Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

ሮም ራእዩን ትመሠርታለች፣ እና ሮም በ“ዘመኗ” ትገለጣለች። ይህ እህት ኋይት ግልጽ እንደሆነ ሊገባ የሚገባውን የምትገልጽበት መግለጫ ነው፦

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

“ራእይ የታተመ መጽሐፍ ነው፣ ነገር ግን ደግሞ የተከፈተ መጽሐፍ ነው። በዚህ ምድር ታሪክ የመጨረሻ ዘመናት ሊፈጸሙ ያሉ ድንቅ ክስተቶችን ይመዘግባል። የዚህ መጽሐፍ ትምህርቶች ግልጽ ናቸው፤ ምሥጢራዊና የማይገቡ አይደሉም። በእርሱም ውስጥ በዳንኤል እንደተወሰደው ያለው ያው የትንቢት መስመር ይቀጥላል። አንዳንድ ትንቢቶችን እግዚአብሔር ደግሞ ደግሞ አቅርቦአል፤ በዚህም ለእነርሱ አስፈላጊ ትኩረት ሊሰጥ እንደሚገባ አሳይቶአል። ጌታ ታላቅ ትርጉም የሌላቸውን ነገሮች አይደግምም።” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

ጌታ «ትልቅ አስፈላጊነት የሌላቸውን ነገሮች አይደግምም»፤ ከሮምም ጋር የተያያዙት «ዘመናት» ደግሞ ደጋግመው ተደግመዋል። ከሮም ጋር የተያያዘውን «ዘመን» መረዳት «ታላቅ አስፈላጊነት» አለው፤ ምክንያቱም ራእዩን የሚያቆም ርዕሰ ጉዳይ ሮም መሆኑን የሚገልጠው ይኸው ነውና። የጳጳሳዊ አገዛዝ አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት በዳንኤልና በራእይ ውስጥ ሰባት ጊዜ በቀጥታ ተጠቅሷል።

And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

ከልዑል አምላክም ላይ ታላላቅ ቃላትን ይናገራል፥ የልዑልንም ቅዱሳን ያስጨንቃል፥ ዘመናትንና ሕግንም ለመለወጥ ያስባል፤ እነርሱም ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን በእጁ ይሰጣሉ። ዳንኤል 7፥25።

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

በወንዙም ውኃ ላይ የነበረውን በበፍታ የተለበሰውን ሰው ሰማሁ፤ ቀኝ እጁንና ግራ እጁን ወደ ሰማይ አንሥቶ ለዘላለም በሕይወት በሚኖረው ሲምል፣ ይህ ለአንድ ዘመንና ለሁለት ዘመናት እና ለግማሽ ዘመን እንደሚሆን፣ የቅዱሳንም ሕዝብ ኃይል መበተን በተፈጸመ ጊዜ እነዚህ ሁሉ ነገሮች እንደሚፈጸሙ ተናገረ። ዳንኤል 12፥7።

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

ነገር ግን ከቤተ መቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጧታል። ራእይ 11፥2።

And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

ኃይልም ለሁለቱ ምስክሮቼ እሰጣለሁ፥ ማቅ ለብሰውም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳ ቀን ትንቢት ይናገራሉ። ራእይ 11፥3።

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

ሴቲቱም ወደ ምድረ በዳ ሸሸች፤ በዚያም ለእርስዋ እግዚአብሔር ያዘጋጀው ስፍራ አላት፥ በዚያም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን እንዲመግቧት። ራእይ 12፥6።

And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

ለሴቲቱም ከታላቅ ንስር ሁለት ክንፎች ተሰጡአት፤ ከእባቡ ፊት ርቃ ወደ ምድረ በዳ፣ ወደ ስፍራዋ እንድትበር እንዲሁም በዚያ ለአንድ ዘመንና ለዘመናት እና ለግማሽ ዘመን እንድትመገብ። ራእይ 12፥14።

And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍ ተሰጠው፤ አርባ ሁለት ወራትም እንዲቆይ ሥልጣን ተሰጠው። ራእይ 13፥5።

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

እነዚህ ሰባት ቀጥተኛ ማጣቀሻዎች ስለ ሮም የተለያዩ ልዩ የትንቢት ባህርያትን ያቀርባሉ። ሮም የሚገለጥባቸውም በእነዚያ ክፍሎች ውስጥ ነው። እህት ዋይትም እነዚህ ዘመናት ደግሞ “ሦስት ዓመት ተኩል ወይም 1260 ቀናት” ሆነው እንደሚወከሉ ታክላለች። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ወይም ሦስት ዓመት ተኩል ወይም “አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀናት” አታገኙም። እህት ዋይት በቀላሉ የእነዚህን ሰባት ማጣቀሻዎች ስሌት በዚያ መሠረት ትተገብራለች።

“In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

በምዕራፍ 13 (ቁጥር 1–10) ውስጥ፣ “ከነብር የሚመስል” ሌላ አውሬ ተገልጿል፤ ድራጎኑም “ኃይሉን፣ ዙፋኑን፣ ታላቅ ሥልጣኑንም” ሰጠው። ይህ ምልክት፣ እንደ አብዛኞቹ ፕሮቴስታንቶች እንደ ተመኑት፣ አንድ ጊዜ በጥንታዊው የሮማ መንግሥት የተያዙትን ኃይልና መንበር እንዲሁም ሥልጣን የተረከበውን ጵጵስና ይወክላል። ስለ ነብር የሚመስለው አውሬ እንዲህ ተብሎ ተነግሯል፦ “ታላላቅ ነገሮችንና ስድቦችን የሚናገር አፍ ተሰጠው።… በእግዚአብሔርም ላይ ለስድብ አፉን ከፈተ፤ ስሙንና ማደሪያውን እንዲሁም በሰማይ የሚኖሩትን ሊሰድብ። ከቅዱሳንም ጋር ጦርነት እንዲያደርግና እንዲያሸንፋቸው ተሰጠው፤ በነገድም ሁሉና በቋንቋዎች ሁሉ እንዲሁም በአሕዛብ ሁሉ ላይ ሥልጣን ተሰጠው።” ይህ ትንቢት፣ በዳንኤል 7 ስለ ተገለጸው ትንሹ ቀንድ ከተሰጠው መግለጫ ጋር እጅግ የሚመሳሰል ስለሆነ፣ ያለ ጥርጥር ወደ ጵጵስናው ያመለክታል።

“‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

“‘ለእርሱ አርባ ሁለት ወራት እንዲቀጥል ሥልጣን ተሰጠው።’ እናም ነቢዩ እንዲህ ይላል፦ ‘ከራሶቹ አንዱ እስከ ሞት እንደቈሰለ አየሁ።’ ደግሞም፦ ‘ወደ ምርኮ የሚወስድ ራሱ ወደ ምርኮ ይሄዳል፤ በሰይፍ የሚገድል በሰይፍ ሊገደል ይገባዋል።’ እነዚህ አርባ ሁለት ወራት ከ‘ዘመንና ዘመናት እና የዘመን እኩሌታ’፣ ማለትም ከሦስት ዓመት ተኩል ወይም 1260 ቀናት፣ የዳንኤል 7 ጋር አንድ ናቸው—ይህም የጳጳሳዊ ኃይል የእግዚአብሔርን ሕዝብ የሚያስጨንቅበት ዘመን ነበር። ይህ ዘመን፣ በቀደሙት ምዕራፎች እንደተገለጸው፣ በእ.ኤ.አ. 538 በጳጳሳቱ የበላይነት ተጀመረ እና በ1798 ተፈጸመ። በዚያን ጊዜ ጳጳሱ በፈረንሳይ ሠራዊት ምርኮኛ ተደረገ፣ የጳጳሳዊ ኃይልም ለሞት የሚያደርስ ቍስል ተቀበለ፣ እንዲሁም ‘ወደ ምርኮ የሚወስድ ራሱ ወደ ምርኮ ይሄዳል’ የሚለው ትንቢት ተፈጸመ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 439።

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

በተመስጦ ሥልጣን፣ “ጊዜ” ተብሎ የተጠራውን እና ሮምን “የሚገልጥ” የሆነውን ሦስት ዓመት ተኩል ደግሞ እንደዚያ ለመቆጠር ስንመለከት፣ ሮምን የሚመለከቱ ሌሎች መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማጣቀሻዎች ይታያሉ።

But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

ነገር ግን በእውነት እላችኋለሁ፤ ሰማይ ሦስት ዓመትና ስድስት ወር በተዘጋበት ጊዜ፥ በምድርም ሁሉ ታላቅ ራብ በነበረበት ዘመን፥ በኤልያስ ዘመን በእስራኤል ብዙ መበለቶች ነበሩ። ሉቃስ 4፥25።

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

ሦስት ዓመት ተኩል የኤልያስ ዘመን፥ ጊዜውን በትያጥሮን ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የጳጳሳዊት ሮማ ምልክት ከሆነችው ኤልዛቤል ጋር ያገናኛል።

Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

ነገር ግን አንቺን የምቃወመው ጥቂት ነገሮች አሉኝ፤ ራሷን ነቢይት ብላ የምትጠራውን ያቺን ሴት ኤልዛቤልን፥ ባሪያዎቼን ዝሙትን እንዲፈጽሙና ለጣዖታት የተሠዋውን እንዲበሉ እያስተማረችና እያሳተች እንድትፈቅዲላት ስለሆነ ነው። ከዝሙቷም እንድትጸጸት ጊዜ ሰጠኋት፤ እርስዋ ግን አልተጸጸተችም። ራእይ 2፥20፣ 21።

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

ለአራተኛው ቤተ ክርስቲያን፣ በኤልዛቤል የተወከለችው፣ የተሰጠው “ዘመን” ደግሞ “ስፍራ” ነው።

Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

ኤልያስ እንደ እኛ ያለ ስሜት ያለው ሰው ነበር፤ ዝናብም እንዳይዘንብ አጥብቆ ጸለየ፤ ሶስት ዓመትና ስድስት ወርም በምድር ላይ አልዘነበም። ያዕቆብ 5፥17።

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

እህት ዋይት አርባ ሁለቱ ወራት ከአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስልሳው ቀኖች ጋር አንድ መሆናቸውን በማብራራት፣ ክርስቶስ የጠቀሳቸው ጊዜያት “እነዚያ ቀኖች” ናቸው ብላ ትለያያለች።

“The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

በዚህ ስፍራ የተጠቀሱት “አርባ ሁለት ወራት” እና “አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀኖች” አንድ ዓይነት ጊዜ ናቸው፤ ሁለቱም እኩል በመሆን የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ከሮም በሚደርስባት ግፍ መከራ የምትቀበልበትን ዘመን ይወክላሉ። የጳጳሳዊ ልዕልናው 1260 ዓመታት በእ.ኤ.አ. 538 ተጀመሩ፣ ስለዚህም በ1798 ሊያበቁ ነበር። በዚያን ጊዜ የፈረንሳይ ጦር ሮምን ገብቶ ጳጳሱን እስረኛ አደረገው፣ እርሱም በስደት ሞተ። ምንም እንኳ ከዚያ ብዙም ሳይቆይ አዲስ ጳጳስ ተመረጠ፣ የጳጳሳዊው ሥርዓተ መዋቅር ከዚያ ወዲህ ከዚያ በፊት ያለውን ኃይል ዳግም ሊጠቀም ፈጽሞ አልቻለም።

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

“የቤተ ክርስቲያን ስደት በ1260 ዓመታት ጊዜ ዘመን ሁሉ አልቀጠለም። እግዚአብሔር ለሕዝቡ በምሕረቱ የእሳታማ ፈተናቸውን ዘመን አሳጠረ። በቤተ ክርስቲያን ላይ የሚመጣውን ‘ታላቅ መከራ’ ሲተነብይ መድኃኒታችን እንዲህ አለ፦ ‘እነዚያም ቀኖች ባይታጠሩ ሥጋ ያለው ሁሉ ባልዳነ ነበር፤ ነገር ግን ስለ ምርጦቹ እነዚያ ቀኖች ይታጠራሉ።’ ማቴዎስ 24፥22። በተሃድሶው ተጽእኖ ስደቱ ከ1798 በፊት ወደ ፍጻሜ መጣ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 266።

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

ክርስቶስና እህት ዋይት “እነዚያ ቀኖች” የሚለውን አገላለጽ ጳጳሳዊትን ሮምን እንደሚያመለክተው “ዘመን” እንደሆነ ያሳያሉ። ዳንኤልም በአሥራ አንደኛው ምዕራፍ በሠላሳ አንደኛው ቁጥር ላይ ጳጳሳዊነት በምድር ዙፋን ላይ ከተቀመጠ በኋላ ስለተከተለው ስደት ሲናገር፣ ያንን የስደት ዘመን “ብዙ ቀኖች” ብሎ ይጠራዋል።

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

ከእርሱም ዘንድ ሠራዊት ይቆማል፥ የኃይልም መቅደስን ያረክሳሉ፥ ዘወትር የሚቀርበውንም መሥዋዕት ያስወግዳሉ፥ አጥፊውንም ርኵሰት ያቆማሉ። በቃል ኪዳኑም ላይ ክፉ የሚያደርጉትን በሽንገላ ያበላሻቸዋል፤ ነገር ግን አምላካቸውን የሚያውቁ ሕዝብ ይበረታሉ፥ ታላላቅም ሥራዎች ያደርጋሉ። ከሕዝቡም መካከል አስተዋዮች ብዙዎችን ያስተምራሉ፤ ነገር ግን ብዙ ቀኖች በሰይፍና በእሳት፥ በምርኮና በዘረፋ ይወድቃሉ። ዳንኤል 11፥31–33።

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

ሮም ከእርስዋ ጋር በተያያዘው ትንቢታዊ ዘመን ግንኙነት ውስጥ ተገልጣለች፤ ስለዚህም ጳውሎስ የኃጢአት ሰው “በዘመኑ” እንደሚገለጥ ይናገራል። እኛም ያንን ካላወቅን እንጠፋ ዘንድ ራእዩን የምታቆም ሮም መሆኗ፣ ያ ትንቢታዊ ዘመን ለምን በብዙ ጊዜ እና በብዙ መንገዶች እንደሚወከል ያመለክታል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር “ከቶ ታላቅ ውጤት የሌላቸውን ነገሮች አይደግምምና።” በቀደሙት ቁጥሮችም የዚያ የጊዜ ዘመን ፍጻሜ ደግሞ ተመልክቷል።

And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

በሕዝቡም መካከል ያሉ አስተዋዮች ብዙዎችን ያስተምራሉ፤ ነገር ግን ብዙ ቀናት በሰይፍና በእሳት፣ በምርኮና በዘረፋ ይወድቃሉ። ሲወድቁም በትንሽ እርዳታ ይረዳሉ፤ ነገር ግን ብዙዎች በማባበያ ቃል ይተባበሯቸዋል። ከእነዚያም አስተዋዮች አንዳንዶች ለመፈተንና ለማንጻት፣ እስከ ፍጻሜውም ዘመን ድረስ ነጭ ለማድረግ ይወድቃሉ፤ ምክንያቱም ይህ ለተወሰነው ዘመን ነውና። ዳንኤል 11፥33–35።

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

“የመጨረሻው ዘመን” “ገና ለተወሰነ ጊዜ ነው።” የዕብራይስጥ ቃሉ “ተወሰነ” የሚለው “ሞዔድ” ሲሆን፣ ትርጉሙም የተወሰነ ጊዜ ወይም ቀጠሮ ማለት ነው። በዳንኤል መጽሐፍ ውስጥ ያለው የ“ተወሰነው ጊዜ” ትንቢታዊ አግባብነትና አስፈላጊነት የሚታወቀው ብዙ ጊዜ በመጠቀሱ ነው። ከላኦዲቅያ አድቬንቲስቶች መካከል እጅግ ጥቂቶች፣ ካሉም ቢሆን፣ 1989 አንድ “የመጨረሻው ዘመን” እንደነበረ አያውቁም፤ ስለዚህም 1989 ተወሰነ ጊዜ ነበረ። ይህም እግዚአብሔር ለአንድ መቶ አርባ አራቱ ሺህ እንቅስቃሴ እውቀቱን ይፈታ ዘንድ ያደረገው ቀጠሮ ነበር። በዚህ ምክንያት፣ የዳንኤል መጽሐፍ “ተወሰነው ጊዜ” የ“መጨረሻው ዘመን” መድረሱን እንደሚያመለክት ምስክሮችን ያቀርባል። በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ፣ ይህ ትንቢታዊ ምልክት ተቀምጦ ቀርቧል።

And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

ከዑላይም ወንዝ ዳርቻዎች መካከል የሰው ድምፅ ሰማሁ፥ እርሱም ጠርቶ፦ ገብርኤል፥ ይህን ሰው ራእዩን እንዲያስተውል አድርግ አለ። እርሱም እኔ ወደ ቆምሁበት ቀረበ፤ በመጣም ጊዜ ፈራሁ በፊቴም ተደፋሁ፤ እርሱ ግን፦ የሰው ልጅ ሆይ፥ ራእዩ ለፍጻሜው ዘመን ነውና አስተውል አለኝ። ከእኔም ጋር ሲናገር ፊቴን ወደ ምድር አድርጌ በከባድ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ፤ እርሱ ግን ዳሰሰኝ ቀጥ አድርጎም አቆመኝ። እርሱም፦ እነሆ፥ በቍጣው የኋለኛው ፍጻሜ የሚሆነውን አሳውቅሃለሁ፤ ፍጻሜው በተወሰነው ጊዜ ይሆናልና አለ። ዳንኤል 8፥16–19።

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

በእነዚህ አንቀጾች ውስጥ በሚገኘው “የመጨረሻው ዘመን” ውስጥ ያለው “መጨረሻ” የሚለው ቃል፣ እንደ አሥራ አንደኛው ምዕራፍ ሁኔታ ሁሉ፣ “የተወሰነ” ተብሎ ከተተረጎመው ሌላ የዕብራይስጥ ቃል ነው። “የመጨረሻው ዘመን” የተወሰነው ጊዜ በሚጀምርበት ወቅት የሚነሣ አንድ የጊዜ ዘመንን ይወክላል። “የተወሰነው ጊዜ” (moed) ቀጠሮ ነው፤ “የመጨረሻው ዘመን” ግን (የዕብራይስጥ ቃል “gets”) በተወሰነው ጊዜ የሚጀምር አንድ የጊዜ ዘመን ነው። ሮማን የሚገልጠው ያ “ጊዜ” ነው፤ ያ “ጊዜ” እጅግ አስፈላጊ ስለሆነም የዚያ የጊዜ ዘመን መጨረሻ፣ እና ከዚያ ጊዜ መጨረሻ በኋላ የሚከተለው ዘመን፣ በበርካታ ምስክሮች ተወክለዋል። በዳንኤል አሥራ አንደኛው ምዕራፍ ቁጥር ሃያ አራት ውስጥ፣ አረማዊቱ ሮማ ዓለምን ለአንድ “ጊዜ” እንደምትገዛ ተለይታ ታወቀች።

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

ምሳሌያዊ “ዘመን” ሦስት መቶ ስልሳ ዓመታት ነው፥ ምክንያቱም በመጽሐፍ ቅዱሳዊ ዓመት ውስጥ ሦስት መቶ ስልሳ ቀናት አሉ። አረማዊ ሮም ለ“አንድ ዘመን” ገዛች፥ የጳጳሳዊትም ሮም ለ“አንድ ዘመን፥ ዘመናትና የዘመን እኩሌታ” ገዛች። ዘመናዊት ሮም ለምሳሌያዊ “ሰዓት” ወይም ለምሳሌያዊ “አርባ ሁለት ወራት” ትገዛለች። ከ1844 በኋላ ትንቢታዊ ጊዜ የለም፤ ስለዚህ “ሰዓቱ” እና “አርባ ሁለት ወራቱ” ማለት በቅርቡ ከሚመጣው የእሁድ ሕግ ጀምሮ እስከ ሰው ልጅ የምሕረት ጊዜ መዘጋት ድረስ ያለው ዘመን ነው። ነገር ግን አረማዊ ሮም ከአክቲየም ጦርነት በ31 ዓ.ዓ. ጀምሮ፥ እስከ ቆስጠንጢኖስ በ330 ዓ.ም. የአገዛዙን ዋና ከተማ ወደ ቆስጠንጢኖፕል እስከ አዛወረበት ድረስ በላይነት ገዛች። የሚከተሉት ቁጥሮች ስለ አረማዊት ሮም እንደሚናገሩ እናውቃለን፥ ምክንያቱም ክርስቶስ ሲሰቀል “የቃል ኪዳኑ አለቃ” እንደ “ሚሰበር” ተወክሎአልና። በዚያን ጊዜ የምትገዛው ኀይል አረማዊት ሮም ነበረች፤ ስለዚህ አሁን የምንመለከታቸው ቁጥሮች አረማዊት ሮምን ይለያሉ።

And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

በስፍራውም ንጉሥነትን ክብር የማይሰጡት አሳፋሪ ሰው ይቆማል፤ ነገር ግን በሰላም ይመጣል፥ መንግሥቱንም በማታለያ ቃል ይወስዳል። የጐርፍም ክንዶች ከፊቱ ይጠረገዋሉ፥ ይሰበሩማል፤ አዎን፥ የቃል ኪዳኑ አለቃ ደግሞ። ከእርሱም ጋር ኪዳን ከተደረገ በኋላ በተንኮል ይሠራል፤ ከጥቂት ሕዝብም ጋር ወጥቶ ኃይለኛ ይሆናልና። ወደ አውራጃውም እጅግ ለምለሙ ስፍራዎች በሰላም ይገባል፤ አባቶቹም ያላደረጉትን፥ የአባቶቹ አባቶችም ያላደረጉትን ያደርጋል፤ ምርኮንና ብዝበዛን ሀብትንም በመካከላቸው ይበትናል፤ ደግሞም በምሽጎች ላይ ዕቅዱን ያስባል፥ ይህም እስከ ጊዜ ድረስ ይሆናል። ዳንኤል 11፥21–24።

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

በእነዚህ ጥቅሶች የመጨረሻው ሐረግ ውስጥ ያለው “against” የሚለው ቃል በእውነቱ “from” ማለት ነው፤ እናም ጥቅሱ አረማዊት ሮም ከምሽጏ (ከሮም ከተማ) “from” ሆና ለሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት እንደምትገዛ (ዕቅዶቹን አስቀድሞ እንደሚያመለክት) እየተናገረ ነው።

“‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

“‘ቁጥር 24። በሰላም ወደ ክፍለ ሀገሩ እጅግ ለምለሙ ስፍራዎች ይገባል፤ አባቶቹም ሆነ የአባቶቹ አባቶች ያላደረጉትን ያደርጋል፤ ብዝበዛንና ምርኮን ሀብትንም በመካከላቸው ይበትናል፤ አዎን፥ በምሽጎች ላይ ዕቅዶቹን ያስቀድማል፥ ይህም እስከ ጊዜ ድረስ ነው።’”

“The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

“በተለምዶ አሕዛብ ከሮም ዘመን በፊት ወደ ዋጋ ያላቸው ክፍለ ሀገራትና ወደ ባለጠጋ ግዛቶች የሚገቡበት መንገድ በጦርነትና በድል ነበር። አሁን ግን ሮም አባቶችም ሆኑ የአባቶቻቸው አባቶች ያላደረጉትን ልታደርግ ነበር፤ ማለትም እነዚህን ግኝቶች በሰላማዊ መንገድ ልትቀበል ነበር። ከዚህ በፊት ፈጽሞ ያልተሰማ ልማድ፣ ነገሥታት መንግሥቶቻቸውን በውርስ ለሮማውያን እንዲተዉ የሚያደርግ ልማድ፣ አሁን ተጀመረ። ሮምም በዚህ መንገድ ታላላቅ ክፍለ ሀገራትን በይዞታዋ ውስጥ አገባች።”

“And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

“እንዲሁም በዚህ ሁኔታ ከሮማ ግዛት በታች የገቡት ከዚህ የተነሣ ትንሽ ያልሆነ ጥቅም አገኙ። በቸርነትና በርኅራኄ ተያዙ። ይህም ምርኮንና ብዝበዛን እንደ ተካፈሉ ነበር። ከጠላቶቻቸው ተጠብቀው ነበር፥ በሮማ ኃይል ጥላ ሥርም በሰላምና በደህንነት ዐረፉ።”

“To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

ለዚህ ቁጥር የኋለኛው ክፍል፣ ቢሾፕ ኒውተን የሚያቀርበው ሐሳብ፣ ከምሽጎች በተቃራኒው ሳይሆን ከምሽጎች ውስጥ የሚፈጸሙ የቅድመ እቅድ ዘዴዎች እንደሆኑ ነው። ይህንንም ሮማውያን ከሰባት ኮረብቶች ከተማቸው ከሆነው ጽኑ ምሽግ አድርገው ፈጽመዋል። “እስከ አንድ ዘመንም ድረስ፤” ይህ ያለ ጥርጥር ትንቢታዊ ዘመን፣ 360 ዓመታት ነው። እነዚህ ዓመታት ከየትኛው ነጥብ ጀምረው ሊቆጠሩ ይገባል? ምናልባት በሚቀጥለው ቁጥር ከተገለጸው ክስተት ጀምሮ ሊሆን ይችላል።

“‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

“‘ቁጥር 25። ኃይሉንና ድፍረቱን በታላቅ ሠራዊት ላይ ተመስርቶ በደቡብ ንጉሥ ላይ ያነሣል፤ የደቡብ ንጉሥም እጅግ ታላቅና ኃያል በሆነ ሠራዊት ለጦርነት ይነሣሣል፤ ነገር ግን አይቆምም፥ ምክንያቱም በእርሱ ላይ ተንኮል ይመክራሉና።’”

“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

“በ23ኛና 24ኛ ቁጥሮች አማካይነት በይሁዳውያንና በሮማውያን መካከል ከነበረው ቃል ኪዳን በኋላ፣ በክ.ዓ.በ. 161፣ ሮም ዓለም አቀፍ ግዛትን እስካገኘችበት ዘመን ድረስ እንመጣለን። አሁን በፊታችን ያለው ቁጥር በደቡብ ንጉሥ ማለትም በግብጽ ላይ የተካሄደ ኃይለኛ ዘመቻን፣ እንዲሁም በታላላቅና በኃያላን ሰራዊቶች መካከል የተካሄደ አስደናቂ ጦርነት ያቀርባል። እንዲህ ያሉ ክስተቶች በዚያን ጊዜ አካባቢ በሮም ታሪክ ውስጥ ተከስተው ነበርን?—አዎን፣ ተከስተው ነበር። ጦርነቱ በግብጽና በሮም መካከል የተካሄደው ጦርነት ነበር፤ ሰልፉም የአክቲየም ጦርነት ነበር። ወደዚህ ግጭት ያመሩትን ሁኔታዎች በአጭሩ እንመልከት።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

በሚቀጥሉት ቁጥሮች ውስጥ ዳንኤል ስለተወሰነው ጊዜና ስለ ፍጻሜው ዳግመኛ ይጠቅሳል።

And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

እርሱም ኃይሉንና ጀግንነቱን በታላቅ ሠራዊት ላይ አንሥቶ በደቡብ ንጉሥ ላይ ይነሣል፤ የደቡብም ንጉሥ በእጅግ ታላቅና ብርቱ ሠራዊት ለሰልፍ ይነቃቃል፤ ነገር ግን አይቆምም፤ ምክንያቱም ተንኮል ያስቡበታል። አዎን፥ ከምግቡ ድርሻ የሚበሉት ያጠፉታል፥ ሠራዊቱም ይፈስሳል፤ ብዙዎችም ተገድለው ይወድቃሉ። የእነዚህም ሁለቱ ነገሥታት ልብ ክፉ ለማድረግ ይሆናል፥ በአንድም ማዕድ ላይ ሐሰት ይናገራሉ፤ ነገር ግን አይሰምርም፥ ምክንያቱም መጨረሻው ገና ለተወሰነው ጊዜ ነውና። ከዚያም በታላቅ ሀብት ወደ አገሩ ይመለሳል፤ ልቡም በቅዱሱ ቃል ኪዳን ላይ ይሆናል፤ እርሱም ያደርጋል፥ ወደ አገሩም ይመለሳል። በተወሰነው ጊዜ ተመልሶ ወደ ደቡብ ይመጣል፤ ነገር ግን እንደ ፊተኛው ወይም እንደ ኋለኛው አይሆንም። ዳንኤል 11፥25–29።

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

በስምንተኛው ምዕራፍ፣ ገብርኤል “ሐዞን” ማለትም የሁለት ሺህ አምስት መቶ ሃያ ዓመታት ራእይ በተወሰነው ጊዜ እንደሚያበቃ ገልጦ ነበር፤ ከዚያም “የፍጻሜው ዘመን” ተብሎ የተወከለው ዘመን እንደሚጀምር አመለከተ። በዚህ ክፍል ውስጥ የተወሰነው ጊዜ፣ አረማዊት ሮም ዓለምን በላቀ ሥልጣን የምትገዛበት ሦስት መቶ ስድሳ ዓመታት መጨረሻ ነው። በዚህ ክፍል “የፍጻሜው ዘመን” የለም፤ ምክንያቱም በዚያ የታሪክ ዘመን መጨረሻ ይፈታ ዘንድ ታትሞ የተቀመጠ ምንም ነገር አልነበረም።

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት፣ ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት ጋር በአንድ ጊዜ የተፈጸመው ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታት የሆነውን የቁጣው “የመጨረሻ ፍጻሜ” ራእይ እስከ “የፍጻሜው ዘመን” ድረስ ታትሞ ነበር፤ ምክንያቱም የሁለቱም ራእዮች የተወሰነ ጊዜ በነበረው በ1844 የሦስተኛው መልአክ ብርሃን ተፈትቶ ተገለጠ። በዳንኤል አሥራ አንድ፣ ከቁጥር ሠላሳ እስከ ሠላሳ ስድስት፣ በ1798 በ“የመጀመሪያው ቁጣ” መጨረሻ ላይ፣ የመጀመሪያው መልአክ ብርሃን የተፈታበት “የፍጻሜው ዘመን” ተብሎ የተወከለ ዘመን ሊኖር ነበር። ስለዚህ የአረማዊቱ ሮም የዘመን ትንቢት “የፍጻሜው ዘመን” አልነበረውም፤ ነገር ግን ሦስት መቶ ስልሳ ዓመታት መቼ እንደተፈጸሙ የሚለይ የተወሰነ ጊዜ ብቻ ነበረው፤ ሆኖም በ1798 የነበረው የተወሰነ ጊዜና በ1844 የነበረው የተወሰነ ጊዜ ሁለቱም “የፍጻሜው ዘመን” ተብሎ በተወከለው ዘመን ውስጥ ሊገባ የሚገባውን መልእክት ፈቱ።

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

ሮም በትንቢታዊ ዘመኑ ውስጥ እንደ ትንቢት በተመለከተው ሁኔታ ይገለጣል። “ዘመን፣ ዘመናትና የዘመን እኩሌታ”, “አርባ ሁለት ወራት”, “አሥራ ሁለት መቶ ስድሳ ቀኖች”, እና “ሦስት ዓመት ተኩል” በጨለማው ዘመን ጳጳሳዊ ሥልጣን በነገሠበት ወቅት የነበረውን ጊዜ የሚወክሉ ልዩ ልዩ ምልክቶች ናቸው። የሚለራውያንን እንቅስቃሴ ከመቶ አርባ አራት ሺህ እንቅስቃሴ ጋር የሚያገናኘው የጊዜ ክፍለ ዘመን መቶ ሀያ ስድስት ዓመታት ነው። መቶ ሀያ ስድስት ደግሞ የአሥራ ሁለት መቶ ስድሳ ቀኖች ምልክት ነው፥ ምክንያቱም የዚያ መጠን አሥራት ወይም አንድ አሥረኛ ስለሆነ ነው። ከ1863 ዓመፅ እስከ በ1989 የተወሰነው ጊዜ ድረስ ያሉት መቶ ሀያ ስድስቱ ዓመታት፣ 1989ን እግዚአብሔር ከመጨረሻው ዘመን ሕዝቡ ጋር ያለው ቀጠሮ መሆኑን ያሳያሉ።

We will continue this study in the next article.

ይህን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።

“How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

«መጻሕፍትን እንዴት ልንመረምር ይገባናል? የትምህርታችንን ምሰሶዎች አንዱን ከሌላው በተከታታይ እየተከልን፣ ከዚያም ቅዱሳት መጻሕፍት ሁሉ ከተመሠረቱት አስተያየቶቻችን ጋር እንዲስማሙ ልንሞክር ይገባልን? ወይስ ሐሳቦቻችንንና አመለካከቶቻችንን ወደ መጻሕፍት አቅርበን፣ ንድፈ ሐሳቦቻችንን በእውነት መጻሕፍት በየአቅጣጫው ልንለካ ይገባል? ብዙዎች መጽሐፍ ቅዱስን የሚያነቡ እንዲሁም የሚያስተምሩ ቢሆኑም፣ እያስተማሩት ወይም እያጠኑት ያሉትን ክቡር እውነት አያስተውሉም። እውነት በግልጽ ተመልክቶ ባለበት ጊዜ ሰዎች ስሕተትን ያቀፋሉ፤ እነርሱም ትምህርቶቻቸውን ወደ እግዚአብሔር ቃል ብቻ ቢያመጡ፣ ሐሳቦቻቸው ትክክል መሆናቸውን ለማስረጃ የእግዚአብሔርን ቃል በትምህርቶቻቸው ብርሃን ከማንበብ ይልቅ፣ በጨለማና በዕውርነት አይመላለሱም ነበር፣ ስሕተትንም አይንከባከቡም ነበር። ብዙዎች ለመጽሐፍ ቅዱስ ቃላት የራሳቸውን አስተያየት የሚስማማ ትርጉም ይሰጣሉ፤ በእግዚአብሔርም ቃል የተሳሳቱ ትርጓሜዎቻቸው ራሳቸውን ያሳስታሉ ሌሎችንም ያታልላሉ። የእግዚአብሔርን ቃል ለማጥናት ስንጀምር፣ ይህን በትሑት ልብ ማድረግ ይገባናል። ራስን መፈለግ ሁሉ፣ ልዩነትን መውደድ ሁሉ ወደ ጎን ሊጣል ይገባል። ለረጅም ጊዜ የተያዙ አስተያየቶች ስሕተት የማይገባባቸው እንደሆኑ ሊቆጠሩ አይገባም። ለረጅም ጊዜ የቆዩ ባህላቸውን ለመተው የአይሁድ ፈቃደኝነት ማጣት ጥፋታቸውን አመጣ። በራሳቸው አስተያየቶችም ሆነ በቅዱሳት መጻሕፍት ላይ በሚሰጡት ትርጓሜ ውስጥ ምንም እንከን እንዳያዩ ቆርጠው ነበር፤ ነገር ግን ሰዎች ማንኛውንም አመለካከት ለረጅም ጊዜ ቢይዙም፣ በተጻፈው ቃል በግልጽ ካልተደገፈ፣ ሊተው ይገባል።»

“Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

“በእውነት በቅንነት የሚሹ ሰዎች አቋማቸው ለምርመራና ለነቀፋ እንዲገለጥ አይቆጠቡም፤ አስተያየታቸውና ሐሳባቸውም ሲቃረን አይበሳጩም። ይህ ከአርባ ዓመት በፊት በመካከላችን የተከበረ መንፈስ ነበር። በእምነትና በትምህርት አንድ እንሆን ዘንድ በነፍሳችን ተሸክመን እንሰበሰብ ነበር፤ ምክንያቱም ክርስቶስ የተከፈለ አይደለም ብለን እናውቅ ነበር። እያንዳንዱ ነጥብ በተራ የምርመራ ርዕሰ ጉዳይ ይደረግ ነበር። እነዚህን የምርመራ ምክር ቤቶች ግርማ ሞገስ ያለው ክብደት ይለይባቸው ነበር። መጽሐፍ ቅዱሳት በአክብሮት ስሜት ይከፈቱ ነበር። እውነትን ለመረዳት ይበልጥ ዝግጁዎች እንሆን ዘንድ ብዙ ጊዜ እንጾም ነበር። ከትጉህ ጸሎት በኋላ ማንኛውም ነጥብ ካልተረዳ ይወያይበት ነበር፤ እያንዳንዱም ሰው አስተያየቱን በነፃነት ይገልጥ ነበር፤ ከዚያም እኛ እንደገና በጸሎት እንንበረከክ ነበር፥ እግዚአብሔርም እንደ ክርስቶስና አብ አንድ እንደሆኑ እኛም አንድ እንሆን ዘንድ፣ ነገሩን በአንድ ዓይን እንድናይ እንዲረዳን ወደ ሰማይ የሚወጡ ትጉህ ልመናዎች ይቀርቡ ነበር። ብዙ እንባ ይፈስ ነበር። አንድ ወንድም አንድን ምንባብ እንደ እርሱ ባልተረዳ ምክንያት በመረዳቱ ዝግመት ሌላውን ወንድም ቢገሥጸው፣ የተገሠጸው ከዚያ በኋላ ወንድሙን በእጁ ይይዝና፣ ‘የእግዚአብሔርን መንፈስ ቅዱስ አናሳዝን። ኢየሱስ ከእኛ ጋር ነው፤ ትሑትና ለመማር ዝግጁ የሆነ መንፈስ እንጠብቅ’ ይለው ነበር፤ የተነገረውም ወንድም፣ ‘ወንድሜ፣ ይቅር በለኝ፤ በአንተ ላይ ፍትሕ ያጣ ነገር አድርጌአለሁ’ ይል ነበር። ከዚያም በሌላ የጸሎት ጊዜ እንንበረከክ ነበር። በዚህ ሁኔታ ብዙ ሰዓታትን እናሳልፍ ነበር። በአጠቃላይ በአንድ ጊዜ ከአራት ሰዓት በላይ አብረን አንማርም ነበር፤ ነገር ግን አንዳንድ ጊዜ ሙሉ ሌሊቱ ለዘመናችን የሆነውን እውነት እንድንረዳ በመጽሐፍ ቅዱሳት ግርማ ሞገስ ባለው ምርመራ ውስጥ ይውል ነበር። በአንዳንድ ጊዜያት የእግዚአብሔር መንፈስ በእኔ ላይ ይመጣ ነበር፤ አስቸጋሪ የሆኑ ክፍሎችም በእግዚአብሔር በሾመው መንገድ ግልጽ ይደረጉ ነበር፥ ከዚያም ፍጹም ስምምነት ይኖር ነበር። ሁላችንም በአንድ ሐሳብና በአንድ መንፈስ ነበርን።”

“We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

“መጽሐፍ ቅዱሳት ከማንኛውም ሰው አስተያየት ጋር እንዲስማሙ ተጣመሙ ወይም እንዲጠመዱ እንዳይደረጉ እጅግ በትጋት ፈለግን። ልዩነቶቻችንን ለመቀነስ እንደ ተቻለ ሞከርን፤ ይህም ከፍተኛ ጠቀሜታ የሌላቸውና በእነርሱ ላይ የተለያዩ አስተያየቶች ያሉባቸውን ነጥቦች ላይ ብዙ ሳንዘገይ በመሆን ነበር። ነገር ግን የእያንዳንዱ ነፍስ ሸክም በወንድሞች መካከል የጌታ ክርስቶስን ጸሎት የሚመልስ ሁኔታ ማመጣት ነበር፤ ይኸውም ደቀ መዛሙርቱ እርሱና አብ አንድ እንደሆኑ እነርሱም አንድ እንዲሆኑ ያቀረበው ጸሎት ነው። አንዳንድ ጊዜ ከወንድሞች አንዱ ወይም ሁለቱ በቀረበው አመለካከት ላይ በግትርነት ራሳቸውን ያቆሙ ነበር፥ የልብም ተፈጥሯዊ ስሜቶችን ያሳዩ ነበር፤ ነገር ግን ይህ ዝንባሌ በታየ ጊዜ ምርመራችንን እናቆም ነበር፣ ስብሰባችንንም እናበቃ ነበር፤ እያንዳንዱም ሰው ወደ እግዚአብሔር በጸሎት እንዲሄድ፣ ከሌሎችም ጋር ሳይወያይ የልዩነቱን ነጥብ እንዲመረምር፣ ከሰማይም ብርሃን እየለመነ እንዲፈልግ እድል ይኖረው ዘንድ ነበር። በወዳጅነት መግለጫዎች ተለያይተን እንሄድ ነበር፤ ለተጨማሪ ምርመራም እንደ ተቻለ ፈጥነን እንደገና ለመገናኘት። አንዳንድ ጊዜ የእግዚአብሔር ኃይል በልዩ ሁኔታ በእኛ ላይ ይመጣ ነበር፤ ግልጽ ብርሃንም የእውነትን ነጥቦች ሲገልጥ በአንድነት እንለቅስና እንደሰት ነበር። ኢየሱስን እንወድ ነበር፤ እርስ በርሳችንም እንወድ ነበር።”

“In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

“በእነዚያ ቀኖች እግዚአብሔር ስለ እኛ ሠርቶ ነበር፥ እውነትም ለነፍሶቻችን እጅግ ውድ ነበረች። ዛሬ አንድነታችን የፈተናን ሙከራ ሊቋቋም የሚችል ዓይነት መሆን አለበት። ከላይ ለሚገኘው ትምህርት ቤት እንድንሠለጥን፥ በዚህ ስፍራ በመምህሩ ትምህርት ቤት ውስጥ ነን። ተስፋ መቁረጥን በክርስቶስ መንፈስ ልንሸከም መማር አለብን፥ ከዚህም የሚማረው ትምህርት ለእኛ እጅግ አስፈላጊ ይሆናል።”

“We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

«መማር ያለብን ብዙ ትምህርቶች አሉን፣ እንዲሁም ከአእምሮአችን ማስወገድ ያለብን እጅግ ብዙ ነገሮች አሉ። እግዚአብሔርና ሰማይ ብቻ ከስህተት የጸዱ ናቸው። የተወደደ አመለካከታቸውን ፈጽሞ መተው እንደማይኖርባቸው፣ ወይም አስተያየታቸውን ለመለወጥ ሁኔታ ፈጽሞ እንደማይከሰትላቸው የሚያስቡ ሰዎች ተስፋ ይቆርጣሉ። የራሳችንን ሐሳቦችና አስተያየቶች በጽኑ ግትርነት እስካጠበቅን ድረስ፣ ክርስቶስ የጸለየለትን አንድነት ሊኖረን አይችልም።» Review and Herald, July 26, 1892.