“So in searching the field and digging for the precious jewels of truth, hidden treasures are discerned. Unexpectedly we find precious ore that is to be gathered and treasured. And the search is to be continued. Hitherto very much of the treasure found has lain near the surface, and was easily obtained. When the search is properly conducted every effort is made to keep a pure understanding and heart. When the mind is kept open and is constantly searching the field of revelation, we shall find rich deposits of truth.

Böylece alanı araştırıp hakikatin kıymetli mücevherlerini çıkarmak için kazı yaparken, gizli hazineler keşfedilir. Beklenmedik biçimde, toplayıp kıymetini bileceğimiz değerli maden cevheri buluruz. Ve arayışa devam edilmelidir. Şimdiye dek bulunan hazinenin büyük bir kısmı yüzeye yakın yatıyordu ve kolayca elde edildi. Arayış gereği gibi yürütüldüğünde, anlayışı ve kalbi saf tutmak için her türlü çaba gösterilir. Zihin açık tutulup vahiy alanı sürekli araştırıldığında, hakikatin zengin yataklarını bulacağız.

“Old truths will be revealed in new aspects, and truths will appear which have been overlooked in the search. Mighty truths have been buried beneath the sophistry of error, but they will be found by the diligent searcher. As he finds and opens the treasure house of the precious jewels of truth, it is no robbery; for all who appreciate these jewels may possess them, and then they too have a treasure house to open to others. He who imparts does not deprive himself of the treasure; for as he examines it that he may present it in such a way as to attract others, he finds new treasures. . . .

Eski hakikatler yeni yönleriyle açığa çıkacak ve arayışta gözden kaçmış hakikatler belirecektir. Güçlü hakikatler yanılgı safsatasının altında gömülü kalmıştır, fakat gayretli arayıcı tarafından bulunacaktır. Hakikatin kıymetli mücevherlerinin hazine odasını bulup açtığında, bu bir hırsızlık değildir; çünkü bu mücevherleri takdir eden herkes onlara sahip olabilir ve sonra onların da başkalarına açacakları bir hazine odaları olur. Paylaşan kimse kendini hazineden mahrum bırakmış olmaz; çünkü onu başkalarını cezbetmesini sağlayacak bir biçimde sunabilmek için incelerken yeni hazineler bulur...

“Those who stand before the people as teachers of truth are to grapple with great themes. They are not to occupy precious time in talking of trivial subjects. Let them study the Word, and preach the Word. Let the Word be in their hands as a sharp, two-edged sword. Let it testify to past truths and show what is to be in the future.

Hakikatin öğretmenleri olarak halkın önünde duranlar, büyük konuları ele almalıdır. Önemsiz konular hakkında konuşarak kıymetli zamanlarını harcamamalıdırlar. Söz'ü incelesinler ve Söz'ü vaaz etsinler. Söz, ellerinde keskin, iki ağızlı bir kılıç olsun. Söz, geçmiş hakikatlere tanıklık etsin ve gelecekte nelerin olacağını göstersin.

“Increased light will shine upon all the grand truths of prophecy, and they will be seen in freshness and brilliancy, because the bright beams of the Sun of Righteousness will illuminate the whole.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.

"Artan ışık, peygamberliğin tüm yüce hakikatlerinin üzerine parlayacak ve bunlar tazelik ve parlaklık içinde görülecek, çünkü Doğruluk Güneşi'nin parlak ışınları her şeyi aydınlatacaktır." Manuscript Releases, cilt 1, 37-40.

I believe that I have now placed enough prophetic representations in place with the previous articles to have a good point of reference as we begin to proceed through the book of Revelation. If you are reading these articles online, I would hope you understand that the articles are in sequence by date. I understand that there are those following the articles that are familiar with most of what I am sharing, and I offer to them my apologies for all the redundancy. I have been trying to give enough biblical support for the truths we are handling, that someone new to the principles that Future for America employs will understand and stay engaged, though they might lack some of the familiarity with these concepts that many of us already know.

Önceki makalelerle, Vahiy Kitabı’nda ilerlemeye başlarken iyi bir başvuru noktası sağlayacak kadar peygamberî temsili artık yerli yerine koyduğuma inanıyorum. Bu makaleleri çevrimiçi okuyorsanız, makalelerin tarih sırasına göre sıralandığını anladığınızı umarım. Paylaştıklarımın çoğuna aşina olan ve makaleleri takip edenler olduğunu anlıyorum; tekrara düştüğüm için onlardan özür dilerim. Ele aldığımız hakikatlere Kutsal Kitap’tan yeterli dayanak sunmaya çalışıyorum ki, Future for America’nın benimsediği ilkelere yeni olan biri de, çoğumuzun hâlihazırda bildiği bu kavramlara bizler kadar aşina olmasa bile, anlayabilsin ve ilgisini sürdürebilsin.

There are some very powerful truths, which until recently I had never recognized that have been opened in the book of Revelation. I could simply set the truths out there in the public domain without trying first to build a premise of prophetic support before I share them, but the truths are so new and so serious that I have not been willing to share without some foundation upon which to place the truths, which I believe are represented as the unsealing of Revelation that happens just before probation closes.

Yakın zamana kadar fark etmediğim, Vahiy Kitabı’nda açığa çıkarılmış çok güçlü bazı hakikatler var. Bunları paylaşmadan önce peygamberî bir dayanak kurmaya çalışmaksızın basitçe herkese sunabilirdim; ancak bu hakikatler o kadar yeni ve o kadar ciddi ki, onları üzerine yerleştirebileceğim bir temel olmaksızın paylaşmaya razı olmadım. Bu temelin de, sınama süresi kapanmadan hemen önce gerçekleşen Vahiy’in mühürlerinin açılması olarak temsil edildiğine inanıyorum.

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

Ve bana şöyle dedi: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü zaman yakındır. Haksız olan yine haksızlık etsin; murdar olan yine murdarlık etsin; doğru olan yine doğruluğunu sürdürsün; kutsal olan yine kutsallığını sürdürsün. Vahiy 22:10, 11.

Jesus set forth a principle about teaching the truth, that I believe applies here. The principle is set within the identification of the work of the Holy Spirit.

İsa, gerçeği öğretme konusunda bir ilke ortaya koydu; bunun burada geçerli olduğuna inanıyorum. Bu ilke, Kutsal Ruh’un işinin tanınması çerçevesinde yer alır.

And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:8–16.

Ve o geldiğinde, dünyayı günah, doğruluk ve yargı konusunda suçlu gösterecek: Günah konusunda, çünkü bana iman etmedikleri için; Doğruluk konusunda, çünkü Baba’ya gidiyorum ve artık beni görmeyeceksiniz; Yargı konusunda, çünkü bu dünyanın hükümdarı yargılanmıştır. Size daha söyleyecek çok şeyim var, ama şimdi bunları kaldıramazsınız. Ama o, gerçeğin Ruhu, gelince, sizi bütün gerçeğe yöneltecek; çünkü kendiliğinden konuşmayacak; ne işitirse onu söyleyecek; ve gelecek olanları size bildirecek. O beni yüceltecek; çünkü benim olandan alacak ve onu size bildirecek. Yuhanna 16:8-16.

When Christ stated, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” it upholds my conviction that there is now much to share, but there should first be a logical premise to build those truths upon. That being said, the previous verses identify the three angels’ messages as represented by the Holy Spirit reproving “the world of sin, and of righteousness, and of judgment.” Those three messages are the final warning message, so this passage identifying the work of the Holy Spirit is an important testimony, for it emphasizes that the message is progressively understood, and it is only understood by those who possess the oil of the Holy Spirit. John, in the book of Revelation represents that very truth when he identifies that he is a Sabbath worshipping Seventh-day Adventist at the end of the world.

Mesih, ‘Size söyleyecek daha çok şeyim var, ama şimdi bunlara dayanamazsınız’ dediğinde, bugün paylaşılacak çok şey olduğu yönündeki kanaatimi teyit eder; ancak bu gerçekleri üzerine bina edebileceğimiz mantıklı bir öncülün önce ortaya konması gerekir. Bunu söylemişken, önceki ayetler, üç meleğin mesajlarını Kutsal Ruh’un ‘dünyayı günah, doğruluk ve yargı konusunda ikna etmesi’ olarak tanımlar. Bu üç mesaj son uyarı mesajıdır; bu nedenle Kutsal Ruh’un işini tanımlayan bu pasaj önemli bir tanıklıktır; çünkü mesajın aşamalı olarak anlaşıldığını vurgular ve yalnızca Kutsal Ruh’un yağına sahip olanlar tarafından anlaşılır. Yuhanna, Vahiy kitabında, dünyanın sonunda Şabat’ı tutan bir Yedinci Gün Adventisti olduğunu beyan ederek tam da bu gerçeği temsil eder.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

Rab'bin gününde Ruh'ta idim ve arkamdan borazan sesi gibi gür bir ses işittim. Vahiy 1:10.

Seventh-day Adventists at the end of the world who will understand the unsealed message in Revelation will do so because they are “in the Spirit.” In the context of the parable that we have been told “illustrates the experience of the Adventist people,” John is a wise virgin, for he has the oil of the Spirit. He represents the wise virgins at the end of the world, who hear a great voice “behind” them. The “voice from behind” him is the Alpha and Omega as identified in the very next verse, and the voice informs him to return to the old paths and walk therein.

Dünyanın sonunda Vahiy'deki mühürü açılmış mesajı anlayacak olan Yedinci Gün Adventistleri, bunu "Ruh'ta" oldukları için yapacaklardır. Bize "Adventist halkının deneyimini örneklediği" söylenen benzetmenin bağlamında Yuhanna, Ruh'un yağına sahip olduğu için akıllı bir bakiredir. O, "arkalarından" gelen büyük bir ses duyan dünyanın sonundaki akıllı bakireleri temsil eder. Onun "arkadan gelen" sesi, hemen sonraki ayette belirtildiği üzere Alfa ve Omega'dır ve ses ona eski yollara dönmesini ve onlarda yürümesini söyler.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın; eski yolları, iyi yolun nerede olduğunu sorun; o yolda yürüyün ve canlarınız için huzur bulacaksınız. Ama onlar, “O yolda yürümeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16.

The “rest” Jeremiah refers to is the outpouring of the Holy Spirit during the latter rain. In the next verse Jeremiah provides a second illustration of the foolish virgins who refuse to return to the foundations of Adventism (the old paths) and walk therein.

Yeremya’nın sözünü ettiği “dinlenme”, son yağmur sırasında Kutsal Ruh’un dökülüşüdür. Bir sonraki ayette Yeremya, Adventizmin temellerine (eski yollar) dönmeyi ve o yollarda yürümeyi reddeden akılsız bakirelere ilişkin ikinci bir örnek verir.

Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

Ayrıca üzerinize bekçiler koydum, “Boru sesine kulak verin” diyerek. Ama onlar, “Kulak vermeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:17.

When John hears the voice behind him directing him to the old paths or the foundations of Adventism, the voice he hears is as a trumpet. That voice is conveyed through the “watchmen” that God set over Adventism. Father Miller was the watchman that blew the warning trumpet at the beginning of Adventism during the proclamation of the first angel announcing the opening of the judgment. But John specifically represents those who proclaim the third angel’s message announcing the close of the judgment. He represents those who return to the foundations that God erected through the work of Miller.

Yuhanna, arkasındaki, onu eski yollara ya da Adventizmin temellerine yönlendiren sesi duyduğunda, duyduğu ses bir borazan gibidir. O ses, Tanrı’nın Adventizmin başına koyduğu "bekçiler" aracılığıyla iletilir. Adventizmin başlangıcında, yargının açılışını ilan eden birinci meleğin ilanı sırasında uyarı borazanını çalan bekçi Baba Miller’di. Ancak Yuhanna, özellikle, yargının kapanışını duyuran üçüncü meleğin mesajını ilan edenleri temsil eder. O, Tanrı’nın Miller’in çalışması aracılığıyla kurduğu temellere geri dönenleri temsil eder.

We have repeatedly shown through the years, (and it can be found in Habakkuk’s Tables), that the first angel’s message “fear God” is to convict of sin, and that the second angel’s message is where righteousness is manifested and the third identifies judgment. These are the three steps of the three angels and also the three steps of the work of the Holy Spirit. Those three steps are also represented by the three Hebrew letters that make up the Hebrew word that is translated as “truth.” In the passage from John sixteen, Jesus is speaking of the work of the Holy Spirit in guiding God’s people into “all truth,” while also showing them “things to come.” Yet Jesus states that He has “many things to say unto you, but ye cannot bear them now.”

Yıllar boyunca defalarca gösterdik (ve bu, Habakkuk’un Levhaları’nda bulunabilir) ki birinci meleğin “Tanrı’dan korkun” mesajı, günahın farkına vardırmaktır; ikinci meleğin mesajında doğruluk ortaya çıkar ve üçüncüsü yargıyı belirtir. Bunlar, üç meleğin üç adımı olduğu gibi Kutsal Ruh’un işinin de üç adımıdır. Bu üç adım, “gerçek” diye çevrilen İbranice sözcüğü oluşturan üç İbranice harfle de temsil edilir. Yuhanna on altıncı bölümdeki pasajda İsa, Tanrı’nın halkını “bütün gerçeğe” yöneltme işinde Kutsal Ruh’un faaliyetinden söz eder ve onlara “gelecek şeyleri” de gösterir. Yine de İsa, “size söyleyecek daha çok şeyim var, ama şimdi bunlara dayanamazsınız” der.

I hope you have understood some of the significance of the Hebrew word translated as “truth.” For we have just began to apply that symbol to our study. In the first three verses of Revelation one the communication process between God and man is identified. It is identified even before the Revelation identifies the three-fold nature of the godhead. It finds a second witness in the last verses of Revelation and in so doing, based upon applying “line upon line” it produces more light.

Umarım "hakikat" olarak çevrilen İbranice kelimenin öneminin bir kısmını anlamışsınızdır. Zira o sembolü çalışmamıza uygulamaya yeni başladık. Vahiy'in birinci bölümünün ilk üç ayetinde Tanrı ile insan arasındaki iletişim süreci tanımlanmaktadır. Bu, Vahiy Tanrılığın üçlü doğasını tanımlamadan önce bile belirlenir. Vahiy'in son ayetlerinde ikinci bir tanıklık bulur ve bunu yaparken, "satır üzerine satır" uygulamasına dayanarak daha fazla ışık verir.

Then when we add Genesis 1:1–2:3, we find a third witness and another prophetic line to lay upon the previous two lines at the beginning and ending of Revelation.

Sonra Yaratılış 1:1–2:3'ü eklediğimizde, üçüncü bir tanık ve Vahiy'in başında ve sonunda bulunan önceki iki çizginin üzerine yerleştirmek üzere başka bir peygamberî çizgi buluruz.

Then we add the last promise in the Old Testament identifying the Elijah to come, and we have four prophetic lines.

Sonra, gelecek İlyas’ı belirleyen Eski Antlaşma’daki son vaadi de ekleriz ve dört peygamberlik çizgisi elde ederiz.

Then we add the first chapter of the New Testament and we have five lines to put together the ultimate message found in the Bible when applying the principle of Alpha and Omega to all the lines. If we would finish off the five lines we have already identified, by applying the principle across the board to those five lines, then we should expect to see the end of Matthew and the end of John testifying to the same information that all five of the “first and last” prophetic lines that we are considering.

Daha sonra Yeni Ahit’in birinci bölümünü ekleriz ve tüm çizgilere Alfa ve Omega ilkesini uyguladığımızda, İncil’de bulunan nihai mesajı bir araya getirmek üzere beş çizgimiz olur. Hâlihazırda belirlediğimiz bu beş çizgiyi, ilkeyi bu beş çizginin tümüne uygulayarak tamamlayacak olursak, o zaman Matta’nın sonunun ve Yuhanna’nın sonunun, üzerinde durduğumuz beş “ilk ve son” peygamberlik çizgisinin tanıklık ettiği aynı bilgiye tanıklık ettiğini görmeyi beklemeliyiz.

The message that is being unsealed is established in the book of Revelation, so it is the reference point for the other lines, in agreement with Sister White informing us that “all the books of the Bible meet and end in Revelation.” The message of the first three verses of the book of Revelation identify the process God uses to transmit His word to John to write out and send to the churches. The first book of the New Testament, as already noted, sets forth the lineage of Jesus Christ and it starts with a very informative point.

Mührü açılmakta olan mesaj Vahiy kitabında ortaya konmuştur; dolayısıyla diğer hatlar için referans noktasıdır; bu da Kardeş White’ın, “Kutsal Kitap’taki bütün kitaplar Vahiy’de buluşur ve Vahiy’de sona erer” şeklindeki bildirimiyle uyumludur. Vahiy kitabının ilk üç ayetinin verdiği mesaj, Tanrı’nın sözünü Yuhanna’ya yazıp kiliselere göndermesi için iletirken kullandığı süreci tanımlar. Yeni Ahit’in ilk kitabı ise, daha önce belirtildiği gibi, İsa Mesih’in soy kütüğünü ortaya koyar ve çok öğretici bir noktayla başlar.

The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Matthew 1:1.

Davut'un oğlu, İbrahim'in oğlu İsa Mesih'in soyağacının kitabı. Matta 1:1.

Jesus ended his direct interaction with the quibbling Jews by silencing them with the subject of “the son of David,” a subject that could have only been understood by the Jews if they had understood the biblical principle of beginning and ending. They didn’t, and most Adventists don’t. Anyone who wishes to argue against the principle of history repeating demonstrates that they do not understand that ancient Israel typifies modern Israel, and their unwillingness to believe that principle, is the identical unwillingness at the end of ancient Israel to understand the same principle. Jesus represented that principle in His final riddle to the Jews by directing them to the riddle of how David’s Lord, could also be David’s son?

İsa, münakaşacı Yahudilerle olan doğrudan etkileşimini onları "Davut'un oğlu" konusuyla susturarak sona erdirdi; bu konu, Yahudiler Kutsal Kitap'taki başlangıç ve son ilkesini anlamış olsalardı ancak anlaşılabilirdi. Onlar anlamadılar ve çoğu Adventist de anlamıyor. Tarihin tekerrür ettiği ilkesine karşı çıkmak isteyen herkes, antik İsrail'in modern İsrail'i temsil ettiğini anlamadığını gösterir; bu ilkeye inanma konusundaki isteksizlikleri, antik İsrail'in sonunda aynı ilkeyi anlamaya yönelik isteksizlikle aynıdır. İsa, Yahudilere yönelttiği son bilmeceyle bu ilkeyi ortaya koydu: "Davut'un Rab'bi nasıl Davut'un oğlu da olabilir?"

John chapter one, identifies that in the beginning the Word was with God, and the Word is God and the Word created all things. This of course aligns with the other lines we are referring to. And if we then consider the last words in the gospel of John, we see Peter, after hearing Jesus describe how he would die, asking Jesus what would happen to the apostle John.

Yuhanna'nın birinci bölümü, başlangıçta Söz'ün Tanrı'yla birlikte olduğunu, Söz'ün Tanrı olduğunu ve her şeyi Söz'ün yarattığını belirtir. Bu elbette sözünü ettiğimiz diğer ifadelerle uyumludur. Ve Yuhanna İncili'nin son sözlerine baktığımızda, İsa'nın nasıl öleceğini anlattığını duyan Petrus'un, elçi Yuhanna'nın başına ne geleceğini İsa'ya sorduğunu görürüz.

Peter seeing him saith to Jesus, Lord, and what shall this man do? Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? follow thou me. Then went this saying abroad among the brethren, that that disciple should not die: yet Jesus said not unto him, He shall not die; but, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? This is the disciple which testifieth of these things, and wrote these things: and we know that his testimony is true. And there are also many other things which Jesus did, the which, if they should be written every one, I suppose that even the world itself could not contain the books that should be written. Amen. John 21:21–25.

Petrus onu görünce İsa’ya, “Ya Rab, peki bu adam ne olacak?” dedi. İsa ona, “Ben gelinceye dek onun kalmasını istersem, bu seni ne ilgilendirir? Sen beni izle.” dedi. Bunun üzerine kardeşler arasında şu söz yayıldı: O öğrencinin ölmeyeceği. Oysa İsa, “O ölmeyecek” dememişti; yalnız, “Ben gelinceye dek onun kalmasını istersem, bu seni ne ilgilendirir?” demişti. Bu olaylara tanıklık eden ve bunları yazan öğrenci budur; onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz. İsa’nın yaptığı daha başka birçok şey de vardır; sanırım bunların her biri yazılsa, yazılacak kitapları dünyanın kendisi bile alamazdı. Amin. Yuhanna 21:21-25.

Peter wanted to know how John would die, or even if John would die. The answer is repeated twice in the passage when Jesus stated it and then John restated, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” John did live to Jesus’ Second Coming.

Petrus, Yuhanna'nın nasıl öleceğini, hatta Yuhanna'nın ölüp ölmeyeceğini bilmek istedi. Yanıt, İsa'nın bunu söylemesi ve ardından Yuhanna'nın yeniden dile getirmesiyle bölümde iki kez tekrarlanır: "Eğer onun [Yuhanna'nın] benim gelinceye dek kalmasını istersem, bu seni ne ilgilendirir?" Yuhanna İsa'nın İkinci Gelişi'ne kadar yaşadı.

You can only see or hear that “truth” if you believe in the repetition of history, and also that the history that is to be repeated, does so at the end of the world. The end of the world is where John was when he wrote the book of Revelation. The last book in John’s gospel agrees with the other lines of beginning and ending for it places John in the history of the events leading to the Second Coming where he, representing those who proclaim the final warning message, sends that message to the churches.

O "gerçeği" ancak tarihin tekerrür ettiğine ve tekerrür edecek olan tarihin bunu dünyanın sonunda yaptığına inanırsanız görebilir veya işitebilirsiniz. Dünyanın sonu, Yuhanna'nın Vahiy kitabını yazarken bulunduğu yerdir. Yuhanna İncili'ndeki son kitap, başlangıç ve sona ilişkin diğer çizgilerle uyuşur; çünkü Yuhanna'yı İkinci Geliş'e götüren olayların tarihine yerleştirir ve orada da, son uyarı mesajını ilan edenleri temsil ederek, bu mesajı kiliselere gönderir.

“In the days of the early Christians, Christ came the second time. His first advent was at Bethlehem, when He came as an infant. His second advent was at the Isle of Patmos, when He revealed Himself in glory to John the Revelator, who ‘fell at His feet as dead’ when he saw Him. But Christ strengthened him to endure the sight, and then gave him a message to write to the churches of Asia, the names of which are descriptive of the characteristics of every church.

Hristiyanlığın ilk günlerinde Mesih ikinci kez geldi. İlk gelişi bebek olarak geldiği Beytlehem’deydi. İkinci gelişi ise Patmos Adası’nda oldu; burada kendisini görkem içinde Vahiyci Yuhanna’ya açıkladı. Yuhanna, O’nu gördüğünde 'ayaklarının dibine ölü gibi düştü'. Ama Mesih, bu görüntüye dayanabilmesi için onu güçlendirdi ve ardından Asya’daki kiliselere yazması için ona bir mesaj verdi; bu kiliselerin adları, her kilisenin özelliklerini tanımlayıcıdır.

“The light that Christ revealed to His servant the prophet is for us. In His revelation are given the three angels’ messages, and a description of the angel that was to come down from heaven with great power, lightening the earth with his glory. In it are warnings against the wickedness that would exist in the last days, and against the mark of the beast. We are not only to read and understand this message, but to proclaim it with no uncertain sound to the world. By presenting these things revealed to John, we shall be able to stir the people.” Manuscript Releases, volume 19, 41.

"Mesih'in kulu olan peygambere açıkladığı ışık bizim içindir. Onun vahyinde üç meleğin mesajları verilmiş ve gökten büyük güçle inip yeryüzünü görkemiyle aydınlatacak meleğin tasviri yer almıştır. İçinde son günlerde var olacak kötülüğe ve canavarın işaretine karşı uyarılar vardır. Biz bu mesajı sadece okumak ve anlamakla kalmayıp, dünyaya tereddütsüz ve net bir dille ilan etmeliyiz. Yuhanna'ya açıklanan bu şeyleri sunarak, halkı harekete geçirebileceğiz." Manuscript Releases, cilt 19, 41.

The end of the gospel of John identifies the communication process as in Revelation’s first three verses, by locating John prophetically in the history of the Second Coming. Thus, using Jesus’ first “second coming” (Patmos) to illustrate His last “second coming.” It connects perfectly with the other lines we are considering, for it represents John at the end of the world, on Patmos where he receives the Revelation of Jesus Christ. What about the end of the book of Matthew?

Yuhanna İncili’nin sonu, Vahiy Kitabı’nın ilk üç ayetinde olduğu gibi, Yuhanna’yı İkinci Geliş’in tarihinde peygamberce konumlandırarak iletişim zincirini tanımlar. Böylece, İsa’nın ilk “ikinci gelişi”ni (Patmos) O’nun son “ikinci gelişi”ni örneklemek için kullanır. Bu, ele aldığımız diğer çizgilerle mükemmel biçimde örtüşür; çünkü bu, dünyanın sonunda, İsa Mesih’in Vahyi’ni aldığı Patmos’ta bulunan Yuhanna’yı temsil eder. Peki Matta İncili’nin sonu?

Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen. Matthew 28:16–20.

Sonra on bir öğrenci, Celile’de İsa’nın onlara belirlediği dağa gitti. O’nu görünce O’na tapındılar; ama bazıları kuşkuya düştü. İsa yanlarına gelip onlara şöyle dedi: Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün uluslara öğretin; onları Baba’nın, Oğul’un ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin. Size buyurduğum her şeyi yerine getirmeyi onlara öğretin. Ve işte, ben dünyanın sonuna dek her zaman sizinle birlikteyim. Amin. Matta 28:16-20.

In the passage all power is given to Jesus, and this would of course be His creative power. And then He gives a commandment to baptize in the name of the Father, Son and also the Holy Spirit that moved upon the water in Genesis one, and the seven spirits that are before the throne of God. This passage identifies that Christians are to recognize the three persons of the heavenly trio as three distinct entities. The end of Matthew adds to the lines as the other six do.

Bu pasajda bütün yetki İsa’ya verilmiştir ve bu da elbette O’nun yaratıcı gücüdür. Ve sonra, Baba’nın, Oğul’un ve ayrıca Yaratılış’ın birinci bölümünde suların üzerinde hareket eden Kutsal Ruh’un ve Tanrı’nın tahtının önünde bulunan yedi ruhun adıyla vaftiz etme buyruğunu verir. Bu pasaj, Hristiyanların göksel üçlünün üç kişisini birbirinden ayrı üç varlık olarak tanımaları gerektiğini belirtir. Matta’nın sonu da diğer altısı gibi satırlara ekleme yapar.

“Christ has made baptism the sign of entrance to His spiritual kingdom. He has made this a positive condition with which all must comply who wish to be acknowledged as under the authority of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Before man can find a home in the church, before passing the threshold of God’s spiritual kingdom, he is to receive the impress of the divine name, ‘The Lord our righteousness.’ Jeremiah 23:6.

Mesih, vaftizi kendi ruhsal krallığına girişin işareti kılmıştır. Bunu, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un otoritesi altında oldukları kabul edilmek isteyen herkesin uyması gereken kesin bir şart haline getirmiştir. İnsan kilisede kendine bir yer bulmadan, Tanrı'nın ruhsal krallığının eşiğinden içeri girmeden önce, ilahi adın mührünü almalıdır: 'Rab doğruluğumuzdur.' Yeremya 23:6.

“Baptism is a most solemn renunciation of the world. Those who are baptized in the threefold name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, at the very entrance of their Christian life declare publicly that they have forsaken the service of Satan, and have become members of the royal family, children of the heavenly King. They have obeyed the command, ‘Come out from among them, and be ye separate, … and touch not the unclean thing.’ And to them is fulfilled the promise, ‘I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.’ 2 Corinthians 6:17, 18.

Vaftiz, dünyadan son derece ciddi bir vazgeçiştir. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edilenler, Hristiyan yaşamlarının daha başlangıcında şunu alenen ilan ederler: Şeytan’a hizmet etmeyi bıraktıklarını ve kraliyet ailesinin üyeleri, göksel Kral’ın çocukları olduklarını. Şu buyruğa itaat etmişlerdir: “Aralarından çıkın ve ayrılın, ... ve murdar olana dokunmayın.” Ve onlarda şu vaat yerine gelir: “Sizi kabul edeceğim ve size Baba olacağım; siz de Benim oğullarım ve kızlarım olacaksınız, diyor Her Şeye Gücü Yeten Rab.” 2. Korintliler 6:17, 18.

“As Christians submit to the solemn rite of baptism, He registers the vow that they make to be true to Him. This vow is their oath of allegiance. They are baptized in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Thus they are united with the three great powers of heaven. They pledge themselves to renounce the world and to observe the laws of the kingdom of God. Henceforth they are to walk in newness of life. No longer are they to follow the traditions of men. No longer are they to follow dishonest methods. They are to obey the statutes of the kingdom of heaven. They are to seek God’s honor. If they will be true to their vow, they will be furnished with grace and power that will enable them to fulfill all righteousness. ‘As many as received Him, to them gave He power to become the sons of God, even to them that believe on His name.’” Evangelism, 307.

Hristiyanlar vaftizin kutsal törenine katıldıklarında, O’na sadık kalacaklarına dair ettikleri yemini O kayda geçirir. Bu yemin, onların sadakat yeminidir. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edilirler. Böylece göklerin üç büyük kudretiyle birleşirler. Dünyayı reddetmeye ve Tanrı’nın egemenliğinin yasalarına uymaya kendilerini adarlar. Bundan böyle yeni bir yaşamda yürümelidirler. Artık insanların geleneklerini izlemeyeceklerdir. Artık hileli yöntemleri izlemeyeceklerdir. Göklerin egemenliğinin hükümlerine itaat etmelidirler. Tanrı’yı onurlandırmayı amaçlamalıdırlar. Yeminlerine sadık kalırlarsa, her doğruluğu yerine getirmelerini sağlayacak lütuf ve güçle donatılacaklardır. ‘Onu kabul edenlerin hepsine, O’nun adına iman edenlere, Tanrı’nın çocukları olma yetkisini verdi.’ Evangelism, 307.

Jesus illustrates the end by the beginning in His Word, for He is the Word, and He is the Alpha and Omega.

İsa, kendi Kelâmında sonu başlangıç aracılığıyla gösterir; çünkü O Kelâmdır ve Alfa ve Omega'dır.

Bringing these seven lines together builds a very detailed picture of the communication process between God and man, with many other critical and important truths set forth and established by the other “lines” witnesses. Seven “lines” of prophecy representing the Alpha and Omega. But what about the book of Malachi?

Bu yedi çizgiyi bir araya getirmek, Tanrı ile insan arasındaki iletişim sürecinin çok ayrıntılı bir resmini ortaya koyar; diğer "çizgilerin" tanıklığıyla ortaya konan ve teyit edilen daha birçok kritik ve önemli gerçeği de içerir. Alfa ve Omega’yı temsil eden peygamberliğin yedi "çizgisi". Peki ya Malaki kitabı?

Malachi’s book is a scathing rebuke against the unfaithful priests in Adventism. It opens with the identification of two classes of worshippers in Adventism at the end of the world.

Malaki kitabı, Adventizmdeki sadakatsiz rahiplere karşı çok sert bir kınamadır. Dünyanın sonunda Adventizmde tapınanların iki sınıfının tanımlanmasıyla başlar.

The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob. Malachi 1:1, 2.

Malaki aracılığıyla İsrail’e gelen RAB’bin bildirisi. RAB diyor ki: “Sizi sevdim.” Ama siz, “Bizi nasıl sevdin?” diyorsunuz. “Esav, Yakup’un kardeşi değil miydi?” diyor RAB; “yine de Yakup’u sevdim.” Malaki 1:1, 2.

Malachi further informs us that the two classes of worshippers at the end of the world are two classes of priests.

Malaki ayrıca bize, dünyanın sonundaki iki tapınan sınıfının iki kâhin sınıfı olduğunu bildirir.

And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.

Ve şimdi, ey kâhinler, bu buyruk sizin içindir. Eğer dinlemez ve adıma yücelik vermeyi yüreğinize koymazsanız, orduların RAB’bi şöyle diyor: Üzerinize bir lanet göndereceğim ve bereketlerinizi lanetleyeceğim; evet, onları çoktan lanetledim, çünkü bunu yüreğinize almıyorsunuz. Malaki 2:1, 2.

The beginning of Malachi is typifying the Laodicean and Philadelphian message with two classes of priests. The priests are commanded to “hear.” John represents the priests that do hear, and a priest represents God’s covenant chosen people. They are already cursed and will be cursed again if they do not “hear” and “they do not” or “will not” “lay it to heart.”

Malaki kitabının başlangıcı, iki kâhin sınıfı aracılığıyla Laodikya ve Filadelfya mesajını örnekler. Kâhinlere "işitin" diye buyrulur. Yuhanna, işiten kâhinleri temsil eder ve bir kâhin de Tanrı'nın antlaşma uyarınca seçtiği halkı temsil eder. Onlar zaten lanetlenmişlerdir ve eğer "işitmezler" ve "yüreklerine koymazlar" ya da "koymak istemezlerse" yeniden lanetleneceklerdir.

Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

Siz de, diri taşlar olarak, İsa Mesih aracılığıyla Tanrı tarafından kabul edilen ruhsal kurbanlar sunmak için ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak bina ediliyorsunuz. Bu yüzden Kutsal Yazı’da da şöyle denir: “İşte, Siyon’da seçilmiş, değerli bir baş köşe taşı koyuyorum; ona iman eden asla utandırılmayacaktır.” Buna göre, iman eden sizler için o değerlidir; ama itaatsiz olanlar için, yapı ustalarının reddettiği taş baş köşe taşı oldu; ve Söz’e itaatsiz oldukları için tökezleyenler için bir sürçme taşı ve bir düşme kayasıdır; zaten buna da atanmışlardı. Ama siz seçilmiş bir nesil, krallık kâhinliği, kutsal bir ulus, Tanrı’nın öz halkısınız; sizi karanlıktan olağanüstü ışığına çağıranın yüceliklerini ilan edesiniz diye. Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız; merhamet bulmamıştınız, ama şimdi merhamet buldunuz. 1 Petrus 2:5-10.

The priests are God’s chosen people who are tested by the “corner stone” in the foundation of the temple. The corner stone is what all the other foundation stones are aligned with, and also it is the stone that bears the weight of the entire temple. Miller’s corner stone was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The corner stone or the stone that the builders rejected is a true story of the building of the temple, which is described very specifically in the writings of the Spirit of Prophecy. One point about the first stone that was rejected is that it was set aside after it was rejected, and from that point on the builders of the temple would regularly trip over the cornerstone, that had been set aside within their work area. It was a stone of stumbling.

Rahipler, tapınağın temelindeki “köşe taşı” ile sınanan Tanrı’nın seçilmiş halkıdır. Köşe taşı, diğer tüm temel taşlarının hizalandığı taştır ve aynı zamanda bütün tapınağın yükünü taşıyan taştır. Miller’in köşe taşı, Levililer’in yirmi altıncı bölümündeki “yedi kez” idi. Köşe taşı ya da yapıcıların reddettiği taş, tapınağın inşasına dair gerçek bir öyküdür; bu öykü Peygamberlik Ruhu’nun yazılarında çok açık bir şekilde anlatılır. Reddedilen ilk taşla ilgili bir nokta şudur: Reddedildikten sonra bir kenara ayrılmıştı ve o andan itibaren, çalışma alanlarının içinde bir kenara konmuş olan köşe taşına tapınağın yapıcıları düzenli olarak takılıp duruyorlardı. O bir tökezleme taşıydı.

In Malachi God informs the wicked priests, also known as the foolish Laodicean virgins that he is going to and already has “cursed” them. He curses them for they will not “hear” and “lay” the Elijah message to their hearts. The Elijah message turns the fathers’ hearts to the children and the children’s hearts to the fathers. Turning their hearts represents hearing the Elijah message of fathers and children, which is the principle of first and last. Hearing the message of the first and last is not enough, it must be laid upon the heart. To accept the message of Elijah is to lay it to your heart. If a priest will not hear that principle, he will be cursed.

Malaki’de Tanrı, akılsız Laodikyalı bakireler olarak da bilinen kötü kâhinlere, onları hem şimdiden “lanetlemiş olduğunu” hem de “lanetleyeceğini” bildirir. Onları lanetler; çünkü İlyas mesajını “işitmek” ve onu yüreklerine “koymak” istemezler. İlyas mesajı, babaların yüreklerini çocuklara, çocukların yüreklerini de babalara çevirir. Yüreklerin çevrilmesi, babalara ve çocuklara ilişkin İlyas mesajını işitmeyi temsil eder; bu da ilk ve son ilkesidir. İlk ve son mesajını işitmek yeterli değildir; o mesaj yüreğe konulmalıdır. İlyas mesajını kabul etmek, onu yüreğine koymaktır. Bir kâhin o ilkeyi işitmek istemezse, lanetlenecektir.

They brought the curse upon themselves when in 1863 they began the process of rejecting the very first foundational truth Miller discovered and have done nothing but continue that rejection to this very day. But even though the progressive curse began in 1863, (for they are already cursed), the curse that is in the future tense, takes place when they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. The beginning of Malachi illustrates the end, for the end represents the last warning given to the wise and foolish priests. The wise and foolish in Malachi are represented as Esau and Jacob. The elder brother representing the covenant through the birthright of being the first born, contrasted with a younger brother. The elder being the first and the younger being the last.

1863’te, Miller’ın keşfettiği ilk ve en temel gerçeği reddetme sürecini başlattıklarında laneti kendi üzerlerine çektiler ve o reddi bugüne kadar sürdürmekten başka bir şey yapmadılar. Ancak kademeli lanet 1863’te başlamış olsa da (çünkü onlar zaten lanet altındadırlar), gelecek zamandaki lanet, Pazar yasasında Rab’bin ağzından tükürüldüklerinde gerçekleşir. Malaki’nin başlangıcı sonu tasvir eder; zira son, bilge ve akılsız kâhinlere verilen son uyarıyı temsil eder. Malaki’deki bilge ve akılsızlar Esav ve Yakup olarak temsil edilir. İlk oğulluk hakkı aracılığıyla antlaşmayı temsil eden ağabey, küçük kardeşle tezat oluşturur. Büyüğü birinci, küçüğü son olandır.

In Malachi both Esau and Jacob are Laodicean Adventists but the last eventually heard the “voice” of the Lord, repented and had his named changed to Israel. The elder, the first did not hear. Jacob heard the voice of the Lord the night he dreamed and saw angels ascending and descending upon the ladder, representing Christ. Jacob represents Laodicean Adventists at the end of the world who are converted from Laodiceans unto Philadelphians when they experience the first three verses of Revelation one, as illustrated by John and Jacob’s dream of the ladder of ascending and descending angels. That experience marks the beginning of Jacob’s conversion into Israel, the Philadelphian. The ending of Jacob’s conversion story is when he wrestles with Christ at Penuel. Thus Jacob’s birthright story begins in the first three verses of Revelation chapter one when the unsealing of the final warning message is taking place and it ends in the time of the seven last plagues, during the time of trouble.

Malaki'de hem Esav hem de Yakup Laodikyalı Adventistlerdir; ancak ikincisi eninde sonunda Rab'bin "sesini" duydu, tövbe etti ve adı İsrail olarak değiştirildi. Büyüğü, ilki ise duymadı. Yakup, rüyayı gördüğü gece, Mesih'i temsil eden merdiven üzerinde inip çıkan melekleri görerek Rab'bin sesini duydu. Yakup, dünyanın sonunda, Yuhanna'nın ve Yakup'un inip çıkan meleklerin merdiveni rüyasıyla örneklediği üzere, Vahiy kitabı birinci bölümün ilk üç ayetini deneyimlediklerinde Laodikyalılıktan Filadelfyalılığa dönüşen Laodikyalı Adventistleri temsil eder. Bu deneyim, Yakup'un Filadelfyalı olan İsrail'e dönüşümünün başlangıcını işaret eder. Yakup'un dönüşüm hikâyesinin sonu, Penuel'de Mesih'le güreştiği zamandır. Böylece Yakup'un ilk oğulluk hakkı öyküsü, son uyarı mesajının mühürlerinin açıldığı esnada, Vahiy kitabı birinci bölümün ilk üç ayetinde başlar ve yedi son bela döneminde, sıkıntı zamanında sona erer.

All four sets of beginnings and endings, “line upon line” give testimony to the message of the Revelation of Jesus Christ. The question is whether the foolish priests will hear or not hear.

Başlangıçların ve sonların dört kümesinin hepsi, "satır üstüne satır" şeklinde, İsa Mesih'in Vahyi'nin mesajına tanıklık eder. Soru, akılsız rahiplerin işitip işitmeyecekleridir.

Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

Ne mutlu bu peygamberliğin sözlerini okuyana, işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara; çünkü zaman yakındır. Vahiy 1:3.

The wise priests who hear what the Spirit says to the churches, hear the message of Elijah. Miller was Elijah, and some heard, but others refused.

Ruh’un kiliselere söylediklerini işiten bilge kâhinler, İlyas’ın mesajını işitir. Miller İlyas’tı ve bazıları işitti, ama diğerleri reddettiler.

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

Binlerce kişi, William Miller’ın vaaz ettiği gerçeği benimsedi ve Tanrı’nın kulları, mesajı ilan etmek için İlyas’ın ruhu ve gücüyle ortaya çıkarıldı. İsa’nın öncüsü Yahya gibi, bu ciddi mesajı vaaz edenler baltayı ağacın köküne dayamaya ve insanları tövbeye yaraşır meyveler vermeye çağırmaya kendilerini mecbur hissettiler. Tanıklıkları, kiliseleri uyandıracak, onları güçlü biçimde etkileyecek ve gerçek karakterlerini ortaya koyacak nitelikteydi. Ve gelecek gazaptan kaçmaları yönündeki ciddi uyarı duyurulurken, kiliselere bağlı olanların birçoğu şifa veren mesajı kabul etti; yoldan sapmalarını gördüler ve tövbenin acı gözyaşlarıyla ve derin ruh ıstırabı içinde Tanrı’nın önünde alçaldılar. Ve Tanrı’nın Ruhu üzerlerine geldiğinde, “Tanrı’dan korkun ve O’na yücelik verin; çünkü O’nun yargı saati gelmiştir.” çağrısını duyurmaya yardım ettiler. Erken Yazılar, 233.

Miller was typified by both Elijah and John the Baptist, for John the Baptist prepared the way for Christ’s first coming and Miller prepared the way for Christ to come to the Most Holy Place of the heavenly sanctuary on October 22, 1844. Malachi directly identifies John and Miller’s work.

Miller, hem İlyas hem de Vaftizci Yahya tarafından tipolojik olarak temsil edilmiştir; çünkü Vaftizci Yahya Mesih'in ilk gelişi için yolu hazırladı ve Miller de 22 Ekim 1844'te Mesih'in göksel tapınağın En Kutsal Yeri'ne girmesi için yolu hazırladı. Malaki, Yahya'nın ve Miller'ın hizmetini doğrudan tanımlar.

Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:1–6.

İşte, elçimi göndereceğim; önümde yolu hazırlayacak. Aradığınız RAB ansızın tapınağına gelecek; özlediğiniz antlaşmanın elçisi de. İşte, geliyor, diyor Her Şeye Egemen RAB. Ama onun gelişinin gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o maden arıtıcısının ateşi gibi, çamaşırcının sabunu gibidir. Gümüşün arıtıcısı ve arındırıcısı olarak oturacak; Levioğullarını arındıracak, onları altın ve gümüş gibi arıtacak ki RAB’be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda’nın ve Yeruşalim’in sunusu, eski günlerde ve önceki yıllarda olduğu gibi, RAB’bin hoşuna gidecek. Yargı için size yaklaşacağım; büyücülere, zina edenlere, yalan yere ant içenlere karşı ve ücretli işçinin hakkını yiyenlere, dul ve öksüzü ezenlere, yabancıyı hakkından mahrum edenlere ve benden korkmayanlara karşı hızla tanıklık edeceğim, diyor Her Şeye Egemen RAB. Çünkü ben RAB’ım, değişmem; bu yüzden ey Yakup’un oğulları, tükenmediniz. Malaki 3:1-6.

As the ‘watchman’ for his history, Miller’s work represented raising the foundations of the temple. His work in the beginning must illustrate a work that represents the finishing of the temple. That final work requires another watchman to give the trumpet a certain sound. Miller and the message of the first angel announced the opening of judgment, and the watchman who Miller typifies at the end of Adventism will announce the close of judgment.

Kendi tarihindeki bir “nöbetçi” olarak, Miller’in çalışması tapınağın temellerini yeniden kurmayı temsil ediyordu. Başlangıçta yaptığı iş, tapınağın tamamlanmasını temsil eden bir işi örneklemelidir. O son iş, boruya belirli bir ses vermek için başka bir nöbetçi gerektirir. Miller ve birinci meleğin mesajı yargının açıldığını duyurdu; Adventizmin sonunda Miller’in örneğini teşkil ettiği nöbetçi ise yargının kapanışını ilan edecek.

In Malachi the Lord promises to bring judgment “against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me.” Those that are being identified here are those who “fear not” “the Lord of hosts.” William Miller is the messenger of the first angel which calls for men to “fear God.” Rejecting the foundations is to reject the fear of God.

Malaki'de Rab, "büyücülere, zina edenlere, yalan yere yemin edenlere, ücretli işçiye ücretinde haksızlık edenlere, dul kadına ve öksüze zulmedenlere, yabancıyı hakkından mahrum edenlere ve benden korkmayanlara" karşı yargı getireceğini vaat eder. Burada tanımlananlar, "orduların Rabbi"nden "korkmayan" kimselerdir. William Miller, insanları "Tanrı'dan korkmaya" çağıran birinci meleğin habercisidir. Temelleri reddetmek, Tanrı korkusunu reddetmektir.

For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch. But unto you that fear my name shall the Sun of righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts. Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:1–6.

Çünkü, işte, fırın gibi yanan bir gün geliyor; bütün kibirliler, evet, kötülük yapanların hepsi anız gibi olacak; gelen o gün onları kök de dal da bırakmadan yakıp yok edecek, diyor Orduların Rabbi. Ama adımdan korkan sizlere Doğruluk Güneşi kanatlarında şifayla doğacak; siz de dışarı çıkacak ve ahırda beslenen buzağılar gibi serpileceksiniz. Kötüleri çiğneyeceksiniz; çünkü bunu yapacağım gün onlar ayaklarınızın tabanları altında kül olacak, diyor Orduların Rabbi. Kulum Musa’ya Horev’de bütün İsrail için buyurduğum yasayı, tüzükleri ve hükümleri anımsayın. İşte, Rab’bin büyük ve korkunç günü gelmeden önce size peygamber İlyas’ı göndereceğim. O, babaların yüreğini çocuklara, çocukların yüreğini de babalarına döndürecek; yoksa gelip yeryüzünü lanetle vuracağım. Malaki 4:1-6.

  • The beginning of the Bible (Genesis) and the end of the Bible (Revelation).

    Kutsal Kitap'ın başlangıcı (Yaratılış) ve Kutsal Kitap'ın sonu (Vahiy).

  • The beginning of the Old Testament (Genesis) and the end of the Old Testament (Malachi).

    Eski Antlaşma'nın başlangıcı (Yaratılış) ve Eski Antlaşma'nın sonu (Malaki).

  • The beginning of the New Testament (Matthew) and the end of the New Testament (again Revelation).

    Yeni Ahit'in başlangıcı (Matta) ve Yeni Ahit'in sonu (yine Vahiy).

  • The beginning of John’s testimony (the gospel of John) and the end of John’s testimony (again Revelation).

    Yuhanna'nın tanıklığının başlangıcı (Yuhanna İncili) ve Yuhanna'nın tanıklığının sonu (yine Vahiy).

  • The beginning of Malachi and the end of Malachi.

    Malaki'nin başlangıcı ve Malaki'nin sonu.

  • The beginning of Matthew’s gospel and the end of Matthew’s gospel.

    Matta İncili'nin başlangıcı ve Matta İncili'nin sonu.

  • The beginning of John’s gospel and the end of John’s gospel.

    Yuhanna İncili'nin başı ve sonu.

  • The beginning of the four gospels and the end of the four gospels.

    Dört İncil'in başlangıcı ve dört İncil'in sonu.

When we remove the prophetic beginnings or endings that are referenced more than once, it equals eight prophetic lines that are to be brought together and placed upon the first three verses of Revelation. What about the end of Genesis?

Birden fazla kez atıfta bulunulan peygamberlik başlangıçlarını ya da sonlarını çıkardığımızda, bir araya getirilip Vahiy’in ilk üç ayetinin üzerine yerleştirilecek sekiz peygamberlik satırı kalır. Peki Yaratılış’ın sonu ne olacak?

Genesis chapter fifty ends with the death of Joseph.

Yaratılış'ın ellinci bölümü Yusuf'un ölümüyle sona erer.

So Joseph died, being an hundred and ten years old: and they embalmed him, and he was put in a coffin in Egypt. Genesis 50:26.

Böylece Yusuf, yüz on yaşında öldü; onu mumyaladılar ve Mısır'da bir tabuta konuldu. Yaratılış 50:26.

Chapter forty-eight identifies the death of Jacob. The death of Jacob being first in chapter forty-eight leading to the death of Joseph in chapter fifty’s closing verses place the signature of the Alpha and Omega upon the last three chapters of Genesis as the ending of the book of Genesis.

Kırk sekizinci bölüm Yakup’un ölümünü işaret eder. Yakup’un ölümünün ilk olarak kırk sekizinci bölümde yer alması ve Yusuf’un ölümünün ellinci bölümün kapanış ayetlerinde yer alması, Yaratılış kitabının sonu olarak, Yaratılış’ın son üç bölümü üzerine Alfa ve Omega’nın imzasını koyar.

Those two deaths are used as symbols of the beginning and ending of Israel’s captivity in Egypt. In the beginning, Jacob’s body is taken back to be buried with his fathers, and when Moses comes out of Egypt, he brings Joseph’s body to be buried in the burial place of his fathers.

Bu iki ölüm, İsrail’in Mısır’daki esaretinin başlangıcı ve sonunun sembolleri olarak kullanılır. Başlangıçta Yakup’un bedeni atalarının yanına defnedilmek üzere geri götürülür; Musa Mısır’dan çıktığında ise Yusuf’un bedenini, atalarının gömüldüğü yere defnedilmek üzere beraberinde götürür.

And Moses took the bones of Joseph with him: for he had straitly sworn the children of Israel, saying, God will surely visit you; and ye shall carry up my bones away hence with you. Exodus 13:19.

Musa, Yusuf’un kemiklerini de beraberinde götürdü; çünkü Yusuf, “Tanrı kuşkusuz yardıma gelecektir; o zaman kemiklerimi buradan sizinle birlikte götüreceksiniz” diyerek İsrailoğullarına sıkı sıkıya ant içirmişti. Çıkış 13:19.

The ending of Genesis is the last three chapters. In chapter forty-eight Jacob (Israel) pronounces blessings upon his twelve sons that are directly identified as prophecies of what happens to those twelve tribes in the “last days” of the investigative judgment.

Yaratılış kitabının sonunu son üç bölüm oluşturur. Kırk sekizinci bölümde Yakup (İsrail), on iki oğluna kutsamalar verir; bu kutsamalar, soruşturma yargısının "son günleri"nde o on iki kabileye ne olacağına dair peygamberlikler olarak doğrudan tanımlanır.

And Jacob called unto his sons, and said, Gather yourselves together, that I may tell you that which shall befall you in the last days. Gather yourselves together, and hear, ye sons of Jacob; and hearken unto Israel your father. Genesis 49:1, 2.

Yakup oğullarını çağırıp şöyle dedi: "Toplanın ki size son günlerde başınıza gelecek olanları söyleyeyim. Toplanın ve dinleyin, ey Yakup'un oğulları; babanız İsrail'e kulak verin." Yaratılış 49:1, 2.

In the “last days” of the investigative judgment the Lord promises to gather his twelve sons, who are represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. These are they who John represents in the book of Revelation. They are gathered by a call from Jacob, a call from their beginning history that they are told to “hear,” and “hearken” unto. In the last days, those typified by Jacob’s sons “hear” a message and “hearken” or as John says “keep” those things that are written therein. It’s a call from the father to the children, it is the Elijah message. Those called are called the “son[‘s] of Jacob,” and are also to “hearken unto Israel” their father.

Araştırma yargısının "son günlerinde" Rab, Vahiy kitabında yüz kırk dört bin olarak temsil edilen on iki oğlunu bir araya toplayacağına söz verir. Bunlar, Yuhanna’nın Vahiy kitabında temsil ettikleridir. Onlar, Yakup’tan gelen bir çağrıyla, yani tarihlerinin başlangıcından gelen ve kendilerine "işitin" ve "kulak verin" denilen bir çağrıyla toplanırlar. Son günlerde, Yakup’un oğullarıyla örneklenenler bir mesajı "işitir" ve "kulak verir"; ya da Yuhanna’nın dediği gibi, orada yazılı olan şeyleri "yerine getirir". Bu, babadan çocuklara bir çağrıdır; bu İlyas mesajıdır. Çağrılanlar "Yakup’un oğulları" diye adlandırılır ve ayrıca babaları İsrail’e "kulak vermeleri" istenir.

Esau and Jacob in Malachi represent the wise and foolish virgins. The call is from their father Jacob and their father Israel, identifying that when the last call is made everyone is a Laodicean Adventist and the choice is placed into their own hands whether to be a son of Jacob the deceiver or Israel the overcomer. What allows them to make a choice is the creative power within the message. If the message is read, heard and kept, then through the identical creative power that brought all things into existence they will be changed unto a son of Israel. To refuse to hear, is to retain the experience of Jacob, the deceiver.

Malaki’de Esav ve Yakup, bilge ve akılsız bakireleri temsil eder. Çağrı, babaları Yakup’tan ve babaları İsrail’den gelir; bu, son çağrı yapıldığında herkesin Laodikyalı bir Adventist olduğunu ve aldatıcı Yakup’un mu yoksa galip gelen İsrail’in mi oğlu olacaklarına dair seçimin kendi ellerine bırakıldığını ortaya koyar. Onların seçim yapabilmesini sağlayan şey, mesajın içindeki yaratıcı kudrettir. Mesaj okunur, işitilir ve yerine getirilirse, her şeyi var eden aynı yaratıcı kudret aracılığıyla İsrail’in bir oğlu haline dönüştürüleceklerdir. İşitmeyi reddetmek ise, aldatıcı Yakup’un tecrübesini sürdürmektir.

The gathering call by Jacob, which is also the gathering call of the message that is unsealed in Revelation is an important symbol to understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six teaches that there is no gathering, unless there is previously a scattering. The one hundred and forty-four thousand are those who were scattered in advance of the calling. This truth is repeatedly identified in the Bible.

Yakup'un toplanma çağrısı, aynı zamanda Vahiy'de mühürü açılan mesajın toplanma çağrısıdır ve anlaşılması gereken önemli bir semboldür. Levililer 26'daki "yedi kez" ifadesi, önceden bir dağılma olmadıkça toplanma olmayacağını öğretir. Yüz kırk dört bin, çağrıdan önce dağılmış olanlardır. Bu hakikat Kutsal Kitap'ta defalarca vurgulanır.

Hear the word of the Lord, O ye nations, and declare it in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd doth his flock. Jeremiah 31:10.

RAB’bin sözünü işitin, ey uluslar; bunu uzak adalarda ilan edin ve deyin ki: İsrail’i dağıtan onu toplayacak ve bir çobanın sürüsünü gözettiği gibi onu gözetip koruyacaktır. Yeremya 31:10.

The covenant that is renewed with the one hundred and forty-four thousand includes the promise that God will write his law upon our hearts. But those who have this creative act performed for them by the Lord have been previously scattered.

Yüz kırk dört binle yenilenen antlaşma, Tanrı'nın yasasını yüreklerimize yazacağı vaadini içerir. Ama Rab'bin onlar için bu yaratıcı eylemi gerçekleştirdiği kimseler daha önce dağılmıştır.

Again the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, thy brethren, even thy brethren, the men of thy kindred, and all the house of Israel wholly, are they unto whom the inhabitants of Jerusalem have said, Get you far from the Lord: unto us is this land given in possession. Therefore say, Thus saith the Lord God; Although I have cast them far off among the heathen, and although I have scattered them among the countries, yet will I be to them as a little sanctuary in the countries where they shall come. Therefore say, Thus saith the Lord God; I will even gather you from the people, and assemble you out of the countries where ye have been scattered, and I will give you the land of Israel. And they shall come thither, and they shall take away all the detestable things thereof and all the abominations thereof from thence. And I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them an heart of flesh. Ezekiel 11:14–19.

Yine Rab’bin sözü bana geldi ve şöyle dedi: İnsanoğlu, kardeşlerin—evet, kardeşlerin—soydaşların ve İsrail halkının tümü; Yeruşalim’in sakinlerinin kendilerine, “Rab’den uzak durun; bu ülke mülk olarak bize verildi” dedikleri kimselerdir. Bu yüzden de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: Onları uluslar arasına uzaklara sürdüysem ve ülkelerin arasına saçtıysam da, gittikleri ülkelerde onlara küçük bir mabet olacağım. Bu yüzden de ki: Rab Tanrı şöyle diyor: Sizi halkların arasından toplayacağım, dağıldığınız ülkelerden bir araya getireceğim ve size İsrail ülkesini vereceğim. Oraya gelecekler ve oradaki bütün iğrenç şeyleri ve bütün iğrençlikleri oradan kaldıracaklar. Onlara tek bir yürek vereceğim ve içinize yeni bir ruh koyacağım; etlerinden taş yüreği çıkarıp onlara etten bir yürek vereceğim. Ezekiel 11:14-19.

More is to be said about the gathering of the one hundred and forty-four thousand in relation to the “scattering,” but we first need to bring together the consideration of the signature of Alpha and Omega in these nine references we are considering.

Yüz kırk dört binin toplanmasının “dağılma” ile ilişkisi konusunda söyleyeceklerimiz daha var; ancak önce, ele aldığımız bu dokuz atıfta Alfa ve Omega’nın imzasına ilişkin değerlendirmeyi toparlamamız gerekiyor.

Two classes are represented in the last three chapters of Genesis. A class of rebels and a class of the wise. Both classes hear a voice that says this is the way walk ye in it, but one class refused to hearken to the trumpet and walk in the old paths. The class of rebels in Genesis forty-eight through fifty are represented by the thirteenth tribe.

Yaratılış'ın son üç bölümünde iki sınıf temsil edilir. Bir isyancılar sınıfı ve bir de bilgeler sınıfı. Her iki sınıf da "İşte yol budur, bu yolda yürüyün" diyen bir ses işitti, ama sınıflardan biri boru sesine kulak vermeyi ve eski yollarda yürümeyi reddetti. Yaratılış'ın 48-50. bölümlerindeki isyancılar sınıfı on üçüncü kabile tarafından temsil edilir.

At the beginning of ancient Israel there were thirteen tribes and at the beginning of modern Israel there were thirteen disciples. The one disciple that is distinguished from the other twelve disciples, (as was Ephraim distinguished from the other tribes) are both symbols of rebellion. Sister White directly calls Judas a foolish virgin.

Eski İsrail’in başlangıcında on üç oymak vardı ve modern İsrail’in başlangıcında on üç havari vardı. Diğer on iki havariden ayırt edilen o tek havari de, Efrayim’in diğer oymaklardan ayırt edilişi de isyanın sembolleridir. Kardeş White, Yahuda’ya doğrudan akılsız bir bakire der.

“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

"Buğdayın arasında delice, akıllı kızlarla birlikte akılsız kızlar ve kandilleriyle birlikte kaplarında yağı olmayanlar geçmişte vardı, gelecekte de olacaktır. Mesih’in yeryüzünde kurduğu kilisede açgözlü bir Yahuda vardı ve kilisenin tarihinin her döneminde Yahudalar olacaktır." Signs of the Times, 23 Ekim 1879.

Judas Iscariot was a foolish virgin; he was a tare and if a foolish virgin, then also a Laodicean.

Yahuda İskariot akılsız bir bakireydi; bir delice otuydu ve eğer akılsız bir bakireyse, o halde aynı zamanda Laodikyalıydı.

“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

"Akılsız bakirelerle temsil edilen Kilise durumu, Laodikya durumu olarak da anılır." Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

Joseph’s two sons both received a blessing from Jacob in chapter forty-eight of Genesis, and from that point on they are referred to as “half tribes.” Half tribes or not, they were still tribes. Judas Iscariot was replaced by Matthias in order to fill in the twelfth place formerly held by Judas Iscariot. Judas was a disciple, and in this sense—there were thirteen disciples at the end of ancient Israel, just as there were thirteen tribes at the beginning.

Yusuf’un iki oğlu, Yaratılış’ın kırk sekizinci bölümünde Yakup’tan birer bereket aldılar ve o andan itibaren “yarım kabileler” olarak anılırlar. Yarım kabile olsun olmasın, yine de kabileydiler. Yahuda İskaryot’un daha önce sahip olduğu on ikinci yeri doldurmak için yerine Matyas seçildi. Yahuda bir öğrenciydi ve bu anlamda—Eski İsrail’in sonunda on üç öğrenci vardı; tıpkı başlangıçta on üç kabile olduğu gibi.

Joseph’s son Ephraim (the thirteenth tribe) became the symbol of the rebellion when the northern ten tribes rallied in support of Jeroboam and divided the kingdom into ten northern tribes and two southern tribes. Why do I identify Ephraim the son of Joseph as the symbol of rebellion instead of his brother Manasseh? The rebellion associated with Ephraim begins in chapter forty-eight, before Jacob blesses his twelve sons. In chapter forty-eight Jacob first blesses Joseph’s two sons. Because Manasseh was the first-born Joseph expects that the first blessing of his sons should go upon Manasseh, and Joseph rebels against Jacob choosing Ephraim.

Yusuf’un oğlu Efrayim (on üçüncü kabile), kuzeydeki on kabile Yeroboam’ı desteklemek üzere birleşip krallığı kuzeyde on ve güneyde iki kabile olarak böldüğünde isyanın sembolü haline geldi. Neden Yusuf’un oğlu Efrayim’i, kardeşi Manaşşe yerine, isyanın sembolü olarak tanımlıyorum? Efrayim’le ilişkilendirilen isyan, Yakup’un on iki oğlunu kutsamasından önce, kırk sekizinci bölümde başlar. Kırk sekizinci bölümde Yakup önce Yusuf’un iki oğlunu kutsar. Manaşşe ilk doğan olduğundan, Yusuf oğullarının ilk kutsamasının Manaşşe’ye verilmesini bekler ve Yakup’un Efrayim’i seçmesine karşı çıkar.

The beginning of Ephraim as a representative of God’s elect possesses a testimony of rebellion, and the end of Ephraim is Leviticus twenty-six’s scattering of “seven times” from 723 BC through to 1798. In 723 BC the northern ten tribes, the kingdom of Ephraim, (also known as Israel) received a deadly wound as a kingdom of Bible prophecy. That deadly wound began a time prophecy that concluded with the papal power and its kingdom receiving a deadly wound in 1798. The deadly wound of the papal power in 1798 typifies the final fall of Babylon when the king of the north will “come to his end with none to help” in Daniel eleven verse forty-five. The rebellion and fall of Babylon in the last days was typified by the rebellion and fall of the papal power in 1798, which in turn was typified by the rebellion and fall of the kingdom of Ephraim (Israel) in 723 BC, which was typified by Joseph’s rebellion to his father’s prophetic inspiration as identified in the end of Genesis.

Tanrı'nın seçilmişlerinin bir temsilcisi olarak Efrayim'in başlangıcı isyanın tanıklığını taşır ve Efrayim'in sonu, MÖ 723'ten 1798'e kadar uzanan Levililer 26'daki "yedi kez" dağıtılmasıdır. MÖ 723'te kuzeydeki on kabile, Efrayim krallığı (İsrail olarak da bilinir), Kutsal Kitap peygamberliğinde bir krallık olarak ölümcül bir yara aldı. O ölümcül yara, 1798'de papalık gücünün ve onun krallığının ölümcül bir yara almasıyla sonuçlanan bir zaman peygamberliğini başlattı. 1798'de papalık gücünün aldığı ölümcül yara, Daniel 11:45'te kuzey kralının "kendisine yardım edecek kimse olmadan sonuna geleceği" bildirilen Babil'in nihai düşüşünü örnekler. Son günlerdeki Babil'in isyanı ve düşüşü, 1798'de papalık gücünün isyanı ve düşüşüyle örneklenmişti; o da MÖ 723'te Efrayim (İsrail) krallığının isyanı ve düşüşüyle örneklenmişti; bu ise Yaratılış'ın sonunda belirtildiği gibi Yusuf'un babasının peygamberlik ilhamına karşı isyanıyla örneklenmişti.

The rebellion that Ephraim is a symbol of started with his father’s rebellion (Joseph) against his father (Jacob). It ultimately leads to the rebellion of the ten northern tribes, which leads to the “scattering represented” as “seven times” in Leviticus twenty-six. The period of the time the northern kingdom was scattered is divided into two periods. One ending in the year 538, the next period ending in 1798, and all pointing to the message that is unsealed just before probation closes in the book of Revelation. That message identifies the final fall of Babylon. At each waymark of Ephraim’s prophetic history rebellion is marked. Just as is the rebellion of the thirteenth disciple, Judas Iscariot. This is two of the witnesses that identify the number thirteen as a symbol of rebellion. But none of these sacred truths can be recognized if a person isn’t standing on the foundations of Adventism that were built upon the first truth Miller discovered and the first truth discarded by Adventism.

Efrayim’in sembolü olduğu isyan, babasının (Yusuf’un) kendi babasına (Yakup’a) karşı isyanıyla başladı. Bu, sonunda kuzeydeki on kabilenin isyanına götürür; o da Levililer yirmi altıda “yedi kez” olarak temsil edilen “dağılma”ya yol açar. Kuzey krallığının dağıtıldığı dönem ikiye ayrılır: biri 538 yılında, diğeri 1798’de sona erer ve bunların hepsi, Vahiy kitabında sınama süresi kapanmadan hemen önce mührü açılan mesaja işaret eder. O mesaj Babil’in nihai düşüşünü tanımlar. Efrayim’in peygamberlik tarihinin her bir yol işaretinde isyan görülür. Tıpkı on üçüncü havari, Yahuda İskaryot’un isyanında olduğu gibi. Bunlar, on üç sayısını isyanın sembolü olarak belirleyen tanıklardan ikisidir. Ama kişi, Miller’in keşfettiği ilk hakikat üzerine inşa edilen ve Adventizm tarafından ilk terk edilen hakikat olan Adventizmin temelleri üzerinde durmuyorsa, bu kutsal gerçeklerin hiçbiri fark edilemez.

The ending of Genesis agrees with all the other lines that we have been considering. In summation:

Yaratılış’ın sonu, ele aldığımız diğer tüm satırlarla uyumludur. Özetle:

In the beginning the heavenly trio of the Father, Son and Holy Spirit witnessed the creation of the heavens and earth that was accomplished by the Son, who is also the Word. The Word became the channel of communication from the Father, to mankind, and the Word is the only avenue for mankind to communicate with the Father. The Father’s message was given by the Son to the angel Gabriel, who replaced Lucifer (the light bearer) after Lucifer’s rebellion in heaven. Gabriel receives the light, or message and delivers it to a prophet, who is the holy created being assigned with passing the message from the Father to the fallen created family. The message given to the prophet is written out and then conveyed to mankind. At every step in the communication process the message is holy, and for this reason the prophets, who are fallen human beings are to be holy. At the point that the holy message is transferred into the hands of fallen humanity, humanity has the potential of handling a holy message with unsanctified hands. Thus, the light of the holy message produces both light and darkness. When the message is received by those in the family of fallen man it contains the identical creative power that created all things, which is the power that justifies that being. The beginning of the communication process illustrates the end of the communication process. Therefore, if the message is heard, read and kept, the message recreates fallen mankind into the image of the Son.

Başlangıçta Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’tan oluşan göksel üçlü, aynı zamanda Söz olan Oğul tarafından gerçekleştirilen göklerin ve yerin yaratılışına tanıklık etti. Söz, Baba’dan insanlığa iletişimin kanalı oldu ve Söz, insanlığın Baba’yla iletişim kurmasının tek yoludur. Baba’nın mesajı, gökteki isyanından sonra Lucifer’in (ışık taşıyıcısının) yerini alan melek Cebrail’e Oğul tarafından verildi. Cebrail ışığı, yani mesajı alır ve onu, Baba’nın mesajını düşmüş yaratılmış aileye iletmekle görevlendirilmiş kutsal bir yaratılmış varlık olan bir peygambere teslim eder. Peygambere verilen mesaj yazıya geçirilir ve sonra insanlığa aktarılır. İletişim sürecinin her adımında mesaj kutsaldır; bu nedenle, düşmüş insanlar olan peygamberlerin kutsal olmaları gerekir. Kutsal mesaj düşmüş insanlığın ellerine geçtiği noktada, insanlık, kutsal bir mesajı kutsal olmayan ellerle ele alma potansiyeline sahiptir. Böylece, kutsal mesajın ışığı hem aydınlığı hem de karanlığı doğurur. Mesaj, düşmüş insan ailesindekiler tarafından alındığında, her şeyi yaratmış olan yaratıcı gücün aynısını içerir; bu, o varlığı aklayan güçtür. İletişim sürecinin başlangıcı, iletişim sürecinin sonunu gösterir. Bu nedenle, mesaj işitilir, okunur ve tutulursa, mesaj düşmüş insanlığı Oğul’un suretine yeniden yaratır.

Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

Ne mutlu bu peygamberliğin sözlerini okuyana, işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara; çünkü zaman yakındır. Vahiy 1:3.

John illustrates fallen mankind in the “last days” of the investigative judgment who hear a voice behind them and turn around to receive the message that leads to the past. Those that receive and make the message not a part of their life, but exclusively their life, are there and then justified. To be justified is to be made holy. When those who read and hear the message sent from the Father, accept the message and are made holy, it is through the creative power within the message. The creative power accomplishes the work of justifying men, when men believe as did Abraham. The message instructs them to turn and listen to the voice behind, which leads to the old paths, which are the foundational truths. The message guides them into all truth and as they walk the old paths, they are walking on the path of the justified.

Yuhanna, araştırıcı yargının “son günlerinde” düşmüş insanlığı, arkalarında bir ses işitip geçmişe götüren mesajı almak üzere geri dönenler olarak tasvir eder. Mesajı kabul eden ve onu hayatlarının bir parçası değil, hayatlarının bütünü yapanlar, işte orada ve o anda aklanırlar. Aklanmak, kutsal kılınmaktır. Baba'dan gönderilen mesajı okuyup işitenler, mesajı kabul edip kutsal kılındıklarında, bu, mesajın içindeki yaratıcı güç sayesindedir. Yaratıcı güç, insanlar İbrahim gibi iman ettiklerinde, onları aklama işini gerçekleştirir. Mesaj, onların geri dönüp arkadaki sesi dinlemelerini buyurur; bu ses, temel hakikatler olan eski yollara götürür. Mesaj onları bütün hakikate yönlendirir ve onlar eski yollarda yürürken, aklanmışların yolunda yürümektedirler.

But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. The way of the wicked is as darkness: they know not at what they stumble. My son, attend to my words; incline thine ear unto my sayings. Let them not depart from thine eyes; keep them in the midst of thine heart. For they are life unto those that find them, and health to all their flesh. Keep thy heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from thee a froward mouth, and perverse lips put far from thee. Let thine eyes look right on, and let thine eyelids look straight before thee. Ponder the path of thy feet, and let all thy ways be established. Turn not to the right hand nor to the left: remove thy foot from evil. Proverbs 4:18–27.

Ama doğruların yolu, gün tam aydınlanıncaya dek gittikçe parlayan bir ışık gibidir. Kötülerin yolu ise karanlık gibidir; neye takılıp düştüklerini bilmezler. Oğlum, sözlerime dikkat et; söylediklerime kulak ver. Gözlerinden ayrılmalarına izin verme; onları yüreğinin ortasında tut. Çünkü onları bulanlar için yaşamdırlar ve tüm bedenleri için şifadır. Yüreğini bütün özeninle koru; çünkü yaşamın kaynakları ondan çıkar. Ağzından çarpıklığı uzaklaştır, sapkın dudaklar senden uzak olsun. Gözlerin dosdoğru ileri baksın; bakışların önüne dümdüz yönelsin. Ayaklarının yolunu iyi düşün; bütün yolların sağlam olsun. Sağa da sola da sapma; ayağını kötülükten çek. Özdeyişler 4:18-27.

Those justified by the message conveyed walk on the path that represents an ever-increasing light, but that very light makes the path of the wicked correspondingly darker. Light separates from darkness. The creative power that commanded for there to be light in the beginning produces the same effect upon mankind at the end as light did in the beginning. The class that refuses to hear the voice behind, and therefore choose to walk the darkened path “stumble” at his Word, for they stumble on the foundation stone, the old tried stone. The voice is Alpha and Omega, and when the justified hear those words and incline their hearts unto those words they keep those words in the midst of their hearts, for the Alpha and Omega turns their hearts to the fathers, (the past) and the hearts of the fathers point to the end.

İletilen mesajla aklananlar, giderek artan bir ışığı temsil eden yolda yürürler; fakat aynı ışık, kötülerin yolunu buna karşılık daha da karanlık kılar. Işık karanlıktan ayrılır. Başlangıçta “ışık olsun” diye buyuran yaratıcı güç, sonunda da insanlık üzerinde başlangıçta ışığın yaptığıyla aynı etkiyi meydana getirir. Arkandan gelen sesi işitmeyi reddeden ve bu yüzden karanlık yolda yürümeyi seçen zümre, O’nun Sözü’nde “sendeleyip tökezler”; çünkü onlar temel taşına, eski denenmiş taşa takılırlar. Ses Alfa ve Omega’dır; ve aklananlar o sözleri işittiklerinde ve yüreklerini o sözlere yönelttiklerinde, o sözleri kalplerinin ortasında saklarlar; çünkü Alfa ve Omega onların yüreklerini babalara (geçmişe) çevirir ve babaların yürekleri de sona işaret eder.

The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

Doğru kişinin yolu doğruluktur; ey en doğru olan, sen doğruların yolunu ölçersin. Evet, ey Rab, hükümlerinin yolunda seni bekledik; canımızın arzusu senin adına ve seni anmayadır. Geceleyin canımla seni arzuladım; evet, içimdeki ruhla seni erkenden arayacağım; çünkü hükümlerinin yeryüzünde olduğu zaman, yeryüzünün halkı doğruluğu öğrenir. Yeşaya 26:7-9.

God weighs, or He judges, those who walk the path of the just, and He does so in the “last days” when His judgments are in the land. The just are those who have waited for the Lord in fulfillment of the tarrying time in the parable of the ten virgins. The desire of those walking the path of increasing knowledge, is for a greater and greater understanding of God’s name, His character. Those who have waited for their Lord, are those that proclaim the final warning message, for they are those who proclaim the Midnight Cry, which is of course the first internal message of Revelation eighteen that is followed by the second, external message.

Tanrı, doğruların yolunda yürüyenleri tartar, yani yargılar; bunu da yargılarının yeryüzünde olduğu "son günlerde" yapar. Doğrular, on bakire benzetmesindeki gecikme süresinde Rab'bi beklemiş olanlardır. Artan bilgi yolunda yürüyenlerin arzusu, Tanrı'nın adı, yani O'nun karakteri hakkında gitgide daha derin bir anlayışa sahip olmaktır. Rab'lerini beklemiş olanlar, son uyarı mesajını ilan edenlerdir; çünkü onlar, kuşkusuz Vahiy'in on sekizinci bölümündeki ilk iç mesaj olan ve ardından ikinci, dış mesajın geldiği Gece Yarısı Çığlığı'nı ilan edenlerdir.

And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:1–4.

Bu olaylardan sonra, büyük bir yetkiye sahip olarak gökten inen başka bir melek gördüm; ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı. Ve gür ve güçlü bir sesle haykırdı: “Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı; cinlerin barınağı oldu, her pis ruhun sığınağı ve her pis ve iğrenç kuşun kafesi haline geldi. Çünkü bütün uluslar onun zinasının öfke şarabından içtiler; yeryüzünün kralları onunla zina ettiler; ve yeryüzünün tüccarları onun lükslerinin bolluğundan zenginleştiler.” Ve gökten başka bir ses işittim: “Çıkın ondan, ey halkım, onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız.” Vahiy 18:1-4.

When the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church refused its final call to return to the old paths. It then ceased to be the horn of true Protestantism in the United States. At that point a testing process began for those who chose to take the message of that strong voice and eat it, as typified by John when the angel of Revelation ten descended at the beginning of Adventism on August 11, 1840. The spiritual nation that had taken the mantle of true Protestantism when the first angel’s message was rejected, then followed in the footsteps of apostate Protestantism at the beginning of Adventism.

Vahiy 18'in meleği 11 Eylül 2001'de indiğinde, Yedinci Gün Adventist Kilisesi eski yollara dönmeye yönelik son çağrıyı reddetti. Böylece Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçek Protestanlığın boynuzu olmayı bıraktı. O noktada, o güçlü sesin mesajını almayı ve yemeyi seçenler için bir sınama süreci başladı; tıpkı Adventizmin başlangıcında, 11 Ağustos 1840'ta Vahiy 10'un meleği indiğinde Yuhanna'nın örneğinde olduğu gibi. Birinci meleğin mesajı reddedildiğinde gerçek Protestanlığın görevini üstlenen ruhsal ulus ise, Adventizmin başlangıcında mürted Protestanlığın izinden gitti.

The true Protestant horn was then given to those who accepted the message in the little book that was in the angel’s hand in Revelation ten. The testing process at the beginning of Adventism from 1840 through 1844 represents a testing process at the end of Adventism from September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. Within the first history of 1840 to 1844, and the testing process that began on September 11, 2001, marks a dispensational transition from the former body of believers who held the mantle of Protestantism, unto a new body of believers who take the mantle of true Protestantism.

Gerçek Protestan boynuzu, o zaman, Vahiy onuncu bölümde meleğin elindeki küçük kitaptaki mesajı kabul edenlere verildi. 1840'tan 1844'e kadar Adventizmin başlangıcındaki sınama süreci, Adventizmin sonunda 11 Eylül 2001'den Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Pazar yasasına kadar sürecek bir sınama sürecini temsil eder. 1840'tan 1844'e uzanan ilk tarih dilimi ile 11 Eylül 2001'de başlayan sınama süreci, Protestanlığın emanetini elinde tutan önceki imanlılar topluluğundan, gerçek Protestanlığın emanetini devralan yeni bir imanlılar topluluğuna doğru dönemsel bir geçişi işaret eder.

More important to our consideration of the path of the justified is that within that history there is a disappointment that marks the beginning of the tarrying time. The faithful wait for their Lord in that time, which ends with the unsealing of the message of the Midnight Cry. That testing process at the beginning of Adventism ended when the message of the Midnight Cry concluded on October 22, 1844. The testing process at the end concludes for those represented by John at the Sunday law in the United States. The message of the Midnight Cry at the end, will conclude just as at the beginning, and in the beginning of Adventism the message of the Midnight Cry was unsealed in advance of the close of the testing process. The message of the Midnight Cry at the beginning is now being unsealed at the end.

Aklanmışların yolunu ele alışımız açısından daha da önemlisi, o tarihsel süreç içinde gecikme zamanının başlangıcını işaretleyen bir hayal kırıklığının bulunmasıdır. Sadıklar bu zamanda Rablerini beklerler; bu zaman, Gece Yarısı Çağrısı mesajının mühürünün açılmasıyla sona erer. Adventizmin başlangıcındaki o sınama süreci, Gece Yarısı Çağrısı mesajının 22 Ekim 1844’te tamamlanmasıyla sona erdi. Sondaki sınama süreci ise, Yuhanna tarafından temsil edilenler için, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasında sona erer. Sondaki Gece Yarısı Çağrısı mesajı, tıpkı başlangıçta olduğu gibi sona erecek; ayrıca Adventizmin başlangıcında Gece Yarısı Çağrısı mesajının mühürü, sınama sürecinin sona ermesinden önce açılmıştı. Başlangıçtaki Gece Yarısı Çağrısı mesajının mühürü şimdi sonda açılmaktadır.

The justified wise virgins enter into covenant with God when the wicked foolish virgins enter into a covenant of death.

Aklanmış bilge bakireler, kötü ve akılsız bakireler bir ölüm antlaşmasına girerken, Tanrı’yla antlaşmaya girerler.

To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Isaiah 28:12–16.

Onlara şöyle dedi: “Bu, yorgunu dinlendireceğiniz dinlenme; bu da ferahlıktır. Ne var ki dinlemek istemediler.” Ama Rab’bin sözü onlara buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Bu nedenle, Yeruşalim’deki bu halka hükmeden alaycı adamlar, Rab’bin sözünü işitin. Çünkü, “Ölümle bir antlaşma yaptık, ölüler diyarıyla da uzlaştık; taşkın kırbaç geçip gittiğinde bize gelmeyecek; çünkü yalanı sığınağımız yaptık ve sahtekârlığın altında saklandık” dediniz. Bu yüzden Rab Tanrı şöyle diyor: “İşte, Siyon’da temel için bir taş, sınanmış bir taş, değerli bir köşe taşı, sağlam bir temel koyuyorum; iman eden telaşa kapılmayacak.” Yeşaya 28:12-16.

The justified take the holy message of the Midnight Cry to the church and thereafter they proclaim the message of the second voice as they call mankind out of Babylon.

Aklanmış olanlar, Gece Yarısı Feryadı'nın kutsal mesajını kiliseye ulaştırırlar ve ardından, insanlığı Babil'den çıkmaya çağırırken ikinci sesin mesajını ilan ederler.

“So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’” Review and Herald, December 6, 1892.

Böylece, dünyanın uyarılması için yapılan son çalışmada, kiliselere iki farklı çağrı yapılır. İkinci meleğin mesajı şudur: “Babil yıkıldı, yıkıldı, o büyük şehir; çünkü fuhuşunun gazabının şarabını bütün uluslara içirdi.” Ve üçüncü meleğin mesajının yüksek sesli çağrısında gökten şöyle diyen bir ses işitilir: “Ey halkım, ondan dışarı çıkın ki onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarına uğramayasınız. Çünkü günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun kötülüklerini hatırladı.” Review and Herald, 6 Aralık 1892.

Those who come out of Babylon and join those walking on the path of the just are accepted into the fold through the water of baptism that is represented by the name of the heavenly trio. The justified, whether it is those who are currently hearing the message delivered to John on Patmos, or those who thereafter are called out of Babylon are all justified by receiving the Holy Spirit. That combination of the Holy Spirit’s divinity and man’s humanity was accomplished, as set forth as an example when Christ took upon himself human nature. The one hundred and forty-four thousand were represented upon two witnesses, the twelve sons of Jacob and the twelve disciples. The wicked are represented by the thirteenth tribe and the thirteenth disciple. Both “thirteens” in either illustration were called to be priests unto God, and those who reject that calling are represented by Esau, while his younger brother Jacob represents those who accept the calling. Esau and Jacob both represent Laodicean Seventh-day Adventists at the end of the world. One class accepts the holy message conveyed through the prophet’s writings and is changed unto Israel, while Esau retains his name.

Babil’den çıkan ve doğruların yolunda yürüyenlere katılanlar, göksel üçlünün adıyla temsil edilen vaftiz suyuyla sürüye kabul edilir. Aklananlar—ister şu anda Patmos’ta Yuhanna’ya iletilen mesajı işitenler olsun, ister daha sonra Babil’den çağrılanlar—hepsi Kutsal Ruh’u alarak aklanır. Kutsal Ruh’un tanrısallığı ile insanın beşeriyeti arasındaki birleşim, Mesih insan doğasını üzerine aldığında örnek olarak ortaya konulduğu gibi gerçekleşti. Yüz kırk dört bin, iki şahit ile temsil edildi: Yakup’un on iki oğlu ve on iki öğrenci. Kötüler, on üçüncü kabile ve on üçüncü öğrenci ile temsil edilir. Her iki örnekteki her iki "on üç" de Tanrı’ya kâhin olmaya çağrılmıştı; bu çağrıyı reddedenler Esav’la temsil edilirken, küçük kardeşi Yakup çağrıyı kabul edenleri temsil eder. Esav ve Yakup, dünyanın sonunda Laodikyalı Yedinci Gün Adventistlerini temsil eder. Bir grup, peygamberin yazıları aracılığıyla iletilen kutsal mesajı kabul eder ve İsrail’e dönüştürülür; oysa Esav adını korur.

There is of course much more in these nine lines of Alpha and Omega, for this was simply a brief summation of beginnings and endings in God’s Word.

Elbette Alfa ve Omega’ya dair bu dokuz satırda çok daha fazlası var; çünkü bu, Tanrı’nın sözündeki başlangıçların ve sonların yalnızca kısa bir özetiydi.

Nine lines of history, representing prophetic histories from the creation to the Second Coming. All nine of these prophetic lines of beginnings and endings are directly connected to the first three verses of Revelation chapter three. Those three verses identify that the Revelation of Jesus Christ, that is unsealed just before probation closes, is a manifestation of God’s creative power. What other power could construct such a complex inter-woven testimony from a variety of witnesses, who provided their testimony from the time of Moses until the time of John the Revelator?

Dokuz tarih hattı, yaratılıştan İkinci Geliş'e kadar uzanan peygamberî tarihleri temsil eder. Başlangıç ve bitişlere ilişkin bu dokuz peygamberî çizginin tümü, Vahiy kitabının üçüncü bölümünün ilk üç ayetiyle doğrudan bağlantılıdır. Bu üç ayet, deneme süresi kapanmadan hemen önce mühürleri açılan İsa Mesih'in vahyinin Tanrı'nın yaratıcı gücünün bir tezahürü olduğunu belirtir. Musa'nın zamanından Vahiyci Yuhanna'nın zamanına kadar tanıklık etmiş çeşitli tanıkların ifadelerinden böylesine karmaşık, iç içe geçmiş bir tanıklığı hangi başka güç inşa edebilirdi?

Take off your shoes, for this is holy ground.

Ayakkabılarını çıkar, çünkü burası kutsal bir yerdir.