We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
Son makaleyi, Vahiy 14’teki üç meleğin de ellerinde bir mesaj bulunduğunu tespit ederek bitirdik. İkinci ve üçüncü meleğin, mesajlarıyla inerlerken yanlarında bir “parşömen” taşıdıkları belirtilir. Her melek bir mesajı temsil eder ve her mesajın gelişi bir etki doğurur. Birinci melek 1798’de geldi. O mesajın mührü açıldı ve yaklaşan yargıyla ilgili bilgide bir artış oldu. Bu bilgi artışı iki sınıf tapınan ortaya çıkardı. İkinci melek geldiğinde, Protestanların düşüşüne dair mesajın mührü açıldı, bilgide bir artış oldu ve iki sınıf ortaya çıktı. Gece Yarısı Çığlığı mesajı 22 Ekim 1844’te geldiğinde, Exeter kamp toplantısında mührü açıldı; bilgide bir artış oldu ve iki sınıf bakire ortaya çıktı. Üçüncü melek 22 Ekim 1844’te geldiğinde, üçüncü meleğin mesajının ve onun temsil ettiği her şeyin mührü açıldı; bilgide bir artış oldu ve iki sınıf ortaya çıktı.
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
Meleklerde görülebilen bir başka özellik, meleklerin mesajlarının güçlendirilmesiyle ilgilidir. Önceki makalenin gösterdiği gibi, ikinci meleğin mesajı Gece Yarısı Çığlığı’nın mesajı tarafından güçlendirildi; ancak Gece Yarısı Çığlığı tek bir melekle temsil edilmez, birçok melekle temsil edilir. İkinci melek ve Gece Yarısı Çığlığına tekabül eden tarih, Gece Yarısı Çığlığı onunla birleştiğinde ikinci meleğin mesajının güçlendirildiğini gösterir. Aynı kitapta bize şöyle denir:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
Gökte meleklerin aceleyle oradan oraya gidip geldiklerini gördüm. Yeryüzüne iniyor, sonra yine göğe yükseliyor, önemli bir olayın gerçekleşmesine hazırlanıyorlardı. Sonra, yeryüzüne inmeye ve sesini üçüncü melekle birleştirip onun mesajına güç ve kuvvet vermeye görevlendirilen başka kudretli bir melek gördüm. Bu meleğe büyük güç ve görkem verildi ve o inerken, yeryüzü görkemiyle aydınlandı. Bu meleğin önünden giden ve arkasından gelen ışık her yere nüfuz etti; o da gür, güçlü bir sesle şöyle haykırdı: “Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı; cinlerin barınağı, her kötü ruhun sığınağı ve her murdar ve iğrenç kuşun kafesi oldu.” İkinci meleğin verdiği Babil’in düşüşü mesajı, 1844’ten beri kiliselere giren yozlaşmaların eklenmesiyle yeniden duyurulur. Bu meleğin işi tam vaktinde devreye girer ve üçüncü meleğin mesajının son büyük işiyle, bu mesaj gür bir haykırışa dönüşürken birleşir. Ve Tanrı’nın halkı her yerde, yakında karşılaşacakları denenme saatinde ayakta durabilmek için hazırlanır. Üzerlerinde duran büyük bir ışık gördüm; mesajda birleştiler ve büyük bir güçle, korkusuzca üçüncü meleğin mesajını ilan ettiler.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
Gökten gelen kudretli meleğe yardım etmek için melekler gönderildi ve her yerden geliyormuş gibi sesler işittim: “Onun içinden çıkın, ey halkım; onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız; çünkü günahları göğe kadar yükseldi ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı.” Bu mesaj üçüncü mesaja bir ek gibi göründü ve onunla birleşti; tıpkı 1844’te gece yarısı haykırışının ikinci meleğin mesajıyla birleşmesi gibi. Tanrı’nın yüceliği sabırla bekleyen azizlerin üzerine kondu ve onlar korkusuzca son ciddi uyarıyı verdiler; Babil’in düşüşünü ilan edip Tanrı’nın halkını ondan çıkmaya çağırdılar ki onun korkunç akıbetinden kurtulabilsinler. Spiritual Gifts, 1. cilt, 193, 194.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
Gece Yarısı Çağrısı ikinci meleğe katıldı ve Vahiy on sekizinci bölümdeki melek üçüncü meleğe katılır; üçüncü meleğe katıldığında, Adventizmin başlangıcında Gece Yarısı Çağrısı ile ikinci meleğin birleşmesini tekrar etmektedir. İki tanık olan ikinci ve üçüncü meleğe dayanarak, her meleğin mesajının onu güçlendiren ikincil bir mesajı vardır. Bu iki tanık, birinci meleğin mesajı tarihte ortaya çıktığında, sonrasında o mesajın ikincil bir mesajla güçlendirildiği bir noktanın gelmesi gerektiğini öğretir. Bu elbette birinci melek için de geçerliydi. Az önce sunduğumuz uzun pasajın ilk paragrafında, Kardeş White, "Bana onun görevinin yeryüzünü yüceliğiyle aydınlatmak ve insanları Tanrı'nın yaklaşan gazabı konusunda uyarmak olduğu söylendi," derken, Yuhanna'nın Vahiy on sekizinci bölümdeki meleğe atfettiği özelliklerin aynısını birinci meleğe atfeder. Pasajda birinci meleğe atıfta bulunduğu açıktır.
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
Birinci meleğin mesajı 1798’de ortaya çıktı ve ardından, Osmanlı egemenliğinin sona erdiği 11 Ağustos 1840’ta güçlendirildi. O anda Vahiy 10’un güçlü meleği gökten indi ve bir ayağını karanın, diğerini denizin üzerine koydu. O, birinci meleğin güçlendirilmesini temsil eder ve bu, birinci meleğin hizmetini Vahiy 18’deki meleğinkiyle aynı olarak tanımlar. Her ikisi de yeryüzünü görkemleriyle aydınlatacaktı, ancak Vahiy 18’deki melek üçüncü meleğe katılır; tıpkı Gece Yarısı Çığlığı’nın ikinci meleğe katılması gibi ve tıpkı Vahiy 10’da inen meleğin birinci meleğe katılması gibi.
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
Bu nedenle, ilk melek geldiğinde, ibadet edenlerden iki sınıf ortaya çıkaran bir mesajın mührü açıldı. İlk meleğin mesajı Vahiy 10’un meleği tarafından güçlendirildiğinde, elinde Yuhanna’ya yemesini emrettiği küçük bir kitapçık vardı; bu da onun bir mesaj getirdiğini, mesajın mührünü açtığını ve ibadet edenlerden iki sınıf ortaya çıkardığını gösteriyordu. İkinci melek, Geceyarısı Çığlığı ve üçüncü melek geldiğinde, sınayan ve ibadet edenlerden iki sınıf ortaya çıkaran bir mesajın mührü açıldı.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
Ele aldığımız pasaj, Mesih’in tarihini Milleritlerin tarihiyle karşılaştırarak, Milleritlerin tarihinde gerçekleşen ardışık sınama sürecinin, eski İsrail’in sonu olan Mesih’in günlerinde de gerçekleştiğini vurgular. Eğer ardışık bir sınama süreci ruhsal İsrail’in başlangıcında ve eski İsrail’in sonunda meydana geldiyse, o hâlde, eski İsrail’in başlangıcında olduğu gibi, ruhsal İsrail’in sonunda da ardışık bir sınama süreci olacaktır.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
Millerit tarihinde bu, 1798’den 22 Ekim 1844’e kadar ibadet edenleri iki sınıfa ayıran ve sınayan beş kez mühürlerin açılmasını temsil ederdi. Pasaj açıkça şunu öğretir: Bir testi geçemezsen, bir sonraki testi geçemezsin; çünkü denemeyeceksin bile. Ayrıca açıktır ki, Mesih’in zamanında sınama süreci, bir zamanlar seçilmiş ahit halkının kurtuluş planı konusunda bütünüyle karanlıkta kalmasıyla sonuçlanır. Daniel ve Yuhanna, arkalarından gelen sese kulak verenleri, mühürü açılan her yeni hakikatin bireysel olarak araştırılmasını gerektiren aşamalı bir sınama sürecinden geçenleri temsil eder.
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
Daniel ve Vahiy kitapları tek bir kitaptır ve Daniel ile Yuhanna o tek kitabın iki tanığıdır. Tanıklardan biri kitabın başlangıcıdır, diğeri kitabın sonudur. Her iki tanık da simgesel olarak ölüm ve diriliş yaşadı; biri Amerika Birleşik Devletleri’ni simgeleyen Med-Pers krallığı tarafından zulme uğradı, diğeri ise papalığı simgeleyen Roma tarafından zulme uğradı. Yuhanna, Şabat’ı tutan biri olduğu için zulüm görüyor; tıpkı ibadet uygulamalarını değiştirmeyi reddettiği için Daniel’in zulme uğraması gibi. Birlikte, yedinci gün Şabatı yerine Pazar günü ibadetini kabul etmeyi reddettikleri için dünyanın sonunda zulüm görenleri temsil ederler.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
Daniel ve Yuhanna’nın temsil ettiği insanlar, mühürlenmiş olanlar olmuş ya da olacaklardır; çünkü Daniel, kralın “fermanına” uymadığı için aslanlar çukuruna atıldığında, kral Daniel hakkındaki karar değişmesin diye taşı mühürledi. Medler ve Perslerin yasalarına göre kralın fermanı ve mührünün yetkisi değiştirilemeyeceği için Daniel ebediyen mühürlendi. Kralın mührü taşın üzerine basıldı ve kapı kapatıldı. Kapı Pazar yasasında kapanır ve hiç kimse o kapıyı açamaz; tıpkı 22 Ekim 1844’te kapının kapanmış olması gibi. Bu, bir peygamberlikte ortaya konan olayların yanı sıra, anlatıda peygamber tasvir edilirken onu kuşatan koşulları da dikkate alıp uygulamanın önemini gösteren basit bir örnekti.
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
Yine de bu, başlangıcın (Daniel Kitabı) ile sonun (Vahiy Kitabı) aynı peygamberliğin iki tanığı olarak birlikte ele alınmasının gücüne dair bir örnektir; çünkü Kutsal Kitap'ta bir gerçeğin kesinlik kazanması için iki tanık gerekir. Öngörülen olaylar da, peygamberlerin peygamberlikle bağlantılı faaliyetlerinin tasviri de esinlidir.
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
Kutsal Yazıların tümü Tanrı esinidir ve öğretmek, uyarmak, düzeltmek ve doğrulukta eğitmek için yararlıdır; böylece Tanrı adamı yetkin olsun, her iyi iş için eksiksiz biçimde donanmış bulunsun. 2. Timoteos 3:16-17.
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
Kutsal Kitap’ta kehanet edilen olaylar dünyanın sonunu tasvir ediyorsa, bir peygamberin kehaneti aldığı ve ona tanıklık ettiği sıradaki kendisi ve çevresinin tasviri de dünyanın sonunun bir tasviridir. Dolayısıyla, bir peygamberin çevresi ve faaliyetleri kehanet yoluyla tasvir edildiğinde, peygamber dünyanın sonunda Tanrı’nın halkını temsil eder. Bu anlayışla, Malaki’deki İlyas kehanetinin çizgisini Vahiy’in on dördüncü ve on sekizinci bölümlerindeki çizgilerle bir araya getirdiğimizde, hepsi son uyarı mesajının tarihine tanıklık eder; ancak tanıklıkları iki yönlüdür.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
Mesaj, Tanrı’nın halkının dışındaki önceden bildirilen olaylardan oluşur ve ikincil bir tanıklık, mesajı alırken ve ilan ederken peygamberin deneyiminden oluşur. Aynı tarihin dış ve iç yönünü temsil eden iki peygamberî çizgi kavramı, Adventizmin öncüleri tarafından tanınmış ve kayıt altına alınmıştır. Benim gözümde, öncülerin bu uygulamasına klasik bir örnek, Vahiy’deki yedi kilise ile Vahiy’deki yedi mührü, kilisenin iç ve dış tarihini belirleyen paralel tarihler olarak tanımlamalarıdır. Mühürler dış tarihi, kiliseler ise iç tarihi temsil eder.
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
Malaki’deki İlyas mesajı ve Vahiy’in on dördüncü ve on sekizinci bölümleri, Vahiy’in birinci bölümünde “İsa Mesih’in Vahyi” olarak da anılan aynı son uyarı mesajına işaret eder. Birinci bölümde Baba Tanrı bu mesajı Mesih’e verdi; Mesih de Cebrail’e, Cebrail de Yuhanna’ya verdi; Yuhanna da bunu kiliselere gönderdi. İlyas’ın mesajı ile Vahiy’in birinci, on dördüncü ve on sekizinci bölümlerinde temsil edilen mesajlar tam olarak aynı mesajdır.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Peygamberlerin ruhları peygamberlerin denetimi altındadır. Çünkü Tanrı karışıklığın değil, esenliğin kaynağıdır; kutsalların bütün kiliselerinde olduğu gibi. 1. Korintliler 14:32, 33.
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
Mesaj her zaman aynıdır; çünkü “peygamberler peygamberlere tâbidir.” Ayetlerde “subject” olarak çevrilen kelime şu anlama gelir: “ast kılmak; dönüşlü biçimde itaat etmek: - itaat altında olmak (itaatkâr), altına koymak, -e boyun eğdirmek, (-e) tâbi (olmak, kılmak), (-e, -in altına) tâbi kılınmak, kendini (-e) tâbi kılmak.” Bütün peygamberler birbirleriyle hemfikirdir ve birbirlerine tâbidir; yoksa verdikleri mesaj karışıklık doğururdu.
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
Son uyarı mesajının tüm peygamberî tasvirleri aynı mesajı temsil eder. Rab'bin tasarısı şudur: On bakire benzetmesinde "bilgeler" olarak görülenler, Daniel kitabının mührü açıldığında "bilginin artışını" "anlayan" "bilgeler" diye de adlandırılır; Rab'bin isteği, "bilgelerin" bu özel mesaj mühürden açıldığında onu tanımalarıdır. Bu tanıma, bizzat Kutsal Kitap'ın içinde açıkça tanımlanan Kutsal Kitap inceleme yönteminin uygulanmasıyla gerçekleşir. Bu yöntem, Yeşaya 28'e uygun olarak, bir Kutsal Kitap konusunu ele alan çeşitli peygamberlik çizgilerini birbirine paralel biçimde bir araya getirme süreci aracılığıyla, doğru peygamberî olayları belirlemek için uygulanır.
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
Bu makaleyi burada tamamlarken sabrınızı rica ediyorum; bu düşüncelere bir sonraki makalede devam edeceğiz.