churches are identified in Revelation chapter three, and the first four churches are in chapter two. Therefore, when Sister White references the history of chapter three of Revelation, she is identifying the very same churches Joseph Bates just identified.
Son üç kiliseden Sardes, Millerci hareketin dışındakileri; Filadelfya ile Laodikya ise hareketin içindekileri temsil eder. Bu üç kilise Vahiy’in üçüncü bölümünde anılır ve ilk dört kilise ikinci bölümde yer alır. Dolayısıyla, Bayan White Vahiy’in üçüncü bölümünün tarihine atıfta bulunduğunda, Joseph Bates’in az önce belirlediğiyle aynı kiliseleri işaret etmektedir.
“Oh, what a description! How many there are in this fearful condition. I earnestly entreat every minister to study diligently the third chapter of Revelation, for in it is portrayed the condition of things existing in the last days. Study carefully every verse in this chapter, for through these words Jesus is speaking to you.” Manuscript Releases, volume 18, 193.
"Ah, nasıl bir tasvir! Bu korkunç durumda olan ne kadar çok kişi var. Her bir din hizmetkârına, Vahiy kitabının üçüncü bölümünü gayretle incelemesi için içtenlikle yalvarıyorum; çünkü orada son günlerde var olan şeylerin durumu tasvir edilmektedir. Bu bölümdeki her ayeti dikkatle inceleyin; çünkü bu sözler aracılığıyla İsa size konuşuyor." Manuscript Releases, cilt 18, 193.
The three contemporary churches of Millerite history are repeated at the end of Adventism. Joseph Bates was identifying the dynamics of the Millerite period and identified Sardis as the daughters of Babylon, which was the target audience for the second angel’s message. He was addressing the struggle between the little flock that followed Christ into the Most Holy Place on October 22, 1844 and those who refused to move out of the holy place. He was attempting to call the Laodiceans out of the darkness they had received, and at least part of their Laodicean blindness was due to the fact that William Miller had taken a leading position in the Laodicean movement. This is the same struggle identified in the message to Philadelphia.
Millerci tarihteki üç çağdaş kilise, Adventizmin sonunda tekrarlanır. Joseph Bates, Millerci dönemin dinamiklerini belirliyor ve Sardis’i, ikinci meleğin mesajının hedef kitlesi olan Babil’in kızları olarak tanımlıyordu. O, 22 Ekim 1844’te Mesih’i En Kutsal Yer’e kadar izleyen küçük sürü ile Kutsal Yer’den çıkmayı reddedenler arasındaki mücadeleyi ele alıyordu. Laodikyalıları maruz kaldıkları karanlıktan dışarı çağırmaya çalışıyordu ve Laodikyalı körlüklerinin en azından bir kısmı, William Miller’ın Laodikya hareketinde öncü bir konum üstlenmiş olmasından kaynaklanıyordu. Bu, Filadelfya’ya yönelik mesajda tanımlanan aynı mücadeledir.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
İşte, kendilerinin Yahudi olduklarını söyleyen ama olmayan, tersine yalan söyleyen Şeytan’ın sinagogundan olanları; işte, onların gelip senin ayaklarının önünde yere kapanmalarını ve seni sevdiğimi bilmelerini sağlayacağım. Vahiy 3:9.
A religious crisis always produces two classes of worshippers as it did in the Great Disappointment. The mantle of Protestantism had just been taken from Sardis, as they returned to Rome and officially became Rome’s daughter. The mantle was then held by Millerite Adventism, but a test would soon after produce two classes professing to be the little flock. A true flock and a counterfeit flock. Bates represented the little flock that followed Christ into the Most Holy Place. His struggle was with Laodiceans who professed to be the little flock. As a Philadelphian, Bates’ struggle was with the synagogue of Satan, a group that professed to be God’s people, but did lie and were not Jews.
Bir dinî kriz, Büyük Hayal Kırıklığı’nda olduğu gibi, her zaman iki sınıf ibadet edeni ortaya çıkarır. Protestanlığın emaneti, onların Roma’ya geri dönüp resmen Roma’nın kızı hâline gelmeleriyle, kısa süre önce Sardis’ten alınmıştı. Bu emanet sonra Millerci Adventizm tarafından taşındı, ancak çok geçmeden bir sınav, kendilerini küçük sürü olarak ilan eden iki sınıf ortaya çıkaracaktı. Bir gerçek sürü ve bir sahte sürü. Bates, Mesih’i En Kutsal Yer’e kadar izleyen küçük sürüyü temsil ediyordu. Onun mücadelesi, kendilerini küçük sürü olarak ilan eden Laodikyalılarlaydı. Bir Filadelfyalı olarak Bates’in mücadelesi, Tanrı’nın halkı olduğunu iddia eden, ama yalan söyleyen ve Yahudi olmayan bir topluluk olan Şeytan’ın havrasıylaydı.
When the parable is fulfilled for the final time at the end of Adventism there will be a chosen covenant people that were passed by at the time of the end in 1989, the same as the Jewish leadership was passed by at Christ birth, which represents the time of the end in that prophetic history. When the history of Christ reached the triumphal entry into Jerusalem, the Midnight Cry history of the Millerite time was typified. Inspiration repeatedly aligns the waymark of the cross with the Great Disappointment of 1844. Judas represents the Laodiceans of Christ’s history, and the apostles were the Philadelphians. For three and a half years after the cross the Philadelphians, represented by Bates, attempted to call the Laodiceans out of a fallen church that was represented by the disciple Judas Iscariot.
Mesel, Adventizmin sonunda son kez gerçekleştiğinde, 1989’daki zamanın sonunda es geçilmiş olan seçilmiş bir ahit halkı bulunacaktır. Bu, o peygamberî tarihte zamanın sonunu temsil eden Mesih’in doğumunda Yahudi önderliğinin es geçilmesine benzer. Mesih’in tarihi Kudüs’e zaferli girişe ulaştığında, Millerci dönemin Gece Yarısı Çığlığı tarihi tipolojik olarak temsil edildi. İlham, çarmıhın kilometre taşını 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı ile tekrar tekrar özdeşleştirir. Yahuda, Mesih’in tarihindeki Laodikyalıları temsil eder ve elçiler Filadelfyalılardı. Çarmıhtan sonra üç buçuk yıl boyunca, Bates tarafından temsil edilen Filadelfyalılar, havari Yahuda İskaryot’un temsil ettiği düşmüş bir kiliseden Laodikyalıları dışarı çağırmaya çalıştılar.
In 1989 the former chosen covenant people rejected the light that was unsealed and were passed by. When the first disappointment of July 18, 2020 arrived the testing process began among those who formerly had appeared to be of the same movement. Yet one class are Laodicean and the other class Philadelphian. Just as Judas covenanted three times with the Sanhedrin to betray Christ before the cross, the Laodiceans of the history after September 11, 2001 will have failed three opportunities to repent. At the soon coming Sunday law it will be manifested as certainly as Judas hanging from a tree, that the Laodiceans are separate from the Philadelphians. It is at the harvest when the tares are separated from the wheat. We are rapidly approaching that harvest.
1989’da, bir zamanlar seçilmiş antlaşma halkı olanlar, mühürü açılan ışığı reddettiler ve es geçildiler. 18 Temmuz 2020’deki ilk hayal kırıklığı geldiğinde, daha önce aynı harekettenmiş gibi görünenlerin arasında sınama süreci başladı. Ne var ki bir sınıf Laodikyalı, diğer sınıf ise Filadelfyalıdır. Tıpkı Yahuda’nın çarmıhtan önce Mesih’i ele vermek üzere Sanhedrin’le üç kez antlaşma yapması gibi, 11 Eylül 2001 sonrası tarihteki Laodikyalılar tövbe etmek için üç fırsatı da kaçırmış olacaklar. Yakında gelecek Pazar yasasında, Laodikyalıların Filadelfyalılardan ayrı olduğu, Yahuda’nın bir ağaca asılması kadar kesin bir şekilde ortaya çıkacak. Yabani otlar buğdaydan hasatta ayrılır. O hasada hızla yaklaşıyoruz.
These truths are only recognized when and if we are willing to understand that the only biblical methodology that can uncover and establish ‘truth’ is “historicism.” The true methodology is not preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, grammatical or historical expertise or any variation of the many satanic counterfeits. There is a commonly known phrase that is attributed to a seventeenth century philosopher named Jean-Jacques Rousseau that has been restated many ways, but the essence of the thought is, “Error has many roots, but truth has only one.” “Truth” is Alpha and Omega who is as a root out of dry ground.
Bu gerçekler, 'gerçeği' ortaya çıkarıp tesis edebilecek tek Kutsal Kitap yönteminin "tarihselcilik" olduğunu anlamaya istekli olduğumuzda tanınır. Gerçek yöntem preterizm, fütürizm, dispenzasyonalizm, woke-izm, dilbilgisel ya da tarihsel uzmanlık veya pek çok şeytani taklidin herhangi bir varyasyonu değildir. Jean-Jacques Rousseau adlı on yedinci yüzyıl filozofuna atfedilen, yaygın olarak bilinen bir söz vardır; pek çok şekilde yeniden ifade edilmiştir, ama düşüncenin özü şudur: "Yanlışın birçok kökü vardır, ama gerçeğin yalnızca bir tane." "Gerçek" Alfa ve Omega'dır; kuru topraktan çıkan bir kök gibidir.
“So with the Bible, the treasure house of the riches of His grace. The glory of its truths, that are as high as heaven and compass eternity, is undiscerned. To the great mass of mankind, Christ Himself is ‘as a root out of a dry ground,’ and they see in Him ‘no beauty that’ they ‘should desire Him.’ Isaiah 53:2. When Jesus was among men, the revelation of God in humanity, the scribes and Pharisees declared to Him, ‘Thou art a Samaritan, and hast a devil.’ John 8:48. Even His disciples were so blinded by the selfishness of their hearts that they were slow to understand Him who had come to manifest to them the Father’s love. This was why Jesus walked in solitude in the midst of men. He was understood fully in heaven alone.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.
O’nun lütfunun zenginliklerinin hazinesi olan Kutsal Kitapla da durum böyledir. Göğe kadar yüce ve ebediyeti kuşatan gerçeklerinin görkemi kavranmamaktadır. İnsanlığın büyük çoğunluğu için Mesih’in kendisi “kurak topraktan çıkan bir kök gibidir” ve onda “arzu edecekleri bir güzellik” görmezler. Yeşaya 53:2. İsa insanlar arasında bulunduğunda, Tanrı’nın insanlıkta açıklanışı olarak, din bilginleri ve Ferisiler ona, “Sen bir Samiriyelisin ve cinin var” dediler. Yuhanna 8:48. Öğrencileri bile yüreklerindeki bencillikle öylesine körleşmişlerdi ki, onlara Baba’nın sevgisini göstermek için gelmiş olanı anlamakta yavaştılar. İşte bu yüzden İsa, insanların ortasında yalnızlık içinde yürüdü. O, bütünüyle yalnızca gökte anlaşıldı. Bereket Dağı’ndan Düşünceler, 25.
The truths we are currently sharing must be recognized in the context that the growth of truth is progressive throughout history, and more importantly our understanding of truth must be placed in the context of the Alpha and Omega, the context of Jesus identifying the end of a thing with the beginning of a thing.
Şu anda paylaştığımız hakikatler, hakikatin tarih boyunca aşamalı olarak geliştiği bağlamında anlaşılmalıdır; daha da önemlisi, hakikate dair anlayışımız Alfa ve Omega bağlamına, İsa'nın bir şeyin sonunu bir şeyin başlangıcıyla özdeşleştirdiği bağlama yerleştirilmelidir.
The fourth church is Thyatira and it represents the period that the papacy ruled as the fifth kingdom of Bible prophecy, which is the period that the church in the wilderness was in captivity. The captivity of spiritual Israel by spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years was typified by the captivity of literal Israel in literal Babylon for seventy years.
Dördüncü kilise Tiyatira’dır ve papalığın Kutsal Kitap peygamberliğinde beşinci krallık olarak hüküm sürdüğü dönemi temsil eder; bu da çöldeki kilisenin esaret altında olduğu dönemdir. Ruhsal İsrail’in ruhsal Babil tarafından bin iki yüz altmış yıl boyunca esaret altına alınması, harfi İsrail’in harfi Babil’de yetmiş yıl süren esaretiyle örneklenmişti.
“Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
"Bugün Tanrı'nın kilisesi, yitik insan soyunun kurtuluşu için ilahi planı sonuna kadar yürütmekte özgürdür. Yüzyıllar boyunca Tanrı'nın halkı özgürlüklerinin kısıtlanmasına maruz kaldı. İncil'in saf haliyle vaaz edilmesi yasaklandı ve insanların buyruklarına itaat etmemeye cüret edenlere en ağır cezalar uygulandı. Bunun sonucunda Rab'bin büyük ahlaki bağı neredeyse bütünüyle işlenmemiş kaldı. Halk, Tanrı'nın sözünün ışığından yoksun bırakıldı. Hata ve batıl inanç karanlığı, gerçek dinin bilgisine dair her şeyi tamamen silip yok etmekle tehdit etti. Yeryüzündeki Tanrı'nın kilisesi, bu uzun ve amansız zulüm döneminde, İsrailoğulları'nın sürgün döneminde Babil'de tutsak tutuldukları kadar gerçekten esaret altındaydı." Peygamberler ve Krallar, 714.
The seventy years of captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira. The church of Thyatira is the effect that was produced by the cause, which is represented by Pergamos. Pergamos is symbolized by Constantine the emperor that combined idolatry with Christianity. The symbol of his idolatry was the worship of the sun. The biblical reason for ancient Israel being taken into captivity for the seventy years of Thyatira is that their kings formed relationships and alliances with the idolatrous nations around them in direct rebellion against God’s Word. God repeatedly warned Israel not to intermix with the heathen nations around them. The Ten Commandments, the very thing ancient Israel was to be the depositaries of straightly forbids worshipping idols. When the Lord passed by Moses at the cave of Horeb and revealed His character He twice included the very warning we are referring to.
Babil’deki yetmiş yıllık esaret, Tiyatira kilisesiyle temsil edilir. Tiyatira kilisesi, nedeni Bergama kilisesiyle temsil edilen sürecin doğurduğu sonuçtur. Bergama kilisesi, putperestliği Hristiyanlıkla birleştiren imparator Konstantin ile simgelenir. Onun putperestliğinin simgesi güneşe tapınmaydı. Kutsal Kitap’a göre, Eski İsrail’in Tiyatira’ya tekabül eden yetmiş yıllık esarete götürülmesinin nedeni, krallarının Tanrı’nın Sözü’ne doğrudan başkaldırarak çevrelerindeki putperest uluslarla ilişkiler ve ittifaklar kurmalarıydı. Tanrı, İsrail’i çevrelerindeki putperest uluslarla karışmamaları konusunda defalarca uyardı. Eski İsrail’in emanetçileri olmaları gereken On Emir, putlara tapınmayı açıkça yasaklar. Rab, Horev’deki mağarada Musa’nın yanından geçip karakterini açıkladığında, sözünü ettiğimiz bu uyarıyı iki kez dile getirdi.
And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Observe thou that which I command thee this day: behold, I drive out before thee the Amorite, and the Canaanite, and the Hittite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite. Take heed to thyself, lest thou make a covenant with the inhabitants of the land whither thou goest, lest it be for a snare in the midst of thee: But ye shall destroy their altars, break their images, and cut down their groves: For thou shalt worship no other god: for the Lord, whose name is Jealous, is a jealous God: Lest thou make a covenant with the inhabitants of the land, and they go a whoring after their gods, and do sacrifice unto their gods, and one call thee, and thou eat of his sacrifice; And thou take of their daughters unto thy sons, and their daughters go a whoring after their gods, and make thy sons go a whoring after their gods. Exodus 34:10–16.
Ve dedi: İşte, bir antlaşma yapıyorum; bütün halkının önünde, bütün yeryüzünde ve hiçbir ulusta yapılmamış harikalar yapacağım; aralarında bulunduğun bütün halk Rab’bin işini görecek; çünkü seninle yapacağım şey korkunçtur. Bugün sana buyurduğumu dikkatle yerine getir: Bak, senin önünden Amorluları, Kenanlıları, Hititleri, Perizlileri, Hivlileri ve Yevusluları kovuyorum. Gideceğin ülkenin sakinleriyle antlaşma yapmayasın diye kendine dikkat et; yoksa bu, aranda bir tuzak olur. Ama onların sunaklarını yıkacaksınız, putlarını kıracaksınız ve koruluklarını keseceksiniz. Çünkü başka bir tanrıya tapmayacaksın; adı Kıskanç olan Rab, kıskanç bir Tanrı’dır. Yoksa ülkenin halkıyla antlaşma yaparsın; onlar tanrılarının ardınca zina eder ve tanrılarına kurban keserler; sonra biri seni çağırır ve sen de onun kurbanından yersin. Ve oğulların için onların kızlarından alırsın; onların kızları tanrılarının ardınca zina eder ve oğullarını da tanrılarının ardınca zina etmeye sevk eder. Çıkış 34:10-16.
Twice God warned ancient Israel in this passage alone, and there are many other biblical testimonies of the command to ancient Israel that they were to make no covenants with the idolatrous nations around them. Those compromises began with ancient Israel’s rejection of God and His theocracy. When they desired a king, God allowed them to have a king and from that point on the majority of all the kings, and most certainly every king of the northern ten tribes disregarded that very command. The principle that required that Israel was separate and peculiar from the idolatrous nations around them was rejected and illustrated by the compromise that Constantine would later become a symbol of. Pergamos and Constantine represent the rebellion of Israel’s kings who introduced idolatry into God’s church. The falling away that began with king Saul typified the falling away of the Christian church that led to the captivity in spiritual Babylon. The sacred history beginning with king Saul onward until the captivity in Babylon is symbolized by the church of Pergamos. The captivity of seventy years that followed was the church of Thyatira.
Sadece bu pasajda bile Tanrı eski İsrail’i iki kez uyardı; ayrıca, çevrelerindeki putperest uluslarla hiçbir antlaşma yapmamaları yönündeki buyruğa ilişkin Kutsal Kitap’ta başka birçok tanıklık vardır. Bu tavizler, eski İsrail’in Tanrı’yı ve O’nun teokrasisini reddetmesiyle başladı. Bir kral istediklerinde, Tanrı onlara bir kral sahibi olmalarına izin verdi ve o andan itibaren kralların çoğu, ve kuşkusuz kuzeydeki on kabilenin her bir kralı, tam da o buyruğu hiçe saydı. İsrail’in çevresindeki putperest uluslardan ayrı ve kendine özgü olmasını gerekli kılan ilke reddedildi ve daha sonra Konstantin’in bir simgesi hâline gelecek olan tavizle somutlaştı. Bergama ve Konstantin, Tanrı’nın kilisesine putperestliği sokan İsrail krallarının isyanını temsil eder. Kral Saul’la başlayan dinden düşüş, Hristiyan kilisesinin ruhsal Babil’deki esarete götüren dinden düşüşünün tipik bir örneğiydi. Kral Saul’la başlayıp Babil sürgününe kadar uzanan kutsal tarih, Bergama kilisesiyle simgelenir. Bunu izleyen yetmiş yıllık esaret de Tiyatira kilisesiyle simgelenir.
Ephesus, represents the church that goes forth to conquer the Promised Land. Ephesus represents the time of Moses and the deliverance of Israel from the bondage of Egypt.
Efes, Vaat Edilen Toprakları fethetmek üzere yola çıkan kiliseyi temsil eder. Efes, Musa’nın dönemini ve İsrail’in Mısır esaretinden kurtuluşunu temsil eder.
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
"Kutsal Kitap, hazinelerini bu son nesil için biriktirip bir araya toplamıştır. Eski Antlaşma tarihinin bütün büyük olayları ve ciddi tasarrufları, bu son günlerde kilisede tekrarlanmış ve tekrarlanmaktadır." Seçilmiş Mesajlar, kitap 3, 338, 339.
The history represented by the deliverance from Egypt is repeated in the last days. It was therefore also repeated in the Millerite history. That is why Sister White repeatedly references that history to describe the Millerite history. She aligns the Great Disappointment of 1844 with the disappointment of the Hebrews as they stood before the Red Sea with Pharaoh’s army approaching them from behind. She also aligns the history of the deliverance from Egypt with the time of Christ, thus the disappointment of the disciples at the cross was typified by the disappointment at the Red Sea, which also typified the Great Disappointment of 1844. The disappointment of the cross represented the beginning of the church of Ephesus. The time of Moses at the beginning of ancient Israel represented by the church of Ephesus which also typified the beginning of modern Israel in the time of Christ. Both histories are represented by the church of Ephesus. The truths we are identifying here have often been publicly presented through the years by Future for America, so I am simply providing an overview.
Mısır’dan kurtuluşla temsil edilen tarih, son günlerde tekrar eder. Bu nedenle Millerci hareketin tarihinde de tekrarlandı. Bu yüzden Bayan White, Millerci tarihi anlatmak için o tarihe defalarca atıfta bulunur. 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığını, İbranilerin Kızıldeniz’in önünde, Firavun’un ordusu arkalarından yaklaşırken yaşadıkları hayal kırıklığıyla bir tutar. Ayrıca Mısır’dan kurtuluş tarihini Mesih’in dönemiyle de ilişkilendirir; buna göre Kızıldeniz’deki hayal kırıklığı, hem çarmıhta öğrencilerin yaşadığı hayal kırıklığının tipi, hem de 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığının tipiydi. Çarmıhtaki hayal kırıklığı, Efes kilisesinin başlangıcını temsil ediyordu. Eski İsrail’in başlangıcındaki Musa dönemi Efes kilisesiyle temsil edilir ve bu aynı zamanda Mesih zamanındaki modern İsrail’in başlangıcını da tipler. Her iki tarih de Efes kilisesiyle temsil edilir. Burada tespit ettiğimiz doğrular, yıllar boyunca Future for America tarafından sıkça kamuya sunulmuştur; bu nedenle ben sadece genel bir özet sunuyorum.
In the history of Christ, we find the beginning of the new covenant people who are being raised up as the previous covenant chosen people are being passed by. The history of Christ is the end of ancient Israel, and in the history of the deliverance from Egypt at the beginning of ancient Israel there was a previously chosen covenant people that were passed by for a new covenant people.
Mesih'in tarihinde, önceki antlaşmanın seçilmiş halkı kenara bırakılırken yükseltilen yeni antlaşma halkının başlangıcını görürüz. Mesih'in tarihi kadim İsrail'in sonudur; ve kadim İsrail'in başlangıcında, Mısır'dan kurtuluşun tarihinde, yeni bir antlaşma halkı lehine kenara bırakılan daha önce seçilmiş bir antlaşma halkı vardı.
In Christ’s history the former chosen people came to their final conclusion in the year 70 with the destruction of Jerusalem. At the beginning in the time of Moses the former chosen people died in the wilderness over a forty-year period, and Joshua and Caleb became the representatives of the new chosen people that were destined to carry the message to the Promised land as did the apostles of the Ephesian church time period carried the gospel to the world.
Mesih’in tarihinde, eski seçilmiş halk, 70 yılında Kudüs’ün yıkılmasıyla nihai sonuna ulaştı. Başlangıçta, Musa zamanında, eski seçilmiş halk kırk yıl boyunca çölde öldü ve Yeşu ile Kalev, mesajı Vaadedilmiş Topraklar’a taşımakla yazgılı yeni seçilmiş halkın temsilcileri oldular; tıpkı Efes kilisesi dönemi havarilerinin müjdeyi dünyaya taşımaları gibi.
The beginning and ending of ancient and also the beginning of modern Israel all identify a transition of a former chosen people unto a new chosen people. Upon the testimony of two or three a thing is established; and each of these three lines of witnesses identify the divorce of the previous chosen people and these witnesses possess the signature of Alpha and Omega, the One who identifies the end from the beginning. There will be a former chosen people that is passed by when God enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand. God is not the author of confusion; He never changes and His word never fails.
Eski İsrail’in başlangıcı ve sonu ile modern İsrail’in başlangıcı, önceki seçilmiş halktan yeni bir seçilmiş halka bir geçişi gösterir. İki ya da üç tanığın tanıklığıyla bir şey kesinleşir; ve bu üç tanıklığın her biri, önceki seçilmiş halkın boşandığını ortaya koyar ve bu tanıklar, başlangıçtan sonu bildiren Alfa ve Omega’nın imzasını taşır. Tanrı yüz kırk dört binle antlaşma yaptığında, bir önceki seçilmiş halk es geçilecektir. Tanrı karışıklığın kaynağı değildir; O asla değişmez ve sözü asla boşa çıkmaz.
The deliverance from Egypt and the triumphs accomplished by God through Joshua are represented by the church of Ephesus, but Ephesus was destined to lose its first love. When Joshua was laid to rest another generation arose marking the period represented by Smyrna. Joshua’s wonderful work of clearing the Promised Land was never fully accomplished, for the people became satisfied with themselves and forsook the work given to Joshua. They lost their first love. That period continued until Israel rejected God and Samuel anointed king Saul, thus ushering in the church of Pergamos.
Mısır'dan kurtuluş ve Tanrı'nın Yeşu aracılığıyla gerçekleştirdiği zaferler, Efes kilisesi tarafından temsil edilir, ama Efes ilk sevgisini kaybedecekti. Yeşu toprağa verildiğinde, Smirna ile temsil edilen dönemi işaretleyen başka bir nesil ortaya çıktı. Yeşu'nun Vaat Edilen Topraklar'ı temizleme yönündeki harika işi hiçbir zaman bütünüyle tamamlanmadı; çünkü halk halinden memnun olup Yeşu'ya verilen işi bıraktı. İlk sevgilerini kaybettiler. Bu dönem, İsrail Tanrı'yı reddedip Samuel, Kral Şaul'u meshedene kadar sürdü; böylece Pergamos kilisesi dönemi başlamış oldu.
“The message came to Smyrna, a church in Asia Minor, and likewise to the Christian church as a whole, during the second and third centuries. It was a time when paganism was making its final stand for supremacy in the world. Christianity had spread with wonderful rapidity, until it was known throughout the world. Some embraced the faith of Christ because of heart conversion, others, because of the might of argument brought to bear, and still others, because they could see that the cause of paganism was waning, and policy led them to the side that promised to be victorious. These conditions weakened the spirituality of the church. The Spirit of Prophecy, which characterized the apostolic church, was gradually lost. This is a gift which brings the church to which it is entrusted, into the unity of the faith. When there were no longer true prophets, false teachings spread rapidly; the philosophy of the Greeks led to a false interpretation of the Scriptures, and the self-righteousness of the ancient Pharisees, so often condemned by Christ, again appeared in the midst of the church. The foundation was laid during the two centuries preceding the reign of Constantine for those evils which were fully developed during the two centuries following. During this period, martyrdom became popular in many parts of the Roman Empire. Strange as this may seem, it is none the less true. It was the result of the relationship existing between Christians and pagans.
İkinci ve üçüncü yüzyıllarda, mesaj Küçük Asya’daki bir kilise olan Smyrna’ya ve aynı şekilde bir bütün olarak Hristiyan kilisesine geldi. Bu, putperestliğin dünyada üstünlük için son direnişini sergilediği bir dönemdi. Hristiyanlık olağanüstü bir hızla yayılmış, öyle ki bütün dünyada bilinir olmuştu. Kimileri yürekten bir dönüşüm yaşadıkları için Mesih’in imanını benimsedi; kimileri ileri sürülen argümanların gücü nedeniyle; bir kısmı ise putperestliğin davasının sönmekte olduğunu gördükleri ve politik hesap onları zafer vaat eden tarafın yanına çektiği için. Bu koşullar kilisenin maneviyatını zayıflattı. Elçisel kiliseyi karakterize eden Peygamberlik Ruhu yavaş yavaş kaybedildi. Bu, emanet edildiği kiliseyi iman birliğine getiren bir armağandır. Artık gerçek peygamberler kalmayınca, sahte öğretiler hızla yayıldı; Yunanların felsefesi Kutsal Yazıların yanlış yorumlanmasına yol açtı ve Mesih tarafından sıkça kınanan eski Ferisilerin kendi doğruluğuna güvenen tutumu kilisenin ortasında yeniden ortaya çıktı. Konstantin’in hükümranlığından önceki iki yüzyılda, izleyen iki yüzyılda bütünüyle gelişecek olan o kötülüklerin temeli atıldı. Bu dönemde, Roma İmparatorluğu’nun birçok yerinde şehitlik popüler hale geldi. Kulağa tuhaf gelse de, bu yine de gerçektir. Bu, Hristiyanlarla putperestler arasındaki mevcut ilişkinin bir sonucuydu.
“In the Roman world the religion of all nations was respected, but the Christians were not a nation, they were but a sect of a despised race. When they therefore persisted in denouncing the religion of all classes of men, when they held secret meetings, and separated themselves entirely from the customs and practices of their nearest relatives and most intimate friends, they became objects of suspicion, and often of persecution, by the pagan authorities. Often they brought persecution upon themselves, when there was no spirit of opposition in the minds of the rulers. In illustration of this spirit, history gives the details of the execution of Cyprian, bishop of Carthage. When his sentence was read, a general cry arose from the listening multitude of Christians, who said, ‘We will die with him.’
Roma dünyasında bütün milletlerin dinine saygı duyulurdu, ancak Hristiyanlar bir millet değildi; hor görülen bir ırkın bir mezhebinden ibaretti. Bu nedenle, her kesimin dinini kınamakta ısrar ettiklerinde, gizli toplantılar yaptıklarında ve en yakın akrabalarıyla en samimi dostlarının gelenek ve uygulamalarından bütünüyle ayrıldıklarında, putperest yetkililerin gözünde şüphe, hatta sık sık zulüm hedefi haline geldiler. Çoğu kez, yöneticilerin zihinlerinde herhangi bir karşıtlık ruhu yokken bile, zulmü kendi üzerlerine çektiler. Bu ruhu örneklemek üzere, tarih Kartaca piskoposu Cyprian’ın idamının ayrıntılarını aktarır. Hükmü okunduğunda, dinleyen Hristiyan kalabalıktan 'Onunla birlikte öleceğiz' diyen toplu bir haykırış yükseldi.
“The spirit with which many professed Christians accepted death, and even needlessly provoked the enmity of the government, probably had much to do with the passage, in 303, a. d., of the edict of persecution, by the emperor Diocletian, and his assistant, Galerius. The edict was universal in its spirit, and was enforced with more or less strenuousness for ten years.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.
"Birçok Hristiyan olduklarını söyleyen kimsenin ölümü kabulleniş tarzı ve hatta gereksiz yere devletin düşmanlığını üzerlerine çekmeleri, muhtemelen MS 303 yılında imparator Diocletian ve yardımcısı Galerius tarafından zulüm fermanının çıkarılmasında büyük rol oynadı. Ferman ruhu itibarıyla evrenseldi ve on yıl boyunca az ya da çok bir sertlikle uygulandı." Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.
Though Smyrna is one of the two churches that receive no rebuke from the Lord, the history testifies that those who were martyred during that period of time represents some whose motivations were based upon human and not divine impulses. The book of Judges opens by identifying the death of Joshua, and there is a verse that is repeated twice in the book which defines the history of the judges. The second time that verse is cited is the final verse of the book. The first verse of the book marks the end of Joshua and the last verse summarizes the history.
Smyrna, Rab’den hiçbir azar almayan iki kiliseden biri olsa da, tarih o dönemde şehit edilenlerin bir kısmının güdülerinin ilahî değil, insani dürtülere dayandığına tanıklık eder. Hakimler kitabı, Yeşu’nun ölümünü bildirerek açılır ve Hakimler döneminin tarihini tanımlayan, kitapta iki kez tekrarlanan bir ayet vardır. Bu ayetin ikinci kez geçtiği yer, kitabın son ayetidir. Kitabın ilk ayeti Yeşu’nun sonunu işaret eder ve son ayet tarihi özetler.
Now after the death of Joshua it came to pass, that the children of Israel asked the Lord, saying, Who shall go up for us against the Canaanites first, to fight against them?… In those days there was no king in Israel, but every man did that which was right in his own eyes… In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 1:1; 17:16; 21:25.
Yeşu’nun ölümünden sonra, İsrailoğulları Rab’be sordular: “Kenanlılara karşı bizim için ilk kim çıkacak, onlarla savaşmak için?”... O günlerde İsrail’de kral yoktu; herkes kendi gözünde doğru olanı yapıyordu... O günlerde İsrail’de kral yoktu: herkes kendi gözünde doğru olanı yapıyordu. Hakimler 1:1; 17:16; 21:25.
As in the history of Smyrna “self” was a primary theme from the beginning to the end. Because they had no king, they determined to do whatever they chose to do. The lack of guidance was what Haskell identified in the history of Smyrna that was represented by no active Spirit of Prophecy. In both histories a lack of guidance opened the door for decisions to be made based upon a person’s own motivations. Ephesus represents the deliverance from Egypt. The history recorded in the book of Judges is represented by the church of Smyrna. From king Saul until the Babylonian captivity is represented by the church of Pergamos and the captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira.
İzmir’in tarihinde, “benlik” baştan sona temel bir temaydı. Bir kralları olmadığı için, dilediklerini yapmaya karar verdiler. Haskell, İzmir tarihindeki rehberlik eksikliğinin, etkin bir Peygamberlik Ruhu’nun bulunmayışıyla temsil edildiğini tespit etti. Her iki tarihte de rehberlik eksikliği, kararların kişinin kendi güdülerine dayanarak verilmesinin önünü açtı. Efes, Mısır’dan kurtuluşu temsil eder. Hakimler kitabında kaydedilen tarih, İzmir kilisesi tarafından temsil edilir. Kral Saul’dan Babil sürgününe kadar olan dönem Bergama kilisesiyle, Babil’deki sürgün ise Tiyatira kilisesiyle temsil edilir.
In agreement with the phenomenon identified by the pioneers there is a four and three division in the churches, seals and trumpets, and the first four churches in ancient Israel’s history begin with the Egyptian captivity and end with the Babylonian captivity, for the Alpha and Omega always identifies the end with the beginning. The first four churches in modern Israel’s history begin with the subjection of the Jews to Roman authority and the four churches end with the subjection of the spiritual Jews to spiritual Rome for twelve hundred and sixty years.
Öncüler tarafından tanımlanan olguya uygun olarak, kiliselerde, mühürlerde ve borazanlarda dörtlü ve üçlü bir ayrım vardır ve Eski İsrail tarihindeki ilk dört kilise Mısır esaretiyle başlayıp Babil esaretiyle sona erer; çünkü Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla özdeşleştirir. Modern İsrail tarihindeki ilk dört kilise Yahudilerin Roma otoritesinin egemenliği altına girmesiyle başlar ve bu dört kilise manevî Yahudilerin manevî Roma’nın egemenliği altında bin iki yüz altmış yıl boyunca kalmasıyla sona erer.
What followed Thyatira was Sardis, which began when they came out of the Babylonian captivity typified by Thyatira. Sardis is the church which had a name that it lived, but it did not live. Their profession of life was a lie. Interestingly enough, of all the seven churches it is the word Sardis that has no definition. Definitions have been assigned to Sardis based upon the context of the history and verses, but there is no etymological definition of the name. It has a name, but it doesn’t.
Thyatira’dan sonra gelen Sardis’ti; Thyatira ile simgelenen Babil esaretinden çıktıklarında başladı. Sardis, yaşıyor diye adı olan ama yaşamayan kilisedir. Yaşıyor olduklarına dair iddiaları yalandı. İlginçtir ki, yedi kilisenin arasında tanımı olmayan ad Sardis’tir. Tarih ve ayetlerin bağlamına dayanarak Sardis’e tanımlar atanmıştır, ama adın etimolojik bir tanımı yoktur. Adı var, ama yok.
“But the second temple had not equaled the first in magnificence; nor was it hallowed by those visible tokens of the divine presence which pertained to the first temple. There was no manifestation of supernatural power to mark its dedication. No cloud of glory was seen to fill the newly erected sanctuary. No fire from heaven descended to consume the sacrifice upon its altar. The Shekinah no longer abode between the cherubim in the most holy place; the ark, the mercy seat, and the tables of the testimony were not to be found therein. No voice sounded from heaven to make known to the inquiring priest the will of Jehovah.” The Great Controversy, 24.
Ama ikinci tapınak görkem bakımından birincisine eşit değildi; ayrıca birinci tapınağa özgü olan ilahi varlığın o görünür işaretleriyle de kutsanmamıştı. Adanışını işaret edecek herhangi bir doğaüstü güç tezahürü yoktu. Yeni inşa edilen mabedi dolduran bir görkem bulutu görülmedi. Sunak üzerindeki kurbanı tüketmek için gökten bir ateş inmedi. Şekina artık En Kutsal Yer’de keruvların arasında ikamet etmiyordu; orada Ahit Sandığı, Bağışlama Kapağı ve Tanıklık Levhaları bulunmuyordu. Soran kâhine Yehova’nın isteğini bildirmek için gökten hiçbir ses gelmedi.
After the Babylonian captivity they rebuilt Jerusalem and the temple. They then had a name again, for God had promised to put His name in Jerusalem. But His name represents His character, and the lack of His personal presence identified that they had the name that represented life, but in reality, they no longer had the presence that produces life. All they really had was profession and pretense.
Babil sürgününden sonra Kudüs’ü ve tapınağı yeniden inşa ettiler. Böylece yeniden bir ada sahip oldular; çünkü Tanrı adını Kudüs’e koyacağına söz vermişti. Ama O’nun adı, O’nun karakterini temsil eder; O’nun kişisel varlığının olmayışı da, onların hayatı temsil eden bir ada sahip olduklarını, fakat gerçekte artık hayatı üreten mevcudiyete sahip olmadıklarını ortaya koyuyordu. Aslında sahip oldukları tek şey iddia ve riyaydı.
The last voice in Sardis promised of an Elijah who would come before the great and terrible day of the Lord. For ancient Israel the destruction of Jerusalem was the great and dreadful day of the Lord. For this reason, Sister White refers to Jerusalem’s destruction in 70AD as an illustration of the great and dreadful day of the Lord represented as the seven last plagues. The church of Philadelphia began with the voice of John the Baptist crying in the wilderness, thus typifying the voice of William Miller. The voices of John the Baptist and William Miller were presenting the Laodicean message to a people who believed everything was alright, when everything was all wrong. Both John the Baptist and William Miller laid the ax to the root of the tree. The message to Sardis was that there were “a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy.” John the Baptist and William Miller represent those who came out of the time period represented by Sardis and were worthy to walk with Christ.
Sardis’teki son ses, Rab’bin büyük ve korkunç gününden önce gelecek bir İlyas’ı vaat etti. Eski İsrail için Kudüs’ün yıkımı Rab’bin büyük ve korkunç günüydü. Bu nedenle Sister White, MS 70’te Kudüs’ün yıkımına, yedi son bela olarak temsil edilen Rab’bin büyük ve korkunç gününün bir örneği olarak atıfta bulunur. Filadelfya kilisesi, çölde haykıran Vaftizci Yahya’nın sesiyle başladı ve böylece William Miller’ın sesini simgeliyordu. Vaftizci Yahya’nın ve William Miller’ın sesleri, her şey yolundaymış sanan, oysa her şeyin çok yanlış olduğu bir halka Laodikya mesajını sunuyordu. Hem Vaftizci Yahya hem de William Miller baltayı ağacın köküne koydular. Sardis’e verilen mesaj şuydu: “Sardis’te bile giysilerini kirletmemiş birkaç isim var; onlar beyazlar içinde benimle yürüyecek; çünkü buna layıktırlar.” Vaftizci Yahya ve William Miller, Sardis’in temsil ettiği zaman diliminden çıkan ve Mesih’le yürümeye layık olanları temsil eder.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.
"Binlerce kişi William Miller’ın vaaz ettiği gerçeği benimsemeye sevk edildi ve Tanrı’nın hizmetkârları, mesajı ilan etmek için İlyas’ın ruhu ve gücüyle yetiştirildiler. İsa’nın öncüsü Yahya gibi, bu ciddi mesajı vaaz edenler baltayı ağacın köküne koymaya ve insanları tövbeye yaraşır meyveler getirmeye çağırmak zorunda olduklarını hissettiler. Tanıklıkları, kiliseleri uyandırmaya, güçlü bir şekilde etkilemeye ve gerçek karakterlerini açığa çıkarmaya yönelikti. Ve gelecek gazaptan kaçınmaya dair o ciddi uyarı duyuruldukça, kiliselere bağlı olan birçok kişi şifa veren mesajı kabul etti; kendi geri kayışlarını gördüler ve acı tövbe gözyaşlarıyla ve derin ruh ıstırabı içinde Tanrı’nın önünde alçaldılar. Ve Tanrı’nın Ruhu üzerlerine kondukça, şu haykırışın duyurulmasına yardım ettiler: 'Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati geldi.'" Erken Yazılar, 233.
The seven churches of Revelation represent the history of the apostles until the Second Coming of Christ, and the seven churches also represent the history of ancient Israel from the prophet Moses until the first coming of Christ.
Vahiy'deki yedi kilise, Mesih'in İkinci Gelişine kadar havarilerin tarihini temsil eder ve yedi kilise ayrıca Peygamber Musa'dan Mesih'in ilk gelişine kadar Eski İsrail'in tarihini de temsil eder.
“The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ.
İsrailoğullarının imtihanları ve Mesih’in ilk gelişinden hemen önceki tutumları, Tanrı halkının Mesih’in ikinci gelişinden önceki tecrübelerindeki durumunu ortaya koyar.
“Satan’s snares are laid for us as verily as they were laid for the children of Israel just prior to their entrance into the land of Canaan. We are repeating the history of that people.
Şeytan'ın tuzakları, Kenan diyarına girmelerinden hemen önce İsrailoğulları için nasıl kurulmuşsa, bizim için de öyle kurulmuştur. Biz o halkın tarihini yeniden yaşıyoruz.
“Their history should be a solemn warning to us. We need never expect that when the Lord has light for his people, Satan will stand calmly by and make no effort to prevent them from receiving it. Let us beware that we do not refuse the light God sends, because it does not come in a way to please us. . . . If there are any who do not see and accept the light themselves, let them not stand in the way of others.
Onların geçmişleri bize ciddi bir uyarı olmalı. Rab kendi halkı için ışık sunduğunda, Şeytan'ın sakin sakin bir kenarda durup onların bunu almasını engellemeye hiçbir çaba göstermeyeceğini asla beklememeliyiz. Tanrı'nın gönderdiği ışığı, bize hoş gelecek bir yolla gelmediği için sakın reddetmeyelim. ... Işığı kendileri görmeyen ve kabul etmeyenler varsa, başkalarının yoluna engel olmasınlar.
“‘I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing; therefore choose life, that both thou and thy seed may live; that thou mayest love the Lord thy God, and that thou mayest obey his voice, and that thou mayest cleave unto him; for he is thy life, and the length of thy days; that thou mayest dwell in the land which the Lord sware unto thy fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give them.’
'Bugün size karşı göğü ve yeri tanık tutuyorum: önünüze yaşamı ve ölümü, bereketi ve laneti koydum; öyleyse yaşamı seçin ki hem siz hem de soyunuz yaşasın; Tanrınız Rab'bi sevebilesiniz, O'nun sözünü dinleyesiniz ve O'na sımsıkı bağlanasınız; çünkü O sizin yaşamınızdır ve günlerinizin uzunluğudur; öyle ki Rab'bin atalarınıza (İbrahim'e, İshak'a ve Yakup'a) vermeye ant içtiği ülkede oturasınız.'
“This song was not historical but prophetic. While it recounted the wonderful dealings of God with his people in the past, it also foreshadowed the great events of the future, the final victory of the faithful when Christ shall come the second time in power and glory.
Bu ilahi tarihî değil, peygamberlik nitelikliydi. Tanrı’nın geçmişte halkıyla olan harika işlerini anlatırken, aynı zamanda geleceğin büyük olaylarını ve Mesih güç ve yücelik içinde ikinci kez geldiğinde imanlıların nihai zaferini de önceden haber veriyordu.
“The apostle Paul plainly states that the experience of the Israelites in their travels has been recorded for the benefit of those living in this age of the world, those upon whom the ends of the world are come. We do not consider that our dangers are any less than those of the Hebrews, but greater.” Healthful Living, 280, 281.
"Elçi Pavlus, İsrailoğullarının yolculukları sırasında yaşadıklarının, bu dünyanın çağında yaşayanların, yani dünyanın sonunun geldiği kimselerin yararı için kaydedildiğini açıkça belirtir. Biz, tehlikelerimizin İbranilerinkinden daha az değil, daha büyük olduğunu düşünüyoruz." Sağlıklı Yaşam, 280, 281.
The deliverance from Egypt is represented by the church of Ephesus, and the symbol of the church of Ephesus in that history was Joshua. After those who God brought out of Egypt failed ten successive tests, the Lord removed the covenant from the rebels and gave it to Joshua and Caleb.
Mısır'dan çıkış Efes kilisesiyle temsil edilir ve o tarihsel anlatıda Efes kilisesinin simgesi Yeşu'ydu. Tanrı'nın Mısır'dan çıkardığı halk art arda gelen on sınavda başarısız olduktan sonra, Rab antlaşmayı isyancılardan aldı ve onu Yeşu ile Kaleb'e verdi.
Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. Numbers 14:28–30.
Onlara şöyle söyle: Ben yaşadıkça — Rab şöyle diyor — kulağıma söylediğiniz gibi size öyle yapacağım: Cesetleriniz bu çölde düşecek; aranızda sayıya yazılanlardan, bana karşı homurdanan yirmi yaş ve üzerindekilerin hepsi. Kesinlikle, sizi orada yerleştirmeye yemin ettiğim ülkeye girmeyeceksiniz; Yefunne oğlu Kaleb ve Nun oğlu Yeşu dışında. Çölde Sayım 14:28-30.
Sister White identifies that Joshua and Caleb represent those “upon whom the ends of the world are come,” who “make a covenant with God by sacrifice.”
Kardeş White, Yeşu ve Kalev’in, “çağların sonunun ulaştığı” ve “kurban aracılığıyla Tanrı’yla antlaşma yapan” kimseleri temsil ettiklerini belirtir.
“For our admonition, upon whom the ends of the world are come, was this history recorded. How often the people of God today live over the experience of the children of Israel! How often they murmur and complain! How often they draw back when the Lord bids them go forward! The cause of God is suffering for want of men like Caleb and Joshua, men of fidelity and unshaken trust. God calls for men who will give themselves to him to be imbued with his Spirit. The cause of Christ and humanity demand sanctified, self-sacrificing men, men who will go forth without the camp, bearing the reproach. Let them be strong, valiant men, fit for worthy enterprises, and let them make a covenant with God by sacrifice.” Review and Herald, May 20, 1902.
"Çağların sonu üzerimize gelmiş olan bizlerin uyarısı için bu tarih yazıya geçirildi. Bugün Tanrı’nın halkı İsrail oğullarının yaşadıklarını ne kadar sık yeniden yaşıyor! Ne kadar sık homurdanıp sızlanırlar! Rab onlara ilerlemelerini buyurduğunda ne kadar sık geri çekilirler! Tanrı’nın davası, Kalev ve Yeşu gibi, sadakat ve sarsılmaz güven sahibi adamların eksikliğini çekiyor. Tanrı, kendilerini O’na verip O’nun Ruhu’yla doldurulacak adamlar çağırıyor. Mesih’in ve insanlığın davası, kutsal kılınmış, özverili adamlar ister; ayıplanmayı yüklenerek orduğahın dışına çıkacak adamlar. Güçlü, yiğit, değerli girişimlere layık adamlar olsunlar ve kurbanla Tanrı’yla antlaşma yapsınlar." Review and Herald, 20 Mayıs 1902.
The covenant that is renewed, as represented by the covenant being renewed with Joshua and Caleb, is the covenant with the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. It is renewed after the original covenant chosen people are divorced from God and assigned to die in the wilderness. The covenant with the hundred and forty-four thousand is accomplished in the very same history that a former chosen people is rejected.
Yenilenen antlaşma, Yeşu ve Kaleb ile antlaşmanın yenilenmesiyle temsil edildiği gibi, yüz kırk dört bin ve büyük kalabalıkla yapılan antlaşmadır. İlk antlaşmanın seçilmiş halkı Tanrı'dan boşandırılıp çölde ölüme mahkûm edildikten sonra yenilenir. Yüz kırk dört bin ile yapılan antlaşma, daha önce seçilmiş olan bir halkın reddedildiği tam da aynı tarihsel süreçte gerçekleştirilir.
Ephesus means desirable and the work accomplished by both Joshua and the early church was “desirable.” When Joshua led God’s people into the Promised Land, he went forth conquering. The first seal runs parallel with the church of Ephesus, and is represented by a white horse that goes forth conquering. This was true of Joshua and of the apostolic church. The first seal runs parallel to the church of Ephesus in both ancient and modern Israel.
Efes “arzu edilen” anlamına gelir ve hem Yeşu’nun hem de ilk kilisenin gerçekleştirdiği iş “arzu edilen”di. Yeşu, Tanrı’nın halkını vaat edilen topraklara götürdüğünde, fethederek ilerledi. İlk mühür, Efes’teki kiliseyle paralellik gösterir ve fethederek ilerleyen beyaz bir atla temsil edilir. Bu hem Yeşu hem de elçisel kilise için geçerliydi. İlk mühür, gerek eski gerek modern İsrail’de Efes’teki kiliseyle paralellik gösterir.
Smyrna is derived from the word “myrrh” which is an oil that was used for embalming the dead. The second seal is represented by a red horse who was given “a great sword” and “power” to take “peace from the earth” which meant that men in that history would “kill one another.” The second seal runs parallel to the church of Smyrna and it represents the authority given to God’s enemies allowing them to overcome and kill God’s people. This was fulfilled in the period following the apostolic church and also in the history of the Judges. In both histories God allowed powers outside of God’s people to bring warfare and death upon His people. In the apostolic church that warfare was motivated by the rejection of the religion of Christ, which in the previous period of Ephesus had been invincible as it carried the gospel to the world. The motivation of the enemies of God’s people in the period of the Judges was based upon the previous period of Ephesus, where God demonstrated his power upon Egypt and the following nations that Joshua had been used to conquer. The second seal runs parallel to the church of Smyrna in both ancient and modern Israel.
Smyrna, ölüleri mumyalamakta kullanılan bir yağ olan "mür" kelimesinden türemiştir. İkinci mühür, kendisine "büyük bir kılıç" verilen ve "yeryüzünden barışı almak" için "yetki" tanınan kızıl bir atla temsil edilir; bu da o dönemde insanların "birbirlerini öldürmeleri" anlamına geliyordu. İkinci mühür, Smirna kilisesiyle paraleldir ve Tanrı'nın düşmanlarına verilen, onların Tanrı'nın halkının üstesinden gelmelerine ve onları öldürmelerine olanak tanıyan yetkiyi temsil eder. Bu, Havariler kilisesini izleyen dönemde ve Hakimler döneminde gerçekleşti. Her iki tarihte de Tanrı, kendi halkının dışındaki güçlerin halkının üzerine savaş ve ölüm getirmesine izin verdi. Havariler kilisesinde, bu savaşın motivasyonu, bir önceki Efes döneminde müjdeyi dünyaya taşırken yenilmez olan Mesih'in dininin reddiydi. Hakimler döneminde Tanrı'nın halkının düşmanlarının motivasyonu, önceki Efes dönemine dayanıyordu; Tanrı o dönemde, Mısır üzerinde ve Yeşu aracılığıyla fethettirdiği sonraki uluslar üzerinde gücünü sergilemişti. İkinci mühür, hem kadim hem de modern İsrail'de Smirna kilisesiyle paraleldir.
Pergamos means a “fortified citadel,” thus representing a castle of a king. The third seal runs parallel to Pergamos and represents the history where human judgment is carried out by the kings of the land in opposition to God’s judgment. Thus, the measurement, or the judgment which is represented by the “two” scales that weigh the “wheat,” “barley,” “oil” and “wine;” identifies royal human authority, which is always flawed in relation to God’s judgment. Remember that an honest measuring or an honest weighing does not require two scales. Two scales represent unequal judgment.
Pergamos "müstahkem kale" anlamına gelir; dolayısıyla bir kralın kalesini temsil eder. Üçüncü mühür Pergamos ile paralellik gösterir ve Tanrı'nın yargısına karşıt olarak yeryüzünün kralları tarafından insan yargısının icra edildiği tarihi temsil eder. Bu nedenle, "buğday", "arpa", "yağ" ve "şarap"ı tartan "iki" teraziyle temsil edilen ölçüm ya da yargı; Tanrı'nın yargısına kıyasla her zaman kusurlu olan kraliyet niteliğindeki insani otoriteyi tanımlar. Unutmayın ki dürüst bir ölçüm ya da dürüst bir tartı iki terazi gerektirmez. İki terazi adaletsiz yargıyı temsil eder.
The “barley” is a symbol of the Passover festival’s “first fruit” offering, the “wheat” is a symbol of the Pentecostal festival’s offering of the “two wave loaves.” The “oil” is a symbol of the Holy Spirit and the “wine” is a symbol of doctrine. Pergamos in the time of ancient Israel is the period of the compromising kings of Israel who brought judgment upon God’s system of worship represented by the Passover through Pentecostal season. The truths of God’s word are represented by the “wine” and “oil.” In both ancient and modern Israel, the church of Pergamos is the period when Satan attempts to accomplish what he could not do through the shedding of blood in the history represented by Smyrna. In Pergamos Satan attempted to destroy God’s people and God’s truth through compromise, not by the shedding of blood as represented in Smyrna. The compromise of the kings of ancient Israel typifies the compromise of Constantine in modern Israel.
"Arpa", Fısıh bayramının "ilk ürün" sunusunun simgesidir, "buğday" ise Pentekost bayramının "iki dalga somunu" sunusunun simgesidir. "Yağ" Kutsal Ruh'un ve "şarap" öğretinin simgesidir. Eski İsrail'de Pergamos, İsrail'in ödün veren krallarının, Fısıh'tan Pentekost mevsimine kadar temsil edilen Tanrı'nın tapınma düzeni üzerine yargı getirdiği dönemdir. Tanrı'nın sözünün gerçekleri "şarap" ve "yağ" ile temsil edilir. Hem eski hem de modern İsrail'de, Pergamos kilisesi, Şeytan'ın Smyrna ile temsil edilen tarihte kan dökerek yapamadığını gerçekleştirmeye çalıştığı dönemdir. Pergamos'ta Şeytan, Smyrna'da temsil edildiği gibi kan dökerek değil, ödün yoluyla Tanrı'nın halkını ve Tanrı'nın gerçeğini yok etmeye çalıştı. Eski İsrail'in krallarının ödün vermesi, modern İsrail'de Constantine'in ödün vermesini örnekler.
Thyatira means “sacrifice of contrition” and speaks to the spirit of martyrdom that God provides to His people that are slain for His name. The sacrifice of contrition represents the willingness to serve Christ in severe circumstances as represented by Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego during the captivity of the seventy years; and it also represents the sacrifice of the Waldensians, the Huguenots and others who were tortured, imprisoned, slandered and slain by the papal authority during the history of the twelve hundred and sixty years. The fourth seal runs parallel to the church of Thyatira and represents the persecution by ancient Babylon against ancient Israel and the persecution by modern Babylon against modern Israel. The history of both captivities first required a falling away from truth which Israel’s kings and the emperor Constantine accomplished. Both prepared the way for a period represented by Thyatira.
Tiyatira, “nedamet kurbanı” anlamına gelir ve adı uğruna öldürülen halkına Tanrı’nın verdiği şehadet ruhunu ifade eder. Nedamet kurbanı, yetmiş yıllık esaret sırasında Daniel, Şadrak, Meşak ve Abednego tarafından örneklendirildiği gibi, ağır koşullar altında Mesih’e hizmet etmeye gönüllülüğü temsil eder; ayrıca, bin iki yüz altmış yıllık süreç boyunca papalık otoritesi tarafından işkence gören, hapsedilen, iftiraya uğrayan ve öldürülen Valdensler, Hugenotlar ve diğerlerinin fedakârlığını da temsil eder. Dördüncü mühür Tiyatira kilisesiyle paralel seyreder ve eski Babil’in eski İsrail’e yönelik zulmünü ve modern Babil’in modern İsrail’e yönelik zulmünü temsil eder. Her iki esaretin tarihi de önce hakikatten bir sapmayı gerektiriyordu; bunu İsrail’in kralları ile İmparator Konstantin gerçekleştirdi. Her ikisi de Tiyatira ile temsil edilen bir dönemin yolunu hazırladı.
Sardis has no meaning in agreement with it professing a name, but the profession is a lie. The presence of the Shekinah never manifested in the second temple. The presence of Christ never manifested in the history of Sardis. The reformation of the Dark Ages was essentially a series of one step forward and two steps back. The work that the history of Sardis was supposed to accomplish in the Protestant Reformation was never finalized.
Sardis'in, taşıdığını ileri sürdüğü adla uyumlu bir anlamı yoktur; bu iddia yalandır. Shekinah'ın varlığı ikinci tapınakta hiçbir zaman tezahür etmedi. Mesih'in varlığı Sardis tarihinde hiçbir zaman tezahür etmedi. Karanlık Çağlar'daki reform özünde bir ileri iki geri giden bir dizi adımdan ibaretti. Sardis tarihinin Protestan Reformu'nda yerine getirmesi beklenen iş asla tamamlanmadı.
Philadelphia means brotherly love and it is impossible to love your brother if you do not first love God.
Philadelphia 'kardeş sevgisi' anlamına gelir ve önce Tanrı’yı sevmeden kardeşini sevmek imkânsızdır.
If a man say, I love God, and hateth his brother, he is a liar: for he that loveth not his brother whom he hath seen, how can he love God whom he hath not seen? And this commandment have we from him, That he who loveth God love his brother also. 1 John 4:20, 21.
Bir kimse, “Tanrı’yı seviyorum” deyip kardeşinden nefret ediyorsa, yalancıdır; çünkü gördüğü kardeşini sevmeyen, görmediği Tanrı’yı nasıl sevebilir? Ondan şu buyruğu aldık: Tanrı’yı seven, kardeşini de sevsin. 1. Yuhanna 4:20, 21.
Philadelphia represents the church who loves God, and for this reason there is no condemnation or rebuke levelled against Philadelphia.
Filadelfya, Tanrı’yı seven kiliseyi temsil eder ve bu nedenle Filadelfya’ya yöneltilen hiçbir kınama veya azar yoktur.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:7–12.
Filadelfya’daki kilisenin meleğine şunları yaz: Kutsal ve gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açtığında kimsenin kapatamadığı, kapattığında kimsenin açamadığı kişi şöyle diyor: İşlerini biliyorum. Bak, önüne kimsenin kapatamayacağı açık bir kapı koydum; çünkü az gücün olduğu hâlde sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin. Bak, kendilerinin Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, yalan söyleyen Şeytan’ın sinagogundan olanları öyle yapacağım ki, gelip ayaklarının önünde eğilecekler ve seni sevdiğimi bilecekler. Sabırla dayanma konusundaki sözümü tuttuğun için, ben de seni yeryüzünde yaşayanları denemek için bütün dünyanın üzerine gelecek olan sınanma saatinden koruyacağım. İşte, tez geliyorum; sahip olduğuna sıkı sarıl ki kimse tacını elinden almasın. Galip gelene, Tanrım’ın tapınağında bir sütun yapacağım; artık oradan hiç çıkmayacak. Üzerine Tanrım’ın adını ve Tanrım’ın kenti olan, Tanrım’dan gökten inen Yeni Yeruşalim’in adını yazacağım; üzerine yeni adımı da yazacağım. Vahiy 3:7-12.
Philadelphia is given “the key of David,” and in the Philadelphian history of ancient Israel they were given the Son of David, which represents among other things the prophetic principle of Alpha and Omega, the first and the last. That key represents the methodology of “historicism.” In the period represented by the Philadelphian church at the end of ancient Israel the very Author of biblical prophecy was the key. In the period represented by the Philadelphian church in the Millerite history William Miller was given the key. In those two histories Christ dealt with Jews who thought they were the sons of Abraham, but they were not. Miller dealt with Protestants who thought they were spiritual Jews, but were not.
Filadelfya’ya "Davut’un anahtarı" verilir ve eski İsrail’in Filadelfya döneminde onlara Davut’un Oğlu verildi; bu, başka şeylerin yanı sıra Alfa ve Omega, ilk ve son olma peygamberlik ilkesini temsil eder. O anahtar, "tarihselcilik" metodolojisini temsil eder. Eski İsrail’in sonunda Filadelfya Kilisesi’nin temsil ettiği dönemde anahtar, Kutsal Kitap peygamberliğinin bizzat Yazarıydı. Millerci tarihte Filadelfya Kilisesi’nin temsil ettiği dönemde ise anahtar William Miller’a verildi. Bu iki dönemde Mesih, İbrahim’in oğulları olduklarını düşünen ama öyle olmayan Yahudilerle muhatap oldu. Miller ise kendilerini ruhsal Yahudiler sayan ama öyle olmayan Protestanlarla muhatap oldu.
He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:13.
Kulağı olan, Ruh'un kiliselere ne söylediğini işitsin. Vahiy 3:13.
Laodicea means a people judged, and the Laodiceans, the Jews of Christ time period, were ultimately judged in 70AD at the destruction of Jerusalem. The ultimate judgment of apostate Protestantism takes place in the Sunday law crisis, but they met their judgment when they rejected the first angel’s message in the spring of 1844, and were then divinely pronounced as the daughters of Babylon. Those fallen Protestants typify Laodicean Adventism in the last days of the investigative judgment.
Laodikya, yargılanmış bir halk anlamına gelir ve Laodikyalılar, Mesih’in dönemindeki Yahudiler, MS 70’te Yeruşalim’in yıkımı sırasında nihai olarak yargılandılar. Sapmış Protestanlığın nihai yargısı Pazar yasası krizinde gerçekleşir, ancak 1844 baharında ilk meleğin mesajını reddettiklerinde yargılarıyla yüzleştiler ve ardından ilahi olarak Babil’in kızları ilan edildiler. Bu düşmüş Protestanlar, araştırma yargısının son günlerinde Laodikyalı Adventizmi temsil eder.
We have now essentially reviewed several various ways in which the seven churches of Revelation can be correctly understood as prophetic symbols and thereafter prophetically applied. But they must be understood and applied within the context of the prophetic rules “that have been given us by the highest authority.”
Artık, Vahiy'deki yedi kilisenin peygamberî semboller olarak doğru biçimde anlaşılabileceği ve ardından peygamberî olarak uygulanabileceği çeşitli yolları gözden geçirdik. Ancak bunlar, "en yüksek otorite tarafından bize verilmiş olan" peygamberlik kurallarının bağlamı içinde anlaşılmalı ve uygulanmalıdır.
The message to the seven churches were messages given to the seven churches that were in existence when John recorded the messages. The messages to the seven churches provide instruction and warning for all churches throughout history. The messages to the seven churches provide instruction and warning for individual Christians throughout history. The seven churches represent the history of Christianity from the time of the apostles until the end of the world. The seven churches represent the history of ancient Israel from the time of Moses until the destruction of Jerusalem in 70 AD. The seven churches may be recognized and applied by identifying the distinction between the first four churches and the last three churches.
Yedi kiliseye gönderilen mesajlar, Yuhanna bu mesajları kaleme aldığında mevcut olan bu yedi kiliseye verilmişti. Yedi kiliseye gönderilen mesajlar, tarih boyunca tüm kiliseler için talimat ve uyarı sağlar. Yedi kiliseye gönderilen mesajlar, tarih boyunca bireysel Hristiyanlar için de talimat ve uyarı sağlar. Yedi kilise, havariler döneminden dünyanın sonuna kadar Hristiyanlığın tarihini temsil eder. Yedi kilise, Musa döneminden MS 70’te Yeruşalim’in yıkılışına kadar antik İsrail’in tarihini temsil eder. Yedi kilise, ilk dört kilise ile son üç kilise arasındaki ayrım belirlenerek tanınıp uygulanabilir.
Of the six various prophetic applications we are identifying, the same applications are represented in the seven seals.
Belirlemekte olduğumuz altı farklı peygamberlik uygulamasının aynıları yedi mühürde de temsil edilir.
We will address these truths in the next article.
Bu gerçekleri bir sonraki yazıda ele alacağız.