And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Ve o zamanlarda Güney’in kralına karşı birçok kişi ayaklanacak; ayrıca halkının haydutları da görümü gerçekleştirmek için kendilerini yüceltecek; ama düşecekler. Daniel 11:14.
The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.
Modern Roma olarak temsil edilen, dolayısıyla “görümü gerçekleştiren”, son günlerdeki gücün doğru biçimde tespit edilmesi hayati ve kurtuluş için gereklidir. Bu, yüz kırk dört binin son sınanma sürecinin bir unsurunu temsil eder. Ayetteki “görüm” sözcüğü, Tanrı’nın halkının neden helak olduğunu belirtirken Süleyman’ın kullandığıyla aynı İbranice sözcüktür.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Vahyin olmadığı yerde halk helak olur; ama yasayı tutan mutludur. Özdeyişler 29:18.
All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.
Bütün peygamberler, kutsal tarihin diğer herhangi bir döneminden daha doğrudan biçimde son günler hakkında konuşmaktadır ve Süleyman’ın “görüm”e sahip olma gereğine dair uyarısı bir ölüm kalım meselesidir. Gerçek her zaman böler ve tapınanları iki sınıfa ayırır. Ayette helak olan bir sınıf ve sevinçle yasayı tutan bir sınıf vardır. Bununla birlikte, Süleyman’ın öğüdünün “gerçek” üzerine bir tartışmanın bağlamında yer aldığını belirtmek gerekir. Bu aynı zamanda on bakire benzetmesinin bağlamındadır; çünkü on bakire benzetmesi, son günlerde Tanrı’nın halkının deneyiminin başlıca bir örneğidir.
A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.
Budala aklındakinin tümünü söyler; ama bilge kişi onu sonraya kadar içinde tutar. Bir hükümdar yalanlara kulak verirse, bütün hizmetkârları kötüdür. Yoksul ile hilekâr adam karşılaşır; Rab ikisinin de gözlerini aydınlatır. Yoksulu adaletle yargılayan kralın tahtı sonsuza dek sağlamlaşır. Değnek ve azarlama bilgelik verir; ama kendi haline bırakılan çocuk annesini utandırır. Kötüler çoğaldıkça, suç artar; ama doğrular onların düşüşünü görür. Oğlunu terbiye et; sana huzur verir, evet, canına sevinç verir. Vahyin olmadığı yerde halk yok olur; ama yasayı tutan mutludur. Özdeyişler 29:11-18.
It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.
Niyetim, Modern Roma konusunda benden farklı bir anlayışa sahip olanları parmakla göstermek değildir. Amacım, Süleyman’ın ibadet edenlerin iki sınıfına hitap ettiğini ve bunları "bilge kişi" ve "ahmak" olarak tanımladığını göstermektir. "Ahmak" ayrıca "kötü" olarak da tanımlanır. Meseldeki bilge ve ahmak bakireler de Daniel kitabının on ikinci bölümündeki peygamberlik çizgisinde bilge ve kötü olarak tanımlanır.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Birçoğu arındırılacak, aklanacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük edecek; kötülerin hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacak. Daniel 12:10.
Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”
Süleyman ve Daniel birbirleriyle hemfikirdir, çünkü bütün peygamberlik tanıklığı son günlerde örtüşür. Bilge olanlar "bilginin artışını" anlar.
And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.
Ve bilge olanlar gökkubbenin parlaklığı gibi parlayacaklar; ve birçoklarını doğruluğa yöneltenler yıldızlar gibi sonsuzlara dek parlayacaklar. Ama sen, ey Daniel, sözleri sakla ve kitabı mühürle; ta son zamana dek: birçokları gidip gelecek ve bilgi artacak. Daniel 12:3, 4.
Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.
Onuncu ayet, yüz kırk dört binin arasında olmaya çağrılan bakireleri eleyen üç aşamalı sınama sürecini tanımlar. Her iki durumda da eleme ve sınama süreci, bakirelerin 1989’da zamanın sonunda mührü açılan bilginin artışını (görümü) anlayıp anlamadıklarına dayanır.
“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”
"Sonun Zamanı" son günlerde 1989'du; o sırada Daniel'in on birinci bölümünün kırktan kırk beşe kadar olan ayetlerinin mühürleri açıldı. O zaman, ayetlerin konusunun kuzeyin kralının nihai yükselişi ve düşüşü olduğu belirlendi. Yine o zaman, ayetlerdeki kuzeyin kralının son günlerin papalık gücü olduğu belirlendi. İlham hiçbir zaman "Modern Roma" ifadesini kullanmaz. Bu ifade, peygamberlikte "modern" son günleri temsil ettiğinden, son günlerin papalık gücünü temsil etmek üzere benim tarafımdan ortaya atıldı. Ellen White "Modern Roma" ifadesini hiç kullanmadı.
There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.
Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetinde kuzeyin kralının kimi temsil ettiğine dair yanlış görüşler vardır, ama yalnızca bir doğru anlayış vardır. Bu ayetlerde kuzeyin kralının papalık gücü olduğu yönündeki anlayış, birçok peygamberlik tanıklığından türetilmiştir. Kırkıncı ayet, papalığın 1798’de ölümcül bir yara aldığını belirterek başlar; ardından kırk birinci ila kırk üçüncü ayetler, bu ölümcül yaranın iyileşmesine ilişkin dinamikleri tanımlar. Kırk dördüncü ayet, papalığı öfkelendiren mesajı tasvir eder ve papalık gücünün nihai ve tamamen sona erdiği kırk beşinci ayete bağlanır. 1989’da mühürü açılan görüm, son günlerde papalık gücünün son yükselişi ve düşüşüne dair görümdür. Bu görüm, o ayetlerde yer alan bilgiyi kabul ya da reddetmelerine bağlı olarak ibadet edenleri iki sınıfa ayıran ve bunu görünür kılan bilginin artışıdır.
According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?
1989'da bilgi artışının mührünün açıldığı aynı bölümde, kendilerini "yücelten" ve nihayet "düşen" "senin halkının yağmacıları", "görümü" belirleyen simgedir. Nihai ayıklamada, ilk sınama sorusu, "senin halkının yağmacıları" olarak kimin temsil edildiğidir; çünkü onlar "görümü" belirleyen peygamberlik simgesidir. Yağmacılar papalık gücü mü, yoksa Amerika Birleşik Devletleri mi?
The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.
Daniel ve Vahiy kitapları aynı kitaptır; aynı peygamberlik hattının iki tanığını temsil eder. Daniel başlangıçtır, Vahiy ise sondur ve birlikte, 1989'da son zamanda mühürü açılan gerçeğin iki tanığını temsil ederler.
Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.
Daniel, Yahuda oymağının aslanı 1989’da kırktan kırk beşe kadar olan ayetlerin mührünü açtığında meydana gelen arınma sürecini anlatır. O sırada, son günlerde yüz kırk dört bini oluşturan antlaşma halkını oluşturacak “kâhinlerin” kimler olacağını belirlemek ve açığa çıkarmak için bir sınama süreci başladı. Hoşea, son günlerdeki bilgi artışını reddedenlerin, yüz kırk dört bini oluşturan kâhinlerden biri olmayacağını belirtir.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Halkım bilgisizlik yüzünden mahvoluyor; çünkü sen bilgiyi reddettin, ben de seni reddedeceğim; artık benim için kâhin olmayacaksın. Tanrın'ın yasasını unuttuğun için, ben de çocuklarını unutacağım. Hoşea 4:6.
The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.
Vahiy Kitabı, mühürü açılan ve bir kesim tarafından reddedilen bilginin, sınama süresi kapanmadan hemen önce onların reddedilmesine yol açtığını belirtir.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Ve bana şöyle dedi: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü vakit yakındır. Haksız olan, yine haksız kalsın; kirli olan, yine kirli kalsın; doğru olan, yine doğru kalsın; kutsal olan, yine kutsal kalsın. Vahiy 22:10-11.
The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.
Milleritlerin tarihi, yüz kırk dört binin tarihini gözler önüne serer ve Milleritler ile yüz kırk dört bin birlikte, Vahiy on dördüncü bölümdeki üç meleğin mesajı ve hizmetinin başlangıcını ve sonunu temsil eder. Paralel tarihler, lütuf kapısının kapanışıyla bağlantılı olayları belirler. Her iki tarihin hizmeti, İlyas ve Vaftizci Yahya tarafından örneklenmiştir.
“With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.
Titreyerek, William Miller Tanrı'nın krallığının sırlarını halka açıklamaya başladı; dinleyicilerini peygamberlik sözleri boyunca ilerleterek Mesih'in ikinci gelişine kadar götürdü. Her çabasında güçlendi. Nasıl ki Vaftizci Yahya İsa'nın ilk gelişini duyurup O'nun gelişine yol hazırladıysa, William Miller ve ona katılanlar da Tanrı'nın Oğlu'nun ikinci gelişini ilan ettiler. Early Writings, 229, 230.
The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.
Millerci mesaj, hem İlyas hem de Vaftizci Yahya tarafından temsil edildiği üzere, lütuf devrinin kapanışıyla bağlantılı "olayları" tespit etti.
“It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.
“İnsanların içinde bulundukları tehlikeye karşı uyandırılmaları; deneme süresinin kapanışıyla bağlantılı ciddi olaylara hazırlanmak üzere harekete geçirilmeleri gerekliydi.” The Great Controversy, 310.
In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”
1989’da, Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle birlikte, Daniel kitabının son günlerle ilgili bölümü mührü açıldı ve bir sınanma süreci başladı. Bu sınama, Tanrı’nın halkının Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetinde temsil edilen bilgi artışını anlamak ya da reddetmek konusundaki yeteneğine dayanıyordu; bu ayetler, “lütuf zamanının kapanışı”nı tanımlayan on ikinci bölümün birinci ayetine götürür. Ardından “lütuf zamanının kapanışıyla bağlantılı olaylar” mesajının mührü açıldı ve yüz kırk dört binin “kâhinleri” olmaya aday olanların işi başladı. Onların işi, söz konusu pasajda temsil edilen mesajı “anlamak” ve ilan etmekti. Yüz kırk dört binin mesajı ve görevi, mührü açılmış mesajı sunarak insanları “lütuf zamanının kapanışıyla bağlantılı ciddi olaylara hazırlanmaya” uyandırmaktı.
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.
"Bugün, İlyas'ın ve Vaftizci Yahya'nın ruhu ve gücüyle, Tanrı tarafından görevlendirilen haberciler, sınanma süresinin kapanış saatleri ve İsa Mesih'in kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak görünmesiyle bağlantılı olarak yakında gerçekleşecek ciddi olaylara, yargılanmak üzere olan bir dünyanın dikkatini çekiyorlar. Yakında her insan bedende yapılan işlerden ötürü yargılanacaktır. Tanrı'nın yargı saati gelmiştir ve yeryüzündeki O'nun kilisesinin üyelerinin üzerinde, sanki sonsuz yıkımın tam eşiğinde duranları uyarmak gibi ağır bir sorumluluk bulunmaktadır. Bu geniş dünyada kulak verecek her insana, sürmekte olan büyük çekişmede söz konusu olan ve bütün insanlığın kaderinin bağlı olduğu ilkeler açıkça anlatılmalıdır." Peygamberler ve Krallar, 715, 716.
The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.
Vaftizci Yahya ile İsa Mesih’in tarihi, Milleritlerin tarihiyle birlikte, yüz kırk dört binin mesajını ve hizmetini gösterir. Hem Vaftizci Yahya hem de İsa Mesih, mesajlarının mühletin kapanışını temsil ettiğini anlamışlardı.
But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.
Ama Ferisiler ve Sadukilerden birçoğunun onun vaftizine geldiğini görünce, onlara şöyle dedi: Ey engerekler soyu! Gelecek gazaptan kaçmanız için sizi kim uyardı? Matta 3:7.
Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.
Mesih, Yeruşalim’in yıkımını temsil etti; bu, Yuhanna’nın münakaşacı Yahudileri yaklaştığı konusunda uyardığı yıkımla aynıydı. İsa, bu yıkımı, kendisi Mikail olarak Daniel kitabı on ikinci bölüm, birinci ayette ayağa kalktığında başlayan "gazap"ın bir simgesi olarak kullandı.
“Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.
Mesih, Kudüs’te, imansızlık ve isyanda katılaşmış ve Tanrı’nın cezalandırıcı yargılarıyla yüzleşmeye doğru hızla ilerleyen dünyanın bir simgesini gördü. Düşmüş insanlığın acıları ruhuna çökerken, dudaklarından o son derece acı feryadı kopardı. Günahın sicilini, insanın sefaletinde, gözyaşlarında ve kanda yazılı olarak gördü; yeryüzünün ezilen ve acı çekenleri için yüreği sonsuz merhametle doldu; hepsinin yükünü hafifletmeyi arzuladı. Ama O’nun eli bile insan ıstırabının kabaran selini geri çeviremezdi; pek azı yardımın tek kaynağını arardı. Onlara kurtuluşu erişilebilir kılmak için canını ölüme dökmeye razıydı; ama yaşam bulmak için O’na gelenler pek az olacaktı.
“The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.
"Göklerin İhtişamı gözyaşları içinde! Sonsuz Tanrı'nın Oğlu ruhen sarsılmış, ızdırapla eğilmiş! Bu sahne bütün gökleri hayrete düşürdü. Bu sahne bize günahın aşırı kötülüğünü açığa vurur; Tanrı'nın yasasını çiğnemenin sonuçlarından suçluyu kurtarmanın, hatta Sonsuz Kudret için bile, ne kadar zor bir görev olduğunu gösterir. İsa, son nesle kadar bakarak, dünyanın Kudüs'ün yıkımına yol açan aldatmacaya benzer bir aldanışın içine sürüklendiğini gördü. Yahudilerin büyük günahı Mesih'i reddetmeleriydi; Hristiyan dünyanın büyük günahı ise, gökte ve yeryüzünde O'nun yönetiminin temeli olan Tanrı'nın yasasını reddetmeleri olacaktı. Yehova'nın buyrukları hor görülecek ve hiçe sayılacaktı. Günahın esareti altında, Şeytan'ın köleleri olan ve ikinci ölümü tatmaya mahkûm edilmiş milyonlar, kendi ziyaret günlerinde gerçeğin sözlerini dinlemeyi reddedeceklerdi. Korkunç körlük! Ne tuhaf bir saplantı!" Büyük Çekişme, 22.
The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.
Vaftizci Yahya’nın ve Mesih’in ilan ettiği uyarı mesajı aynı uyarı mesajıydı; tıpkı Millercilerin uyarı mesajının, lütuf kapısının kapanışıyla bağlantılı olayları tanımlayan ve yüz kırk dört binin ilan edeceği mesajla aynı olması gibi. Üç tanık: Vaftizci Yahya, Mesih ve Millerciler; yüz kırk dört binin işinin ve mesajının, 1989’da mühürden çıkarılan bilginin artışıyla yürütülen, yaşam ya da ölüm niteliğinde bir sınama süreci olduğunu tanıklık etmektedir. O zamanda mühürden çıkarılan mesaj, yüz kırk dört bini oluşturan “kâhinler” olacaklarsa bilge olanların anlaması gereken son gün görüsüdür. Bu adaylar o görüyü anlamazsa, kötü ya da budala olarak tanımlanırlar ve helak olurlar. Bilginin artışı olan o görüyü reddetmelerine uygun olarak, kendileri ve çocukları da reddedilir.
God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.
Tanrı’nın Sözü, Roma’nın kendini yücelten, Tanrı’nın halkını soyan ve ardından düşerek görümü tesis eden güç olduğunu bildirir. Modern Roma’nın papalık gücü mü yoksa Amerika Birleşik Devletleri mi olduğu sorusu, bu adayların bilge mi yoksa akılsız bakireler mi olduklarını ortaya koyan imtihandır. Bu imtihan, Daniel kitabından türetilmiş peygamberî bir imtihandır; ardından Vahiy kitabında tasdik edilir ve kemale erdirilir. Modern Roma konusu sadece papalık gücü ile Amerika Birleşik Devletleri arasında bir tercihten ibaret değildir; bu, yüz kırk dört bin için son imtihandır. Bu peygamberî bir imtihandır ve doğru anlaşıldığında, Tanrı’nın kutsanmış peygamberlik tanıklığı içinde ortaya konan nihai sınama sürecinin her bir temsilini kapsar.
The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.
Vaftizci Yahya ve İsa Mesih zamanındaki sınama süreci, tıpkı Millerciler dönemindeki sınama süreci gibi, Daniel Kitabı’ndan türetilmişti. Peygamberlik niteliğindeki bir sınav olarak, gerçeğin nasıl tesis edildiğine ilişkin yöntemin adaylar tarafından doğru biçimde uygulanması, Modern Roma’nın kim olduğuna dair doğru görüşe sadece sahip olmak kadar esastır. İster Modern Roma’nın doğru tanımlanması ister doğru yöntemin uygulanması söz konusu olsun, sınavın her iki unsuru da Daniel Kitabı’nda yer alır. Daniel Kitabı’nın birinci bölümünde Daniel, beslenmeyle başlayıp ardından görünüşe ilişkin bir sınav ve son olarak Nebukadnezar tarafından yapılan bir sınavla devam eden üç aşamalı bir sınama sürecinden geçti; Nebukadnezar, Kutsal Kitap’ta, son günlerin papalık gücü olan Kuzey Kralı’nın bir sembolüdür.
As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.
Bu dört gence gelince, Tanrı onlara her türlü öğrenim ve bilgelikte bilgi ve beceri verdi; Daniel’e ise bütün görümler ve rüyalar konusunda anlayış verildi. Kralın onları huzuruna getirmesini buyurduğu günlerin sonunda, hadımların başı onları Nebukadnessar’ın önüne çıkardı. Kral onlarla konuştu; ve aralarında Daniel, Hananya, Mişael ve Azarya gibisi bulunmadı; bu yüzden kralın huzurunda durdular. Kralın kendilerine danıştığı bilgelik ve anlayışla ilgili bütün konularda, onları bütün krallığındaki tüm büyücüler ve müneccimlerden on kat üstün buldu. Daniel 1:17-20.
“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.
Günlerin sonunda — ki bu, peygamberliğe göre yüz kırk dört binin sınandığı son günlerdir — Daniel ve üç yiğit, "krallığındaki bütün büyücüler ve müneccimlerden on kat daha iyi" bulundular ve Daniel "bütün görülerde ve düşlerde anlayış sahibiydi." Daniel, yüz kırk dört bini temsil eder; onlar ise son günlerde, Mesih’in Yahuda oymağının Aslanı olarak "Daniel kitabının son günlerle ilgili olan bölümü"nün mührünü 1989’da açtığında gelen bilgi artışını anlarlar.
Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.
Daniel rüyalar ve görüler konusunda başkalarından yalnızca daha fazla anlamıyordu; “bütün görüler ve rüyalar konusunda anlayışa” sahipti. O, “satır üstüne satır” yöntemini kullananları temsil eder; çünkü bu yöntem “bütün görüler ve rüyaları” tek bir tutarlı mesajda bir araya getirir. Tüm rüyaları ve görüleri tek bir peygamberî çizgiye birleştiren mesaj, “sınama döneminin kapanışıyla bağlantılı olayları” tanımlar. Bu mesaj, kendini yücelten, Tanrı’nın halkını soyan ve düşen bir güç olan Modern Roma adlı peygamberlik sembolüyle temellendirilir.
That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.
Bu güç ancak doğru yöntemin uygulanmasıyla sağlanabilir. Kutsal Kitap’ı incelediğini iddia edenlerin çoğu satır üstüne satır yöntemini reddeder ve bunu kullandığını iddia edenlerin bir kısmı da satır üstüne satır yöntemini oluşturan kuralları yanlış uygular. Bu kurallar ilk kez Milleritler tarafından kamuya açık kayıtlara geçirildi ve Tanrı’nın son günlerdeki halkı, gerçekte üçüncü meleğin habercileri olanların William Miller’ın peygamberlik yorumlama kurallarını kullanacakları konusunda önceden uyarıldı.
“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.
"Üçüncü meleğin mesajını duyurmakla meşgul olanlar, Kutsal Yazıları Miller Baba'nın benimsediği aynı yöntemle inceliyorlar." Review and Herald, 25 Kasım 1884.
William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.
William Miller, Vahiy’in ondördüncü bölümündeki üç meleğin başlangıcını temsil ediyordu; onun tipi ise, Mesih’te son bulan mesajın başlangıcı olan Vaftizci Yahya idi. Kardeş White, Vaftizci Yahya’dan Mesih’e uzanan sınanma sürecini, üç meleğin sınanma süreciyle doğrudan ilişkilendirir. Yahya mesajı başlattı; Mesih ise ancak çarmıhtan hemen önce, öğrencilerini Sezariye Filipi’ye götürdüğünde, Yahya’nın başlattığı mesaja ayrıntıları ekledi. Yahya’nın Mesih’i gördüğünde belirlediği ilk (başlangıç) gerçek, Mesih’i dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu olarak tanımlamasıydı.
These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.
Bunlar, Yahya’nın vaftiz etmekte olduğu, Şeria Irmağı’nın ötesindeki Beytabara’da oldu. Ertesi gün Yahya, İsa’nın kendisine doğru geldiğini gördü ve dedi: "İşte, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu! Bu, 'Benden sonra gelen biri var; O benden üstündür, çünkü benden önce vardı' dediğim kişidir." Yuhanna 1:28-30.
Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.
O zaman, çarmıhta sona eren üç buçuk yıllık sınanma dönemi başladı. John’un çarmıhtan hemen önce öldürülmesinin ardından, İsa da John’un tam da o ilk sözünü açıklamaya başladı.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.
İsa Filipus Sezariyesi yöresine geldiğinde, öğrencilerine sordu: "İnsanoğlu olan benim kim olduğumu insanlar ne diyorlar?" Onlar, "Kimi senin Vaftizci Yahya olduğunu, kimi İlyas olduğunu, başkaları da Yeremya ya da peygamberlerden biri olduğunu söylüyor," dediler. Onlara, "Peki siz, ben kimim?" dedi. Simun Petrus cevap verip, "Sen Mesih'sin, yaşayan Tanrı'nın Oğlu," dedi. İsa ona şöyle karşılık verdi: "Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun! Çünkü bunu sana et ve kan değil, göklerdeki Babam açıkladı. Ben de sana şunu söyleyeyim: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; ölüler diyarının kapıları ona karşı direnemeyecek. Sana Göklerin Egemenliği'nin anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanmış olacak; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde çözülmüş olacak." Sonra öğrencilerine, kendisinin Mesih İsa olduğunu kimseye söylememelerini buyurdu. O zamandan itibaren İsa, Yeruşalim'e gitmesi, ileri gelenler, başkâhinler ve din bilginleri tarafından çok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini öğrencilerine anlatmaya başladı. Matta 16:13-21.
Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.
Sezariye Filipi, Mesih zamanında Panium’un adıdır ve Panium, Daniel 11:14’ü izleyen ayette tanımlanır; orada kendilerini yüceltip sonra düşen senin halkının soyguncuları tanıtılır. Esinlenmiş ve kusursuz olan Vaftizci Yahya’nın mesajı, başlangıçta verilen ve Miller’in kuralları üzerine kurulmuş Millerci mesajı temsil ediyordu. Sonunda Mesih’in ilettiği mesaj, Yahya’nın mesajı üzerine inşa edilip onu genişletti ve, Miller’in kurallarına ve satır üstüne satır metodolojisi sona vardığında Miller’in mesajına eklenen ayrıntılara dayanan, üç meleğin mesajlarının sonundaki mesajı örnekledi.
To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.
Modern Roma'nın simgesiyle görümü temellendiren sembolün yanlış anlaşılması, Mesih'in tarihinde çarmıhın mesajını reddedenlerle paralellik gösterir. Bize, Vaftizci Yahya'nın mesajını reddeden Yahudilerin İsa'nın öğretilerinden yararlanamadıkları ve tam da bunu yapan o Yahudilerin tarihinin, birinci meleğin mesajını reddedenleri temsil ettiği bildirilmiştir. Millerciler "senin halkının yağmacıları"nı papalık gücü olarak tanımladılar; ben bunu daha sonra "Modern Roma" diye adlandırdım.
We will continue these considerations in the next article.
Bu değerlendirmelere bir sonraki yazıda devam edeceğiz.