መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ስድሳ ሁለት

“ራእይ የታተመ መጽሐፍ ነው፣ ነገር ግን ደግሞ የተከፈተ መጽሐፍ ነው። በዚህ ምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት ሊፈጸሙ ያሉ ድንቅ ክስተቶችን ይመዘግባል። የዚህ መጽሐፍ ትምህርቶች ግልጽ ናቸው፤ ምሥጢራዊና የማይገቡ አይደሉም። በእርሱም ውስጥ በዳንኤል እንደተወሰደው ያለው ያው የትንቢት መስመር ይቀጥላል። አንዳንድ ትንቢቶችን እግዚአብሔር ደግሞ ደግሞ አቅርቦአል፤ በዚህም ለእነርሱ አስፈላጊ ትኩረት ሊሰጥ እንደሚገባ አሳይቶአል። ጌታ ታላቅ ትርጉም የሌላቸውን ነገሮች አይደግምም።” Manuscript Releases, volume 9, 8.

ከልዑል አምላክም ላይ ታላላቅ ቃላትን ይናገራል፥ የልዑልንም ቅዱሳን ያስጨንቃል፥ ዘመናትንና ሕግንም ለመለወጥ ያስባል፤ እነርሱም ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን በእጁ ይሰጣሉ። ዳንኤል 7፥25።

በወንዙም ውኃ ላይ የነበረውን በበፍታ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ሲምል፣ ይህ ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን እንደሚሆን፣ የቅዱሳንም ሕዝብ ኃይል መበተን በተፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ነገሮች እንደሚፈጸሙ ተናገረ። ዳንኤል 12፥7።

ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጧታል። ራእይ 11፥2።

ኃይልም ለሁለቱ ምስክሮቼ እሰጣለሁ፥ ማቅ ለብሰውም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀን ትንቢት ይናገራሉ። ራእይ 11፥3።

ሴቲቱም ወደ ምድረ በዳ ሸሸች፤ በዚያም ለእርስዋ እግዚአብሔር ያዘጋጀው ስፍራ አላት፥ በዚያም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን እንዲመግቧት። ራእይ 12፥6።

ለሴቲቱም ከታላቅ ንስር ሁለት ክንፎች ተሰጡአት፤ ከእባቡ ፊት ርቃ ወደ ምድረ በዳ፣ ወደ ስፍራዋ እንድትበር እንዲሁም በዚያ ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለግማሽ ዘመን እንድትመገብ። ራእይ 12፥14።

ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍ ተሰጠው፤ አርባ ሁለት ወራትም እንዲቆይ ሥልጣን ተሰጠው። ራእይ 13፥5።

በምዕራፍ 13 (ቁጥር 1–10) ውስጥ፣ “ከነብር የሚመስል” ሌላ አውሬ ተገልጿል፤ ድራጎኑም “ኃይሉን፣ ዙፋኑን፣ ታላቅ ሥልጣኑንም” ሰጠው። ይህ ምልክት፣ እንደ አብዛኞቹ ፕሮቴስታንቶች እንደ ተመኑት፣ አንድ ጊዜ በጥንታዊው የሮማ መንግሥት የተያዙትን ኃይልና መንበር እንዲሁም ሥልጣን የተረከበውን ጵጵስና ይወክላል። ስለ ነብር የሚመስለው አውሬ እንዲህ ተብሎ ተነግሯል፦ “ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍ ተሰጠው።… በእግዚአብሔርም ላይ ለስድብ አፉን ከፈተ፤ ስሙንና ማደሪያውን እንዲሁም በሰማይ የሚኖሩትን ሊሰድብ። ከቅዱሳንም ጋር ጦርነት እንዲያደርግና እንዲያሸንፋቸው ተሰጠው፤ በነገድም ሁሉና በቋንቋዎች ሁሉ እንዲሁም በአሕዛብ ሁሉ ላይ ሥልጣን ተሰጠው።” ይህ ትንቢት፣ በዳንኤል 7 ስለ ተገለጸው ትንሹ ቀንድ ከተሰጠው መግለጫ ጋር እጅግ የሚመሳሰል ስለሆነ፣ ያለ ጥርጥር ወደ ጵጵስናው ያመለክታል።

“‘ለእርሱ አርባ ሁለት ወራት እንዲቀጥል ሥልጣን ተሰጠው።’ እናም ነቢዩ እንዲህ ይላል፦ ‘ከራሶቹ አንዱ እስከ ሞት እንደቈሰለ አየሁ።’ ደግሞም፦ ‘ወደ ምርኮ የሚወስድ ራሱ ወደ ምርኮ ይሄዳል፤ በሰይፍ የሚገድል በሰይፍ ሊገደል ይገባዋል።’ እነዚህ አርባ ሁለት ወራት ከ‘ዘመንና ዘመናት እና የዘመን እኩሌታ’፣ ማለትም ከሦስት ዓመት ተኩል ወይም 1260 ቀናት፣ የዳንኤል 7 ጋር አንድ ናቸው—ይህም የጳጳሳዊ ኃይል የእግዚአብሔርን ሕዝብ የሚያስጨንቅበት ዘመን ነበር። ይህ ዘመን፣ በቀደሙት ምዕራፎች እንደተገለጸው፣ በእ.ኤ.አ. 538 በጳጳሳቱ የበላይነት ተጀመረ እና በ1798 ተፈጸመ። በዚያን ጊዜ ጳጳሱ በፈረንሳይ ሠራዊት ምርኮኛ ተደረገ፣ የጳጳሳዊ ኃይልም ለሞት የሚያደርስ ቍስል ተቀበለ፣ እንዲሁም ‘ወደ ምርኮ የሚወስድ ራሱ ወደ ምርኮ ይሄዳል’ የሚለው ትንቢት ተፈጸመ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 439።

ነገር ግን በእውነት እላችኋለሁ፤ ሰማይ ሦስት ዓመትና ስድስት ወር በተዘጋበት ጊዜ፥ በምድርም ሁሉ ታላቅ ራብ በነበረበት ዘመን፥ በኤልያስ ዘመን በእስራኤል ብዙ መበለቶች ነበሩ። ሉቃስ 4፥25።

ነገር ግን አንቺን የምቃወመው ጥቂት ነገሮች አሉኝ፤ ራሷን ነቢይት ብላ የምትጠራውን ያቺን ሴት ኤልዛቤልን፥ ባሪያዎቼን ዝሙትን እንዲፈጽሙና ለጣዖታት የተሠዋውን እንዲበሉ እያስተማረችና እያሳተች እንድትፈቅዲላት ስለሆነ ነው። ከዝሙቷም እንድትጸጸት ጊዜ ሰጠኋት፤ እርስዋ ግን አልተጸጸተችም። ራእይ 2፥20፣ 21።

ኤልያስ እንደ እኛ ያለ ስሜት ያለው ሰው ነበር፤ ዝናብም እንዳይዘንብ አጥብቆ ጸለየ፤ ሶስት ዓመትና ስድስት ወርም በምድር ላይ አልዘነበም። ያዕቆብ 5፥17።

በዚህ ስፍራ የተጠቀሱት “አርባ ሁለት ወራት” እና “አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀኖች” አንድ ዓይነት ጊዜ ናቸው፤ ሁለቱም እኩል በመሆን የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ከሮም በሚደርስባት ግፍ መከራ የምትቀበልበትን ዘመን ይወክላሉ። የጳጳሳዊ ልዕልናው 1260 ዓመታት በእ.ኤ.አ. 538 ተጀመሩ፣ ስለዚህም በ1798 ሊያበቁ ነበር። በዚያን ጊዜ የፈረንሳይ ጦር ሮምን ገብቶ ጳጳሱን እስረኛ አደረገው፣ እርሱም በስደት ሞተ። ምንም እንኳ ከዚያ ብዙም ሳይቆይ አዲስ ጳጳስ ተመረጠ፣ የጳጳሳዊው ሥርዓተ መዋቅር ከዚያ ወዲህ ከዚያ በፊት ያለውን ኃይል ዳግም ሊጠቀም ፈጽሞ አልቻለም።

“የቤተ ክርስቲያን ስደት በ1260 ዓመታት ጊዜ ዘመን ሁሉ አልቀጠለም። እግዚአብሔር ለሕዝቡ በምሕረቱ የእሳታማ ፈተናቸውን ዘመን አሳጠረ። በቤተ ክርስቲያን ላይ የሚመጣውን ‘ታላቅ መከራ’ ሲተነብይ መድኃኒታችን እንዲህ አለ፦ ‘እነዚያም ቀኖች ባይታጠሩ ሥጋ ያለው ሁሉ ባልዳነ ነበር፤ ነገር ግን ስለ ምርጦቹ እነዚያ ቀኖች ይታጠራሉ።’ ማቴዎስ 24፥22። በተሃድሶው ተጽእኖ ስደቱ ከ1798 በፊት ወደ ፍጻሜ መጣ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 266።

ከእርሱም ዘንድ ሠራዊት ይቆማል፥ የኃይልም መቅደስን ያረክሳሉ፥ ዘወትር የሚቀርበውንም መሥዋዕት ያስወግዳሉ፥ አጥፊውንም ርኵሰት ያቆማሉ። በቃል ኪዳኑም ላይ ክፉ የሚያደርጉትን በሽንገላ ያበላሻቸዋል፤ ነገር ግን አምላካቸውን የሚያውቁ ሕዝብ ይበረታሉ፥ ታላላቅም ሥራዎች ያደርጋሉ። ከሕዝቡም መካከል አስተዋዮች ብዙዎችን ያስተምራሉ፤ ነገር ግን ብዙ ቀኖች በሰይፍና በእሳት፥ በምርኮና በዘረፋ ይወድቃሉ። ዳንኤል 11፥31–33።

በሕዝቡም መካከል ያሉ አስተዋዮች ብዙዎችን ያስተምራሉ፤ ነገር ግን ብዙ ቀናት በሰይፍና በእሳት፣ በምርኮና በዘረፋ ይወድቃሉ። ሲወድቁም በትንሽ እርዳታ ይረዳሉ፤ ነገር ግን ብዙዎች በማባበያ ቃል ይተባበሯቸዋል። ከእነዚያም አስተዋዮች አንዳንዶች ለመፈተንና ለማንጻት፣ እስከ ፍጻሜውም ዘመን ድረስ ነጭ ለማድረግ ይወድቃሉ፤ ምክንያቱም ይህ ለተወሰነው ዘመን ነውና። ዳንኤል 11፥33–35።

ከዑላይም ወንዝ ዳርቻዎች መካከል የሰው ድምፅ ሰማሁ፥ እርሱም ጠርቶ፦ ገብርኤል፥ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርግ አለ። እርሱም እኔ ወደ ቆምሁበት ቀረበ፤ በመጣም ጊዜ ፈራሁ በፊቴም ተደፋሁ፤ እርሱ ግን፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ ራእዩ ለፍጻሜው ዘመን ነውና አስተውል አለኝ። ከእኔም ጋር ሲናገር ፊቴን ወደ ምድር አድርጌ በከባድ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ፤ እርሱ ግን ዳሰሰኝ ቀጥ አድርጎም አቆመኝ። እርሱም፦ እነሆ፥ በቍጣው የኋለኛው ፍጻሜ የሚሆነውን አሳውቅሃለሁ፤ ፍጻሜው በተወሰነው ጊዜ ይሆናልና አለ። ዳንኤል 8፥16–19።

በስፍራውም ንጉሥነትን ክብር የማይሰጡት አሳፋሪ ሰው ይቆማል፤ ነገር ግን በሰላም ይመጣል፥ መንግሥቱንም በማታለያ ቃል ይወስዳል። የጐርፍም ክንዶች ከፊቱ ይጠረገዋሉ፥ ይሰበሩማል፤ አዎን፥ የቃል ኪዳኑ አለቃ ደግሞ። ከእርሱም ጋር ኪዳን ከተደረገ በኋላ በተንኮል ይሠራል፤ ከጥቂት ሕዝብም ጋር ወጥቶ ኃይለኛ ይሆናልና። ወደ አውራጃውም እጅግ ለምለሙ ስፍራዎች በሰላም ይገባል፤ አባቶቹም ያላደረጉትን፥ የአባቶቹ አባቶችም ያላደረጉትን ያደርጋል፤ ምርኮንና ብዝበዛን ሀብትንም በመካከላቸው ይበትናል፤ ደግሞም በምሽጎች ላይ ዕቅዱን ያስባል፥ ይህም እስከ ጊዜ ድረስ ይሆናል። ዳንኤል 11፥21–24።

“‘ቁጥር 24። በሰላም ወደ ክፍለ ሀገሩ እጅግ ለምለሙ ስፍራዎች ይገባል፤ አባቶቹም ሆነ የአባቶቹ አባቶች ያላደረጉትን ያደርጋል፤ ብዝበዛንና ምርኮን ሀብትንም በመካከላቸው ይበትናል፤ አዎን፥ በምሽጎች ላይ ዕቅዶቹን ያስቀድማል፥ ይህም እስከ ጊዜ ድረስ ነው።’”

“በተለምዶ አሕዛብ ከሮም ዘመን በፊት ወደ ዋጋ ያላቸው ክፍለ ሀገራትና ወደ ባለጠጋ ግዛቶች የሚገቡበት መንገድ በጦርነትና በድል ነበር። አሁን ግን ሮም አባቶችም ሆኑ የአባቶቻቸው አባቶች ያላደረጉትን ልታደርግ ነበር፤ ማለትም እነዚህን ግኝቶች በሰላማዊ መንገድ ልትቀበል ነበር። ከዚህ በፊት ፈጽሞ ያልተሰማ ልማድ፣ ነገሥታት መንግሥቶቻቸውን በውርስ ለሮማውያን እንዲተዉ የሚያደርግ ልማድ፣ አሁን ተጀመረ። ሮምም በዚህ መንገድ ታላላቅ ክፍለ ሀገራትን በይዞታዋ ውስጥ አገባች።”

“እንዲሁም በዚህ ሁኔታ ከሮማ ግዛት በታች የገቡት ከዚህ የተነሣ ትንሽ ያልሆነ ጥቅም አገኙ። በቸርነትና በርኅራኄ ተያዙ። ይህም ምርኮንና ብዝበዛን እንደ ተካፈሉ ነበር። ከጠላቶቻቸው ተጠብቀው ነበር፥ በሮማ ኃይል ጥላ ሥርም በሰላምና በደህንነት ዐረፉ።”

ለዚህ ቁጥር የኋለኛው ክፍል፣ ቢሾፕ ኒውተን የሚያቀርበው ሐሳብ፣ ከምሽጎች በተቃራኒው ሳይሆን ከምሽጎች ውስጥ የሚፈጸሙ የቅድመ እቅድ ዘዴዎች እንደሆኑ ነው። ይህንንም ሮማውያን ከሰባት ኮረብቶች ከተማቸው ከሆነው ጽኑ ምሽግ አድርገው ፈጽመዋል። “እስከ አንድ ዘመንም ድረስ፤” ይህ ያለ ጥርጥር ትንቢታዊ ዘመን፣ 360 ዓመታት ነው። እነዚህ ዓመታት ከየትኛው ነጥብ ጀምረው ሊቆጠሩ ይገባል? ምናልባት በሚቀጥለው ቁጥር ከተገለጸው ክስተት ጀምሮ ሊሆን ይችላል።

“‘ቁጥር 25። ኃይሉንና ድፍረቱን በታላቅ ሠራዊት ላይ ተመስርቶ በደቡብ ንጉሥ ላይ ያነሣል፤ የደቡብ ንጉሥም እጅግ ታላቅና ኃያል በሆነ ሠራዊት ለጦርነት ይነሣሣል፤ ነገር ግን አይቆምም፥ ምክንያቱም በእርሱ ላይ ተንኮል ይመክራሉና።’”

“በ23ኛና 24ኛ ቁጥሮች አማካይነት በይሁዳውያንና በሮማውያን መካከል ከነበረው ቃል ኪዳን በኋላ፣ በክ.ዓ.በ. 161፣ ሮም ዓለም አቀፍ ግዛትን እስካገኘችበት ዘመን ድረስ እንመጣለን። አሁን በፊታችን ያለው ቁጥር በደቡብ ንጉሥ ማለትም በግብጽ ላይ የተካሄደ ኃይለኛ ዘመቻን፣ እንዲሁም በታላላቅና በኃያላን ሰራዊቶች መካከል የተካሄደ አስደናቂ ጦርነት ያቀርባል። እንዲህ ያሉ ክስተቶች በዚያን ጊዜ አካባቢ በሮም ታሪክ ውስጥ ተከስተው ነበርን?—አዎን፣ ተከስተው ነበር። ጦርነቱ በግብጽና በሮም መካከል የተካሄደው ጦርነት ነበር፤ ሰልፉም የአክቲየም ጦርነት ነበር። ወደዚህ ግጭት ያመሩትን ሁኔታዎች በአጭሩ እንመልከት።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

እርሱም ኃይሉንና ጀግንነቱን በታላቅ ሠራዊት ላይ አንሥቶ በደቡብ ንጉሥ ላይ ይነሣል፤ የደቡብም ንጉሥ በእጅግ ታላቅና ብርቱ ሠራዊት ለሰልፍ ይነቃቃል፤ ነገር ግን አይቆምም፤ ምክንያቱም ተንኮል ያስቡበታል። አዎን፥ ከምግቡ ድርሻ የሚበሉት ያጠፉታል፥ ሠራዊቱም ይፈስሳል፤ ብዙዎችም ተገድለው ይወድቃሉ። የእነዚህም ሁለቱ ነገሥታት ልብ ክፉ ለማድረግ ይሆናል፥ በአንድም ማዕድ ላይ ሐሰት ይናገራሉ፤ ነገር ግን አይሰምርም፥ ምክንያቱም መጨረሻው ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ከዚያም በታላቅ ሀብት ወደ አገሩ ይመለሳል፤ ልቡም በቅዱሱ ቃል ኪዳን ላይ ይሆናል፤ እርሱም ያደርጋል፥ ወደ አገሩም ይመለሳል። በተወሰነው ጊዜ ተመልሶ ወደ ደቡብ ይመጣል፤ ነገር ግን እንደ ፊተኛው ወይም እንደ ኋለኛው አይሆንም። ዳንኤል 11፥25–29።

«መጻሕፍትን እንዴት ልንመረምር ይገባናል? የትምህርታችንን ምሰሶዎች አንዱን ከሌላው በተከታታይ እየተከልን፣ ከዚያም ቅዱሳት መጻሕፍት ሁሉ ከተመሠረቱት አስተያየቶቻችን ጋር እንዲስማሙ ልንሞክር ይገባልን? ወይስ ሐሳቦቻችንንና አመለካከቶቻችንን ወደ መጻሕፍት አቅርበን፣ ንድፈ ሐሳቦቻችንን በእውነት መጻሕፍት በየአቅጣጫው ልንለካ ይገባል? ብዙዎች መጽሐፍ ቅዱስን የሚያነቡ እንዲሁም የሚያስተምሩ ቢሆኑም፣ እያስተማሩት ወይም እያጠኑት ያሉትን ክቡር እውነት አያስተውሉም። እውነት በግልጽ ተመልክቶ ባለበት ጊዜ ሰዎች ስሕተትን ያቀፋሉ፤ እነርሱም ትምህርቶቻቸውን ወደ እግዚአብሔር ቃል ብቻ ቢያመጡ፣ ሐሳቦቻቸው ትክክል መሆናቸውን ለማስረጃ የእግዚአብሔርን ቃል በትምህርቶቻቸው ብርሃን ከማንበብ ይልቅ፣ በጨለማና በዕውርነት አይመላለሱም ነበር፣ ስሕተትንም አይንከባከቡም ነበር። ብዙዎች ለመጽሐፍ ቅዱስ ቃላት የራሳቸውን አስተያየት የሚስማማ ትርጉም ይሰጣሉ፤ በእግዚአብሔርም ቃል የተሳሳቱ ትርጓሜዎቻቸው ራሳቸውን ያሳስታሉ ሌሎችንም ያታልላሉ። የእግዚአብሔርን ቃል ለማጥናት ስንጀምር፣ ይህን በትሑት ልብ ማድረግ ይገባናል። ራስን መፈለግ ሁሉ፣ ልዩነትን መውደድ ሁሉ ወደ ጎን ሊጣል ይገባል። ለረጅም ጊዜ የተያዙ አስተያየቶች ስሕተት የማይገባባቸው እንደሆኑ ሊቆጠሩ አይገባም። ለረጅም ጊዜ የቆዩ ባህላቸውን ለመተው የአይሁድ ፈቃደኝነት ማጣት ጥፋታቸውን አመጣ። በራሳቸው አስተያየቶችም ሆነ በቅዱሳት መጻሕፍት ላይ በሚሰጡት ትርጓሜ ውስጥ ምንም እንከን እንዳያዩ ቆርጠው ነበር፤ ነገር ግን ሰዎች ማንኛውንም አመለካከት ለረጅም ጊዜ ቢይዙም፣ በተጻፈው ቃል በግልጽ ካልተደገፈ፣ ሊተው ይገባል።»

“በእውነት በቅንነት የሚሹ ሰዎች አቋማቸው ለምርመራና ለነቀፋ እንዲገለጥ አይቆጠቡም፤ አስተያየታቸውና ሐሳባቸውም ሲቃረን አይበሳጩም። ይህ ከአርባ ዓመት በፊት በመካከላችን የተከበረ መንፈስ ነበር። በእምነትና በትምህርት አንድ እንሆን ዘንድ በነፍሳችን ተሸክመን እንሰበሰብ ነበር፤ ምክንያቱም ክርስቶስ የተከፈለ አይደለም ብለን እናውቅ ነበር። እያንዳንዱ ነጥብ በተራ የምርመራ ርዕሰ ጉዳይ ይደረግ ነበር። እነዚህን የምርመራ ምክር ቤቶች ግርማ ሞገስ ያለው ክብደት ይለይባቸው ነበር። መጽሐፍ ቅዱሳት በአክብሮት ስሜት ይከፈቱ ነበር። እውነትን ለመረዳት ይበልጥ ዝግጁዎች እንሆን ዘንድ ብዙ ጊዜ እንጾም ነበር። ከትጉህ ጸሎት በኋላ ማንኛውም ነጥብ ካልተረዳ ይወያይበት ነበር፤ እያንዳንዱም ሰው አስተያየቱን በነፃነት ይገልጥ ነበር፤ ከዚያም እኛ እንደገና በጸሎት እንንበረከክ ነበር፥ እግዚአብሔርም እንደ ክርስቶስና አብ አንድ እንደሆኑ እኛም አንድ እንሆን ዘንድ፣ ነገሩን በአንድ ዓይን እንድናይ እንዲረዳን ወደ ሰማይ የሚወጡ ትጉህ ልመናዎች ይቀርቡ ነበር። ብዙ እንባ ይፈስ ነበር። አንድ ወንድም አንድን ምንባብ እንደ እርሱ ባልተረዳ ምክንያት በመረዳቱ ዝግመት ሌላውን ወንድም ቢገሥጸው፣ የተገሠጸው ከዚያ በኋላ ወንድሙን በእጁ ይይዝና፣ ‘የእግዚአብሔርን መንፈስ ቅዱስ አናሳዝን። ኢየሱስ ከእኛ ጋር ነው፤ ትሑትና ለመማር ዝግጁ የሆነ መንፈስ እንጠብቅ’ ይለው ነበር፤ የተነገረውም ወንድም፣ ‘ወንድሜ፣ ይቅር በለኝ፤ በአንተ ላይ ፍትሕ ያጣ ነገር አድርጌአለሁ’ ይል ነበር። ከዚያም በሌላ የጸሎት ጊዜ እንንበረከክ ነበር። በዚህ ሁኔታ ብዙ ሰዓታትን እናሳልፍ ነበር። በአጠቃላይ በአንድ ጊዜ ከአራት ሰዓት በላይ አብረን አንማርም ነበር፤ ነገር ግን አንዳንድ ጊዜ ሙሉ ሌሊቱ ለዘመናችን የሆነውን እውነት እንድንረዳ በመጽሐፍ ቅዱሳት ግርማ ሞገስ ባለው ምርመራ ውስጥ ይውል ነበር። በአንዳንድ ጊዜያት የእግዚአብሔር መንፈስ በእኔ ላይ ይመጣ ነበር፤ አስቸጋሪ የሆኑ ክፍሎችም በእግዚአብሔር በሾመው መንገድ ግልጽ ይደረጉ ነበር፥ ከዚያም ፍጹም ስምምነት ይኖር ነበር። ሁላችንም በአንድ ሐሳብና በአንድ መንፈስ ነበርን።”

“መጽሐፍ ቅዱሳት ከማንኛውም ሰው አስተያየት ጋር እንዲስማሙ ተጣመሙ ወይም እንዲጠመዱ እንዳይደረጉ እጅግ በትጋት ፈለግን። ልዩነቶቻችንን ለመቀነስ እንደ ተቻለ ሞከርን፤ ይህም ከፍተኛ ጠቀሜታ የሌላቸውና በእነርሱ ላይ የተለያዩ አስተያየቶች ያሉባቸውን ነጥቦች ላይ ብዙ ሳንዘገይ በመሆን ነበር። ነገር ግን የእያንዳንዱ ነፍስ ሸክም በወንድሞች መካከል የጌታ ክርስቶስን ጸሎት የሚመልስ ሁኔታ ማመጣት ነበር፤ ይኸውም ደቀ መዛሙርቱ እርሱና አብ አንድ እንደሆኑ እነርሱም አንድ እንዲሆኑ ያቀረበው ጸሎት ነው። አንዳንድ ጊዜ ከወንድሞች አንዱ ወይም ሁለቱ በቀረበው አመለካከት ላይ በግትርነት ራሳቸውን ያቆሙ ነበር፥ የልብም ተፈጥሯዊ ስሜቶችን ያሳዩ ነበር፤ ነገር ግን ይህ ዝንባሌ በታየ ጊዜ ምርመራችንን እናቆም ነበር፣ ስብሰባችንንም እናበቃ ነበር፤ እያንዳንዱም ሰው ወደ እግዚአብሔር በጸሎት እንዲሄድ፣ ከሌሎችም ጋር ሳይወያይ የልዩነቱን ነጥብ እንዲመረምር፣ ከሰማይም ብርሃን እየለመነ እንዲፈልግ እድል ይኖረው ዘንድ ነበር። በወዳጅነት መግለጫዎች ተለያይተን እንሄድ ነበር፤ ለተጨማሪ ምርመራም እንደ ተቻለ ፈጥነን እንደገና ለመገናኘት። አንዳንድ ጊዜ የእግዚአብሔር ኃይል በልዩ ሁኔታ በእኛ ላይ ይመጣ ነበር፤ ግልጽ ብርሃንም የእውነትን ነጥቦች ሲገልጥ በአንድነት እንለቅስና እንደሰት ነበር። ኢየሱስን እንወድ ነበር፤ እርስ በርሳችንም እንወድ ነበር።”

“በእነዚያ ቀኖች እግዚአብሔር ስለ እኛ ሠርቶ ነበር፥ እውነትም ለነፍሶቻችን እጅግ ውድ ነበረች። ዛሬ አንድነታችን የፈተናን ሙከራ ሊቋቋም የሚችል ዓይነት መሆን አለበት። ከላይ ለሚገኘው ትምህርት ቤት እንድንሠለጥን፥ በዚህ ስፍራ በመምህሩ ትምህርት ቤት ውስጥ ነን። ተስፋ መቁረጥን በክርስቶስ መንፈስ ልንሸከም መማር አለብን፥ ከዚህም የሚማረው ትምህርት ለእኛ እጅግ አስፈላጊ ይሆናል።”

«መማር ያለብን ብዙ ትምህርቶች አሉን፣ እንዲሁም ከአእምሮአችን ማስወገድ ያለብን እጅግ ብዙ ነገሮች አሉ። እግዚአብሔርና ሰማይ ብቻ ከስህተት የጸዱ ናቸው። የተወደደ አመለካከታቸውን ፈጽሞ መተው እንደማይኖርባቸው፣ ወይም አስተያየታቸውን ለመለወጥ ሁኔታ ፈጽሞ እንደማይከሰትላቸው የሚያስቡ ሰዎች ተስፋ ይቆርጣሉ። የራሳችንን ሐሳቦችና አስተያየቶች በጽኑ ግትርነት እስካጠበቅን ድረስ፣ ክርስቶስ የጸለየለትን አንድነት ሊኖረን አይችልም።» Review and Herald, July 26, 1892.