መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ አምሳ አምስት

“እኔ ብዙ ጊዜ ወደ አሥሩ ደናግል ምሳሌ እመራለሁ፤ ከእነርሱም አምስቱ ጥበበኞች ሲሆኑ አምስቱ ሰነፎች ነበሩ። ይህ ምሳሌ እስከ ፊደሉ ድረስ ተፈጽሞአል እንዲሁም ይፈጸማል፤ ምክንያቱም ለዚህ ዘመን ልዩ ተግባራዊነት አለው፣ እናም እንደ ሦስተኛው መልአክ መልእክት ሁሉ ተፈጽሞአል እንዲሁም እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ የአሁኑ እውነት ሆኖ መኖሩን ይቀጥላል።” Review and Herald, August 19, 1890.

“በማቴዎስ 25 የተገለጸው የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ደግሞ የአድቬንቲስት ሕዝብን ተሞክሮ ያብራራል።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 393።

አንተ ግን፣ ዳንኤል ሆይ፣ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ቃላቱን ዝጋ፥ መጽሐፉንም አትም፤ ብዙዎች ወዲህና ወዲያ ይመላለሳሉ፥ እውቀትም ይበዛል።... እርሱም አለ፦ ዳንኤል ሆይ፣ ሂድ፤ ቃላቱ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ተዘግተውና ታትመው አሉና። ብዙዎች ይነጻሉ፥ ነጭም ይሆናሉ፥ ይፈተኑማል፤ ኃጥኣን ግን በክፋታቸው ይቀጥላሉ፤ ከኃጥኣንም አንዳቸው አያስተውሉም፥ ጠቢባን ግን ያስተውላሉ። ዳንኤል 12፥4, 9, 10።

ነገር ግን እውነቱን እነግራችኋለሁ፤ እኔ መሄዴ ለእናንተ ይሻላል፤ ምክንያቱም እኔ ባልሄድ መጽናኛው ወደ እናንተ አይመጣምና፤ ነገር ግን ብሄድ ወደ እናንተ እልከዋለሁ። እርሱም በመጣ ጊዜ ዓለምን ስለ ኃጢአትና ስለ ጽድቅ እንዲሁም ስለ ፍርድ ይወቅሳታል፤ ስለ ኃጢአት፥ በእኔ ስለማያምኑ፤ ስለ ጽድቅ፥ ወደ አባቴ ስለምሄድ እና ከእንግዲህ ወዲህ ስለማታዩኝ፤ ስለ ፍርድ፥ የዚህ ዓለም አለቃ ስለ ተፈረደበት። እስካሁንም ብዙ ነገር የምነግራችሁ አለኝ፤ ነገር ግን አሁን ልትሸከሙት አትችሉም። ነገር ግን እርሱ፥ የእውነት መንፈስ፥ በመጣ ጊዜ ወደ እውነት ሁሉ ይመራችኋል፤ ከራሱ አይናገርምና፤ የሚሰማውን ሁሉ ይናገራል፥ የሚመጡትንም ነገሮች ያሳያችኋል። ዮሐንስ 16፥7–13።

“ዮሐንስ እነዚህን ነገሮች በቅዱስ ራእይ ተገልጠውለት ነበር። በአምስቱ ጥበበኛ ድንግልናት የተመሰሉትን ሰዎች አየ፤ መብራቶቻቸውም ተስተካክለው ይቃጠሉ ነበር፤ በደስታም ተሞልቶ እንዲህ ሲል ጮኸ፦ ‘የቅዱሳን ትዕግሥት ይህች ናት፤ የእግዚአብሔርን ትእዛዛትና የኢየሱስን እምነት የሚጠብቁ እነዚህ ናቸው። ከሰማይም ወደ እኔ የሚል ድምፅ ሰማሁ፦ ጻፍ፤ ከእንግዲህ ወዲህ በጌታ የሚሞቱ ሙታን ብፁዓን ናቸው። አዎን፤ መንፈስ ይላል፤ ከድካማቸው ያርፉ ዘንድ፥ ሥራቸውም ይከተላቸዋል።’”

“የመጀመሪያውንና የሁለተኛውን መልአክ መልእክቶች የሰሙ ብዙዎች ክርስቶስ በሰማይ ደመናት ሲመጣ ለማየት እስኪኖሩ ድረስ እንደሚኖሩ አሰቡ። እውነትን እናምናለን የሚሉ ሁሉ እንደ ጥበበኛ ድንግልናዎች ድርሻቸውን በፈጸሙ ኖሮ፣ መልእክቱ እስከ አሁን ድረስ ለየትኛውም ሕዝብ፣ ወገን፣ ቋንቋና ሕዝብ ተነግሮ በተሰራጨ ነበር። ነገር ግን አምስቱ ጥበበኞች ነበሩ፣ አምስቱም ሰነፎች ነበሩ። እውነት በአሥሩ ድንግልናዎች ሊነገር ይገባ ነበር፤ ነገር ግን ወደ እነዚያ ወደ መጣላቸው ብርሃን ሄደው ከሚመላለሱት ወገን ጋር ለመቀላቀል አስፈላጊውን ዝግጅት ያደረጉት አምስቱ ብቻ ነበሩ። የሦስተኛው መልአክ መልእክት ያስፈልግ ነበር። ይህ አዋጅ ሊደረግ ይገባ ነበር። ብዙዎች በመጀመሪያውና በሁለተኛው መልአክ መልእክቶች መሠረት ሙሽራውን ለመቀበል የወጡ ሆነው ሳሉ፣ ለዓለም የሚሰጠውን የመጨረሻ ፈተና መልእክት የሆነውን የሦስተኛውን መልአክ መልእክት እምቢ አሉ።”

በራእይ 18 የተመለከተው ሌላው መልአክ መልእክቱን በሚያስተላልፍበት ጊዜ፣ ከዚህ ጋር ተመሳሳይ ሥራ ይፈጸማል። የመጀመሪያው፣ የሁለተኛው፣ እና የሦስተኛው መላእክት መልእክቶች እንደገና መደገም ያስፈልጋቸዋል። ለቤተ ክርስቲያን የሚከተለው ጥሪ ይሰጣል፤ “ሕዝቤ ሆይ፣ ከእርስዋ ውጡ፤ በኃጢአቶቿ ተካፋዮች እንዳትሆኑ።” “ታላቂቱ ባቢሎን ወድቃለች፥ ወድቃለች፤ የአጋንንትም መኖሪያ፣ የክፉ መንፈስ ሁሉ መጠጊያ፣ የርኩስና የተጠላ ወፍም ሁሉ ቤት ሆናለች። አሕዛብ ሁሉ ከዝሙትዋ ቁጣ ወይን ጠጅ ጠጥተዋልና፤ የምድርም ነገሥታት ከእርስዋ ጋር ዝሙት ፈጽመዋል፤ የምድርም ነጋዴዎች ከቅንጦትዋ ብዛት የተነሣ ባለጠጎች ሆነዋል።… ሕዝቤ ሆይ፣ ከእርስዋ ውጡ፤ በኃጢአቶቿ ተካፋዮች እንዳትሆኑ፥ ከመቅሠፍቶቿም እንዳትቀበሉ፤ ኃጢአቶቿ እስከ ሰማይ ደርሰዋልና፥ እግዚአብሔርም በደሎቿን አስታውሶአል” [ራእይ 18:2–5]።

“የዚህን ምዕራፍ እያንዳንዱን ቁጥር ውሰዱና በጥንቃቄ አንብቡት፤ በተለይም የመጨረሻዎቹን ሁለት፦ ‘የመብራትም ብርሃን ከእንግዲህ ወዲህ በአንቺ ፈጽሞ አያበራም፤ የሙሽራውና የሙሽሪቱም ድምፅ ከእንግዲህ ወዲህ በአንቺ ፈጽሞ አይሰማም፤ ነጋዴዎችሽ የምድር ታላላቆች ነበሩና፤ በአስማትሽም አሕዛብ ሁሉ ተታለሉና። በእርስዋም የነቢያትና የቅዱሳን ደም፣ በምድርም ላይ የታረዱት ሁሉ ደም ተገኘባት።’”

“የአሥሩ ድንግሎች ምሳሌ በክርስቶስ ራሱ ተሰጥቶአል፣ እያንዳንዱም ዝርዝር በጥንቃቄ ሊመረመር ይገባል። በር የሚዘጋበት ጊዜ ይመጣል። እኛ የምንወከለው ወይም በጥበበኞቹ ድንግሎች ወይም በሰነፎቹ ድንግሎች ነው። አሁን ማን ጥበበኛ እንደሆነ ማንም ሰነፍ እንደሆነ መለየት አንችልም፤ እንዲሁም ማን ጥበበኛ ማን ሰነፍ እንደሆነ ለመናገር ሥልጣን የለንም። እውነትን በዓመፅ የሚይዙ አሉ፣ እነዚህም በውጫዊ መልኩ እንደ ጥበበኞቹ ይታያሉ።” Manuscript Releases, volume 16, 270.

እነርሱም በዙፋኑ፣ በአራቱ እንስሶችና በሽማግሌዎቹ ፊት እንደ አዲስ መዝሙር ዘመሩ፤ ከምድርም የተዋጁት መቶ አርባ አራት ሺህ ብቻ በቀር ያንን መዝሙር ማንም ሊማር አልቻለም። እነዚህ በሴቶች ያልተረከሱ ናቸው፤ ድንግልናቸውን ጠብቀዋልና። እነዚህ በጉ ወደሚሄድበት ሁሉ የሚከተሉት ናቸው። እነዚህ ለእግዚአብሔርና ለበጉ በኵራት እንዲሆኑ ከሰዎች መካከል የተዋጁ ናቸው። በአፋቸውም ተንኰል አልተገኘባቸውም፤ በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት እንከን የለባቸውምና። ራእይ 14፥3–5።

አንተ ግን፥ ዳንኤል ሆይ፥ ቃላቱን ዝጋ፤ መጽሐፉንም እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ አትም፤ ብዙዎች ወዲህና ወዲያ ይመላለሳሉ፥ እውቀትም ይበዛል። ከዚያም እኔ ዳንኤል ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ ሌሎች ሁለት ቆመው ነበር፤ አንዱ በዚህ ወንዙ ዳርቻ ላይ፥ ሌላውም በዚያ ወንዙ ዳርቻ ላይ። አንዱም በወንዙ ውኃ ላይ ያለውን፥ በበፍታም ልብስ የተጎናጸፈውን ሰው፦ የእነዚህ ድንቆች ፍጻሜ እስከ መቼ ይሆናል? አለው። በወንዙም ውኃ ላይ ያለውን፥ በበፍታ ልብስ የተጎናጸፈውን ሰው፥ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ ከፍ አድርጎ ለዘላለም ሕያው በሆነው ሲምል፦ ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን ይሆናል፤ የቅዱሱ ሕዝብ ኃይልም መበተን በተፈጸመ ጊዜ፥ ይህ ሁሉ ይፈጸማል ብሎ ሰማሁት። እኔም ሰማሁ፥ ነገር ግን አላስተዋልሁም፤ ከዚያም፦ ጌታዬ ሆይ፥ የእነዚህ ነገሮች ፍጻሜ ምን ይሆናል? አልሁ። እርሱም አለ፦ ዳንኤል ሆይ፥ ሂድ፤ ምክንያቱም ቃላቱ እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ ተዘግተውና ታትመው ነው። ብዙዎች ይነጻሉ፥ ነጭም ይሆናሉ፥ ይፈተኑማል፤ ኀጥኣን ግን በክፋት ይሠራሉ፤ ከኀጥኣኑም አንድ ስንኳ አያስተውልም፥ ጠቢባን ግን ያስተውላሉ። ዳንኤል 12፥4–10።

ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የተናገረው ቅዱስ፣ “ስለ ዘወትር መሥዋዕቱ፣ ስለ ማጥፋት አመፅ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ይረገጡ ዘንድ የተሰጠው ራእይ እስከ መቼ ድረስ ይሆናል?” አለው። እርሱም፣ “እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል” አለኝ። ዳንኤል 8፥13፣ 14።

“በዚያን ጊዜ የሰማይ መንግሥት መብራቶቻቸውን ወስደው ሙሽራውን ለመቀበል የወጡ አሥር ደናግልን ትመስላለች። ከእነርሱም አምስቱ ጠቢባን ነበሩ፥ አምስቱም ሰነፎች ነበሩ። ሰነፎቹ መብራቶቻቸውን ወስደው ከእነርሱ ጋር ዘይት አልወሰዱም፤ ጠቢባኑ ግን ከመብራቶቻቸው ጋር በዕቃቸው ውስጥ ዘይት ወሰዱ። ሙሽራውም ሲዘገይ ሁሉም እንቅልፍ ወስዶአቸው ተኙ። በእኩለ ሌሊትም፦ እነሆ፥ ሙሽራው ይመጣል፤ ልትቀበሉት ውጡ የሚል ጩኸት ሆነ። በዚያን ጊዜም እነዚያ ደናግል ሁሉ ተነሥተው መብራቶቻቸውን አዘጋጁ። ሰነፎቹም ጠቢባኑን፦ መብራቶቻችን ጠፍተዋልና ከዘይታችሁ ስጡን አሉአቸው። ጠቢባኑ ግን፦ ለእኛና ለእናንተ እንዳይበቃ አይሆንም፤ ከዚህ ይልቅ ወደሚሸጡ ሂዱና ለራሳችሁ ግዙ ብለው መለሱ። እነርሱም ሊገዙ ሲሄዱ ሙሽራው መጣ፤ ዝግጁዎቹም ከእርሱ ጋር ወደ ሰርጉ ገቡ፥ ደጁም ተዘጋ። ከዚያ በኋላም ሌሎቹ ደናግል መጥተው፦ ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ ክፈትልን አሉ። እርሱ ግን መልሶ፦ እውነት እላችኋለሁ፥ አላውቃችሁም አለ። እንግዲህ የሰው ልጅ የሚመጣበትን ቀን ወይም ሰዓት አታውቁምና ተጉ።”

“አሁን እጅግ አደገኛ በሆነ ዘመን እየኖርን ነው፤ ከእኛም አንድ ሰው እንኳ ለክርስቶስ ምጽአት ዝግጅትን በመፈለግ ሊዘገይ አይገባውም። ማንም የሞኞቹን ደናግል ምሳሌ አይከተል፥ እንዲሁም ቀውሱ ከመጣ በፊት በዚያ ጊዜ ለመቆም የሚያስችል የባሕርይ ዝግጅት ከማግኘቱ በፊት መጠበቅ ደህና እንደሚሆን አያስብ። እንግዶቹ ተጠርተው ሲመረመሩ የክርስቶስን ጽድቅ ለመፈለግ የሚሆነው ጊዜ እጅግ ዘግይቶ ይሆናል። አሁን የክርስቶስን ጽድቅ የምንለብስበት ጊዜ ነው፤ እርሱም ወደ የበጉ የሰርግ እራት እንድትገቡ የሚያስችላችሁ የሠርግ ልብስ ነው። በምሳሌው ውስጥ ሞኞቹ ደናግል ዘይት እየለመኑ እንደ ተገለጹ ሲሆን፥ በለመኑትም ጊዜ ሊቀበሉት አልቻሉም። ይህ በቀውስ ዘመን ለመቆም የሚያስችል ባሕርይ በማዳበር ራሳቸውን ያላዘጋጁትን ይወክላል። ይህም ወደ ጎረቤቶቻቸው ሄደው፣ ባሕርይህን ስጠኝ፤ አለዚያ እጠፋለሁ እንደሚሉ ነው። ጠቢባኑ ለሞኞቹ ደናግል የሚንቀጠቀጡ መብራቶቻቸው ዘይታቸውን ሊያካፍሉ አልቻሉም። ባሕርይ የሚተላለፍ አይደለም። የሚገዛ ወይም የሚሸጥ አይደለም፤ ሊገኝ የሚገባው ነው። ጌታ ለእያንዳንዱ ሰው በምሕረት ዘመን ሰዓቶች ውስጥ ጻድቅ ባሕርይ የሚያገኝበትን ዕድል ሰጥቶታል፤ ነገር ግን አንድ ሰው በከባድ ልምምዶች ውስጥ በማለፍ፣ ከታላቁ አስተማሪ ትምህርቶችን በመማር፣ በፈተና ውስጥ ትዕግሥትን እንዲያሳይ እና የማይቻልነትን ተራሮች እስከሚያንቀሳቅስ ድረስ እምነትን እንዲለማመድ በመሆን ያዳበረውን ባሕርይ ለሌላ ለማስተላለፍ መንገድ አላዘጋጀም። የፍቅርን መዓዛ ማስተላለፍ፣ ለሌላ ሰው የዋህነትን፣ ብልሃትን እና ጽናትን መስጠት አይቻልም። አንድ የሰው ልብ የእግዚአብሔርንና የሰብአዊነትን ፍቅር ወደ ሌላ ልብ ማፍሰስ አይቻልም።”

“ነገር ግን ቀኑ እየመጣ ነው፥ እርሱም በእኛ ላይ እጅግ ቀርቦአል፤ በዚያ ጊዜ የባሕርይ እያንዳንዱ ገጽታ በልዩ ፈተና ይገለጣል። ለመርሕ ታማኝ ሆነው የሚቆዩ፣ እምነትንም እስከ መጨረሻ የሚለማመዱ፣ በፈተናቸው ቀደም ባሉት የምሕረት ዘመናቸው ሰዓታት ውስጥ በፈተናና በሙከራ እውነተኞች መሆናቸውን ያሳዩ፣ እና ባሕርያቸውን ክርስቶስን በመምሰል የቀረጹ እነርሱ ይሆናሉ። ከክርስቶስ ጋር ቅርብ መተዋወቅን ያበቁ እነርሱ ይሆናሉ፤ እነርሱም በእርሱ ጥበብና ጸጋ የተነሣ የመለኮታዊ ባሕርይ ተካፋዮች ናቸው። ነገር ግን ማንም ሰው ለሌላው የልብ መሰጠትንና የአእምሮ ክቡር ባሕርያትን ሊሰጥ አይችልም፤ የሥነ ምግባር ኃይልንም በማቅረብ ጉድለቶቹን ሊሞላ አይችልም። ለእርስ በርሳችን እያንዳንዳችን ብዙ ልናደርግ እንችላለን፤ ሰዎችን ያለዚያ በፍርድ ፊት ሊቆሙ የማይችሉበትን ጽድቅ ከክርስቶስ ዘንድ እንዲፈልጉ በመነሳሳት፣ ክርስቶስን የሚመስል ምሳሌ ለሰዎች በመስጠት ነው። ሰዎች የባሕርይ ግንባታ ይህን አስፈላጊ ጉዳይ በጸሎት ሊመለከቱት ይገባል፤ ባሕርያቸውንም በመለኮታዊው አርአያ መሠረት ሊቀርጹ ይገባል።” The Youth Instructor, January 16, 1896.