Before we address the subject of what is truth, we note that we have begun this study with the first three verses of Revelation chapter one, and thereafter added an article about Elijah. A few purposes of these studies are to identify the role of the United States in prophecy, to open up the message of the Revelation of Jesus Christ, to recognize the role of prophets as symbols of God’s people, and to consider the implications of what it means that Jesus is the Alpha. We illustrated that the first three verses of Revelation agree and align with the last verses of Revelation, and in both cases at the beginning and the end, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last.
Gerçeğin ne olduğu konusuna geçmeden önce, bu çalışmaya Vahiy’in birinci bölümünün ilk üç ayetiyle başladığımızı ve sonrasında İlyas hakkında bir yazı eklediğimizi belirtelim. Bu çalışmaların birkaç amacı, Amerika Birleşik Devletleri’nin peygamberlikteki rolünü belirlemek, İsa Mesih’in Vahyi’nin mesajını açığa çıkarmak, peygamberlerin Tanrı’nın halkının sembolleri olarak rolünü tanımak ve İsa’nın Alfa olduğunun ne anlama geldiğini ele almaktır. Vahiy’in ilk üç ayetinin Vahiy’in son ayetleriyle uyum içinde olduğunu ve hem başlangıçta hem de sonda İsa’nın kendisini Alfa ve Omega, başlangıç ve son, ilk ve son olarak tanıttığını gösterdik.
We used a brief discussion of Elijah in the second study in order to demonstrate that the opening verses of the Bible agree with the closing verses of both the Old and New Testaments, and further that the opening verses of the New Testament also agree with the beginning or ending of any way you wish to consider the Bible, either as a whole or as two Testaments.
İkinci çalışmada İlyas üzerine kısa bir tartışmayı, Kutsal Kitap'ın başlangıç ayetlerinin hem Eski hem de Yeni Antlaşma'nın son ayetleriyle uyumlu olduğunu ve ayrıca Yeni Antlaşma'nın başlangıç ayetlerinin de, Kutsal Kitap'ı ister bir bütün ister iki Antlaşma olarak ele alın, onun başlangıcıyla veya sonuyla uyumlu olduğunu göstermek için kullandık.
Another point we are seeking to develop is the understanding that Divinity has worked to slowly reveal the godhead throughout history. This is why we have noted that as time proceeds in the biblical theme of covenant history, that God, step-by-step revealed more-and-more of His character through the symbolism of His various names. The Almighty God spoke to Abraham, and the same God spoke to Moses, but informed Moses that from then onward his name was to be known as Jehovah. Then when Christ came, He introduced Himself with a name that was unknown in the Old Testament, other than one expression of that name by a Babylonian in chapter three of Daniel. Not only did Jesus identify that He was the only-begotten of the Father, but He also in that particular covenant history identified Himself as the Son of Man. God also gave Millerite Adventism a name when He entered into covenant with the beginning of Adventism.
Üzerinde geliştirmeye çalıştığımız bir başka nokta, Tanrı’nın tarih boyunca Tanrılığın mahiyetini yavaş yavaş açığa çıkarmak için çalıştığına dair anlayıştır. Bu yüzden, Kutsal Kitap’taki antlaşma tarihi teması ilerledikçe Tanrı’nın çeşitli adlarının sembolizmi aracılığıyla karakterinin gitgide daha fazlasını adım adım açıkladığını belirtmiş bulunuyoruz. Her Şeye Gücü Yeten Tanrı İbrahim’le konuştu ve aynı Tanrı Musa’yla da konuştu; ancak Musa’ya, bundan böyle adının Yehova olarak bilineceğini bildirdi. Sonra Mesih geldiğinde, Eski Ahit’te bilinmeyen bir adla kendini tanıttı; Daniel’in üçüncü bölümünde bir Babilli tarafından o adın bir kez dile getirilmesi dışında. İsa, Baba’nın biricik Oğlu olduğunu belirtmekle kalmadı, aynı zamanda söz konusu antlaşma tarihinde kendisini İnsanoğlu olarak da tanımladı. Tanrı, Adventizmin başlangıcıyla antlaşmaya girdiğinde Millerci Adventizme de bir ad verdi.
“At this time, when we are so near the end, shall we become so like the world in practice that men may look in vain to find God’s denominated people? Shall any man sell our peculiar characteristics as God’s chosen people for any advantage the world has to give? Shall the favor of those who transgress the law of God be looked upon as of great value? Shall those whom the Lord has named His people suppose that there is any power higher than the great I AM? Shall we endeavor to blot out the distinguishing points of faith that have made us Seventh-day Adventists?” Evangelism, 121.
Şu anda, sona bu kadar yaklaşmışken, uygulamada dünyaya öylesine mi benzeyeceğiz ki insanlar Tanrı’nın adını taşıyan halkını bulmak için boşuna arayacaklar? Hiç kimse, dünyanın sunabileceği herhangi bir avantaj uğruna, Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak bize özgü özelliklerimizi satar mı? Tanrı’nın yasasını çiğneyenlerin rızası büyük bir değer olarak mı görülecek? Rabbin kendi halkı diye adlandırdığı kimseler, yüce BEN’İM’den daha üstün bir gücün var olduğunu mu sanacaklar? Bizi Yedinci Gün Adventistleri yapan imanımızın ayırt edici noktalarını silip yok etmeye mi çalışacağız? Evanjelizm, 121.
The name given to Seventh-day Adventists was given by the Lord, and Sister White often refers to Adventists as God’s denominated people. “Denominated” means to be named. The only two churches that Sister White identifies as God’s denominated people is ancient Israel and modern Israel.
Yedinci Gün Adventistlerine verilen ad, Rab tarafından verilmiştir ve Bayan White, Adventistlerden sık sık Tanrı’nın adlandırdığı halk olarak söz eder. “Adlandırılmış” olmak, ad verilmiş olmak demektir. Bayan White’ın Tanrı’nın adlandırdığı halk olarak tanımladığı iki kilise yalnızca eski İsrail ve modern İsrail’dir.
Therefore, as we proceed in our study of the book of Revelation, I am suggesting that the “new name” that is revealed to the Philadelphians, who are also represented as the one hundred and forty-four thousand is a large part of the prophetic secret that is unsealed just before probation closes.
Bu nedenle, Vahiy kitabını incelemeye devam ederken, aynı zamanda yüz kırk dört bin olarak da temsil edilen Filadelfyalılara açıklanan "yeni ad"ın, sınama dönemi kapanmadan hemen önce mühürü açılan peygamberlik sırrının büyük bir bölümünü oluşturduğunu öne sürüyorum.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.
Yenen kişiyi Tanrımın tapınağında bir sütun yapacağım; bir daha oradan çıkmayacak. Onun üzerine Tanrımın adını, Tanrımın kenti olan Tanrımdan gökten inen Yeni Kudüs'ün adını ve kendi yeni adımı yazacağım. Kulağı olan, Ruh'un kiliselere ne dediğini işitsin. Vahiy 3:12, 13.
The last message of warning is the message of the Revelation of Jesus Christ and it is a revelation of His character.
Son uyarı mesajı, İsa Mesih’in Vahyi’ndeki mesajdır ve O’nun karakterinin bir açıklanmasıdır.
“Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.
"Damat'ın gelişini bekleyenler halka, 'İşte Tanrınız,' demelidir. Merhamet dolu ışığın son ışınları, dünyaya verilecek son merhamet mesajı, O'nun sevgi dolu karakterinin bir vahyidir. Tanrı'nın çocukları O'nun yüceliğini göstermelidir. Kendi yaşamlarında ve karakterlerinde, Tanrı'nın lütfunun onlar için ne yaptığını açığa çıkarmalıdırlar." Christ's Object Lessons, 415, 416.
We have much more to put into the record concerning Jesus as the Word, but we will now take up the word ‘truth.’ The understanding of the “truth” and also the word “truth” and also the letters employed to form “a word of truth” is an understanding of the character of Christ.
İsa’nın Söz oluşu hakkında kayıtlara geçireceğimiz çok daha fazla şey var, ama şimdi "hakikat" kelimesini ele alacağız. "Hakikat"in anlaşılması ve "hakikat" kelimesinin ve "bir hakikat sözü" oluşturmak için kullanılan harflerin anlaşılması, Mesih’in karakterinin anlaşılmasıdır.
Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Everyone that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.
Bunun üzerine Pilatus ona, “Öyleyse sen bir kral mısın?” dedi. İsa cevap verdi: “Benim kral olduğumu sen söylüyorsun. Ben bunun için doğdum ve bunun için dünyaya geldim: gerçeğe tanıklık etmek için. Gerçekten yana olan herkes sesimi işitir.” Pilatus ona, “Gerçek nedir?” dedi. Bunu söyledikten sonra yine Yahudilerin yanına çıktı ve onlara, “Ben onda hiçbir suç bulamıyorum” dedi. Yuhanna 18:37-38.
The Greek word translated as “truth” in the verse is taken from a Hebrew word, that is also a letter and even a number. The first letter of the Hebrew alphabet is ‘aleph.’ In fact, the first two letters of the Hebrew alphabet are “aleph” and “beth,” and they are very similar to the first two letters in Greek which are alpha and beta. Together they form the root for the word “alphabet.” The word “alpha” (from the Hebrew letter aleph) therefore is used as a letter, a word, a number and also as one of the many names of Jesus.
Ayette "gerçek" olarak çevrilen Yunanca kelime, aynı zamanda bir harf ve hatta bir sayı olan bir İbranice kelimeden alınmıştır. İbrani alfabesinin ilk harfi "alef"tir. Aslında, İbrani alfabesinin ilk iki harfi "alef" ve "bet"tir ve bunlar Yunancadaki ilk iki harf olan alfa ve betaya çok benzer. Birlikte "alfabe" kelimesinin kökenini oluştururlar. Bu nedenle "alfa" kelimesi (İbrani harfi alef'ten) bir harf, bir kelime, bir sayı ve ayrıca İsa'nın birçok adından biri olarak kullanılır.
When Pilate asked the question, “What is truth?” Jesus had already told him that the reason that He “came into the world,” and also that the reason He was “born” was to bear witness to the “truth.” He added that “everyone that is of the truth heareth” His voice.
Pilatus, "Gerçek nedir?" diye sorduğunda, İsa ona dünyaya "gelmesinin" ve "doğmasının" nedeninin "gerçeğe" tanıklık etmek olduğunu daha önce söylemişti. Ayrıca, "gerçekten yana olan herkes O'nun sesini işitir" diye ekledi.
Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.
Ne mutlu okuyana, bu peygamberliğin sözlerini işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara; çünkü zaman yakındır. Vahiy 1:3.
TRUTH: G225—From G227; truth: – true, X truly, truth, verity. G227—From G1 (as a negative particle) and G2990; true (as not concealing): – true, truly, truth. G1; Α. Of Hebrew origin; the first letter of the alphabet: figuratively only (from its use as a numeral) the first. Alpha.
GERÇEK: G225-G227’den; gerçek: - doğru, X gerçekten, gerçek, hakikat. G227-G1’den (olumsuzluk edatı olarak) ve G2990’dan; gizlemeyen anlamında doğru: - doğru, gerçekten, gerçek. G1; Α. İbranice kökenli; alfabenin ilk harfi: yalnızca mecazi olarak (rakam olarak kullanımından dolayı) birinci. Alfa.
Jesus saith unto him, I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me. John 14:6.
İsa ona şöyle dedi: "Yol, gerçek ve yaşam benim. Benim aracılığımla olmadan kimse Baba'ya gelemez." Yuhanna 14:6.
When Jesus said “I am… the truth.” He was saying He was a letter, a number and a word for the letter alpha, and the word alpha, and the number alpha are all “truth.” In the book of Daniel, Christ revealed Himself as the wonderful numberer which is the definition of the Hebrew word “Palmoni,” which is translated as “the certain saint which spake,” in Daniel eight.
İsa "Ben... gerçeğim." dediğinde, bir harf, bir sayı ve bir kelime olduğunu söylüyordu; çünkü alfa harfi, alfa kelimesi ve alfa sayısı hepsi "gerçek"tir. Daniel kitabında, Mesih kendisini İbranice "Palmoni" kelimesinin tanımı olan "harika sayıcı" olarak açığa çıkardı; bu kelime Daniel sekizde "konuşan belli bir aziz" olarak çevrilmiştir.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Sonra bir kutsalın konuştuğunu duydum; konuşan o belirli kutsala başka bir kutsal, “Günlük sunuyla yıkıma yol açan suçla ilgili, kutsal yerle ordunun ayaklar altında çiğnenmesine varan görüm ne zamana dek sürecek?” dedi. O da bana, “İki bin üç yüz gün; sonra kutsal yer arındırılacak” dedi. Daniel 8:13, 14.
That “certain saint” in verse thirteen is “Palmoni”— the wonderful numberer, or the numberer of secrets. These two verses are where the prophecy of the 2300 years and the two prophecies of 2520 years are set forth. The 2300 years address the “sanctuary” and the two 2520-year prophecies address the “host,” for both the sanctuary and the host would be trodden down by Rome. The 2520-year prophecy represent a trampling down of God’s sanctuary and people. Three profound interconnected prophecies based upon time at the very point in the Bible where Jesus introduces Himself as the wonderful numberer of secrets. Its not simply that he chose these two verses to introduced Himself as the Master of time, but the two verses where He reveals Himself identify the time when He would enter into covenant with modern spiritual Israel and those two verses are also the foundation and central pillar of Adventism.
On üçüncü ayetteki "belirli aziz" "Palmoni"dir - olağanüstü sayıcı, ya da sırların sayanı. Bu iki ayette 2300 yıllık peygamberlik ve iki adet 2520 yıllık peygamberlik ortaya konur. 2300 yıl "kutsal yer"e, iki 2520 yıllık peygamberlik ise "ordu"ya ilişkindir; çünkü hem kutsal yer hem de ordu Roma tarafından çiğnenecekti. 2520 yıllık peygamberlik, Tanrı’nın kutsal yerinin ve halkının çiğnenmesini temsil eder. İsa’nın kendisini sırların olağanüstü sayıcısı olarak tanıttığı Kutsal Kitap’taki tam noktada, zamana dayanan, birbiriyle bağlantılı üç derin peygamberlik bulunur. O, kendisini zamanın Ustası olarak tanıtmak için bu iki ayeti seçmiş olmakla kalmamıştır; kendisini açıkladığı bu iki ayet, modern ruhsal İsrail ile antlaşmaya gireceği zamanı da belirler ve bu iki ayet ayrıca Adventizmin temeli ve merkezî sütunudur.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
Advent inancının, hepsinden öte, hem temelini hem de ana direğini oluşturmuş olan Kutsal Yazı şu beyan idi: "İki bin üç yüz güne kadar; sonra kutsal yer temizlenecektir." [Daniel 8:14.] Büyük Mücadele, 409.
At the time of the end in 1798, the book of Daniel was unsealed and the first angel’s message arrived in history, marking the increase of prophetic knowledge that took place in the time of the Millerite movement, which was the beginning of Seventh-day Adventism. When the book of Daniel was unsealed to the Millerites, a message from Palmoni—a message of time was understood. God’s Word never fails, and it always identifies the end with the beginning. So, in the end of Adventism there will most certainly be a revelation of His character, as there was in Millerite history. This fact is based upon the beginning and ending of Adventism, but it is also based upon the stated relationship of the book of Daniel with the book of Revelation. Daniel and Revelation represent one book, and in that representation, they are two witnesses, the first being Daniel and the last being Revelation.
1798 yılında, sonun zamanı geldiğinde, Daniel kitabının mührü açıldı ve birinci meleğin mesajı tarih sahnesine çıktı; bu, Yedinci Gün Adventizminin başlangıcı olan Millerit hareketi döneminde gerçekleşen peygamberlik bilgisindeki artışı işaretledi. Daniel kitabının mührü Milleritlere açıldığında, Palmoni’den gelen—zamanla ilgili bir mesaj—anlaşıldı. Tanrı’nın Sözü asla boşa çıkmaz ve her zaman sonu başlangıçla bağlar. Bu yüzden, Millerit tarihindeki gibi, Adventizmin sonunda da O’nun karakterinin mutlaka bir vahyi olacaktır. Bu gerçek, Adventizmin başlangıcı ve sonuna dayanmaktadır; ancak aynı zamanda Daniel kitabıyla Vahiy kitabı arasındaki belirtilen ilişkiye de dayanmaktadır. Daniel ve Vahiy tek bir kitabı temsil eder ve bu temsilde iki tanıktırlar; ilki Daniel, sonuncusu Vahiy’dir.
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.
"Daniel ve Vahiy kitapları bir bütündür. Biri peygamberliktir, diğeri vahiydir; biri mühürlü bir kitap, diğeri açılmış bir kitaptır." Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, 7. cilt, 972.
Daniel and Revelation are two books that are one book, the same way the Bible is one book divided into Old and New, or beginning and end. In Revelation eleven the two witnesses that are presented as Moses and Elijah are the Old and New Testaments.
Daniel ve Vahiy, tıpkı Kutsal Kitap’ın Eski ve Yeni Antlaşma ya da başlangıç ve son olarak ikiye ayrılmış tek bir kitap olması gibi, tek bir kitabı oluşturan iki kitaptır. Vahiy 11'de Musa ve İlyas olarak sunulan iki tanık, Eski ve Yeni Antlaşma’dır.
“Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.
İki tanıkla ilgili olarak peygamber ayrıca şöyle der: "Bunlar, yeryüzünün Tanrısının önünde duran iki zeytin ağacı ve iki şamandır." "Sözün," dedi mezmur yazarı, "ayaklarıma kandil, yoluma ışıktır." Vahiy 11:4; Mezmur 119:105. İki tanık Eski ve Yeni Antlaşma Kutsal Yazılarını temsil eder. Büyük Mücadele, 267.
Daniel and John are two witnesses who were both persecuted, both taken captive, both given the same line of prophetic history to record, both representing the one hundred and forty-four thousand, both living in the aftermath of the destruction of Jerusalem, both symbols of death and resurrection, (John from the boiling oil and Daniel from the lion’s den).
Daniel ve Yuhanna, ikisi de zulüm görmüş, ikisi de esir alınmış, ikisine de kayda geçirmeleri için aynı peygamberî tarih çizgisi verilmiş, ikisi de yüz kırk dört bini temsil eden, ikisi de Kudüs’ün yıkımının ardından yaşayan, ikisi de ölüm ve dirilişin simgesi olan iki şahittir (Yuhanna kaynar yağdan ve Daniel aslanlar çukurundan).
Daniel identifies a special revelation of Christ’s character, and he does so in the two verses that inspiration calls the “central pillar and foundation” of the Seventh-day Adventist church. Those two verses were the “capstone” the final stone placed in the foundations that were represented by the works of William Miller. The capstone brought with it the understanding of the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, the investigative judgment and the three angels of Revelation fourteen. Daniel is the beginning of the book, John is the end.
Daniel, Mesih’in karakterine ilişkin özel bir vahyi ortaya koyar ve bunu, ilhamın Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin “merkez direği ve temeli” olarak adlandırdığı iki ayette yapar. Bu iki ayet, William Miller’ın çalışmalarıyla temsil edilen temeller üzerine konulan son taş olan “tepe taşı”ydı. Tepe taşı, göksel tapınak, Tanrı’nın yasası, Sebt, soruşturma yargısı ve Vahiy 14’teki üç melek anlayışını beraberinde getirdi. Daniel kitabın başlangıcıdır, Yuhanna sonudur.
John’s writing will identify a revelation of Christ’s character at the end of Adventism. At the beginning of modern Israel, He revealed Himself as the Wonderful Numberer, the Creator of everything mathematical and at the end of modern Israel He is revealing Himself as the wonderful linguist. He is the Creator of everything that is involved with language whether it be the structure of language, the grammatical rules, the words and even the letters of the alphabet. He created communication that is accomplished by words, governed by grammatical rules whether written or spoken, written with an alphabet that was by His design, and beyond all that—He is the Word. By that Word He transforms blind unprepared Laodiceans into sanctified Philadelphians.
John'un yazısı, Adventizmin sonunda Mesih'in karakterine ilişkin bir vahyi ortaya koyacaktır. Modern İsrail'in başlangıcında kendisini Harika Sayıcı, matematikle ilgili her şeyin Yaratıcısı olarak açıkladı; modern İsrail'in sonunda ise kendisini harika bir dilbilimci olarak açıklıyor. Dil ile ilgili olan her şeyin—dilin yapısı, dilbilgisi kuralları, sözcükler ve hatta alfabenin harfleri dahil—Yaratıcısı O'dur. Sözlerle kurulan, yazılı ya da sözlü olsun, dilbilgisi kurallarıyla yönetilen ve alfabesi O'nun tasarımına göre belirlenmiş olan iletişimi O yarattı; ve bütün bunların ötesinde—O Söz'dür. O Söz aracılığıyla kör, hazırlıksız Laodicealıları kutsal kılınmış Filadelfyalılara dönüştürür.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Onları gerçeğinle kutsal kıl: senin sözün gerçektir. Yuhanna 17:17.
The word translated as “sanctify” means to make holy. The one hundred and forty-four thousand will be holy and they will have attained that condition of character by the “truth” or you could say, by his “word,” for Jesus is the Word and He is the truth.
"Kutsallaştırmak" diye çevrilen kelime, kutsal kılmak anlamına gelir. Yüz kırk dört bin kişi kutsal olacak ve bu kutsallık durumuna "gerçek"le, ya da şöyle de diyebiliriz, O'nun "sözü"yle ulaşmış olacaklar; çünkü İsa Söz'dür ve O gerçeğin kendisidir.
In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.
Başlangıçta Söz vardı; Söz Tanrı’yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı. O, başlangıçta Tanrı’yla birlikteydi. Her şey O’nun aracılığıyla var oldu; O’nsuz, var olan hiçbir şey var olmadı. Yuhanna 1:1-3.
Notice that this is the first thing that John writes in his gospel. It of course parallels the first thing written in Genesis. It adds to the testimony, identifying more clearly what is stated in Genesis one.
Yuhanna İncili’nde yazdığı ilk şeyin bu olduğuna dikkat edin. Bu elbette Yaratılış’ta yazılan ilk şeyle paralellik gösterir. Tanıklığı güçlendirir; Yaratılış’ın birinci bölümünde ifade edileni daha açık biçimde ortaya koyar.
In the beginning God created the heaven and the earth. Genesis 1:1.
Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı. Yaratılış 1:1.
The word translated as “God” in verse one is plural, thus identifying from the very “beginning” that God is more than one. “In the beginning” in the gospel of John the Word was with God and was God. And the Word was the Creator.
Birinci ayette "Tanrı" olarak çevrilen sözcük çoğuldur; bu da daha en "başlangıçta" Tanrı’nın birden fazla olduğunu gösterir. Yuhanna İncili’nde "başlangıçta" Söz Tanrı ile birlikteydi ve Tanrı’ydı. Ve Söz Yaratandı.
Jesus is the Word, and He produced the Bible through combining divinity with humanity—divinity represented by the Holy Spirit and humanity in the person of those who wrote the words in the books that were to be sent to the churches. Thus, the Bible is a combination of humanity and divinity as is Jesus. The Bible, in spite of the involvement of fallen fleshly human beings is holy, and then the men who penned it were holy too.
İsa Kelam’dır; O, ilahiyeti Kutsal Ruh’ta ve insanlığı da kiliselere gönderilecek kitaplarda yer alan sözleri kaleme alanların şahsında birleştirerek Kutsal Kitap’ı ortaya koydu. Böylece Kutsal Kitap, tıpkı İsa gibi, insani olanla ilahi olanın bir birleşimidir. Düşmüş, bedensel insanların dahline rağmen Kutsal Kitap kutsaldır; onu kaleme alan kişiler de kutsaldı.
We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.
Ayrıca daha güvenilir olan peygamberlik sözüne de sahibiz; siz de karanlık bir yerde parlayan bir ışığa dikkat eder gibi ona dikkat ederseniz iyi edersiniz; gün ağarıncaya ve sabah yıldızı yüreklerinizde doğuncaya kadar. Önce şunu bilerek: Kutsal Yazı’daki hiçbir peygamberlik sözü kişisel yoruma bağlı değildir. Çünkü peygamberlik sözü eskiden insan iradesiyle gelmedi; ama Tanrı’ya ait kutsal insanlar Kutsal Ruh tarafından yönlendirilerek konuştular. 2. Petrus 1:19-21.
Though the prophets were holy men, they were still fallen human beings, for all have sinned and fallen short of the glory of God. Never-the-less the Bible is a combination of divinity and humanity, and it is holy, for the Word of God came to demonstrate in His life and in His written Word that humanity combined with divinity does not sin. What is true of the Bible is true of Christ for He is the Bible.
Peygamberler kutsal kişiler olsalar da, yine de düşmüş insanlardı; çünkü herkes günah işledi ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı. Buna rağmen Kutsal Kitap, tanrısallık ve insanlığın bir birleşimidir ve kutsaldır; çünkü Tanrı’nın Sözü, yaşamında ve yazılı Sözünde tanrısallıkla birleşmiş insanlığın günah işlemediğini göstermek için geldi. Kutsal Kitap hakkında doğru olan, Mesih hakkında da doğrudur; çünkü O, Kutsal Kitap’tır.
Jesus took upon Himself sinful flesh and never sinned, thus providing the example that humanity combined with divinity does not sin.
İsa, günahkâr bir beden aldı ve hiç günah işlemedi; böylece, insanlığın tanrısallıkla birleştiğinde günah işlemeyeceğine örnek teşkil etti.
“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.
Beytlehem’in öyküsü tükenmez bir konudur. Onun içinde ‘Tanrı’nın bilgelik ve bilgisinin zenginliğinin derinliği’ gizlidir. Romalılar 11:33. Kurtarıcı’nın, göğün tahtını bir yemlikle; kendisine tapınan meleklerin yoldaşlığını ise ahırdaki hayvanlarla değiştirmesindeki fedakârlığına hayret ederiz. O’nun huzurunda insanın gururu ve kendine yeterliliği mahkûm edilir. Oysa bu, O’nun olağanüstü alçalışının yalnızca başlangıcıydı. Tanrı’nın Oğlu için, Âdem Aden’de masumiyet içinde dururken bile insan doğasını üstlenmek neredeyse sonsuz bir alçalış olurdu. Ama İsa, insan soyu dört bin yıllık günahla zayıflamışken insanlığı kabul etti. Âdem’in her çocuğu gibi, kalıtımın büyük yasasının işleyişinin sonuçlarını kabul etti. Bu sonuçların ne olduğu, yeryüzündeki atalarının tarihinde görülür. Kederlerimizi ve ayartılarımızı paylaşmak ve bize günahsız bir yaşamın örneğini vermek için böyle bir kalıtımla geldi. Çağların Arzusu, 48.
Jesus is the Word, and both Jesus and the Bible are a combination of humanity and divinity. When Jesus produced the Bible over the centuries, he placed rules within the Bible to allow those who will hear, to hear. The rules which govern the Bible are also attributes of His character.
İsa Söz’dür ve hem İsa hem de Kutsal Kitap insanî ve ilahî olanın bir birleşimidir. İsa, yüzyıllar boyunca Kutsal Kitap’ı oluştururken, işitecek olanların işitebilmesi için Kutsal Kitap’ın içine kurallar yerleştirdi. Kutsal Kitap’ı yöneten kurallar aynı zamanda O’nun karakterinin nitelikleridir.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
"Vahiy'de Kutsal Kitap'taki bütün kitaplar buluşur ve son bulur. Burada Daniel kitabının tamamlayıcısı bulunur." Elçilerin İşleri, 585.
The word “complement” means to bring to perfection. The testimony of Daniel ends in Revelation, making Daniel’s testimony the beginning and Revelation the end. The beginning of Revelation is repeated at the end of Revelation and in the first verse of Daniel chapter one there is warfare between literal Israel and literal Babylon in which Babylon wins, but at the conclusion of probationary history in Daniel 11:45, 12:1; spiritual Babylon is in a war with spiritual Israel and in the end, Babylon loses and Israel prevails. As with John in the Revelation the beginning of Daniel’s testimony agrees with the end of his testimony. So, what is truth?
"Complement" kelimesi mükemmel hâle getirmek anlamına gelir. Daniel’in tanıklığı Vahiy’de son bulur; böylece Daniel’in tanıklığı başlangıç, Vahiy ise son olur. Vahiy’in başlangıcı Vahiy’in sonunda tekrarlanır ve Daniel kitabının birinci bölümünün birinci ayetinde harfî İsrail ile harfî Babil arasında bir savaş vardır ve bu savaşta Babil kazanır; ancak Daniel 11:45, 12:1’de, sınama döneminin sonunda; ruhsal Babil, ruhsal İsrail ile savaş hâlindedir ve sonunda Babil kaybeder, İsrail galip gelir. Vahiy’de Yuhanna’da olduğu gibi, Daniel’in tanıklığının başlangıcı tanıklığının sonuyla uyum içindedir. Öyleyse, hakikat nedir?
Doctrine is a word that identifies what a body of believers understand to be correct. Its purpose or use is not restricted to the Bible or Christianity. In so-called Christianity, there are probably more false “doctrines” than true, for spiritual Babylon, the papacy is a cage of every unclean and hateful bird, and those birds represent evil, which is sustained and covered up by churches through false doctrines, such as the law has been abolished. But there is true doctrine.
Öğreti, bir inananlar topluluğunun doğru olduğunu anladığı şeyi tanımlayan bir kelimedir. Amacı ya da kullanımı İncil’le ya da Hristiyanlıkla sınırlı değildir. Sözde Hristiyanlıkta, muhtemelen doğru olandan daha çok sahte "öğreti" vardır; çünkü ruhsal Babil olan papalık, her türlü murdar ve iğrenç kuşun kafesidir ve o kuşlar kötülüğü simgeler; bu kötülük de kiliseler tarafından, "Yasa kaldırılmıştır" gibi sahte öğretiler aracılığıyla sürdürülür ve örtbas edilir. Ama gerçek öğreti de vardır.
“The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice. They were willing to investigate the truthfulness of the doctrines preached by the apostles. They studied the Bible, not from curiosity, but in order that they might learn what had been written concerning the promised Messiah. Daily they searched the inspired records, and as they compared scripture with scripture, heavenly angels were beside them, enlightening their minds and impressing their hearts.
Berealıların zihinleri önyargıyla daralmamıştı. Elçilerin vaaz ettiği öğretilerin doğruluğunu araştırmaya istekliydiler. Kutsal Kitap'ı meraktan değil, vaat edilen Mesih hakkında nelerin yazılmış olduğunu öğrenmek için incelediler. Her gün Tanrı esiniyle yazılmış kayıtları araştırıyorlardı ve Kutsal Yazı'yı Kutsal Yazı ile karşılaştırırken, yanlarında göksel melekler vardı; zihinlerini aydınlatıyor, yüreklerine etki ediyorlardı.
“Wherever the truths of the gospel are proclaimed, those who honestly desire to do right are led to a diligent searching of the Scriptures. If, in the closing scenes of this earth’s history, those to whom testing truths are proclaimed would follow the example of the Bereans, searching the Scriptures daily, and comparing with God’s word the messages brought them, there would today be a large number loyal to the precepts of God’s law, where now there are comparatively few. But when unpopular Bible truths are presented, many refuse to make this investigation. Though unable to controvert the plain teachings of Scripture, they yet manifest the utmost reluctance to study the evidences offered. Some assume that even if these doctrines are indeed true, it matters little whether or not they accept the new light, and they cling to pleasing fables which the enemy uses to lead souls astray. Thus their minds are blinded by error, and they become separated from heaven.
Müjdenin gerçekleri nerede ilan edilirse edilsin, doğruyu yapmayı içtenlikle arzulayanlar Kutsal Yazılar’ı gayretle araştırmaya yönlendirilir. Bu dünyanın tarihinin son sahnelerinde, kendilerine sınayıcı gerçekler bildirilenler, Berea’dakilerin örneğini izleyip her gün Kutsal Yazılar’ı inceleyerek ve kendilerine ulaştırılan mesajları Tanrı’nın sözüyle karşılaştırarak hareket etselerdi, bugün Tanrı’nın yasasının buyruklarına sadık çok sayıda kişi bulunurdu; oysa şimdi bunların sayısı görece azdır. Ancak Kutsal Yazılar’dan popüler olmayan gerçekler sunulduğunda, birçoğu bu araştırmayı yapmayı reddeder. Kutsal Yazılar’ın açık öğretilerini çürütemeseler de, sunulan kanıtları incelemeye karşı son derece isteksiz davranırlar. Bazıları, bu öğretiler gerçekten doğru olsa bile, yeni ışığı kabul edip etmemelerinin pek önemli olmadığını varsayar ve düşmanın canları yoldan çıkarmak için kullandığı hoşa giden masallara sarılır. Böylece zihinleri yanılgıyla körleşir ve gökle bağları kopar.
“All will be judged according to the light that has been given. The Lord sends forth His ambassadors with a message of salvation, and those who hear He will hold responsible for the way in which they treat the words of His servants. Those who are sincerely seeking for truth will make a careful investigation, in the light of God’s word, of the doctrines presented to them.” Acts of the Apostles, 231, 232.
"Herkes, kendisine verilmiş olan ışığa göre yargılanacaktır. Rab, kurtuluş mesajıyla elçilerini gönderir ve işitenleri, O’nun kullarının sözlerine nasıl davrandıkları konusunda sorumlu tutacaktır. Gerçeği içtenlikle arayanlar, kendilerine sunulan öğretileri Tanrı’nın sözünün ışığında dikkatle inceleyeceklerdir." Elçilerin İşleri, 231, 232.
There are “doctrines” which are the “truths of the gospel” and they need to be investigated. Some, (if not all) are “testing truths.” The Sabbath is an easy testing truth to understand. There are true and false doctrines. Some of the true doctrines present a test to those who hear them. There is also a type of truth that is designed for a certain period of time. These truths are called “present truth.”
Müjdenin "hakikatleri" olan "öğretiler" vardır ve bunların incelenmesi gerekir. Bunların bazıları (hepsi değilse de) "sınayıcı hakikatler"dir. Şabat Günü, anlaşılması kolay bir sınayıcı hakikattir. Doğru ve yanlış öğretiler vardır. Doğru öğretilerin bazıları, onları işitenler için bir sınama teşkil eder. Belirli bir dönem için belirlenmiş bir tür hakikat de vardır. Bu hakikatlere "şimdiki hakikat" denir.
“There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.
Tanrı'nın Sözü'nde birçok kıymetli hakikat vardır, fakat sürünün şimdi ihtiyaç duyduğu 'şimdiki hakikat'tir. Elçilerin, şimdiki hakikatin önemli noktalarından uzaklaşıp, sürüyü birleştirip ruhu kutsallaştırmayacak konular üzerinde durmalarının tehlikesini gördüm. Şeytan burada davaya zarar vermek için mümkün olan her fırsatı değerlendirecektir.
“But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.
"Ne var ki, kutsal yerin 2300 günle bağlantısı, Tanrı’nın buyrukları ve İsa’nın imanı gibi konular, geçmiş Advent hareketini açıklamaya ve bugünkü konumumuzun ne olduğunu göstermeye, şüphe edenlerin imanını sağlamlaştırmaya ve görkemli geleceğe kesinlik kazandırmaya tamamen uygundur. Sık sık gördüm ki bunlar, habercilerin üzerinde durması gereken başlıca konulardı." Erken Yazılar, 63.
Adventists often employ this passage to avoid what it actually states. They argue that all which should be emphasized in our messages of “present truth” is the sanctuary, the 2300 days, the commandments and the faith of Jesus. They make this claim to avoid what is identified about these four subjects.
Adventistler bu pasajı çoğu zaman gerçekte ne söylediğini görmezden gelmek için kullanırlar. "Şimdiki hakikat" mesajlarımızda vurgulanması gerekenin yalnızca kutsal yer, 2300 gün, buyruklar ve İsa’nın imanı olduğunu savunurlar. Bu iddiayı, bu dört konuyla ilgili olarak ortaya konanlardan kaçınmak için öne sürerler.
The purpose of these four great truths is that they have been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future.” These four present truth doctrines are designed to show that the beginning of Adventism (the past Advent movement) illustrates the end of Adventism (our present position). Those four primary doctrines are “calculated perfectly” to explain the principle that the end is illustrated by the beginning. According to this passage of inspiration, this is the “present truth” that the “flock needs now.”
Bu dört büyük gerçeğin amacı, onların "geçmişteki Advent hareketini açıklamak ve mevcut konumumuzun ne olduğunu göstermek, şüphe edenlerin imanını sağlamlaştırmak ve görkemli geleceğe dair kesinlik sağlamak için mükemmel şekilde hesaplanmış" olmalarıdır. Bu dört "şimdiki hakikat" öğretisi, Adventizmin başlangıcının (geçmiş Advent hareketi) Adventizmin sonunu (mevcut konumumuz) örneklediğini göstermek üzere tasarlanmıştır. Bu dört temel öğreti, sonun başlangıç tarafından örneklendiği ilkesini açıklamak için "mükemmel şekilde hesaplanmıştır". Bu ilhamlı pasaj uyarınca, bu, "sürünün şimdi ihtiyaç duyduğu" "şimdiki hakikat"tir.
Ancient Israel is the beginning of Israel and modern Israel is the end. Ancient literal Israel typified the Seventh-day Adventist people from the time of the end in 1798, until the Sunday law. Before the first coming of Christ “present truth” was unseen by the Jews, for they were blind (Laodicean) due to their dependence upon customs and traditions.
Eski İsrail, İsrail’in başlangıcıdır; modern İsrail ise sonudur. Eski, harfî İsrail, 1798’de başlayan zamanın sonundan Pazar yasasına kadar Yedinci Gün Adventist halkının tipiydi. Mesih’in ilk gelişinden önce, "şimdiki hakikat" Yahudiler tarafından görülmüyordu; çünkü örf ve adetlere olan bağımlılıkları nedeniyle kördüler (Laodikyalı).
“We want to understand the time in which we live. We do not half understand it. We do not half take it in. My heart trembles in me when I think of what a foe we have to meet, and how poorly we are prepared to meet him. The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, have been presented before me again and again to illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ—how the enemy sought every occasion to take control of the minds of the Jews, and today he is seeking to blind the minds of God’s servants, that they may not be able to discern the precious truth.” Selected Messages, book 2, 406.
"İçinde yaşadığımız zamanı anlamak istiyoruz. Onu yarı yarıya bile anlamıyoruz. Onu yarı yarıya bile kavramıyoruz. Nasıl bir düşmanla karşılaşmak zorunda olduğumuzu ve ona karşı ne kadar yetersiz hazırlandığımızı düşündüğümde içimde yüreğim titriyor. İsrailoğullarının sınamaları ve Mesih'in ilk gelişinden hemen önceki tutumları, Tanrı halkının Mesih'in ikinci gelişinden önceki deneyimlerindeki durumunu göstermek için bana tekrar tekrar sunuldu — düşmanın Yahudilerin zihinlerini ele geçirmek için her fırsatı kolladığı gibi, bugün de Tanrı'nın hizmetkârlarının zihinlerini körleştirmeye çalışıyor ki değerli gerçeği ayırt edemesinler." Seçilmiş Mesajlar, kitap 2, 406.
According to our next reference, the Jews had lost sight of the “original truth of God,” and that original truth for the Jews was the history of the deliverance from Egypt. The history of that deliverance was their original truth, it was the truth they were instructed to teach their children throughout their generations. They failed, as has Adventism. In order to present the truth to the blinded Jews, Jesus placed truth into a framework.
Bir sonraki kaynağımıza göre, Yahudiler Tanrı’nın "asıl gerçeğini" gözden yitirmişlerdi ve Yahudiler için o asıl gerçek, Mısır’dan kurtuluşun tarihiydi. Bu kurtuluşun tarihi onların asıl gerçeğiydi; nesiller boyunca çocuklarına öğretmeleri emredilen gerçek buydu. Başarısız oldular; Adventizm de öyle. Körleşmiş Yahudilere gerçeği sunmak için İsa gerçeği bir çerçeveye oturttu.
“In the time of the Saviour, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Saviour came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the frame-work of truth. What would the Saviour do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error.
Kurtarıcı’nın zamanında, Yahudiler hakikatin kıymetli cevherlerini gelenek ve efsanenin enkazıyla öylesine örtmüşlerdi ki, doğruyu yanlıştan ayırt etmek imkânsız hâle gelmişti. Kurtarıcı, hurafenin ve kökleşmiş yanlışların enkazını temizlemek ve Tanrı’nın sözünün cevherlerini hakikatin çerçevesine yerleştirmek için geldi. Şimdi, Yahudilere geldiği gibi bize gelseydi, Kurtarıcı ne yapardı? Gelenek ve merasimin enkazını temizlemede benzer bir işi yapmak zorunda kalırdı. Bu işi yaptığında Yahudiler çok rahatsız oldular. Tanrı’nın asıl hakikatini gözden kaçırmışlardı, ama Mesih onu yeniden gözler önüne serdi. Tanrı’nın kıymetli hakikatlerini hurafelerden ve yanılgılardan özgürleştirmek bizim görevimizdir.
“Glorious truths have been buried out of sight, and have been made lusterless and unattractive by error and superstition. Jesus reveals the light of God, and brings forth the beautiful radiance of the truth in all its divine glory. The minds of the honest are filled with admiration. Their hearts are attracted in holy affections toward him who brought forth the jewels of truth and displayed them to their understanding.
Görkemli hakikatler gözlerden uzaklara gömülmüş, yanılgı ve batıl inançlar yüzünden ışıltısını yitirip cazibesiz hâle gelmişti. İsa, Tanrı’nın ışığını açığa çıkarır ve gerçeğin güzel ışıltısını tüm ilahî görkemiyle ortaya koyar. Dürüstlerin zihinleri hayranlıkla dolar. Yürekleri, gerçeğin mücevherlerini ortaya çıkarıp onları anlayışlarına sunan O’na kutsal bir sevgiyle yönelir.
“The Jews understood some portion of the truth, and taught some part of the word of God; but they did not comprehend the far-reaching nature of the law of God. Christ swept away the rubbish of tradition, and displayed the real kernel and heart of the purposes of God. When he did this, they became exasperated beyond control. They circulated false reports from one town to another that Christ was destroying the work of God. But while Jesus did away with the old forms, he re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth. This was the work our Saviour did; and now what shall we do? Shall we not work in harmony with Christ? Shall we be ruled by hearsay? Shall we let our own imaginings hide from us the light of God? We are to read attentively, to hear understandingly, and to teach others also the things we have learned. We must be constantly hungering for the bread of life, constantly seeking for the living water and the snow of Lebanon, that we may be able to lead the people to the living, cooling waters of the Fountain of truth.” Review and Herald, June 4, 1889.
Yahudiler hakikatin bir kısmını anladılar ve Tanrı’nın sözünün bir bölümünü öğrettiler; fakat Tanrı’nın yasasının geniş kapsamlı doğasını kavrayamadılar. Mesih, geleneklerin çerçöpünü süpürüp attı ve Tanrı’nın amaçlarının gerçek özünü, kalbini ortaya koydu. Bunu yaptığında, çileden çıktılar. Mesih’in Tanrı’nın işini yok ettiği yönünde, bir kasabadan diğerine yalan haberler yaydılar. Ama İsa eski biçimleri ortadan kaldırırken, eski hakikatleri yeniden yerine koydu; onları hakikatin çerçevesi içine yerleştirdi. Onları birbiriyle uyumlu hale getirip birleştirerek, tam ve dengeli bir hakikat sistemi oluşturdu. Kurtarıcımızın yaptığı iş buydu; şimdi biz ne yapacağız? Mesih’le uyum içinde çalışmayacak mıyız? Rivayetlerle mi yönetileceğiz? Kendi kuruntularımızın Tanrı’nın ışığını bizden gizlemesine izin mi vereceğiz? Dikkatle okumalı, anlayarak işitmeli ve öğrendiklerimizi başkalarına da öğretmeliyiz. Yaşam ekmeğine sürekli aç olmalı, yaşayan suyu ve Lübnan’ın karını sürekli aramalıyız ki, halkı Hakikatin Pınarı’nın canlı, serinleten sularına götürebilelim. Review and Herald, 4 Haziran 1889.
At his first coming Jesus “re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth.” Jesus used the history at the beginning of ancient Israel in order to reestablish the old truths, and He did so by matching those truths (by topic) and joining them together (in parallel, line upon line). He did so for the purpose of freeing the Jews of the customs and traditions that had blinded them. That history was the ending history of literal Israel.
İlk gelişinde İsa, “eski hakikatleri yeniden tesis etti, onları hakikatin çerçevesine yerleştirerek. Onları eşleştirip birbirine bağladı ve tam ve simetrik bir hakikat sistemi oluşturdu.” İsa, eski hakikatleri yeniden tesis etmek için kadim İsrail’in başlangıç dönemindeki tarihi kullandı ve bunu, bu hakikatleri (konu bazında) eşleştirip (paralel olarak, satır üzerine satır) birbirine bağlayarak yaptı. Bunu, kendilerini kör etmiş olan örf ve geleneklerden Yahudileri özgür kılmak amacıyla yaptı. O tarih, harfî İsrail’in son dönemiydi.
Adventism is repeating the history of ancient Israel’s ending, and the framework to place the truth into in order to remove the Laodicean blindness of tradition and custom is accomplished now as when Christ interacted with the Jews. The “old truths” are to be placed into the “framework” of truth, in order to bring prophetic lines together with other prophetic lines, “line upon line” in parallel for the purpose of possibly freeing a Laodicean from their blindness. Christ is our example, in all things.
Adventizm, eski İsrail’in son dönemindeki tarihi tekrarlıyor ve gelenek ve görenekten kaynaklanan Laodikya körlüğünü ortadan kaldırmak için gerçeği içine yerleştireceğimiz çerçeve, Mesih’in Yahudilerle etkileşime girdiği dönemde olduğu gibi bugün de kurulmaktadır. “Eski gerçekler”, peygamberlik çizgilerini diğer peygamberlik çizgileriyle, “çizgi üzerine çizgi” şeklinde paralel olarak bir araya getirmek için gerçeğin “çerçevesi”ne yerleştirilmelidir; amaç, mümkünse bir Laodikyalıyı körlüğünden özgür kılmaktır. Mesih her şeyde bizim örneğimizdir.
There are truths in the Bible which are identified as doctrine, and “there are many wonderful truths,” but there is also “present truth” which is a “test to the people of” the “generation” living when the truth is revealed. Prophetically this happens in the fourth generation of Adventism, and the “present truth” “which is a test for this generation” was not a test for early generations of Adventism.
Kutsal Kitap'ta öğreti olarak tanımlanan hakikatler vardır ve "pek çok harika hakikat vardır," ancak ayrıca hakikat açığa çıkarıldığında yaşayan "neslin" "insanları için bir imtihan" olan "şimdiki hakikat" de vardır. Kehaneten bu, Adventizmin dördüncü neslinde gerçekleşir ve "bu nesil için bir imtihan olan" "şimdiki hakikat", Adventizmin ilk nesilleri için bir imtihan değildi.
“There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.
Kutsal Yazılar’da anlaşılması güç bazı şeyler vardır ve Petrus’un ifadesiyle, bilgisiz ve kararsız olanlar bunları kendi yıkımlarına olacak şekilde çarpıtırlar. Bu yaşamda Kutsal Yazılar’daki her pasajın anlamını açıklayamayabiliriz; ancak pratik gerçeğin hayati noktaları gizem perdesiyle örtülmeyecektir. Tanrı’nın takdiriyle, dünyanın o zamana ilişkin gerçekle sınanacağı zaman geldiğinde, zihinler O’nun Ruhu tarafından Kutsal Yazılar’ı araştırmaya, hatta oruç ve duayla, harekete geçirilecek; ta ki halka halka ortaya çıkarılıp kusursuz bir zincirde birleştirilinceye kadar. Canların kurtuluşunu doğrudan ilgilendiren her olgu öylesine açık kılınacaktır ki kimsenin yanılmasına ya da karanlıkta yürümesine gerek kalmayacaktır.
“As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.
Peygamberlik zincirini izledikçe, zamanımıza ilişkin açığa çıkarılan gerçek açıkça görülmüş ve açıklanmıştır. Yararlanmakta olduğumuz ayrıcalıklardan ve yolumuzu aydınlatan ışıktan sorumluyuz. Geçmiş kuşaklarda yaşayanlar, kendilerine parlamasına izin verilen ışıktan sorumluydular. Zihinleri, onları sınayan Kutsal Yazıların farklı noktalarıyla meşgul oldu. Ama bizim anladığımız gerçekleri anlamadılar. Sahip olmadıkları ışık için sorumlu değillerdi. Onların da bizim gibi Kutsal Kitapları vardı; ancak bu dünyanın tarihinin kapanış sahneleriyle ilgili özel gerçeğin açığa çıkarılma zamanı, yeryüzünde yaşayacak son kuşaklar dönemidir.
“Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume two, 692, 693.
“Özel hakikatler, her neslin içinde bulunduğu koşullara göre uyarlanmıştır. Bu neslin insanları için bir sınav olan şimdiki hakikat, çok eski nesillerin insanları için bir sınav değildi. Dördüncü emrin Sebt Günü’yle ilgili olarak şimdi üzerimize parlayan ışık geçmişteki nesillere verilmiş olsaydı, Tanrı onları o ışık nedeniyle sorumlu tutardı.” Tanıklıklar, ikinci cilt, 692, 693.
For those who may wish to deny that there are four generations in the history of Adventism I would point you to Habakkuk’s Tables. A very simple way to understand this fact is that the name Laodicea, means a people judged. The beginning of Adventism announced the opening of the judgment and the end of Adventism announces the close of judgment. The close of judgment takes place in the third and fourth generations.
Adventizm tarihinde dört kuşak bulunduğunu inkâr etmek isteyebilecek olanlara Habakkuk'un Tablolarına işaret ederim. Bu gerçeği anlamanın çok basit bir yolu, Laodikya adının “yargılanan bir halk” anlamına gelmesidir. Adventizm'in başlangıcı yargının açılmasını ilan etti ve Adventizm'in sonu yargının kapanmasını ilan eder. Yargının kapanması üçüncü ve dördüncü kuşaklarda gerçekleşir.
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.
Kendin için oyma put yapmayacaksın; yukarıda gökte olanın, aşağıda yeryüzünde olanın ya da yerin altındaki sularda olanın hiçbir suretini yapmayacaksın. Onlara eğilmeyecek ve onlara hizmet etmeyeceksin; çünkü ben, Tanrın Rab, kıskanç bir Tanrıyım: Babaların suçunun cezasını, benden nefret edenlerin çocuklarına, üçüncü ve dördüncü kuşaklara kadar veririm; ama beni seven ve buyruklarımı tutan binlercesine merhamet gösteririm. Çıkış 20:4-6.
At the close of judgment, the final generation of Laodicean (a people judged) Adventism will be judged and spewed out of the mouth of the Lord, as was ancient Israel at the destruction of Jerusalem. Biblical doctrines, are truths, and there are also testing truths and then there are present truths. Present truth is always a testing truth, but it identifies a testing truth specially designed for the generation that is currently living. The fact of the matter though, is more likely to be that any truth from God’s word which we choose to reject, has just become a testing truth that we just failed.
Yargının sonunda, Laodikya (yargılanmış bir halk) Adventizminin son nesli yargılanacak ve Yeruşalim’in yıkımı sırasında eski İsrail’in olduğu gibi Rabbin ağzından kusulacaktır. Kutsal Kitap öğretileri gerçektir; ayrıca sınayıcı gerçekler vardır ve bir de şimdiki gerçekler vardır. Şimdiki gerçek her zaman sınayıcı bir gerçektir; ancak, hâlen yaşayan nesil için özel olarak tasarlanmış sınayıcı bir gerçeği tanımlar. Bununla birlikte işin gerçeği şu ki, Tanrı’nın sözündeki, reddetmeyi seçtiğimiz herhangi bir gerçek, az önce başarısız olduğumuz bir sınayıcı gerçek haline gelmiştir.
Jesus is the word of God, and He is the truth. He informed Pilate the reason He “came” “into the world,” was to “bear witness unto the truth,” and that everyone that heard His voice, “is of the truth.” The word “truth” that Pilate and Jesus spoke of comes from a Hebrew word that is translated as “truth” and is found one hundred and twenty-seven times in the Old Testament. That Hebrew word (H571) is translated into various English words, but it is translated ninety-two times as “truth” in the Old Testament. It is one of those words that is profoundly powerful, on many levels.
İsa Tanrı’nın sözüdür ve O gerçektir. Dünyaya "geldiğinin" sebebinin "gerçeğe tanıklık etmek" olduğunu ve sesini işiten herkesin "gerçeğe ait" olduğunu Pilatus’a bildirdi. Pilatus ve İsa’nın sözünü ettikleri "gerçek" sözcüğü, "gerçek" diye çevrilen ve Eski Antlaşma’da yüz yirmi yedi kez geçen bir İbranice kelimeden gelir. Bu İbranice kelime (H571) İngilizcede çeşitli kelimelere çevrilir, ancak Eski Antlaşma’da doksan iki kez "gerçek" olarak çevrilmiştir. Bu, pek çok düzeyde son derece güçlü olan kelimelerden biridir.
The word translated as “truth” in the Old Testament consists of three Hebrew letters, and with Hebrew letters, the letters have their own definition, so the word that is created from the letters blends the combined meanings of each letter to produce the ultimate meaning of the word. The word “truth” is made up of three Hebrew letters, the first letter of the Hebrew alphabet, a letter in the middle and the last letter of the Hebrew alphabet. “Truth” in the Old Testament is represented by the first and the last letters of the alphabet, with a letter in the middle!
Eski Ahit’te "hakikat" diye çevrilen kelime üç İbrani harften oluşur ve İbrani dilinde harflerin kendilerine özgü anlamları vardır; bu nedenle harflerden oluşan kelime, her harfin anlamlarını bir araya getirerek kelimenin nihai anlamını oluşturur. "Hakikat" kelimesi üç İbrani harften oluşur: İbrani alfabesinin ilk harfi, ortadaki bir harf ve İbrani alfabesinin son harfi. Eski Ahit’te "hakikat", ortada bir harf olmak üzere alfabenin ilk ve son harfleriyle temsil edilir!
This is the definition of the biblical “rule of first mention.” The first time a subject is presented is the most significant reference for the word, which is a seed, and it contains all the DNA necessary to produce the entire story. The second most important reference in the “rule of first mention” is the last reference, for that is where all the stories that arise between the beginning and ending are tied together. “In the Revelation all the books of the Bible meet and end,” and Revelation is the last book of the Bible.
Kutsal Kitap’taki "ilk bahsedilme kuralı"nın tanımı budur. Bir konunun ilk kez ele alınışı, kelime için en önemli atıftır; o kelime bir tohumdur ve bütün öyküyü ortaya çıkarmak için gereken tüm DNA’yı içerir. "İlk bahsedilme kuralı"ndaki ikinci en önemli atıf ise son atıftır; çünkü başlangıç ile son arasında ortaya çıkan bütün öykülerin birbirine bağlandığı yer orasıdır. "Vahiy’de Kutsal Kitap’ın bütün kitapları buluşur ve sona erer," ve Vahiy Kutsal Kitap’ın son kitabıdır.
The Hebrew word “truth” we are considering begins with the letter “Aleph” the thirteenth character is “Mem” and the twenty-second and last letter is “Tav.” Of course, there are various nuances to the definitions of these letters depending upon which linguist you turn to for the definition but the general definitions are very informative.
Ele aldığımız İbranice "truth" kelimesi "Aleph" harfiyle başlar; on üçüncü harfi "Mem", yirmi ikinci ve son harfi ise "Tav"dır. Elbette, tanım için hangi dilbilimciye başvurduğunuza bağlı olarak bu harflerin tanımlarında çeşitli nüanslar vardır, ancak genel tanımlar oldukça bilgilendiricidir.
א (Aleph): First letter of the Hebrew alphabet, and it is often associated with the unity, and represents the Divine and the eternal, symbolizing the connection between God and creation.
א (Alef): İbranice alfabesinin ilk harfidir ve genellikle birlikle ilişkilendirilir; ilahî olanı ve ebedî olanı temsil eder, Tanrı ile yaratılış arasındaki bağlantıyı simgeler.
מ (Mem): Thirteenth letter of the Hebrew alphabet and is often associated with water.
מ (Mem): İbranice alfabesinin on üçüncü harfidir ve genellikle suyla ilişkilendirilir.
ת (Tav): Last letter of the Hebrew alphabet, and it carries the meaning of “mark” or “sign.” It is often associated with the concept of completion or the “seal” of creation. In ancient Hebrew, the letter Tav had the shape of a cross.
ת (Tav): İbrani alfabesinin son harfi olup 'damga' veya 'işaret' anlamına gelir. Genellikle tamamlanma kavramı ya da yaratılışın 'mührü' ile ilişkilendirilir. Eski İbranicede Tav harfi haç şeklindeydi.
The Hebrew word translated as “truth” that we are considering is made up of three letters, that together represent the everlasting gospel. What? This is easily recognized if you understand that the three angels’ messages are the everlasting gospel. It is recognizable because the definitions of these three letters represent the three angels’ message.
Ele aldığımız, "gerçek" olarak çevrilen İbranice kelime üç harften oluşur; bu harfler birlikte sonsuz müjdeyi temsil eder. Ne? Üç meleğin mesajlarının sonsuz müjde olduğunu anlarsanız, bu kolayca anlaşılır. Çünkü bu üç harfin anlamları, üç meleğin mesajını temsil eder.
The first angel of Revelation fourteen identifies the everlasting gospel and then tells the entire world to “fear God” and glorify Him through worshipping the Creator. The definition of (Aleph) the first of those three letters is “the Divine, Eternal God, and as mankind’s Creator, the God that men should reverently fear and worship.”
Vahiy 14'ün birinci meleği sonsuz müjdeyi tanımlar ve sonra bütün dünyaya "Tanrı'dan korkun" diyerek, Yaratıcı'ya tapınarak O'nu yüceltmelerini söyler. Bu üç harften birincisi olan (Aleph)'in tanımı şöyledir: "ilahi, ebedi Tanrı ve insanlığın Yaratıcısı olarak, insanların saygıyla korkup tapınması gereken Tanrı."
Aleph represents the first angel’s message.
Aleph, ilk meleğin mesajını temsil eder.
The second angel’s message calls men out of Babylon, marks when the Holy Spirit is poured out and identifies the rebellion of Babylon. The definition of (Mem) is associated with water, (symbol of the outpouring of the Spirit) and it is the thirteenth number of the alphabet, the number thirteen being a symbol of rebellion, thus identifying Babylon. Mem represents the second angel’s message.
İkinci meleğin mesajı insanları Babil'den çıkmaya çağırır, Kutsal Ruh'un döküldüğü zamanı işaret eder ve Babil'in isyanını tanımlar. (Mem)'in tanımı suyla ilişkilidir (Ruh'un dökülüşünün sembolü) ve alfabenin on üçüncü harfidir; on üç sayısı isyanın bir sembolü olduğundan, böylece Babil'i tanımlar. Mem, ikinci meleğin mesajını temsil eder.
The third angel warns men against receiving the mark of the beast, identifies two classes of worshippers and God’s wrath. The definition of (Tav) is that it represents a “mark,” (the mark of the beast) it represents the seal of creation (the seal of God). The letter itself is shaped as the cross. Tav represents the third angel’s message.
Üçüncü melek, insanların canavarın işaretini almamaları konusunda uyarır; tapınanların iki sınıfını ve Tanrı’nın gazabını tanımlar. Tav’ın tanımı, bir "işaret"i temsil etmesidir (canavarın işareti); ayrıca yaratılışın mührünü (Tanrı’nın mührünü) temsil eder. Harfin kendisi haç biçimindedir. Tav, üçüncü meleğin mesajını temsil eder.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.
Halkının alınlarına konulan yaşayan Tanrı'nın mührü nedir? Bu, meleklerin okuyabildiği, fakat insan gözlerinin okuyamadığı bir işarettir; çünkü yıkım meleği bu kurtuluş işaretini görmelidir. Anlayışlı zihin, Rab'bin evlat edindiği oğullar ve kızlarda Calvary'deki çarmıhın işaretini görmüştür. Tanrı'nın yasasına karşı gelmenin günahı ortadan kaldırılmıştır. Üzerlerinde düğün giysisi vardır ve Tanrı'nın bütün buyruklarına itaatkâr ve sadıktırlar.
“The Lord will not excuse those who know the truth if they do not in word and deed obey His commands.” Maranatha, 243.
"Rab, gerçeği bilenleri, sözleriyle ve davranışlarıyla O'nun buyruklarına itaat etmezlerse mazur görmeyecektir." Maranatha, 243.
The Hebrew word translated as “truth” consist of three letters that each have their own definitions. Those three definitions are also the definitions of the three angels’ messages. They are also the definitions of the first angel’s message, for the first angel’s message was the message at the beginning of Adventism and the third angel’s message is the message at the end of Adventism. Because Jesus illustrates the end with the beginning, the first angel possesses all the prophetic waymarks of the third angel’s message. In doing so, the definition of the three Hebrew letters become symbols of not only the third angel’s message, but also symbols of the first angel’s message.
"Gerçek" diye çevrilen İbranice kelime, her birinin kendine özgü anlamı olan üç harften oluşur. Bu üç anlam, üç meleğin mesajlarının da anlamlarıdır. Ayrıca birinci meleğin mesajının da anlamlarıdır; çünkü birinci meleğin mesajı Adventizmin başlangıcındaki mesajdı ve üçüncü meleğin mesajı Adventizmin sonundaki mesajdır. İsa sonu başlangıçla örneklediği için, birinci melek üçüncü meleğin mesajının tüm peygamberî yol işaretlerine sahiptir. Böylece, bu üç İbranice harfin anlamları yalnızca üçüncü meleğin mesajının değil, aynı zamanda birinci meleğin mesajının da sembolleri hâline gelir.
John in the Revelation was told to write the things which then were, and in so doing he would simultaneously be writing the things that would be in the future. He recorded the beginning to illustrate the end. In no uncertain terms, Seventh-day Adventists have been informed to study and proclaim the message of the Millerites, which is the message of the first angel. In studying and proclaiming those truths and that history we shall be proclaiming the third angel’s message and repeating the history of the first angel.
Vahiy kitabında Yuhanna’ya, o zaman var olan şeyleri yazması söylendi; ve böyle yapmakla aynı zamanda gelecekte olacak şeyleri de yazmış olacaktı. Sonu göstermek için başlangıcı kayda geçirdi. Hiçbir belirsizliğe yer bırakmayacak şekilde, Yedinci Gün Adventistlerine Milleritlerin mesajını, ki bu birinci meleğin mesajıdır, incelemeleri ve ilan etmeleri gerektiği bildirilmiştir. Bu hakikatleri ve o tarihi inceleyip ilan etmekle, üçüncü meleğin mesajını ilan etmiş ve birinci meleğin tarihini tekrarlamış olacağız.
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
"Tanrı bize yeni bir mesaj vermiyor. 1843 ve 1844 yıllarında bizi diğer kiliselerden çıkaran mesajı ilan etmeliyiz." Review and Herald, 19 Ocak 1905.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
"1840-1844 arasında verilen bütün mesajlar, yönünü kaybetmiş pek çok insan olduğu için, şimdi kuvvetle vurgulanmalıdır. Mesajlar bütün kiliselere gitmelidir." Manuscript Releases, 21. cilt, 437.
“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.
"1841, '42, '43 ve '44 yıllarında aldığımız hakikatler şimdi incelenip ilan edilmelidir." Manuscript Releases, cilt 15, 371.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
Uyarı geldi: 1842, 1843 ve 1844’te mesaj geldiğinden beri üzerine inşa ettiğimiz imanın temelini sarsacak hiçbir şeyin aramıza girmesine izin verilmeyecek. Ben bu mesajın içindeydim ve o zamandan beri Tanrı’nın bize verdiği ışığa sadık kalarak dünyanın önünde durdum. Rab’bi içten dualarla gün be gün ararken ışık aradığımız o süreçte ayaklarımızın konduğu platformdan ayaklarımızı çekmeye niyetli değiliz. Tanrı’nın bana verdiği ışıktan vazgeçebileceğimi mi sanıyorsunuz? O, Çağların Kayası gibi olmalıdır. Verildiği günden beri bana rehberlik ediyor. Review and Herald, 14 Nisan 1903.
The message of the first angel and the history where that message was presented parallels and illustrates our current history—with some prophetic caveats. Both those histories are also represented by the three letters employed by the Divine linguist to form the word “truth.” And that word “truth” represents the everlasting gospel.
Birinci meleğin mesajı ve o mesajın sunulduğu tarihsel dönem, bazı peygamberî çekincelerle, bugünkü tarihimizle paralellik gösterir ve onu tasvir eder. Bu iki tarih, ilahî dilbilimcinin "hakikat" kelimesini oluşturmak için kullandığı üç harfle de temsil edilir. Ve o "hakikat" sözcüğü ebedî müjdeyi temsil eder.
The history of the Millerites at the beginning of Adventism, represents the first angel and the history at the end of Adventism that is represented by the third angel are parallel histories, but they contain some differences.
Adventizmin başlangıcındaki Milleritlerin tarihi (birinci meleği temsil eden) ile Adventizmin sonundaki, üçüncü melek tarafından temsil edilen tarih paralel tarihlerdir, ancak aralarında bazı farklılıklar vardır.
The first angel announces the opening of the judgment and the third angel announces the close of the judgment. The prophetic structure upon which the history of Adventism unfolded is identical both in its beginning history and in its ending. Either end can be shown to follow the three steps of the three angels as they arrive in history. And those three angels are also those three letters. Therefore, the prophetic sequence of events at both ends of Adventism are based upon the three steps of the three angels, which are waymarks that are also represented by those three Hebrew letters that create the word “truth.”
Birinci melek yargının açılışını, üçüncü melek ise yargının kapanışını ilan eder. Adventizm tarihinin üzerinde şekillendiği peygamberliksel yapı, hem başlangıcında hem de sonunda aynıdır. Her iki uçta da, üç melek tarihe girdiklerinde onların üç adımının izlendiği gösterilebilir. Ve o üç melek aynı zamanda o üç harftir. Bu nedenle, Adventizmin her iki ucundaki peygamberliksel olaylar dizisi, üç meleğin üç adımına dayanır; bunlar, “hakikat” kelimesini oluşturan o üç İbrani harfle de temsil edilen yol işaretleridir.
Alpha is the beginning of Adventism, Omega the end of Adventism and the letter in the middle, being the thirteenth letter, thus identifies the rebellion of Adventism from its beginning unto its end.
Alfa Adventizmin başlangıcıdır, Omega Adventizmin sonudur ve ortadaki harf, on üçüncü harf olduğu için, Adventizmin başından sonuna kadar olan isyanını tanımlar.
We are instructed about where God’s way is:
Bize Tanrı'nın yolunun nerede olduğu öğretiliyor:
Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God? Psalms 77:13.
Senin yolun, ey Tanrı, kutsal yerdedir: bizim Tanrımız kadar yüce bir Tanrı kimdir? Mezmurlar 77:13.
In the sanctuary we find that God’s way is the same three steps as the three angels’ messages. In the courtyard the fear of God leads one to make an offering and secure justification. In the holy place sanctification is represented by the prayer life represented by the altar of incense, the study life represented by the table of showbread and life of service represented by the candlesticks. The Most Holy Place represents judgment. When we possess the fear of God as represented in the first angel’s message, we seek justification at the foot of the cross, in the courtyard. When we are justified (made righteous) we walk in the newness of the sanctified life (growth in holiness) as represented by the holy place. The holy place represents the work of a Christian as accomplished by the Millerites during the second angel’s message accompanied by the Midnight Cry. Justified and sanctified we are prepared for the judgment represented by the Most Holy Place. Three sanctuary steps, representing among other things three theological terms—justification, sanctification and glorification and also representing the three angels’ messages, and of course also representing the first angel’s message and of course also representing the three letters that are employed to create the word “truth.”
Mabette, Tanrı’nın yolunun Üç Melek Mesajı’ndaki üç adımla aynı olduğunu görürüz. Avluda, Tanrı korkusu kişiyi bir sunu sunmaya ve aklanmayı elde etmeye yönlendirir. Kutsal Yer’de, kutsallaşma şu unsurlarla temsil edilir: buhur sunağıyla dua yaşamı, Sunulan Ekmekler Masası’yla öğrenim yaşamı ve kandillikle hizmet yaşamı. En Kutsal Yer yargıyı temsil eder. Birinci meleğin mesajında temsil edilen Tanrı korkusuna sahip olduğumuzda, aklanmayı haçın ayakları dibinde, avluda ararız. Aklanmış olduğumuzda (doğru kılındığımızda), Kutsal Yer’in temsil ettiği gibi kutsallaştırılmış yaşamın yeniliğinde (kutsallıkta büyüme) yürürüz. Kutsal Yer, Gece Yarısı Çığlığı eşliğindeki ikinci meleğin mesajı sırasında Milleritler tarafından yerine getirilen bir Hristiyan’ın hizmetini temsil eder. Aklanmış ve kutsallaşmış olarak, En Kutsal Yer’in temsil ettiği yargıya hazırlanırız. Mabetteki üç adım; diğer şeylerin yanı sıra üç teolojik terimi (aklanma, kutsallaşma ve yüceltilme) temsil eder ve ayrıca Üç Melek Mesajı’nı, ve elbette birinci meleğin mesajını, ve tabii ki “truth” kelimesini oluşturmak için kullanılan üç harfi de temsil eder.
In the courtyard of the sanctuary, we find all three steps as well. The first step into the sanctuary must illustrate the last step of the sanctuary, just as the first angel parallels the third angel. The first step in the courtyard is the slaying of the offering, representing justification. The second step is the laver where the fat (sin) is removed and the offering cleansed before the final steps. The water of the laver is a characteristic of the second step. The third step is the actual burnt offering, which typified Christ on the cross where judgment was accomplished. The same three steps are in the first step of the sanctuary, just as the same three steps are in the first angel’s message. The principle of alpha and omega is within the sanctuary, as it is in the three angels’ messages, as it is in the letters forming the word “truth.”
Mabedin avlusunda da üç adımın hepsini buluruz. Mabede atılan ilk adım, tıpkı birinci meleğin üçüncü meleğe paralel olması gibi, mabedin son adımını göstermelidir. Avludaki ilk adım, aklanmayı temsil eden kurbanın kesilmesidir. İkinci adım, yağın (günahın) çıkarıldığı ve sununun nihai adımlardan önce temizlendiği yıkanma kazanıdır. Yıkanma kazanının suyu, ikinci adımın ayırt edici özelliğidir. Üçüncü adım ise, yargının yerine getirildiği çarmıhta Mesih’i simgeleyen asıl yakmalık sunudur. Aynı üç adım, mabedin ilk adımında da vardır; tıpkı aynı üç adımın birinci meleğin mesajında bulunması gibi. Alfa ve Omega ilkesi, mabedin içinde olduğu gibi, üç meleğin mesajlarında ve "hakikat" kelimesini oluşturan harflerde de mevcuttur.
The 2300-year prophecy possesses the identical structure. The prophecy began with three decrees and ended at the arrival of the third angel’s message on October 22, 1844. The prophecy sets forth five prophetic lines and the history at the beginning of the 2300-year prophecy represents the ending history of each of those five prophecies. The beginning and ending of the complete 2300-year prophecy has three decrees, and it ends with three messages.
2300 yıllık peygamberlik aynı yapıya sahiptir. Peygamberlik üç fermanla başladı ve 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin mesajının gelişinde sona erdi. Bu peygamberlik beş peygamberlik çizgisini ortaya koyar ve 2300 yıllık peygamberliğin başlangıcındaki tarih, bu beş peygamberliğin her birinin son dönemini temsil eder. Tam 2300 yıllık peygamberliğin başlangıcında üç ferman vardır ve üç mesajla sona erer.
The beginning of the prophecy in 457 BC took place in troublous times and provided for the Jews to return and rebuild the temple and city. In agreement with the prediction, 49 years later after the work that was started in 457 BC, it was finished in troublous times. The beginning of the 49 years illustrates the end of the 49 years.
MÖ 457’deki peygamberlik sözünün başlangıcı sıkıntılı zamanlarda gerçekleşti ve Yahudilerin geri dönüp tapınağı ve şehri yeniden inşa etmelerini öngördü. Peygamberlik sözüne uygun olarak, MÖ 457’de başlatılan çalışma 49 yıl sonra sıkıntılı zamanlarda tamamlandı. 49 yılın başlangıcı, 49 yılın sonunu gösterir.
457 BC marks the beginning of the prophecy that identifies the anointing of Christ at His baptism. His anointing marked the beginning of His work in gathering together a people to be citizens of New, not Old Jerusalem, just as ancient Israel was gathered to re-build literal Jerusalem in 457 BC.
MÖ 457, Mesih’in vaftizinde meshedildiğini belirleyen peygamberlik sözünün başlangıcını işaret eder. Meshedilişi, Eski değil Yeni Yeruşalim’in vatandaşları olacak bir halkı bir araya toplama yönündeki hizmetinin başlangıcını işaret etti; tıpkı kadim İsrail’in MÖ 457’de fiziksel Yeruşalim’i yeniden inşa etmek üzere bir araya toplanması gibi.
457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when Christ would be crucified. Sister White lines the history of the cross up with the Great Disappointment of October 22, 1844, and she also aligns the history of the Red Sea crossing up with the Great Disappointment. In 457 BC there was a disappointment which typified the disappointment of the Hebrews at the Red Sea, the Great disappointment for Adventists, the disappointment of disciples at the cross and of Ezra in 457 BC.
MÖ 457, ayrıca Mesih’in ne zaman çarmıha gerileceğini belirleyen peygamberliğin başlangıcını da işaret eder. Sister White, çarmıhın tarihini 22 Ekim 1844’teki Büyük Hayal Kırıklığı ile ilişkilendirir ve Kızıldeniz’den geçişin tarihini de Büyük Hayal Kırıklığı ile ilişkilendirir. MÖ 457’de, Kızıldeniz’de İbranilerin yaşadığı hayal kırıklığını, Adventistler için Büyük Hayal Kırıklığı’nı, öğrencilerin çarmıhta yaşadığı hayal kırıklığını ve Ezra’nın MÖ 457’deki hayal kırıklığını örnekleyen bir hayal kırıklığı yaşandı.
“Ezra had expected that a large number would return to Jerusalem, but the number who responded to the call was disappointingly small. Many who had acquired houses and lands had no desire to sacrifice these possessions. They loved ease and comfort and were well satisfied to remain. Their example proved a hindrance to others who otherwise might have chosen to cast in their lot with those who were advancing by faith.” Prophets and Kings, 612.
"Ezra, çok sayıda insanın Yeruşalim’e döneceğini ummuştu; ancak çağrıya karşılık verenlerin sayısı hayal kırıcı derecede azdı. Ev ve toprak edinmiş olanların birçoğu bu mülkleri feda etmeye niyetli değildi. Rahatlığı ve konforu seviyorlardı ve kalmaktan gayet memnundular. Örnekleri, aksi takdirde imanla ilerleyenlerle kader birliği yapmayı seçebilecek olan başkaları için de bir engel teşkil etti." Peygamberler ve Krallar, 612.
457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when ancient Israel would be divorced of God and the gospel would be taken to the Gentiles, marking the end of a special probationary time of 490 years especially for ancient Israel. 457 BC therefore marks the beginning of their probationary time and 34 AD marks the end of their probationary time, typifying that Adventism’s probationary time began in 1844 and ends at the Sunday law.
MÖ 457, aynı zamanda Tanrı’nın kadim İsrail’i ne zaman boşayacağını ve müjdenin uluslara götürüleceğini belirleyen peygamberliğin başlangıcını işaret eder; bu da özellikle kadim İsrail için 490 yıllık özel bir lütuf zamanının sonunu işaret eder. Dolayısıyla MÖ 457 onların lütuf zamanının başlangıcını, MS 34 ise lütuf zamanlarının sonunu işaret eder; bu da Adventizmin lütuf zamanının 1844’te başladığını ve Pazar yasasıyla sona erdiğini tipolojik olarak gösterir.
There are a few other internal time prophecies in the 2300-years prophecy, but they all possess the signature of Alpha and Omega. Their beginnings illustrate their endings.
2300 yıllık kehanetin içinde yer alan birkaç başka zaman kehaneti daha vardır, ancak hepsinde Alfa ve Omega’nın imzası vardır. Başlangıçları, sonlarını gösterir.
It is important to note that ancient Israel was made the depositaries of the law of God and that modern Israel was made not only the depositaries of His law, but also the depositaries of His prophecies. When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He made them the depositaries of the Ten Commandments as written on two tables of stone. When He entered into covenant with modern Israel in the Millerite history, He made them the depositaries of His prophetic word as represented upon the two tables of Habakkuk represented by the 1843 and 1850 pioneer charts. The beginning of ancient Israel illustrates the beginning of modern Israel.
Şunu not etmek önemlidir: eski İsrail, Tanrı’nın yasasının emanetçileri kılındı; modern İsrail ise yalnızca O’nun yasasının değil, aynı zamanda O’nun peygamberliklerinin de emanetçileri kılındı. Rab, eski İsrail’le antlaşmaya girdiğinde onlara iki taş levhaya yazılmış On Emir’i emanet etti. Millerci tarihte modern İsrail’le antlaşmaya girdiğinde ise, 1843 ve 1850 öncü çizelgelerinin temsil ettiği Habakkuk’un iki levhasında gösterildiği gibi, peygamberlik sözünü onlara emanet etti. Eski İsrail’in başlangıcı, modern İsrail’in başlangıcını örnekler.
“The Lord called out His people Israel, and separated them from the world, that He might commit to them a sacred trust. He made them the depositaries of His law; and He designed through them to preserve among men the knowledge of Himself. Through them the light of heaven was to shine out to the dark places of the earth, and a voice was to be heard appealing to all peoples to turn from their idolatry to serve the living and true God.
Rab, kendi halkı İsrail’i çağırdı ve onlara kutsal bir emanet tevdi edebilmek için onları dünyadan ayırdı. Onları kendi yasasının emanetçileri yaptı ve kendisi hakkındaki bilgiyi insanlar arasında onlar aracılığıyla korumayı amaçladı. Onlar aracılığıyla göğün ışığı yeryüzünün karanlık yerlerine parlayacaktı ve bütün halkları putperestliklerinden dönüp yaşayan ve gerçek Tanrı’ya hizmet etmeye çağıran bir ses işitilecekti.
“Had the Hebrews been true to their trust, they would have been a power in the world. God would have been their defense, and He would have exalted them above all other nations. His might and truth would have been revealed through them, and they would have stood forth under His wise and holy rule as an example of the superiority of His government over every form of idolatry. But they did not keep their covenant with God. They followed after the idolatrous practises of other nations; and instead of making their Creator’s name a praise in the earth, they brought it into contempt.
İbraniler kendilerine emanet edilen göreve sadık kalsalardı, dünyada bir güç olurlardı. Tanrı onların koruyucusu olurdu ve onları diğer tüm uluslardan üstün kılardı. Kudreti ve gerçeği onların aracılığıyla açığa çıkardı ve onlar O’nun bilge ve kutsal yönetimi altında, O’nun yönetiminin putperestliğin her türü üzerindeki üstünlüğüne bir örnek olarak öne çıkarlardı. Ama Tanrı’yla yaptıkları antlaşmaya sadık kalmadılar. Diğer ulusların putperest uygulamalarının peşinden gittiler; ve Yaratıcılarının adını yeryüzünde yüceltmek yerine, onu horluğa düşürdüler.
“Yet the purpose of God must be accomplished. The knowledge of His will must be given to the world. God brought the hand of oppression upon His people, and scattered them as captives among the nations. In affliction many of them repented of their transgressions, and sought the Lord. Thus scattered throughout the countries of the heathen, they spread abroad the knowledge of the true God.
Yine de Tanrı’nın amacı yerine gelmelidir. O’nun iradesine dair bilgi dünyaya ulaştırılmalıdır. Tanrı, halkının üzerine zulmün elini indirdi ve onları uluslar arasında esirler olarak dağıttı. Sıkıntı içinde birçoğu günahlarından tövbe etti ve Rab’bi aradı. Böylece putperestlerin ülkelerine dağılmış olarak, gerçek Tanrı’nın bilgisini her yere yaydılar.
“In this day, God has called His church, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth,—the messages of the first, second, and third angels,—He has separated a people from the churches and from the world, to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositories of His law, and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.
Bugün, Tanrı, kadim İsrail’i çağırdığı gibi, kilisesini yeryüzünde bir ışık olarak durmaya çağırmıştır. Gerçeğin güçlü satırı—birinci, ikinci ve üçüncü meleğin mesajları—aracılığıyla, onları Kendisine kutsal bir yakınlığa getirmek üzere bir halkı kiliselerden ve dünyadan ayırmıştır. Onları Kendi yasasının emanetçileri yapmış ve bu zamana ait peygamberliğin büyük gerçeklerini onlara emanet etmiştir. Kadim İsrail’e emanet edilen kutsal sözler gibi, bunlar da dünyaya iletilmesi gereken kutsal bir emanettir.
“Prophecy declares that the first angel would make his announcement to ‘every nation, and kindred, and tongue, and people.’ The warning of the third angel, which forms a part of the same threefold message, and is the message for this time, will be no less widespread. The banner on which is inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus,’ is to be raised aloft. The power of the first and second messages is to be intensified in the third. It is represented in the prophecy as being proclaimed with a loud voice by an angel flying in the midst of heaven, and it will command the attention of the world.
Peygamberlik, birinci meleğin duyurusunu "her ulusa, her oymağa, her dile ve her halka" yapacağını bildirir. Aynı üçlü bildirinin bir parçası olan ve bu zaman için verilen üçüncü meleğin uyarısı da en az onunki kadar yaygın olacaktır. Üzerinde "Tanrı'nın buyrukları ve İsa'nın imanı" yazılı olan sancak yükseğe kaldırılmalıdır. Birinci ve ikinci bildirilerin gücü üçüncüsünde daha da yoğunlaşacaktır. Bu bildiri, peygamberlikte göğün ortasında uçan bir melek tarafından yüksek sesle ilan edilirken tasvir edilir ve dünyanın dikkatini çekecektir.
“The most fearful threatening ever addressed to mortals is contained in the third angel’s message. That must be a terrible sin which calls down the wrath of God unmingled with mercy. But men are not left in darkness concerning this important matter; the warning against the worship of the beast and his image is to be given to the world before the visitation of God’s judgments, that all may know why the judgments are inflicted, and may have opportunity to escape.” Signs of the Times, January 25, 1910.
"Ölümlülere şimdiye dek yöneltilmiş en korkunç tehdit, üçüncü meleğin mesajında yer almaktadır. Merhametle karışmamış Tanrı'nın gazabını üzerine çeken şey, mutlaka korkunç bir günahtır. Ama insanlar bu önemli konuda karanlıkta bırakılmamıştır; canavarın ve onun suretinin tapınılmasına karşı uyarı, Tanrı'nın yargılarının gelmesinden önce dünyaya verilecektir ki herkes yargıların neden uygulandığını bilsin ve kurtulma fırsatına sahip olsun." Signs of the Times, 25 Ocak 1910.
The production of the two tables in fulfillment of Habakkuk chapter two was a fulfillment of several prophecies.
Habakkuk’un ikinci bölümünü yerine getirmek üzere iki levhanın yapılması, birkaç kehanetin yerine gelmesiydi.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.
Nöbetimde duracağım, kulede yerimi alacağım ve bana ne söyleyeceğini, uyarıldığımda ne cevap vereceğimi görmek için gözetleyeceğim. Rab bana cevap verdi ve dedi ki: Görümü yaz, onu levhalara açıkça yaz ki okuyan koşabilsin. Çünkü görüm belirlenmiş bir zaman için; sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecek. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecek, gecikmeyecek.
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.
İşte, kendini yüceltenin içindeki can doğru değildir; fakat doğru kişi imanıyla yaşayacaktır. Habakkuk 2:1-4.
The production of both the 1843 pioneer chart and the 1850 pioneer chart was a fulfillment of prophecy. The study of Habakkuk’s Tables provides ample evidence of this. But the passage in Habakkuk makes an important contribution to this point in our discussion.
1843 ve 1850 tarihli öncü çizelgelerin hazırlanması, peygamberliğin yerine gelmesiydi. Habakkuk’un tablolarının incelenmesi buna dair bol kanıt sunar. Ancak Habakkuk’taki bölüm, tartışmamızdaki bu noktaya önemli bir katkıda bulunur.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.
"Şunu gördüm: 1843 çizelgesi Rab'bin eliyle yönlendirilmişti ve değiştirilmemeliydi; rakamlar O'nun istediği gibiydi; eli onların üzerindeydi ve bazı rakamlardaki bir hatayı gizlemişti, öyle ki eli kaldırılıncaya kadar bunu kimse göremedi." Erken Yazılar, 74, 75.
After 1843 the Lord directed to make another chart, but that the first (1843) chart should not be altered, except by inspiration.
1843’ten sonra Rab başka bir tablo yapılmasını buyurdu; ancak ilki olan (1843) tablo, ilham olmadıkça, değiştirilmemeliydi.
“I saw that the truth should be made plain upon tables, that the earth and the fullness thereof is the Lord’s, and that necessary means should not be spared to make it plain. I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.
Gerçeğin tablolar üzerinde açıkça ortaya konulması gerektiğini, yeryüzünün ve içindeki her şeyin Rab’be ait olduğunu ve bunu açık kılmak için gerekli araçlardan kaçınılmaması gerektiğini gördüm. Eski çizelgenin Rab tarafından yönlendirildiğini ve ilham olmadıkça ondaki hiçbir şeklin değiştirilmemesi gerektiğini gördüm. Çizelgedeki şekillerin Tanrı’nın istediği gibi olduğunu ve O’nun elinin çizelgenin üzerinde bulunup bazı şekillerdeki bir hatayı gizlediğini; eli kaldırılıncaya kadar kimsenin bu hatayı görmemesi için böyle olduğunu gördüm. Spalding ve Magan, 2.
While living with Brother Nichols (who produced the 1850 chart), during the time he made the chart, Sister White said she saw the 1850 chart in the Bible.
1850 çizelgesini hazırlayan Kardeş Nichols ile birlikte yaşadığı sırada, onun çizelgeyi yaptığı dönemde, Kardeş White 1850 çizelgesini Kutsal Kitap'ta gördüğünü söyledi.
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.
Gördüm ki, Kardeş Nichols’un çizelgesinin yayımlanmasında Tanrı vardı. Gördüm ki, Kutsal Kitap’ta bu çizelgeye ilişkin bir peygamberlik vardı; ve eğer bu çizelge Tanrı’nın halkı için hazırlanmışsa, bu birine yeterliyse diğerine de yeterlidir; ve eğer birinin daha büyük ölçekte çizilmiş yeni bir çizelgeye ihtiyacı varsa, herkesin de ona aynı derecede ihtiyacı vardır. Manuscript Releases, volume 13, 359.
Habakkuk had commanded “Write the vision, and make it plain upon tables.” The two tables of Habakkuk were the symbol of the covenant God made with Adventism when He made them depositaries of His prophecies, just as He did when he entered into covenant with ancient Israel and gave the two tables of the law and the responsibility to be the depositaries of the law. But Habakkuk identifies two classes of worshippers in relation to the tables that were to make the vision plain. One class whose “soul which is lifted up” and “is not upright,” and another class that are identified as “the just” who “shall live by his faith.”
Habakkuk şöyle buyurmuştu: “Görümü yaz, onu levhalar üzerine açıkça yaz.” Habakkuk’un iki levhası, Tanrı’nın peygamberlik sözlerini onlara emanet ederek Adventizm’le yaptığı antlaşmanın bir simgesiydi; tıpkı Tanrı Eski İsrail’le antlaşma yaptığında yasanın iki levhasını verip yasayı emanet etme sorumluluğunu onlara yüklediği gibi. Ama Habakkuk, görümü açık kılacak bu levhalarla ilgili olarak iki sınıf tapınan tanımlar: Biri, ruhu “kibri şişmiş” ve “doğru olmayan” sınıf; diğeri ise “kendi imanıyla yaşayacak” olan “doğrular” olarak tanımlanan sınıf.
The context of Habakkuk identifies that those who are justified are living by a faith that is based upon the prophetic Word, as represented by the two tables, and therefore those who are not justified have rejected the beginnings of Adventism. The point I wish to make is based upon a passage we considered some time back. It reads:
Habakkuk’un bağlamı, aklananların, iki levhayla temsil edilen peygamberlik Sözüne dayanan bir imanla yaşadıklarını ve bu nedenle aklanmamış olanların Adventizmin başlangıçlarını reddettiklerini ortaya koyar. Vurgulamak istediğim nokta, bir süre önce ele aldığımız bir bölüme dayanmaktadır. Şöyle der:
“But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.
"Ne var ki, kutsal yerin 2300 günle bağlantısı, Tanrı’nın buyrukları ve İsa’nın imanı gibi konular, geçmiş Advent hareketini açıklamaya ve bugünkü konumumuzun ne olduğunu göstermeye, şüphe edenlerin imanını sağlamlaştırmaya ve görkemli geleceğe kesinlik kazandırmaya tamamen uygundur. Sık sık gördüm ki bunlar, habercilerin üzerinde durması gereken başlıca konulardı." Erken Yazılar, 63.
We have just reviewed all four of these truths; the sanctuary, the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus. We placed all four of these truths into the framework of truth that has been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is.” That framework is “the rule of first mention,” it is the signature of Alpha and Omega, and it is the framework of truth, for the word “truth” contains the very same signature as all four of the truths that are identified as “present truth” which was designed to explain the beginning of Adventism.
Bu dört gerçeğin hepsini az önce gözden geçirdik: kutsal yer, 2300 gün, Tanrı’nın emirleri ve İsa’nın imanı. Bu dört gerçeğin tamamını, “geçmiş Advent hareketini açıklamak ve şimdiki konumumuzun ne olduğunu göstermek için kusursuz biçimde hesaplanmış” olan hakikat çerçevesine yerleştirdik. Bu çerçeve “ilk bahsediliş kuralı”dır; Alfa ile Omega’nın imzasıdır ve hakikatin çerçevesidir; zira “hakikat” kelimesi, Adventizmin başlangıcını açıklamak için tasarlanmış ve “şimdiki hakikat” olarak tanımlanan dört hakikatin her biriyle aynı imzayı taşır.
If nothing else, this means that the word translated as “truth” which we are considering is the framework of the everlasting gospel, and it is the framework for the final warning message, and it is the framework of the third angel’s message, and it is a large part of the Revelation of Jesus Christ.
Hiç değilse, bu, ele aldığımız ve "truth" olarak çevrilen kelimenin sonsuz müjdenin çerçevesi olduğu, son uyarı mesajının çerçevesi olduğu, üçüncü meleğin mesajının çerçevesi olduğu ve İsa Mesih'in Vahyi'nin büyük bir bölümünü oluşturduğu anlamına gelir.
The final warning message represented as the Revelation of Jesus Christ in the first three verses of Revelation chapter one is testified to a second time at the end of Revelation. The end of Revelation testifies of the first verses of the Old Testament and also the last verses of the Old Testament. With those four references it can be deduced by employing the divine rule of placing prophetic line upon prophetic line that the final warning message has to do with the Creator’s relationship to His created beings. It has to do with His creative power. It has to do with how His creative power is communicated to His church. It has to do with the attribute of Divinity that identifies the end with the beginning. It is a message that arrives just before the close of probation and more. When considered together it is about God’s creative power! And the first mention of His creative power is in the beginning of Genesis one from the first verse through to the second chapter verse three.
Vahiy kitabının birinci bölümünün ilk üç ayetinde “İsa Mesih’in Vahyi” olarak sunulan son uyarı mesajına, Vahiy’in sonunda ikinci kez tanıklık edilir. Vahiy’in sonu, Eski Antlaşma’nın ilk ayetlerine ve ayrıca Eski Antlaşma’nın son ayetlerine tanıklık eder. Bu dört göndermeden hareketle, peygamberlik çizgisi üstüne peygamberlik çizgisi koyma ilahî kuralını kullanarak, son uyarı mesajının Yaratıcı’nın yaratılmış varlıklarıyla ilişkisiyle ilgili olduğu sonucuna varılabilir. Bu, O’nun yaratıcı gücüyle ilgilidir. Bu, O’nun yaratıcı gücünün kilisesine nasıl iletildiğiyle ilgilidir. Bu, sonu başlangıçla özdeşleştiren Tanrısallık niteliğiyle ilgilidir. Bu, sınama süresinin kapanmasından hemen önce gelen bir mesajdır ve daha fazlasıdır. Birlikte ele alındıklarında konu Tanrı’nın yaratıcı gücüdür! Ve O’nun yaratıcı gücüne ilk değinme, Yaratılış kitabının birinci bölümünün başında, birinci ayetten ikinci bölümün üçüncü ayetine kadar yer alır.
In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.
Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı. Yer biçimsiz ve boştu; enginin üzerinde karanlık vardı. Tanrı'nın Ruhu suların üzerinde hareket ediyordu.
And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.
Tanrı şöyle dedi: “Işık olsun.” Ve ışık oldu. Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü ve ışığı karanlıktan ayırdı. Tanrı ışığa “Gündüz”, karanlığa ise “Gece” adını verdi. Akşam oldu, sabah oldu; birinci gün.
And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters. And God made the firmament, and divided the waters which were under the firmament from the waters which were above the firmament: and it was so. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day.
Ve Tanrı dedi: “Suların ortasında bir gökkubbe olsun, suları sulardan ayırsın.” Ve Tanrı gökkubbeyi yaptı ve gökkubbenin altındaki suları gökkubbenin üstündeki sulardan ayırdı; ve öyle oldu. Ve Tanrı gökkubbeye Gök adını verdi. Akşam oldu, sabah oldu; ikinci gün.
And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear: and it was so. And God called the dry land Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that it was good. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, and the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed is in itself, upon the earth: and it was so. And the earth brought forth grass, and herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed was in itself, after his kind: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the third day.
Ve Tanrı dedi: Göğün altındaki sular bir yere toplansın ve kuru yer görünsün. Ve öyle oldu. Tanrı kuru yere Yer adını verdi; suların toplanmasına ise Denizler dedi; ve Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Tanrı dedi: Yer, yeşillik, tohum veren ot ve tohumu kendi içinde olan, kendi türüne göre meyve veren meyve ağacını yeryüzünde çıkarsın. Ve öyle oldu. Yer, yeşillik, kendi türüne göre tohum veren ot ve tohumu kendi içinde olan, kendi türüne göre meyve veren ağacı çıkardı; ve Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Akşam oldu, sabah oldu; üçüncü gün.
And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years: And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: he made the stars also. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth, And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the fourth day.
Tanrı şöyle dedi: Göğün kubbesinde gündüzü geceden ayıracak ışıklar olsun; bunlar işaretler, mevsimler, günler ve yıllar için olsun. Yeryüzüne ışık vermek üzere göğün kubbesinde ışıklar olsun. Ve öyle oldu. Tanrı iki büyük ışık yaptı: gündüze egemen olan daha büyük ışık ve geceye egemen olan daha küçük ışık; yıldızları da yaptı. Tanrı bunları yeryüzüne ışık vermek, gündüze ve geceye egemen olmak ve ışığı karanlıktan ayırmak için göğün kubbesine yerleştirdi. Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Akşam oldu, sabah oldu; dördüncü gün.
And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl that may fly above the earth in the open firmament of heaven. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that it was good. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth. And the evening and the morning were the fifth day.
Tanrı şöyle dedi: Sular, can taşıyan hareketli yaratıkları bollukla ortaya çıkarsın; kuşlar da gökyüzünün açık genişliğinde yeryüzünün üzerinde uçsun. Ve Tanrı büyük balinaları, suların bollukla ortaya çıkardığı hareket eden her canlı yaratığı türlerine göre ve her kanatlı kuşu türüne göre yarattı; ve Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Tanrı onları kutsadı ve şöyle dedi: Verimli olun, çoğalın ve denizlerdeki suları doldurun; kuşlar da yeryüzünde çoğalsın. Akşam oldu, sabah oldu; beşinci gün.
And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and everything that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that it was good. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to everything that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so. And God saw everything that he had made, and, behold, it was very good. And the evening and the morning were the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 1:1–2:3.
Tanrı şöyle dedi: “Yer, kendi türüne göre canlı yaratıklar üretsin: evcil hayvanlar, yerde sürünenler ve yabanıl hayvanlar, her biri kendi türüne göre.” Ve öyle oldu. Tanrı yabanıl hayvanları kendi türüne göre, evcil hayvanları kendi türlerine göre ve yeryüzünde sürünen her şeyi kendi türüne göre yaptı. Tanrı bunun iyi olduğunu gördü. Tanrı şöyle dedi: “İnsanı kendi suretimizde, benzeyişimize göre yapalım; denizin balıklarına, göğün kuşlarına, evcil hayvanlara, tüm yeryüzüne ve yeryüzünde sürünen her şeye egemen olsunlar.” Böylece Tanrı insanı kendi suretinde yarattı; Tanrı’nın suretinde onu yarattı; onları erkek ve dişi olarak yarattı. Tanrı onları kutsadı ve onlara dedi ki: “Verimli olun, çoğalın, yeryüzünü doldurun ve onu egemenliğiniz altına alın; denizin balıklarına, göğün kuşlarına ve yeryüzünde hareket eden her canlıya egemen olun.” Tanrı şöyle dedi: “İşte, bütün yeryüzünde tohum veren her otu ve içinde tohum bulunan meyvesi olan her ağacı size verdim; bunlar size yiyecek olacak. Yeryüzünün bütün yabanıl hayvanlarına, göğün bütün kuşlarına ve yeryüzünde sürünen, içinde yaşam olan her şeye de yiyecek olarak bütün yeşil otları verdim.” Ve öyle oldu. Tanrı yaptığı her şeye baktı, işte, çok iyiydi. Akşam oldu, sabah oldu; altıncı gün. Böylece göklerle yer ve onların bütün orduları tamamlandı. Tanrı yaptığı işi yedinci gün bitirdi; yaptığı bütün işten yedinci gün dinlendi. Tanrı yedinci günü kutsadı ve onu kutsal kıldı; çünkü Tanrı yaratıp yaptığı bütün işten o gün dinlenmişti. Yaratılış 1:1-2:3.
The previous verses represent the entire testimony of creation, emphasizing that God’s word possesses creative power.
Önceki ayetler, yaratılışın tüm tanıklığını temsil eder ve Tanrı’nın sözünün yaratıcı bir güce sahip olduğunu vurgular.
Let all the earth fear the Lord: let all the inhabitants of the world stand in awe of him. For he spake, and it was done; he commanded, and it stood fast. Psalms 33:8, 9.
Bütün yeryüzü RAB'den korksun; dünyanın bütün sakinleri O'nun önünde huşu içinde dursun. Çünkü O söyledi ve oldu; buyurdu ve sapasağlam durdu. Mezmurlar 33:8, 9.
The same creative power that made the world is employed by Christ to transform men.
Dünyayı yaratan aynı yaratıcı kudret, insanları dönüştürmek için Mesih tarafından kullanılır.
“The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.
Alemleri varlığa çağıran yaratıcı enerji Tanrı’nın sözündedir. Bu söz güç verir; yaşam doğurur. Her buyruk bir vaattir; iradeyle kabul edilip ruhun içine alındığında, beraberinde Sonsuz Olan’ın yaşamını getirir. Tabiatı dönüştürür ve ruhu Tanrı’nın benzerliğinde yeniden yaratır.
“The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.” Education, 126.
"Böylece verilen yaşam aynı şekilde sürdürülür. İnsan, 'Tanrı'nın ağzından çıkan her sözle' (Matta 4:4) yaşar." Education, 126.
The Revelation of Jesus Christ emphasizes how the Word of God is conveyed to men. It comes from the Father, to the Son, to an angel, to a prophet who writes it down and sends it to the churches. The communication process set forth at the beginning and ending of the book of Revelation is also illustrated with Jacob’s ladder with angels ascending and descending the ladder. It is illustrated with Zechariah’s two golden pipes that bring the oil into the sanctuary. The communication process between God and man is a subject of Bible prophecy and the message that is sent forth contains the creative power that made the universe. In the communication process in chapter one of Revelation, it is to be understood that the message handed down to the churches contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian.
İsa Mesih’in Vahyi, Tanrı’nın Sözü’nün insanlara nasıl iletildiğini vurgular. Söz, Baba’dan Oğul’a, oradan bir meleğe, oradan da bunu yazıya geçirip kiliselere gönderen bir peygambere gelir. Vahiy kitabının başında ve sonunda ortaya konan bu iletişim süreci, meleklerin merdivenden inip çıktığı Yakup’un merdiveniyle de resmedilir. Yağı tapınağa taşıyan Zekeriya’nın iki altın borusuyla da betimlenir. Tanrı ile insan arasındaki iletişim süreci, Kutsal Kitap’taki peygamberliklerin bir konusudur ve gönderilen mesaj, evreni var eden yaratıcı gücü içerir. Vahiy’in birinci bölümündeki iletişim sürecinde, kiliselere aktarılan mesajın Laodikyalıyı Filadelfyalıya dönüştürecek gücü içerdiği anlaşılmalıdır.
Whether we consider the beginning or ending of the Old or the New Testament it is the same message. God is conveying the final warning message and it contains the creative power of God if it is heard and kept by those that hear. The message that accomplishes this is set within the divine framework of the Alpha and Omega. The beginning, middle and ending. The three Hebrew letters that go together to create the word “truth” are the everlasting gospel, and the letters and their meanings, and the word they produce when combined with one another symbolize the principle and also the One who is Alpha and Omega. It emphasizes His creative power. The last three words of the creation story, each begin with the three letters, in the order that make up the word “truth.”
Eski ya da Yeni Ahit'in başını ya da sonunu ele alalım; mesaj aynıdır. Tanrı son uyarı mesajını iletiyor ve onu işitenler işitip gereğini yerine getirirse, bu mesaj Tanrı'nın yaratıcı gücünü içerir. Bunu gerçekleştiren mesaj, Alfa ve Omega'nın ilahi çerçevesi içinde yer alır. Başlangıç, orta ve son. "Hakikat" kelimesini oluşturmak üzere bir araya gelen üç İbranice harf ebedi müjdedir; bu harfler ve anlamları, ayrıca birbirleriyle birleştiğinde ortaya çıkardıkları kelime hem ilkeyi hem de Alfa ve Omega olan Kişi'yi simgeler. Bu, O'nun yaratıcı gücünü vurgular. Yaratılış anlatısının son üç kelimesinin her biri, "hakikat" kelimesini oluşturan üç harfle, o sırayla başlar.
The three words that are the ending of the creation story begin with the three letters which together create the word “truth.” The last three words of the verse begin with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in order. Those three words are translated as “God,” “created” and “made.” These three words each start with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in that order, further emphasize the completeness and orderliness of the creation narrative. This pattern has been noted by Jewish commentators as an interesting linguistic feature of the Hebrew text.
Yaratılış anlatısının sonundaki üç kelime, birlikte "gerçek" kelimesini oluşturan üç harfle başlar. Ayetin son üç kelimesi sırasıyla א (Aleph), מ (Mem) ve ת (Tav) harfleriyle başlar. Bu üç kelime "Tanrı", "yarattı" ve "yaptı" olarak çevrilir. Bu üç kelimenin her biri aynı sırayla א (Aleph), מ (Mem) ve ת (Tav) harfleriyle başlar; bu da yaratılış anlatısının tamamlığını ve düzenliliğini daha da vurgular. Bu örüntü, Yahudi yorumcular tarafından İbranice metnin ilginç bir dilsel özelliği olarak not edilmiştir.
The creation story begins with the words “in the beginning” and it ends with three words that represent the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. The creative power illustrated in the Genesis testimony begins and ends with the signature of the wonderful linguist.
Yaratılış öyküsü "başlangıçta" sözleriyle başlar ve Alfa ve Omega’yı, başlangıcı ve sonu, ilki ve sonuncuyu temsil eden üç kelimeyle biter. Yaratılış anlatısında sergilenen yaratıcı güç, harika dilbilimcinin imzasıyla başlar ve biter.
The first of a thing illustrating the last of a thing is what the prophet John emphasized when by writing what then was, he was then simultaneously writing what would be.
Bir şeyin başlangıcının o şeyin sonunu gözler önüne sermesi, peygamber Yuhanna’nın vurguladığı husustu; çünkü o, o zaman var olanı yazarken, aynı anda olacak olanı da yazıyordu.
The final warning message of Elijah represented at the end of the Old Testament identifies the same prophetic principle, within the context of the Sunday law crisis and the approaching seven last plagues.
Eski Ahit’in sonunda yer alan İlyas’ın son uyarı mesajı, Pazar günü yasası krizi ve yaklaşan yedi son bela bağlamında aynı peygamberlik ilkesini ortaya koyar.
The “rule of first mention” and all that it represents is the “framework” that “present truth” is to be placed within. That framework is “the rule of first mention” that is also one of the attributes of God.
"İlk bahsediliş kuralı" ve onun temsil ettiği her şey, "mevcut hakikat"in içine yerleştirilmesi gereken "çerçevedir". Bu çerçeve, aynı zamanda Tanrı'nın niteliklerinden biri olan "ilk bahsediliş kuralıdır".
In the book of Daniel representing the beginning of Adventism and the book of Revelation representing the end of Adventism, we find amazing parallels when we look at it with the principle of the first illustrating the last. The book of Daniel sets forth an attribute of Jesus when it uses the name Palmoni, meaning the wonderful numberer of secrets. Daniel also introduces Jesus as Michael the archangel. John is employed to do the same as Daniel, and he identifies not the master of math, or the leader of the angels, but the master of language. When we consider Jesus as the master of the alphabet, we should consider Psalms 119, the longest chapter in the Bible.
Adventizmin başlangıcını temsil eden Daniel kitabında ve Adventizmin sonunu temsil eden Vahiy kitabında, ilkinin sonuncuyu örneklediği ilkesiyle incelediğimizde şaşırtıcı paralellikler buluruz. Daniel kitabı, “sırların harika sayıcısı” anlamına gelen Palmoni adını kullandığında İsa’nın bir özelliğini ortaya koyar. Daniel ayrıca İsa’yı başmelek Mikail olarak tanıtır. Yuhanna da Daniel gibi aynı işi yapmak üzere görevlendirilmiştir ve o, matematiğin ustasını ya da meleklerin önderini değil, dilin ustasını tanımlar. İsa’yı alfabenin ustası olarak düşündüğümüzde, Kutsal Kitap’taki en uzun bölüm olan Mezmur 119’u da göz önünde bulundurmalıyız.
Psalms 119 is an alphabetic acrostic, meaning that the first letters of each set of eight verses starts with the same letter. There are twenty-two letters in the Hebrew alphabet, so there twenty-two sections of eight verses. Each section begins with the letter of the alphabet in the order of the alphabet, and thereafter each of the eight verses assigned to that letter begin with that letter. There are eight verses for each letter, thus eight verses times the twenty-two letters of the Hebrew alphabet equal one hundred and seventy-six lines. The Psalm emphasizes obedience to a God who is a God of order (hence the acrostic structure), not of chaos.
Mezmur 119 alfabetik bir akrostiştir; yani sekiz dizelik her bölümdeki dizelerin ilk harfi aynı harfle başlar. İbranice alfabede yirmi iki harf vardır; bu yüzden sekiz dizelik yirmi iki bölüm bulunur. Her bölüm, alfabetik sırayla ilgili harfle başlar; ardından o harfe ayrılmış sekiz dizenin her biri de o harfle başlar. Her harf için sekiz dize vardır; dolayısıyla sekiz dize çarpı İbranice alfabenin yirmi iki harfi toplamda yüz yetmiş altı dize eder. Bu Mezmur, kaosun değil düzenin Tanrısı olan Tanrı’ya itaati vurgular (bu yüzden akrostiş yapı kullanılmıştır).
Another prominent theme in Psalms 119 is the profound truth that the Word of God is all-sufficient. There are eight different terms referring to the Word of God throughout the Psalm: law, testimonies, precepts, statutes, commandments, judgments, word, and ordinances. In almost every verse, the Word of God is mentioned. Psalms 119 affirms not only the character of the Scriptures, but it affirms that God’s Word reflects the very character of God Himself. Notice these attributes of God set forth in Psalms 119:
Mezmur 119’daki bir başka belirgin tema, Tanrı’nın Sözünün her bakımdan yeterli olduğu yönündeki derin gerçektir. Mezmur boyunca Tanrı’nın Sözüne atıfta bulunan sekiz farklı terim vardır: yasa, tanıklıklar, ilkeler, kurallar, buyruklar, hükümler, söz ve düzenlemeler. Neredeyse her ayette Tanrı’nın Sözü anılır. Mezmur 119, yalnızca Kutsal Yazıların karakterini değil, Tanrı’nın Sözünün bizzat Tanrı’nın karakterini yansıttığını da teyit eder. Mezmur 119’da ortaya konan şu Tanrı niteliklerine dikkat edin:
-
1. Righteousness (verses 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)
Doğruluk (ayetler 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)
-
2. Trustworthiness (verse 42)
Güvenilirlik (42. ayet)
-
3. Truthfulness (verses 43, 142, 151, 160)
Dürüstlük (ayetler 43, 142, 151, 160)
-
4. Faithfulness (verse 86)
Sadakat (86. ayet)
-
5. Unchangeableness (verse 89)
Değişmezlik (89. ayet)
-
6. Eternality (verses 90, 152)
Ebediyet (90. ve 152. dizeler)
-
7. Light (verse 105)
Işık (105. ayet)
-
8. Purity (verse 140)
Saflık (140. ayet)
The Psalm opens with two beatitudes. “Blessed” are those whose ways are blameless, who live according to God’s law, who keep His statutes and seek Him with all their heart. These are the lessons for us in this great Psalm. The Word of God is sufficient to make us wise, train us in righteousness, and equip us for every good work (2 Timothy 3:15–17).
Mezmur iki “Ne mutlu” ifadesiyle açılır. Yolları kusursuz olanlara, Tanrı’nın yasasına göre yaşayanlara, O’nun kurallarına uyanlara ve O’nu bütün yürekleriyle arayanlara “Ne mutlu”. Bunlar, bu büyük Mezmurda bizim için verilen derslerdir. Tanrı’nın Sözü bizi bilge kılmaya, doğrulukta eğitmeye ve her iyi iş için donatmaya yeterlidir (2. Timoteos 3:15-17).
Of course, Psalms 119 is part of a subject that is pretty much unresolved in the religious world. It has to do with which verse is the middle verse of the Bible and which chapter is the middle chapter of the Bible. If you search the internet, you will find the various arguments centered around which Bible you use and so on and so forth. The problem with every position in the argument is that the definition of the middle of the Bible, whether a verse or a chapter should be defined by the author of the Bible, not the human student or critic of the Bible.
Elbette, Mezmur 119, dini dünyada büyük ölçüde çözülememiş bir konunun parçasıdır. Bu, Kutsal Kitap’ın orta ayetinin hangisi olduğu ve orta bölümünün hangisi olduğu ile ilgilidir. İnternette arama yaparsanız, hangi Kutsal Kitap’ı kullandığınıza ve benzeri konulara odaklanan çeşitli tartışmalar bulursunuz. Bu tartışmadaki her görüşün sorunu şudur: Kutsal Kitap’ın ortasının tanımı, ister bir ayet ister bir bölüm olsun, Kutsal Kitap’ın yazarı tarafından yapılmalıdır; Kutsal Kitap’ın insan öğrencisi ya da eleştirmeni tarafından değil.
The Bible teaches that there is a beginning and end to everything. To everything there is a season.
Kutsal Kitap, her şeyin bir başlangıcı ve bir sonu olduğunu öğretir. Her şeyin bir zamanı vardır.
To everything there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted. Ecclesiastes 3:1, 2.
Her şeyin bir zamanı, göklerin altında her işin bir vakti vardır: Doğmanın zamanı ve ölmenin zamanı; dikmenin zamanı ve dikileni sökmenin zamanı. Vaiz 3:1, 2.
There is a time to be born and a time to die, yet there is also the life that takes place in the middle of the beginning and ending of our lives. The birth is a brief moment in time, as is death. The life is the middle and has generally much more history connected with it than the time when we are born and time when we die.
Doğmanın bir zamanı, ölmenin bir zamanı vardır; ancak yaşamlarımızın başlangıcıyla sonu arasında süren bir yaşam da vardır. Doğum, tıpkı ölüm gibi, zamanda kısa bir andır. Yaşam ise bu ikisinin arasındaki kısımdır ve genellikle, doğduğumuz ve öldüğümüz anlardan çok daha fazla geçmiş barındırır.
The middle in the “rule of first mention” generally has much more testimony than the first and last. To seek a single verse or chapter in the Bible and define it as the middle is to disregard the biblical evidence even if the beginning and ending are essentially points in time; the middle is generally a period of time. Of course, the beginning, ending and middle will agree with one another, though often the identical waymark at the end is the opposite of the beginning.
"İlk anılış kuralı"nda orta kısım genellikle ilk ve sondan çok daha fazla tanıklığa sahiptir. Kutsal Kitap’ta tek bir ayet ya da bölümü bulup onu orta olarak tanımlamak, başlangıç ve son esasen zamansal noktalar olsa bile, Kutsal Kitap’taki tanıklığı göz ardı etmektir; orta genellikle bir zaman dilimidir. Elbette, başlangıç, son ve orta birbirleriyle uyumlu olacaktır, ancak çoğu kez sonda bulunan aynı işaret başlangıcın tersidir.
Jesus identified John the Baptist as Elijah, and they both illustrate the same prophetic sequence of events, but Elijah was persecuted by a wicked woman (Jezebel) who sought to imprison and kill Elijah, but she never did. John who was a symbol of Elijah was sought by an evil woman (Herodias) to imprison and kill him, and she did. Elijah and John are interchangeable symbols but they have some prophetic characteristics that are opposite characteristics, but still parallel each other. Elijah never died, John did. Understanding that prophetic waymarks that align with each other are often opposites allows those who wish to see that the middle of the Bible is Psalms 118.
İsa, Vaftizci Yahya’yı İlyas olarak tanımladı ve ikisi de aynı peygamberî olaylar dizisini örnekler; ancak İlyas, onu hapse atıp öldürmek isteyen kötü bir kadın (İzebel) tarafından zulme uğradı, fakat bu asla gerçekleşmedi. İlyas’ın simgesi olan Yahya ise, onu hapse attırıp öldürtmek isteyen kötü bir kadın (Hirodiya) tarafından hedef alındı ve kadın bunu gerçekleştirdi. İlyas ile Yahya birbirlerinin yerine geçebilen sembollerdir; ancak peygamberî özelliklerinin bir kısmı birbirine zıt olsa da yine de birbirine paraleldir. İlyas hiç ölmedi, Yahya ise öldü. Birbiriyle uyumlu peygamberî yol işaretlerinin çoğu zaman birbirine zıt olduğunu anlamak, isteyenlerin Kutsal Kitap’ın ortasının Mezmur 118 olduğunu görmesine imkân verir.
When we use the principle of rule of first mention as we have been defining it, we find that the beginning of the middle of the Bible is Psalms 117, the shortest chapter in the Bible, consisting of two verses. It is followed by chapter 118, which is the middle of the Bible, and chapter 118 is followed by 119 which is the longest chapter in the Bible and the ending of the middle of the Bible. The wonderful linguist marks the beginning with the shortest chapter, then marks the ending with the longest chapter. They are two opposite chapters. The beginning is the seed, and the ending is where the fully mature plant is developed where all the testimonies located within the middle are tied together. Notice Psalms 117.
İlk anılış kuralı ilkesini bizim tanımladığımız gibi kullandığımızda, Kutsal Kitap’ın ortasının başlangıcının, iki ayetten oluşan ve Kutsal Kitap’taki en kısa bölüm olan Mezmur 117 olduğunu görürüz. Onu, Kutsal Kitap’ın ortası olan Mezmur 118 izler ve Mezmur 118’i de, Kutsal Kitap’taki en uzun bölüm olan ve Kutsal Kitap’ın ortasının sonunu oluşturan Mezmur 119 izler. Harika dilbilimci başlangıcı en kısa bölümle, bitişi ise en uzun bölümle işaretler. Bunlar birbirine zıt iki bölümdür. Başlangıç tohumdur; bitiş ise, ortada yer alan tüm tanıklıkların bir araya bağlandığı, tamamen olgun bitkinin gelişip ortaya çıktığı yerdir. Mezmur 117’ye dikkat edin.
O Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth forever. Praise ye the Lord. Psalms 117:1, 2.
Ey bütün uluslar, Rab'be övgüler sunun; ey bütün halklar, O'nu yüceltin. Çünkü bize yönelik merhametli iyiliği büyüktür; Rab'bin gerçeği ebediyen sürer. Rab'be övgüler olsun. Mezmurlar 117:1, 2.
The word we are considering that is made up of three letters is translated as “truth” in verse two, and represents the beginning of the middle of the Bible, (the middle of the Bible being Psalms 117–119). The end of the middle is Psalms 119. Psalms 118 is the middle of the middle. Psalms 118 is sandwiched between the shortest and longest chapters in the Bible, and the shortest which is the beginning sets forth the word “truth” which is created by three letters that represent the three-steps of the everlasting gospel, and are the framework of understanding the truth. The framework being the principle representing Christ’s character as the Alpha and Omega.
Ele aldığımız, üç harften oluşan kelime, ikinci ayette “gerçek” olarak çevrilir ve Kutsal Kitap’ın ortasının başlangıcını temsil eder (Kutsal Kitap’ın ortası Mezmurlar 117-119’dur). Ortanın sonu Mezmurlar 119’dur. Mezmurlar 118 ortanın ortasıdır. Mezmurlar 118, Kutsal Kitap’taki en kısa ve en uzun bölümler arasında yer alır ve başlangıcı oluşturan en kısası, Sonsuz Müjde’nin üç adımını temsil eden ve gerçeği anlamanın çerçevesini oluşturan üç harften oluşan “gerçek” kelimesini ortaya koyar. Bu çerçeve, Mesih’in Alfa ve Omega olarak karakterini temsil eden ilkedir.
The ending of the middle, being chapter 119 is an alphabetic acrostic placed in the middle of the Bible emphasizing the wonderful linguist. Four times in chapter 119 the same word is translated as truth.
Ortanın sonu olan 119. bölüm, harika dilbilimciyi vurgulayan ve Kutsal Kitap'ın ortasına yerleştirilmiş alfabetik bir akrostiştir. 119. bölümde aynı sözcük dört kez “gerçek” olarak çevrilmiştir.
And take not the word of truth utterly out of my mouth; for I have hoped in thy judgments. Verse 43.
Ve ağzımdan gerçeğin sözünü büsbütün alma; çünkü senin hükümlerine umut bağladım. 43. ayet.
Thy righteousness is an everlasting righteousness, and thy law is the truth. Verse 142.
Senin doğruluğun sonsuz bir doğruluktur ve senin yasan hakikattir. 142. ayet.
Thou art near, O Lord; and all thy commandments are truth. Verse 151.
Sen yakındasın, ya Rab; ve bütün buyrukların gerçektir. 151. ayet.
Thy word is true from the beginning: and every one of thy righteous judgments endureth forever. Verse 160.
Senin sözün başlangıçtan beri gerçektir; ve senin doğru hükümlerinin her biri sonsuza dek sürer. 160. Ayet.
Truth in these verses is a rule of Bible prophecy identifying the end from the beginning, and the truth in the verses is that the Alpha and Omega has placed His signature upon the middle of the Bible, as He has done for the beginning and the end. The signature of the first and last is the “framework” for presenting the final warning message of the third angel. The last of the middle includes four verses which use the word translated as “truth,” though the fourth reference is translated simply as “true.” The last final of those four verses identifies that “from the beginning,” the word is “true.”
Bu ayetlerdeki gerçek, sonu başlangıçtan bildiren Kutsal Kitap peygamberliğinin bir kuralıdır ve ayetlerdeki gerçek şudur: Alfa ve Omega, başlangıca ve sona yaptığı gibi, Kutsal Kitap'ın ortasına da kendi imzasını atmıştır. İlk ile sonun imzası, üçüncü meleğin son uyarı mesajını sunmak için "çerçeve"dir. Orta kısmın son bölümü, "gerçek" olarak çevrilen sözcüğü kullanan dört ayeti içerir; ancak dördüncü atıf basitçe "doğru" olarak çevrilmiştir. Bu dört ayetin sonuncusu, "başlangıçtan itibaren" sözün "doğru" olduğunu belirtir.
In the beginning in the creation story of Genesis one and two, The word “truth” though not directly written is represented in the final three words of the creation story, for each word begins with the letters, in order, that create the word “truth.” In the beginning was the word, and by Him were all things created, and the testimony of the creation in Genesis begins with the words, “In the beginning” and ends with three words representing the truths associated with an attribute of Christ that in Isaiah is defined as the proof that He is the one and only God.
Yaratılış 1 ve 2’nin yaratılış öyküsünün başlangıcında, “truth” sözcüğü doğrudan yazılmamış olsa da, yaratılış öyküsünün son üç sözcüğünde temsil edilir; çünkü her bir sözcük, sırayla, “truth” sözcüğünü oluşturan harflerle başlar. Başlangıçta söz vardı ve her şey O’nun aracılığıyla yaratıldı; ve Yaratılış’taki yaratılışa ilişkin tanıklık “Başlangıçta” ifadesiyle başlar ve Yeşaya’da O’nun tek ve biricik Tanrı olduğunun kanıtı olarak tanımlanan, Mesih’in bir niteliğiyle ilişkilendirilen gerçekleri temsil eden üç sözcükle sona erer.
The middle of the Bible (Psalms 117–119) begins in chapter 117 by referencing the truth that the beginning represents the end through its use of the word “truth.” The word is created by three letters which represent the everlasting gospel and the three angels’ messages, and identify the ending of the creation story. The end of the middle of the Bible is a presentation of the alphabet that the wonderful linguist produced to establish the understanding that what is now being revealed concerning His character is in agreement with the definition of the word revelation, for the Revelation of Jesus Christ is a message that is designed to present an aspect of Christ character that here-to-fore has not been fully recognized, if at all. The revelation is consistent with the lines of covenant history, for covenant history includes evidence of God’s effort to reveal Himself through names as His-story unfolded.
Kutsal Kitap’ın ortası (Mezmurlar 117-119), 117. bölümde, “gerçek” sözcüğünün kullanımı aracılığıyla başlangıcın sonu temsil ettiğine ilişkin gerçeğe atıfta bulunarak başlar. Bu sözcük, ebedî müjdeyi ve üç meleğin mesajlarını temsil eden ve yaratılış öyküsünün sonunu işaret eden üç harften oluşur. Kutsal Kitap’ın ortasının sonunda, harika bir dilbilimcinin, şimdi karakteriyle ilgili olarak açıklanmakta olan şeyin “vahiy” sözcüğünün tanımıyla uyumlu olduğunu göstermek için ortaya koyduğu bir alfabe sunumu yer alır; çünkü İsa Mesih’in Vahyi, Mesih’in karakterinin bugüne dek tam olarak fark edilmemiş, hatta belki hiç fark edilmemiş bir yönünü sunmak üzere tasarlanmış bir mesajdır. Bu vahiy, antlaşma tarihinin hatlarıyla tutarlıdır; çünkü antlaşma tarihi, O’nun hikâyesi gözler önüne serilirken Tanrı’nın kendisini adlar aracılığıyla açığa çıkarma çabasına dair kanıtları içerir.
“The great principles of the law, of the very nature of God, are embodied in the words of Christ on the mount. Whoever builds upon them is building upon Christ, the Rock of Ages. In receiving the word, we receive Christ. And only those who thus receive His words are building upon Him. ‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘There is none other name under heaven, given among men, whereby we must be saved.’ Acts 4:12. Christ, the Word, the revelation of God,—the manifestation of His character, His law, His love, His life,—is the only foundation upon which we can build a character that will endure.” Mount of Blessings, 148.
Yasanın büyük ilkeleri—Tanrı'nın öz doğasına ait olanlar—Mesih'in dağdaki sözlerinde vücut bulmuştur. Onların üzerine inşa eden herkes, Çağların Kayası olan Mesih'in üzerine inşa etmektedir. Sözü kabul ettiğimizde Mesih'i kabul ederiz. Ve yalnızca O'nun sözlerini bu şekilde kabul edenler O'nun üzerine inşa etmektedir. "Kimse, atılmış olandan, yani İsa Mesih'ten başka bir temel atamaz." 1. Korintliler 3:11. "Gök altında, insanlar arasında bize kurtulmamız gereken başka bir ad verilmemiştir." Elçilerin İşleri 4:12. Mesih, Söz, Tanrı'nın vahyi—O'nun karakterinin, yasasının, sevgisinin, yaşamının tezahürü—kalıcı bir karakter inşa edebileceğimiz tek temeldir. Bereketler Dağı, 148.
There is of course much more to address concerning this truth, but we will leave off here.
Elbette bu gerçeğe dair ele alınacak çok daha fazla şey var, ama biz burada bırakalım.