In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”
Hâlâ ele almakta olduğumuz ve Vahiy’in onuncu bölümünde inen melek olarak Mesih hakkında yorum yapan pasajda, güçlü melek olarak Mesih, “Şeytan’la büyük çekişmenin kapanış sahnelerinde üstlendiği rolü” tasvir eder. Mesih’in sağ ayağını denizin, sol ayağını kuru toprağın üzerine koyduğunda aldığı “konum”, “bütün yeryüzü üzerindeki en yüce güç ve otoritesini” ifade eder. Mesih “yüksek sesle” haykırdığında, “bir aslan kükrediğinde olduğu gibi” “haykırdı.”
Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.
Mesih, "büyük mücadelenin son sahnelerinde" kadir-i mutlaklığını gösterecek ve Mesih kadir-i mutlaklığını gösterdiğinde, bunu Yahuda oymağının Aslanı olarak yapar.
“The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.
Kurtarıcı, Yuhanna’ya ‘Yahuda oymağından Aslan’ ve ‘sanki boğazlanmış bir Kuzu’ sembolleriyle sunulmuştur. Vahiy 5:5, 6. Bu semboller, her şeye gücü yeten kudret ile kendini feda eden sevginin birliğini temsil eder. Lütfunu reddedenler için dehşet verici olan Yahuda’nın Aslanı, itaatkâr ve sadık olanlar için Tanrı’nın Kuzusu olacaktır. Elçilerin İşleri, 589.
Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”
Mesih’in Yahuda oymağının Aslanı olarak tezahürü, O’nun ilahi zamanlamasına uygun olarak Kutsal Kitap’taki peygamberlik sözlerini hem mühürlemek hem de mühürlerini açmak konusundaki işini vurgular. İnsanlığın deneme süresi kapanmadan hemen önce, “vakit yakındır” olduğunda, “yakında olması gereken şeyleri” tanımlayan özel bir Kutsal Kitap gerçeğinin mührü açılacaktır.
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Tanrı’nın ona, kullarına yakında olması gerekenleri göstermesi için verdiği İsa Mesih’in vahyi; o da bunu meleği aracılığıyla kulu Yuhanna’ya gönderip bildirdi. Yuhanna, Tanrı’nın sözüne, İsa Mesih’in tanıklığına ve gördüğü her şeye tanıklık etti. Ne mutlu bu peygamberliğin sözlerini okuyana, işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara! Çünkü zaman yakındır. Vahiy 1:1-3.
When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”
"yakın" olan "zaman" tarih sahnesine fiilen geldiğinde, okuyanlar, işitenler "ve orada yazılı olanları tutanlar" üzerine bir bereket ilan edilir. Özel mesaj, yalnızca "zaman yakındır" olduğunda fark edilebilen zamana duyarlı bir mesajdır. O zaman - tam o vakitte ve ondan önce değil - kişiler Vahiy kitabında yazılmış olanları okuyup, işitip "ve yazılmış olanları tutabileceklerdir." "Zaman yakındır" olduğunda, "okuyan", "işiten" "ve orada yazılı olanları tutanlar" üzerine ilan edilen bereket, "son zaman"da Daniel kitabının açılmasıyla paraleldir.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.
Ama sen, ey Daniel, sözleri sakla ve kitabı son zamana kadar mühürle; birçok kişi oradan oraya gidip gelecek ve bilgi artacak. Daniel 12:4.
The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.
"Oraya buraya" koşan "birçok kişi" (bu, Tanrı'nın Sözü'nün incelenmesini temsil eder) bunu, Daniel'in "kitabı"nda "kapatılmış" olan "sözler"in mühürleri açıldığında, "son zaman"da yapmaktadırlar. Ama Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasından hemen sonra oraya buraya koşuşturan başka bir bakireler sınıfı vardır.
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
İşte günler geliyor, diyor Rab Tanrı: Ülkeye bir kıtlık göndereceğim; ekmek kıtlığı değil, suya susama değil, Rab’bin sözlerini işitme kıtlığı. Ve denizden denize, kuzeyden doğuya kadar dolaşacaklar; Rab’bin sözünü aramak için oraya buraya koşacaklar, ama onu bulamayacaklar. O gün güzel bakireler ve genç erkekler susuzluktan bayılacak. Samiriye’nin günahı üzerine yemin edenler ve “Ey Dan, tanrın diridir” diyenler ve “Beer-Şeva’nın yolu diridir” diyenler bile düşecek ve bir daha ayağa kalkmayacaklar. Amos 8:11-14.
The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.
Samiriye’nin günahı, Ahab ve İzevel tarafından temsil edilen günahtı; Ahab Amerika Birleşik Devletleri’ni, İzevel ise Katolik Kilisesi’ni temsil eder. Karmel Dağı’nda İlyas’la yaşanan karşılaşmadaki İzevel, Ahab ve sahte peygamberler Pazar yasasını simgeler. Bu karşılaşmada iki grup kutsal olmayan önder vardı: Baal’ın peygamberleri ve korulukların kâhinleri. Baal tapınılan tanrılardan biriydi; koruluklarda tapınılan diğeri ise Aştoret’ti. Baal erkek bir tanrıydı, Aştoret ise dişi bir tanrıçaydı. Birlikte, erkek tanrı devleti, dişi tanrıça ise kiliseyi temsil eder.
The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.
Dan’da dikilen tanrı, Samiriye’nin ilk kralı Yeroboam tarafından dikildi; o, hem Bethel’de hem de Dan’da birer altın buzağı dikti. Bethel “Tanrı’nın evi” ve Dan “yargı” anlamına gelir; birlikte, Pazar gününün tutulmasının zorla dayatılmasından önce Amerika Birleşik Devletleri’nde gerçekleşen kilise ile devletin birleşimini temsil ederler. Bu iki altın buzağı, Harun’un altın buzağısıyla temsil edildi.
A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.
Buzağı bir hayvandır ve altın heykel bir surettir; bu nedenle Harun’un altın buzağısı ve Yerovam’ın iki altın buzağısı, Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasasının yürürlüğe konulmasından hemen önce gerçekleşen kilise ile devletin birleşimini temsil eder. Yerovam söz konusu olduğunda ise iki kent, kilise ile devletin birleşimi sembolizmine ikinci bir tanıklık sağlar; bu birleşim Vahiy kitabında canavarın sureti olarak tanımlanır.
The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.
Beersheba'nın yolu, İbrahim'in antlaşmasını temsil eder. "Beersheba" adının ilk anılışı Yaratılış 21. bölümde geçer; bu, elçi Pavlus'un kendi gününde kurtulmak için törensel yasalara ve sünnete bağlı kalmanız gerektiğini ileri sürenlere karşı çıkmak üzere kullandığı bir pasajdır. Pavlus, Beersheba'nın ilk kez anıldığı bu pasajı kullanır. Aynı anlatı içinde birbirinden farklı ve birbirine karşıt iki antlaşmayı ele almak için o tarihi kullanır. Pavlus, cariyenin oğlu Ishmael'i insan gücüne dayanan bir antlaşmanın temsili olarak kullanır; onu, Tanrı'nın gücüne dayanan bir antlaşmanın temsili olarak kullandığı Isaac'le karşı karşıya koyar. Kutsal Kitap'taki bu pasaj, Beersheba'nın ilk kez anıldığı yerdir ve tarihin ilerleyen dönemlerinde Pavlus, Kutsal Kitap tarihinde örneklenmiş olan bir durumu kendi kişisel tarihinde tasvir etmek için o tarihi kullanır. Pavlus, Kutsal Kitap tarihinin tekerrür ettiğine inanır ve öğretirdi.
Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.
Pavlus her ne kadar Yaratılış 21’den bu bölümü birbirine zıt iki antlaşmayı örneklemek için kullansa da, bölümün kendisinde Tanrı’nın İbrahim’le yaptığı iki antlaşma vardır; ancak bunlar Pavlus’un öyküden çıkardığı iki antlaşma değildir. Bölümde Tanrı, İshak aracılığıyla İbrahim’i birçok ulusun babası yapma sözünü yerine getireceğini yineledi ve ayrıca İsmail’i büyük bir ulusun babası yapacağını da vaat etti. Kutsal Yazılardan tek bir bölümde dört antlaşmaya atıf vardır ve bu, Beer-Şeva’nın Kutsal Yazılarda ilk kez anıldığı yerdir.
Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.
Bunun üzerine Sara İbrahim’e dedi: Bu cariyeyi ve oğlunu kov; çünkü bu cariyenin oğlu, oğlum İshak’la birlikte mirasçı olmayacaktır. Bu söz, oğlundan ötürü, İbrahim’in gözünde çok ağır geldi. Tanrı İbrahim’e dedi: Oğlan yüzünden ve cariyen yüzünden sana ağır gelmesin; Sara’nın sana söylediği her şeyde onun sözünü dinle; çünkü soyun İshak’la adlandırılacaktır. Ama cariyenin oğlundan da bir ulus yapacağım, çünkü o da senin soyundur. İbrahim sabah erkenden kalktı, ekmek ve bir su tulumu alıp Hacer’in omzuna koyarak ona verdi; çocuğu da verip onu gönderdi. O da gitti ve Beer-Şeva çölünde dolaştı. Yaratılış 21:10-14.
Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.
Beer-Şeva, İbrahim’le yapılan antlaşmayı temsil eder. Aynı bölümde İbrahim, Abimelek ile de bir antlaşma yaptı.
And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.
O sırada Abimelech ile ordusunun başkomutanı Phichol, Abraham’a şöyle dediler: “Tanrı, yaptığın her işte seninle. Şimdi, burada Tanrı üzerine bana yemin et ki beni, oğlumu ve torunumu aldatmayacaksın; ama ben sana nasıl iyilik yaptıysam, sen de bana ve konuk olarak kaldığın bu ülkeye öyle davranacaksın.” Abraham, “Yemin edeceğim,” dedi.
And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.
Ve İbrahim, Abimelek’in kullarının zorla el koyduğu bir su kuyusu yüzünden Abimelek’i azarladı. Abimelek dedi: “Bu işi kimin yaptığını bilmiyorum; sen de bana söylemedin, ben de bugün dışında bunu işitmedim.”
And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?
İbrahim koyun ve sığır alıp bunları Abimelek’e verdi; ikisi de bir antlaşma yaptılar. İbrahim sürüden yedi dişi kuzuyu ayrı bir yana koydu. Abimelek İbrahim’e, “Ayrı bir yana koyduğun bu yedi dişi kuzu ne anlama geliyor?” dedi.
And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.
Ve dedi: Bu yedi dişi kuzuyu elimden alacaksın ki bu kuyuyu benim kazdığımın bana tanığı olsunlar. Bu nedenle o yere Beersheba adını verdi; çünkü orada ikisi de ant içtiler. Böylece Beersheba’da bir antlaşma yaptılar; sonra Abimelek ve ordusunun başkomutanı Fikol kalktılar ve Filistlilerin ülkesine döndüler. İbrahim de Beersheba’da bir koru dikti ve orada sonsuz Tanrı Rab’bin adını çağırdı.
And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.
İbrahim Filistlilerin ülkesinde uzun süre kaldı. Yaratılış 21:22-34.
Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”
Beer-Şeva, Tanrı'nın İbrahim'le yaptığı antlaşmanın simgesidir. Kutsal Kitap'ta Beer-Şeva'yı İbrahim'le yapılan antlaşmayla ilişkilendiren birkaç antlaşma anlatısı yer alır. "Beer" kuyu demektir ve "sheba" "yedi" anlamına gelir. "Sheba", Levililer 26'da "yedi kez" diye çevrilenle aynı İbranice kelimedir; William Miller "yedi kez"in iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberliği temsil ettiğini doğru biçimde anlamıştı. Bu, onun keşfettiği ilk "zaman kehanetiydi" ve 1863'te bir kenara bırakılan ilk temel gerçek oldu. "Sheba" kelimesinin dört farklı ayette "yedi kez" diye çevrildiği bölümde, "yedi kez"in temsil ettiği Tanrı'nın cezasına "antlaşmamın kavgası" denir.
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
O zaman ben de size karşı duracağım ve günahlarınız için sizi yedi kat daha cezalandıracağım. Üzerinize, antlaşmama karşı gelmenin intikamını alacak bir kılıç getireceğim; kentlerinizin içinde bir araya toplandığınızda aranıza veba salacağım; ve düşmanınızın eline teslim edileceksiniz. Levililer 26:24, 25.
The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”
Levililer yirmi altıda Tanrı’nın antlaşmasının “çekişmesi”ni temsil eden ve “yedi kez” diye çevrilen sözcük, yani Beerşeba adındaki “sheba”, Daniel kitabında da iki kez çevrilmiştir: birinde Musa’nın yasasında yazılı olan “yemin” olarak, birinde ise “lanet” olarak. Hem “yemin” hem de “lanet” “sheba” sözcüğünden çevrilmiştir; çünkü bu sözcük yalnızca “yedi” anlamına gelmekle kalmaz, aynı zamanda bozulduğu takdirde bir “lanet” doğuran bir antlaşma ya da “yemin” kavramını da içerir.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Evet, bütün İsrail senin yasanı çiğnedi; sesine itaat etmemek için senden sapıp ayrıldılar. Bu yüzden lanet ve Tanrı’nın kulu Musa’nın yasasında yazılı olan ant üzerimize döküldü; çünkü ona karşı günah işledik. Daniel 9:11.
The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.
"Sheba" ya da "yedi" sözcüğü, Beer-Şeva’daki bir kuyuda kurban olarak sunulan yedi kuzuyu simgeler ve antlaşmayı temsil eder. Ve Tanrı’nın antlaşması, yani O’nun yemini, itaat edenlerin yaşayacağını, itaatsizlerin ise öleceğini bildirir.
Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).
Beer-Şeva, İbrahim’in imanıyla temsil edilen antlaşmayı simgeler. Dolayısıyla, Amos’un sekizinci bölümündeki "güzel bakireler", ki bunlar Matta’nın yirmi beşinci bölümündeki "akılsız bakireler" ve Daniel’in on ikinci bölümündeki "kötüler"dir, "Samiriye’nin günahı üzerine" ant içtiklerinde, İzebel’in işaretine (papalık) bağlılık yemini ediyorlar; İzebel, Ahab’la (Birleşmiş Milletler) zina etmiş ve canavarın sureti (Amerika Birleşik Devletleri) üzerinde hüküm sürmektedir.
When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.
O aynı "güzel bakireler" "Ey Dan, tanrın diridir" dediklerinde, iki tanık (Aaron ve Jeroboam) tarafından tanımlanan bir buzağının altın suretine eğilip tapınıyorlar. Altın buzağı, kilise ve devletin birleşimi olan canavarın suretini temsil eder.
When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.
Aynı bakireler Beersheba’nın "manner"ının "yaşadığını" iddia ettiklerinde, "manner" kelimesi "yol" anlamına gelir. Bu, Yeremya 6:16’daki "eski yollar" ifadesinde geçen "yollar"ı tanımlamak için kullanılan kelimenin aynısıdır. O bakireler, canavarın heykeline eğilip onun otoritesinin işaretini kabul etmiş olsalar bile hâlâ İbrahim’in çocukları olduklarını söylüyorlar. Tanrı’nın Sözü’nde "doğu" ve "kuzey" ve "denizden denize" ifadesiyle temsil edilen mesajı arayarak telaşla oradan oraya koşuşturuyorlar ve hâlâ Yedinci Gün Adventistleri olduklarını iddia ediyorlar, ama artık çok geç.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Ama doğudan ve kuzeyden gelecek haberler onu tedirgin edecek; bu yüzden yok etmek ve birçoklarını büsbütün ortadan kaldırmak için büyük bir öfkeyle yola çıkacak. Ve sarayının çadırlarını denizler arasında bulunan görkemli kutsal dağda kuracak; yine de sonu gelecek ve ona yardım eden olmayacak. Daniel 11:44, 45.
Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”
O bakireler, önceki iki ayetin mesajını arıyorlar. Daniel on birinci bölüm, kırkıncı ayette tarif edildiği üzere, “ülkeler”in eski Sovyetler Birliği’ni temsil ettiği ve papalık ile Amerika Birleşik Devletleri tarafından silip süpürüldüğü 1989’da, sonun zamanında mührü açılan son uyarı mesajı, papalığın son yükselişini ve düşüşünü tanımlar. Bu iki ayette doğu ve kuzeyle temsil edilen bir mesaj kuzeyin kralını (papa) öfkelendirir ve son zulüm başlar; ve papalık, İbranice “çadır” anlamına gelen bir kelimeden türemiş “tabernacles”ı (çadır bir kilisenin sembolüdür) kurduğunda kırk beşinci ayette sona erer; fakat bu, “sarayının” “çadırıdır”, ki bu bir devleti temsil eder. Kilise ile devletin birleşimini temsil eden çadırı — Yahya’nın Vahiy’de canavarın sureti diye adlandırdığı — yerleştirdiği yer, çoğul olarak “denizler”in arasındadır. Güzel bakireler, Daniel on birinci bölümün kırk dördüncü ve kırk beşinci ayetlerinde temsil edilen son uyarı mesajını arıyorlar ve hemen sonraki ayette Mikail ayağa kalkar ve mühlet kapanır. Ve o zamanda Amos 8:14, güzel bakirelerin “düşeceğini ve bir daha asla kalkmayacağını” söyler.
When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.
İffetli bakireler, canavarın suretine secde ettikleri tam da o sırada Yedinci Gün Adventistleri olduklarını iddia ettiklerinde, Yuhanna onları, Yahudi olduklarını söyleyip de aslında olmayanlar olarak tasvir eder. İbrahim’in çocukları olduklarını iddia ediyorlar, ama yalan söylüyorlar.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
İşte, Yahudi olduklarını söyleyip de olmayan, fakat yalan söyleyen Şeytan’ın havrasındakileri; işte, onları gelip ayaklarının önünde kapanmalarını ve seni sevdiğimi bilmelerini sağlayacağım. Vahiy 3:9.
They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.
Onlar papalığın işaretini kabul ettiler ve böylece onun karakterini de kabul ettiler. Yahudi olduklarını ya da Şabat'ı tutan Adventistler olduklarını iddia ederler, ama, başka şeylerin yanı sıra "Tanrı'nın tapınağında" oturan papanın karakterine sahiptirler. Adventist olduklarını ya da Adventist tapınağında olduklarını iddia ederler, fakat Adventistlikleri, papanın Hristiyanlığından daha fazla değildir.
Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.
"Rabbin sözü"nü arayarak "oraya buraya" koşuşturanlar, Daniel kitabında tanımlanan "akıllılar" değildir - ama "bakireler" olarak tanımlanırlar. Ayetlerde tasvir edilen, dolaşan, aç ve susuzluktan ölenlerin "Rabbin sözlerini" "anlamadıkları" açıktır; çünkü ayetlerde aradıkları şey tam da odur. Sınama süresi kapanmadan hemen önce açıklanan Rabbin Sözü, İsa Mesih'in Vahyi'dir ve akılsız, kötü ya da "güzel bakireler", Daniel kitabındaki bilgi artışını anlamayanlardır. Matta'nın öğrettiği gibi düğüne kadar eşlik edebilmek için gerekli yağa sahip değillerdi.
That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”
O "kıtlık", sınama süresinin kapanışıdır. Ayetlerde ekmek (Tanrı’nın Sözü) ve su (Kutsal Ruh) arayan Amos’un "bakireleri", Daniel’in "anlamayan" "kötüleridir". Onlar, Kutsal Ruh’u arayan Matta’nın akılsız bakireleridir. Bu üç tanık birlikte, evlilik için hazırlanma fırsatlarının geçmiş olduğunu ve düğüne girmek için gereken giysiye sahip olmadıklarını fark edenleri tanımlar; çünkü şimdi mührü açılan özel mesajı "işitmeyi" reddettiler. Özel mesajın mührünün açıldığı zamandan, sınama süresinin kapanışına kadar olan dönem, kurtuluş için son çağrının zamanıdır. O zamana hazırlıksız gelmek, "Çok geç!" sözlerini işitmeye hazırlanmış olmak demektir.
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
Kötülük, aldatma ve aldanış içinde, ölümün tam gölgesinde yatan bir dünya var—uyuyor, uyuyor. Onları uyandırmak için ruhî sancı duyanlar kimler? Onlara hangi ses ulaşabilir? Zihnim, işaretin verileceği geleceğe taşındı. “İşte, Damat geliyor; onu karşılamaya çıkın.” Ama bazıları kandillerini doldurmak için gereken yağı edinmeyi geciktirmiş olacaklar ve çok geç fark edecekler ki yağla temsil edilen karakter başkasına aktarılamaz. Review and Herald, 11 Şubat 1896.
The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”
On bakire benzetmesiyle temsil edilen peygamberlik çizgisi, karakteri temsil etmek için yağı kullanır, ancak "altın yağ" ve "kutsal yağ" aynı zamanda Tanrı'nın Ruhunun mesajlarını da temsil eder.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
Bütün dünyanın Rabbi'nin yanında duran meshedilmiş olanlar, bir zamanlar örtücü keruv olarak Şeytan'a verilmiş olan konuma sahiptirler. Tahtını kuşatan kutsal varlıklar aracılığıyla Rab, yeryüzünün sakinleriyle sürekli bir iletişim sürdürür. Altın yağ, Tanrı'nın imanlıların kandillerini titreyip sönmesinler diye beslediği lütfu temsil eder. Tanrı'nın Ruhu'nun mesajlarında bu kutsal yağ gökten dökülmeseydi, kötülüğün güçleri insanlar üzerinde tam denetim kurardı.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
Bize gönderdiği mesajları kabul etmediğimizde Tanrı’nın onuru zedelenir. Böylece, karanlıktakilere iletilmek üzere ruhlarımıza dökmek istediği altın yağı reddederiz. ‘İşte, damat geliyor; onu karşılamaya çıkın’ çağrısı geldiğinde, kutsal yağı almamış, Mesih’in lütfunu yüreklerinde özenle saklamamış olanlar, akılsız bakireler gibi, Rab’leriyle karşılaşmaya hazır olmadıklarını görecekler. Kendi başlarına yağı elde edecek güce sahip değillerdir ve yaşamları mahvolur. Ama Tanrı’nın Kutsal Ruhu istenirse, Musa’nın yaptığı gibi, ‘Bana yüceliğini göster’ diye yalvarırsak, Tanrı’nın sevgisi yüreklerimize dökülecektir. Altın borular aracılığıyla altın yağ bize aktarılacaktır. ‘Ne güçle ne de kuvvetle, ancak benim Ruhumla,’ diyor Orduların Rab’bi. Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarını alarak, Tanrı’nın çocukları dünyada ışıklar gibi parlarlar. Review and Herald, 20 Temmuz 1897.
Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”
Amos’ta "oraya buraya" koşuşturanlar, "zaman yakındır" olduğunda mühürü açılan Vahiy kitabından gelen özel mesajı "anlama" sorumluluğunu reddeden Yedinci Gün Adventistlerinin kesimini tanımlayan tanıklığa katkıda bulunurlar.
“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.
Şimdi son derece tehlikeli bir zamanda yaşıyoruz ve hiçbirimiz Mesih’in gelişine hazırlanmayı geciktirmemeliyiz. Hiç kimse akılsız bakirelerin örneğini izlemesin ve o gün ayakta durabilecek bir karakter edinmeden önce krizin gelmesini beklemenin güvenli olacağını düşünmesin. Konuklar içeri çağrılıp gözden geçirildiğinde, Mesih’in doğruluğunu aramak için artık çok geç olacaktır. Şimdi, Mesih’in doğruluğunu — sizi Kuzu’nun düğün şölenine girmeye yaraşır kılacak düğün giysisini — kuşanmanın zamanıdır. Benzetmede, akılsız bakireler yağ için yalvaran ve yalvarmalarına rağmen onu alamayanlar olarak tasvir edilmiştir. Bu, bir kriz zamanında ayakta duracak bir karakter geliştirerek kendilerini hazırlamamış olanların simgesidir. Sanki komşularına gidip, “Bana karakterini ver, yoksa kaybolacağım,” diyorlarmış gibidir. Bilge olanlar, yağlarını akılsız bakirelerin sönmekte olan kandillerine aktaramadılar. Karakter devredilemez. Satın alınıp satılmaz; edinilir. Rab, herkesin sınanma saatleri boyunca doğru bir karakter elde etmesi için fırsat vermiştir; ancak bir insanın, zorlu deneyimlerden geçerek, Büyük Öğretmen’den dersler öğrenerek geliştirdiği ve böylece denemeler altında sabır sergileyebildiği, imkânsızlık dağlarını yerinden oynatacak şekilde imanını uygulayabildiği karakteri bir başkasına aktarabileceği bir yol sağlamamıştır. Sevginin hoş kokusunu aktarmak — bir başkasına yumuşak huyluluk, incelik ve sebat vermek — imkânsızdır. Bir insan yüreğinin Tanrı ve insan sevgisini başka birinin yüreğine dökmesi imkânsızdır.
“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.
Ama öyle bir gün geliyor ve kapıdadır ki, karakterin her yönü özel ayartılarla açığa çıkarılacaktır. İlkeye sadık kalanlar, imanlarını sonuna kadar sürdürenler, kendilerine tanınan deneme süresinin önceki saatlerinde sınav ve denemeler altında sadakatlerini kanıtlamış ve karakterlerini Mesih’in benzerliğine göre şekillendirmiş olanlar olacaktır. Bunlar, Mesih’le yakın bir tanışıklık geliştirmiş, O’nun bilgelik ve lütfu aracılığıyla ilahi tabiata paydaş olmuş olanlardır. Ama hiçbir insan, bir başkasına yürekten adanmışlığı ve zihnin yüce niteliklerini veremez ve bir başkasının eksiklerini ahlaki güçle telafi edemez. Her birimiz, insanlara Mesih’e benzer bir örnek sunarak, böylece onları, onsuz yargı gününde ayakta duramayacakları doğruluk için Mesih’e gitmeye yönlendirerek, birbirimiz için çok şey yapabiliriz. İnsanlar, karakter inşası gibi önemli bir konuyu dua ile düşünmeli ve karakterlerini ilahi örneğe göre biçimlendirmelidir. The Youth's Instructor, 16 Ocak 1896.