We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

አሁን በዳንኤል መጽሐፍ አሥራ አንደኛውን ምዕራፍ መመርመር እንጀምራለን።

Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

እኔም በሜዶናዊው ዳርዮስ የመጀመሪያ ዓመት እርሱን ለማጽናትና ለማበርታት ቆሜ ነበር። አሁንም እውነቱን አሳይሃለሁ። እነሆ፥ በፋርስ ገና ሦስት ነገሥታት ይነሣሉ፤ አራተኛውም ከሁሉም እጅግ ይበልጥ ባለጠጋ ይሆናል፤ በብርታቱም በሀብቱ አማካይነት ሁሉን በግሪክ መንግሥት ላይ ያነሣሣል። ኃያልም ንጉሥ ይነሣል፥ በታላቅ ግዛትም ይገዛል፥ እንደ ፈቃዱም ያደርጋል። እርሱም በተነሣ ጊዜ መንግሥቱ ይሰበራል፥ ወደ ሰማይም አራቱ ነፋሳት ይከፈላል፤ ለዘሩም አይሆንም፥ እርሱ እንደ ገዛበትም ግዛት አይሆንም፤ መንግሥቱ ከእነዚያ በቀር ለሌሎች ይነቀላልና። ዳንኤል 11፥1-4።

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

ገብርኤል ዳንኤልን መጀመሪያ የሚያስታውቀው፣ በዳርዮስ የመጀመሪያ ዓመት ከእርሱ ጋር እንዲሁ እንደ ሠራ ነው፤ ይህም የዳርዮስ እህት ልጅ የሆነው ጄኔራሉ ባቢሎንን ያዘበትና ብልጣሶርን የገደለበት ዓመት ነው። ዳንኤል ይህን ራእይ በቂሮስ በሦስተኛው ዓመት እየተቀበለ ነው፤ ይህም በአሥረኛው ምዕራፍ የመጀመሪያው ቁጥር መሠረት ነው፤ ስለዚህ ገብርኤል ዳርዮስንና ቂሮስን ሁለቱንም “የፍጻሜው ዘመን” የሚወክሉ ምልክቶች እንደሆኑ እያመለከተ ነው። ብልጣሶርና ባቢሎን በሜዶ-ፋርስ መንግሥት በ538 ዓ.ዓ. ተወሰዱ።

“Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

“ቂሮስ በ538 ዓ.ዓ. በተንኮል ዘዴ የወሰዳትን ባቢሎን ከበባት፤ ፋርሳውያን የገደሉት ቤልሻጽር በሞተ ጊዜም የባቢሎን መንግሥት መኖሩን አቆመ።” ኡርያ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

በዓ.ዓ. 538 ዓመት ዳንኤል ዘጠነኛውን ምዕራፍ መዘገበ።

“The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

“በቀደመው ምዕራፍ [ምዕራፍ ስምንት] የተመዘገበው ራእይ በብልሻጽር ሦስተኛ ዓመት፣ ከክርስቶስ ልደት በፊት 538 ተሰጠ። በዚያው ዓመትም፣ እርሱም ደግሞ የዳርዮስ የመጀመሪያ ዓመት ሲሆን፣ በዚህ ምዕራፍ [ምዕራፍ ዘጠኝ] የተተረኩት ክስተቶች ተፈጸሙ።” ኡሪያ ስሚዝ፣ ዳንኤል እና ራእይ፣ 205።

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

በክ.በ. 538 በቤልሻጽር ሦስተኛውና የመጨረሻው ዓመት፣ የዳርዮስም የመጀመሪያው ዓመት በነበረበት ጊዜ፣ ጌታ የከለዳውያንን ምድር ቀጣትና ምድረ በዳ አደረጋት።

And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

ይህችም ምድር ሁሉ መፍረስና መደነቂያ ትሆናለች፤ እነዚህም አሕዛብ የባቢሎንን ንጉሥ ሰባ ዓመት ያገለግላሉ። ሰባውም ዓመት በተፈጸመ ጊዜ፥ እኔ የባቢሎንን ንጉሥና ያንን ሕዝብ ስለ ኃጢአታቸው፥ ይላል እግዚአብሔር፥ እቀጣለሁ፤ የከለዳውያንንም ምድር ለዘላለም መፍረሻ አደርጋታለሁ። ኤርምያስ 25፥11, 12።

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

በአሥረኛው ቁጥር፣ ጌታ ወደ ባቢሎን ቅጣት ሲመራ ፣ “በኋላ” የሚለውን ቃል ይጠቀማል። ባቢሎን “ከተፈረመች በኋላ”፣ ጌታ ለእግዚአብሔር ሕዝብ መልካም ሥራውን ይፈጽም ነበር።

For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

ለእንዲህ ይላል ጌታ፤ በባቢሎን ሰባ ዓመት ከተፈጸመ በኋላ እጎበኛችኋለሁ፥ ወደዚህም ስፍራ እንድትመለሱ መልካሙን ቃሌን በእናንተ ላይ እፈጽማለሁ። ኤርምያስ 25፡10።

The captivity of seventy years began in 606 BC.

የሰባው ዓመት ምርኮ በክርስቶስ ልደት በፊት 606 ዓመት ጀመረ።

“Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

«ሰባው ዓመታቱ በክ.በ. 606 እንደ ጀመሩ ዳንኤል ተረድቶ ነበር፤ እነርሱም አሁን ወደ ፍጻሜአቸው እየቀረቡ መሆናቸውን አስተዋለ።» ኡርያስ ስሚዝ፣ Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

ሰባው ዓመት ምርኮ በክርስቶስ በፊት 606 ዓ.ዓ. ተጀመረ፥ በክርስቶስ በፊት 536 ዓ.ዓ.ም. ተፈጸመ፤ ይህም ቤልሻጽር ከሞተ እና ባቢሎን በክርስቶስ በፊት 538 ዓ.ዓ. ከተፈረሰች ሁለት ዓመት በኋላ ነበር። ይህም የቂሮስ ሦስተኛ ዓመት ነበር። ገብርኤል የሕዴቅል ወንዝን ትንቢት በቂሮስ ሦስተኛ ዓመት ያኖራል፤ የአሥራ አንደኛውም ምዕራፍ ትረካ በዳርዮስ የመጀመሪያ ዓመት በመጠቀስ ይጀምራል፤ ይህንም ሲያደርግ ሁለት የተለዩ ዓመታትን እየለየ ነው። በክርስቶስ በፊት 538 ዓ.ዓ. እና 536 ዓ.ዓ.ም. ሁለቱም የተወሰኑ ጊዜያት ነበሩ፤ በክርስቶስ በፊት 538 ዓ.ዓ. የሰባው ዓመት ትንቢት የሚፈጸምበት የተወሰነ ጊዜ ነበር፥ በክርስቶስ በፊት 536 ዓ.ዓ.ም. ደግሞ “ከ” 538 ዓ.ዓ. በኋላ፥ ጌታ ለሕዝቡ መልካሙን ሥራውን የሚፈጽምበት የተወሰነ ትንቢታዊ ጊዜ ነበር።

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

538 ዓ.ዓ.በ. እና 536 ዓ.ዓ.በ. ሁለቱም የተወሰኑ ጊዜያት ናቸው፤ እነርሱም በሁለት ታሪካዊ ሰዎች ተወክለዋል፤ አንዱ የሜዶን የመጀመሪያ ንጉሥ ነበር፣ ሁለተኛውም የፋርስ የመጀመሪያ ንጉሥ ነበር። እውነተኛ እስራኤል በእውነተኛቱ ባቢሎን በምርኮ የነበረበት ሰባ ዓመታት መጨረሻ፣ መንፈሳዊ እስራኤል ከ538 ዓ.ም. እስከ 1798 ድረስ በመንፈሳዊቱ ባቢሎን በምርኮ የነበረበትን አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት ይወክል ነበር። 1798 “የተወሰነ ጊዜ” ነበረ፤ ከዚያም በኋላ በትንቢት “የመጨረሻው ጊዜ” ተብሎ የሚታወቀው ዘመን ተጀመረ። 538 ዓ.ዓ.በ. እና 536 ዓ.ዓ.በ. እንደ “የተወሰነ ጊዜ” የተወከሉ ሲሆን፣ “የመጨረሻው ጊዜ” ተብሎ የተወከለውን ዘመን መጀመሪያም ያመለክታሉ።

“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

“በዚህ ረዥም የማያቋርጥ ስደት ዘመን ሁሉ በምድር ላይ ያለች የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን፣ በምርኮ ዘመን በባቢሎን በምርኮ እንደ ተያዙት የእስራኤል ልጆች በእውነት እንዲሁ በምርኮ ውስጥ ነበረች።” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

ሁሉም ትንቢት ከመጀመሪያ ጊዜ ከተፈጸመባቸው ዘመናት ይልቅ በተለይ የመጨረሻዎቹን ቀኖች ይመለከታል፤ ስለዚህ 538 ዓ.ዓ. እና ንጉሥ ዳርዮስ፣ ከ536 ዓ.ዓ. እና ንጉሥ ቂሮስ ጋር በመሆን፣ በ1989 ያለውን “የፍጻሜው ዘመን” ይወክላሉ፤ እነዚህ ሁለቱ ነገሥታትም ፕሬዚዳንት ሬጋንንና ፕሬዚዳንት ቡሽ የመጀመሪያውን ይምሳሉ። 538 ዓ.ዓ. እና 536 ዓ.ዓ. አንድ መለያ ነጥብን እንደሚወክሉ በመገንዘብ የሚፈጸም የመለያ ነጥብን ይወክላሉ። “የፍጻሜው ዘመን” የተባለው መለያ ነጥብ ከሁለት ምልክቶች የተገነባ ነው፤ አንዳንድ ጊዜም እንደ ሬጋን እና ቡሽ የመጀመሪያው ሁለቱም ምልክቶች በአንድ ዓመት ውስጥ ይፈጸማሉ። ነገር ግን ይህ ከመደበኛው ሥርዓት የሚለይ ነው፤ ምክንያቱም በሙሴ ዘመን ያለው “የፍጻሜው ዘመን” መለያ ነጥብ የአሮንና የሙሴ ልደት ነበር፣ እነርሱም በሦስት ዓመት ልዩነት ተለይተው ነበር። በክርስቶስ ታሪክ ውስጥም በስድስት ወር ልዩነት የተለዩ የዮሐንስ መጥምቅና የክርስቶስ ልደት ነበሩ።

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

ከ“ፍጻሜው ዘመን” ጋር በተያያዘ፣ በክርስቶስን የሚቃወም ኃይል ታሪክ ውስጥ እርሱ 1798 እና 1799 ነበር። የፈረንሳይ አብዮት የትንቢት ርዕሰ ጉዳይ ነው፣ እርሱም በ1789 ተጀመረ፣ እና ለአሥር ዓመታት ቆይቶ በ1799 በተቀጠረለት ጊዜ ተፈጸመ፤ ልክ እንደ 1798 የተቀጠረ ጊዜ እንደነበረ። እነዚህ ሁለቱ በአንድነት ለአውሬው የተሰጠውን የሞት ቍስል ይለዩና ደግሞ በአውሬው ላይ ተቀምጣ የነበረችውንና በእርሱ ላይ የነገሠችውን ሴት ያመለክታሉ። ዳርዮስ ጦር ሠራዊቱን በ“ቅጥሩ” ውስጥ በማስገባት ጠላቱን ድል ያደረገ ንጉሥ ነበር፣ እርሱም ጠላቱን ያሸነፈው የ“ብረት መጋረጃውን” ቅጥር በማፍረስ ስለሆነ ሬጋንን ይወክላል። ቂሮስ ደግሞ መጀመሪያውን ቡሽ ይወክላል፤ ምክንያቱም ቂሮስ ቂሮስ ታላቁ ተብሎ ይታወቃል፣ እንዲሁም ጆርጅ ቡሽ መጀመሪያው ቡሽ ታላቁ ሲሆን፣ የመጨረሻው ቡሽ ደግሞ ቡሽ ታናሹ ነው።

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

እነዚህ ሁለቱ ነገሥታትና የሚወክሉአቸው ሁለቱ ቀኖች በእውነት አንድ ምልክት ስለሆኑ ነው። አንዱ ባቢሎን የምትገዛበትን ሰባ ዓመት ያመለክታል። ያ የሰባ ዓመት ዘመን በ538 ዓ.ዓ. ወደ ተወሰነለት ጊዜ ደረሰ፥ በዳርዮስም ይወከላል። የሰባ ዓመት ምርኮኝነት መፈጸሙም በ536 ዓ.ዓ. ወደ ተወሰነለት ጊዜ ደረሰ፥ በቂሮስም ይወከላል። በአንድነት “የፍጻሜ ዘመንን” ይወክላሉ፤ በዚያን ጊዜ ትንቢታዊ ብርሃን ሊፈታ ይገባል። በ1798 የራእይ አሥራ አራት የመጀመሪያው መልአክ ወደ “የፍጻሜ ዘመን” ደረሰ፥ እኅት ዋይትም ያ መልአክ “ከኢየሱስ ክርስቶስ ያነሰ ሰው አልነበረም” ትላለች።

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

በቂሮስ ሦስተኛው ዓመት፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ አለቃ እና ለመላእክት ሊቀ መላእክት የሆነው ሚካኤል፣ ቂሮስን ለማነጋገርና ቂሮስ ለእግዚአብሔር ሕዝብ ወደ ኢየሩሳሌም እንዲመለሱ እና ከተማዪቱን፣ መቅደሱን፣ አደባባዮቿንና ቅጥሮቿን እንደገና እንዲሠሩ የሚፈቅድ ከሦስቱ አዋጆች የመጀመሪያውን እንዲያውጅ የሚመራውን ብርሃን ለማጽናናት ወረደ። ያ ሥራ በ1798 በ“ዘመን መጨረሻ” የጀመረውን የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ ሥራ ምሳሌ ነበረ።

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

ሚካኤል በመጨረሻው ዘመን በዳርዮስና በቂሮስ ዘመን መውረዱ፣ በ1798 የመጀመሪያው መልአክ መምጣቱን ይወክል ነበር፤ እነርሱም በአንድነት በ1989 “በመጨረሻው ዘመን” የዚያው መልአክ መምጣትን ያመለክታሉ። 1989 የ“መጨረሻው ዘመን” ወቅትን ጀመረ፣ እንዲሁም የተቀጠረ ጊዜ ነበር። የተቀጠረ ጊዜ የትንቢታዊ የዘመን ክፍለ ጊዜ መፈጸሙን ይገልጣል። በ1863 የተፈጠረው ዓመፅ፣ ለዘመናዊ መንፈሳዊ እስራኤል በመጀመሪያው “ቃዴስ” ላይ፣ በ1989 “በተቀጠረው ጊዜ” የተፈጸመ የአንድ መቶ ሃያ ስድስት ዓመታት ጊዜ መጀመሪያ ነበር። አንድ መቶ ሃያ ስድስት፣ ከአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ አስራት፣ ወይም አሥረኛ ክፍል ነው፤ እና በ1798 በአንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ዓመታት መጨረሻ ላይ፣ የመጀመሪያው መልአክ እንቅስቃሴ ወደ ታሪክ ገባ። በ1989 በአንድ መቶ ሃያ ስድስት ዓመታት መጨረሻ ላይ፣ የሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ወደ ታሪክ ገባ።

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

በዳንኤል ምዕራፍ አሥራ አንድ ቁጥር አንድ ውስጥ፣ ገብርኤል የተወከለው ታሪክ በ1989 በፍጻሜው ዘመን ከቂሮስ ጋር እንደሚጀምር በመለየቱ ጥንቃቄ ያለውና ትክክለኛ ነው። ታላቁ ቂሮስ በዚያ ታላቁን ቡሽ ይወክላል፤ ከእርሱም በኋላ ሦስት ነገሥታት ይከተላሉ፥ ከዚያም ከሁሉም እጅግ የበለጠ ባለጠጋ የሆነ አራተኛ ንጉሥ ይነሣል። ስለዚህ፣ ግሪክን ሁሉ የሚያነሣሣው ያ ባለጠጋ አራተኛ ንጉሥ፣ ከ1989 ጀምሮ ያለው ስድስተኛው ፕሬዚዳንት ነው።

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

በአሥረኛው ምዕራፍ ውስጥ በተመዘገቡት ክስተቶች ዳንኤል እያዘነ እንደሆነ ተገልጿል፤ እንዲሁም በዚያ የሐዘን ልምምዱ ውስጥ ራእዩን ሲመለከት ወደ ክርስቶስ መልክ ይለወጣል። የሐዘኑ ሃያ አንድ ቀናት የሆነው ጊዜ በትንሣኤ የሚጠናቀቅ የሞት ዘመንን ይወክላል። በአሥረኛው ምዕራፍ ሚካኤል ከሰማይ ወርዶ መጥቷል፤ በይሁዳ ሰባትም ሲወርድ ሙሴን ያስነሣል። በራእይ አሥራ አንድ ምዕራፍ ሙሴ (እና ኤልያስ) ተገድለው ለሦስት ቀን ተኩል ምሳሌያዊ ቀናት በመንገድ ላይ ሞተው ናቸው። ከዚያም ሙሴ (ከኤልያስ ጋር) በ“ታላቅ ድምፅ” ይነሣሉ።

And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

ከሦስት ቀንና ተኩልም በኋላ ከእግዚአብሔር የሕይወት መንፈስ ወደ እነርሱ ገባ፥ በእግሮቻቸውም ቆሙ፤ ያዩአቸውም ሁሉ ታላቅ ፍርሃት ወረደባቸው። ከሰማይም፦ “ወደዚህ ውጡ” የሚል ታላቅ ድምፅ ሰሙ። በደመናም ወደ ሰማይ ወጡ፤ ጠላቶቻቸውም ተመለከቱአቸው። ራእይ 11፥11፣ 12።

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

የሚያስነሣው “ታላቅ ድምፅ” የመልአከ አለቃው ድምፅ ነው፤ መልአከ አለቃውም ሚካኤል ነው።

For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

ጌታ ራሱ በጩኸት፣ በመላእክት አለቃ ድምፅ፣ በእግዚአብሔርም መለከት ከሰማይ ይወርዳል፤ በክርስቶስም የሞቱት አስቀድመው ይነሣሉ። 1 ተሰሎንቄ 4:16

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

የሙሴና የኤልያስ መገደልና እንደገና መነሣት የተመዘገበበት ታሪክ የመቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም የሚደረግበት ታሪክ ነው። ያ ታሪክ በራእይ አሥራ ስምንት ያለው መልአክ “የመጀመሪያ ድምፅ” በመስጠቱ ጀመረ፤ ይህንም እኅት ዋይት በኒውዮርክ ከተማ ያሉት ታላላቅ ሕንፃዎች በተጣሉ ጊዜ እንደደረሰ ትለይታለች፣ ይህም በመስከረም 11, 2001 ነበር። በራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ያለው “ሁለተኛ ድምፅ” ግን በቅርቡ በሚመጣው የእሑድ ሕግ ጊዜ ይሰማል፤ በዚያን ጊዜም የእግዚአብሔር ሌላ መንጋ ከባቢሎን ተጠርቶ ይወጣል። ዳንኤል “ማራህ” ራእይን በማየት ወደ ክርስቶስ አምሳል እንደሚለወጥ የሚወከልበት ይህ ታሪክ ነው፤ “ማራህ” ራእይም የ“ማሬህ” ራእይ የሴት ወገን መግለጫ ነው። ይህ የ“ምክንያት አምጪ” ራእይ ነው፤ የሚታየው ምስል በሚመለከቱት ውስጥ እንዲደገም የሚያደርግ “ያስከትላል”።

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

ያ የማተሙ ታሪክ፣ እንዲሁም በዳንኤል ምዕራፍ አሥር ውስጥ ያለው የዳንኤል መለወጥ፣ በሚካኤል መውረድ ጊዜ፣ በሙሴ፣ በኤልያስና በዳንኤል የተወከሉትን ሲያስነሣና ሲለውጥ ያካትታል። ትንሣኤውን በመልአክ አለቃው “ታላቅ ድምፅ” ያከናውናል፤ እንዲሁም ሁለቱም አንድ ናቸው ስለዚህ ሁለቱም የራእይ ምዕራፍ አሥራ ስምንት ድምፅ ስለሆኑ፣ በመጀመሪያውና በመጨረሻው ድምፆች መካከል ሦስተኛ “ድምፅ” ይሰጣል። መካከለኛው ድምፅ ዓመፅ የሚወከልበት ነው፤ ምክንያቱም ሚካኤል ሙሴን ሲያስነሣ፣ ዓመፅ ደራሲ የሆነው ሰይጣን በዚያ ለመቃወም ቢገኝም፣ ከሰይጣን ጋር ክርክር አላደረገም።

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

ነገር ግን ሚካኤል ዋናው መልአክ፥ ከሰይጣን ጋር ስለ ሙሴ አስከሬን ሲከራከርና ሲከስ በስድብ ፍርድ ሊወቅሰው አልደፈረም፤ ነገር ግን፦ ጌታ ይገሥጽህ አለ። ይሁዳ 7።

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

መስከረም 11, 2001 የጀመረውና በቅርቡ በሚመጣው የእሁድ ሕግ የሚያበቃው የማተም ዘመን ጅማሮ፣ በ“እውነት” ፊርማ ተለይቶ ተመልክቷል፤ ምክንያቱም በዚያ ዘመን መካከል፣ በሐምሌ 2023፣ ታላቁ የመልአከ ኃይል ድምፅ፣ መካከለኛውን ድምፁን ለመስማት የሚመርጡትን በክርስቶስ የሞቱት ሙታን የማስነሣት ሥራ ጀመረ። ልብ በሉ፤ 2023 ከ2001 በኋላ ሃያ ሁለት ዓመታት ይሆናል፣ እና ሃያ ሁለት ከሁለት መቶ ሃያ አሥረኛ ነው፤ ይህም በመለኮትና በሰብአዊነት መካከል ያለው ትስስር ምልክት ሲሆን፣ እንዲሁም የመመለስ ምልክት ደግሞ ነው።

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

በ2023 ዓ.ም. ሐምሌ፣ ከኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ ያነሰ ማንነት ያልሆነው፣ እርሱም እውነት የሆነው፣ እርሱም ደግሞ ሚካኤል የሆነው፣ እርሱም በእጁ መልእክት ይዞ የሚወርደው አልፋና ኦሜጋ የሆነው ብርቱ መልአክ መጣ። በእጁ ያለችው ትንሽ መጽሐፍ እስከ መጨረሻዎቹ ዘመናት ድረስ የታተመችው የዳንኤል ክፍል ናት።

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

“በራእይ መጽሐፍ ውስጥ የመጽሐፍ ቅዱስ መጻሕፍት ሁሉ ተገናኝተው መጨረሻቸውን ያገኛሉ። እዚህ የዳንኤል መጽሐፍ ተጨማሪ ክፍል አለ። አንዱ ትንቢት ነው፤ ሌላው ግን ራእይ ነው። የታተመው መጽሐፍ ራእይ መጽሐፍ ሳይሆን፣ ከዳንኤል ትንቢት ውስጥ ከመጨረሻው ዘመን ጋር የሚያያዘው ክፍል ነበር። መልአኩም፣ ‘አንተ ግን ዳንኤል ሆይ፣ ቃሉን ዝጋ፤ መጽሐፉንም እስከ ፍጻሜው ዘመን ድረስ አትም’ ብሎ አዘዘ። ዳንኤል 12፥4።” የሐዋርያት ሥራ, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

ከዳንኤል ትንቢት ውስጥ ከመጨረሻው ዘመን ጋር የሚዛመደው ክፍል ምዕራፍ አሥራ አንድ ነው። እርሱም የምዕራፍ አሥራ አንድ የመጨረሻዎቹ ስድስት ቁጥሮች ናቸው፤ ነገር ግን በይበልጥ በእነዚያ የመጨረሻ ስድስት ቁጥሮች ውስጥ ተደግመው የሚገኙት በዚያ ምዕራፍ ውስጥ ያሉ ታሪኮች ናቸው።

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

“ለማጣት የሚገባን ጊዜ የለም። አስጨናቂ ዘመናት በፊታችን አሉ። ዓለም በጦርነት መንፈስ ተነቃቅታለች። በቅርቡ በትንቢቶች ውስጥ የተነገሩት የመከራ ትዕይንቶች ይፈጸማሉ። በዳንኤል አስራ አንደኛ ምዕራፍ ያለው ትንቢት ሙሉ ፍጻሜውን ለማግኘት ቀርቦአል። በዚህ ትንቢት ፍጻሜ የተፈጸመው ብዙ ታሪክ ደግሞ ይደገማል።” Manuscript Releases, ቁጥር 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

የዳንኤል መጽሐፍ ምዕራፍ አስራ አንድ ቁጥር አስራ ስድስት፣ በቁጥር አርባ አንድ እንደገና የሚደገም ታሪክን ያሳያል፤ ምክንያቱም በዚያ ቁጥር የሰሜን ንጉሥ በክቡርቱ ምድር ላይ ይቆማል። የቁጥር አስራ ስድስቱ ታሪክ፣ የሮማው ጄኔራል ፖምፔይ ይሁዳንና ኢየሩሳሌምን ወደ ምርኮ ባገባበት ጊዜ ምን እንደነበረ ያመለክታል።

But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

ነገር ግን በእርሱ ላይ የሚመጣው እንደ ፈቃዱ ያደርጋል፥ በፊቱም የሚቆም አይኖርም፤ በክብርም ምድር ውስጥ ይቆማል፥ እርስዋም በእጁ ትጠፋለች። ዳንኤል 11፥16።

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

ይህን ቁጥር ከዚህ ቁጥር በፊት ያሉትን ቁጥሮች ለመመርመር እንደ መሠረታዊ መደገፊያ ልጠቀምበት እፈልጋለሁ፤ ስለዚህ ይህን ግንዛቤ አስቀድሜ አቀርባለሁ። ከእስክንድር ታላቁ መንግሥት በቁጥር ሦስትና አራት ውስጥ ከተከፈለ በኋላ የሚከተለው ታሪክ በ1989 እንደሚጀምር እና ከዚያም የአሁኑን የዩክሬን ጦርነት፣ የፑቲንን በምዕራብ ኃይሎች ላይ ያሸነፈበትን ድል፣ እንዲሁም የፑቲንን ቀጣይ ሽንፈት እንደሚለይ ለማሳየት እንፈልጋለን፤ ይህም ወደ ቁጥር አሥራ ስድስት ያስገባል።

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

ምንም እንኳን ግብጽ በሰሜኑ ንጉሥ አንቲዮኮስ ፊት መቆም ባልቻለችም፣ አንቲዮኮስ ግን አሁን በእርሱ ላይ የመጡትን ሮማውያን ፊት መቆም አልቻለም። ከዚህ በኋላ በእየተነሣ በመጣው በዚህ ኃይል ፊት የሚቋቋም መንግሥት ከእንግዲህ ወዲህ አልነበረም። በፖምፔይ በክ.ዓ. 65 አንቲዮኮስ አሲያቲከስን ከግዛቶቹ በነጠቀ ጊዜ ሶርያ ተሸነፈች፥ ከዚያም ወደ ሮማ ግዛት ተጨመረች፣ ሶርያም የሮማ አውራጃ ሆነች።

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

“ያው ኃይል ደግሞ በቅድስቲቱ ምድር ሊቆምና ሊያጠፋት ነበር። ሮም ከእግዚአብሔር ሕዝብ ከሆኑት አይሁድ ጋር በቃል ኪዳን በክርስቶስ በፊት 161 ተቀላቀለች፤ ከዚያ ዘመንም ጀምሮ በትንቢታዊ የዘመን ቈጠራ ውስጥ ጎልቶ የሚታይ ስፍራ ይዞታል። ነገር ግን በይሁዳ ላይ ሥልጣን በተግባራዊ ድል እስከ ክርስቶስ በፊት 63 ድረስ አላገኘችም ነበር፤ ከዚያም በኋላ በሚከተለው መንገድ።”

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

ጶምፔይ ከጶንጦስ ንጉሥ ሚትሪዳጥስን በተቃወመው ዘመቻ ተመልሶ ሲመጣ፣ ሁለት ተፎካካሪዎች ማለትም ሂርቃኖስና አርስጦቡሎስ ለይሁዳ ዘውድ በመታገል ላይ ነበሩ። ጉዳያቸው በጶምፔይ ፊት ቀረበ፤ እርሱም ወዲያውኑ የአርስጦቡሎስ ይገባኛል ባይነት የተመሰረተበትን ግፍ አስተዋለ፤ ነገር ግን በጣም የናፈቀውን ወደ ዐረቢያ የሚያደርገውን ዘመቻ እስኪፈጽም ድረስ በዚያ ጉዳይ ላይ ውሳኔ ማስተላለፍን ፈለገ፤ ከዚያም በኋላ ተመልሶ መጥቶ ጉዳያቸውን ፍትሐዊና ተገቢ መስሎ በሚታየው መሠረት እንደሚያስተካክል وعد ሰጠ። አርስጦቡሎስ የጶምፔይን እውነተኛ አመለካከት በመገንዘብ ፈጥኖ ወደ ይሁዳ ተመለሰ፤ ሕዝቡንም አስታጠቀ፣ ለብርቱ መከላከያም ተዘጋጀ፤ በማንኛውም አደጋ ቢሆን እንኳ ዘውዱን ለራሱ ለማቆየት ቈርጦ ነበር፥ ይህም ዘውድ ለሌላ እንደሚፈረድ አስቀድሞ አይቶ ነበርና። ጶምፔይም ሸሽቶ የሄደውን በቅርብ ተከተለው። ወደ ኢየሩሳሌም ሲቀርብ፣ አርስጦቡሎስ በወሰደው መንገድ ላይ መጸጸት ጀምሮ፣ ሊገናኘው ወጣ፤ ሙሉ በሙሉ መገዛትንና ብዙ ገንዘብ እንደሚሰጥ በመተማመንም ጉዳዩን ለማስታረቅ ሞከረ። ጶምፔይም ይህን ቅናሽ ተቀብሎ፣ ገንዘቡን እንዲቀበል በአንድ የወታደሮች ክፍል ራስ ጋቢኒዮስን ላከው። ነገር ግን ያ ሌተና ጄኔራል ወደ ኢየሩሳሌም በደረሰ ጊዜ፣ በሮቹ በፊቱ ተዘግተው አገኘ፤ ከቅጥሩም አናት ላይ ያሉት ሰዎች ከዚያ ስምምነት ጋር ከተማይቱ እንደማትጸና ነገሩት።

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

“ጶምፔይ በዚህ መንገድ ሳይቀጣ እንዲታለል ስላልፈቀደ፣ ከእርሱ ጋር ይዞት የነበረውን አርስጦቡሎስን በብረት እግር ቁልፍ አሰረው፥ ወዲያውም ከሠራዊቱ ሁሉ ጋር በኢየሩሳሌም ላይ ዘመተ። የአርስጦቡሎስ ወገኖች ቦታውን ለመከላከል ነበሩ፤ የሂርካኖስ ወገኖች ግን በሮቹን ለመክፈት ነበሩ። እነዚህ የኋለኞቹ በብዛት ስለነበሩና ስለተበረቱ፣ ጶምፔይ ወደ ከተማይቱ በነጻ እንዲገባ ተፈቀደለት። ከዚያም የአርስጦቡሎስ ተከታዮች ጶምፔይ ያን ስፍራ ለማስገዛት እንደተቈረጠ በሙሉ እንደነበረ፣ እነርሱም ደግሞ እንዲሁ ለመከላከል ፍጹም ውሳኔ አድርገው ወደ ቤተ መቅደሱ ተራራ ሸሹ። በሦስት ወራት መጨረሻ በቅጥሩ ላይ ለጥቃት በቂ የሆነ ፍርስራሽ ተፈጠረ፥ ስፍራውም በሰይፍ ኃይል ተወሰደ። በዚያ ተከትሎ በመጣው አስፈሪ እልቂት ውስጥ አሥራ ሁለት ሺህ ሰዎች ተገደሉ። የታሪክ ጸሓፊው እንደሚመለከተው፣ በዚያን ጊዜ በመለኮታዊ አገልግሎት የተሠማሩ ካህናት በረጋ እጅና በጽኑ አላማ የተለመደውን ሥራቸውን ሲቀጥሉ፣ በዙሪያቸው ያለውን የዱር ሁከት የማያስተውሉ እንደሚመስሉ፣ በዙሪያቸውም ወዳጆቻቸው ለእልቂት ሲሰጡ ሳለ፣ እንዲሁም ብዙ ጊዜ የራሳቸው ደም ከመሥዋዕቶቻቸው ደም ጋር ሲቀላቀል፣ ይህን ማየት ልብን የሚነካ ትዕይንት ነበር።”

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

“ጦርነቱን ካበቃ በኋላ፣ ፖምፔይ የኢየሩሳሌምን ቅጥሮች አፈረሰ፣ ብዙ ከተሞችንም ከይሁዳ ሥልጣን በማውጣት ወደ ሶርያ ሥልጣን አስተላለፈ፣ በአይሁድ ላይም ግብር ጫነ። እንዲሁ ለመጀመሪያ ጊዜ ኢየሩሳሌም በድል አድራጊነት በዚያ ኃይል እጅ ሥር ተደረገች፤ ያም ኃይል “የክብር ምድርን” ፈጽሞ እስኪያጠፋት ድረስ በብረታዊ ጭብጥ ይዞ የሚገዛት ነበር።” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

ይህን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፋችን እንቀጥላለን።

“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

ከእግዚአብሔር ሕዝብ መካከል ክርክር ወይም መነቃቃት አለመኖሩ ጤናማ ትምህርትን አጥብቀው እየያዙ እንደሆነ የሚያረጋግጥ ፍጹም ማስረጃ መሆን የለበትም። በእውነትና በስህተት መካከል ግልጽ ልዩነት እያደረጉ እንዳልሆኑ ለመፍራት ምክንያት አለ። በቅዱሳት መጻሕፍት ምርመራ አዳዲስ ጥያቄዎች ሲነሡ ባይኖሩ፣ ሰዎችም እውነት እንዳላቸው ለራሳቸው ለማረጋገጥ መጽሐፍ ቅዱስን እንዲፈልጉ የሚያነሣሣ የአስተያየት ልዩነት ባይኖር፣ እንደ ጥንት ዘመን ሁሉ አሁንም ብዙዎች ልማድን ይጠብቃሉ፣ የማያውቁትንም ያመልካሉ።

“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

«አሁን ያለውን እውነት እናውቃለን ብለው የሚናገሩ ብዙዎች የሚያምኑትን ምን እንደሆነ እንኳ እንዳያውቁ ተገልጦልኛል። የእምነታቸውን ማስረጃዎች አያስተውሉም። ለአሁኑ ዘመን ሥራ የሚገባውን ግምት የላቸውም። የፈተና ጊዜ ሲመጣ፣ አሁን ለሌሎች የሚሰብኩ ሰዎች ራሳቸው የያዙትን አቋም በሚመረምሩበት ጊዜ፣ በብዙ ነገሮች ላይ በቂ ምክንያት ሊሰጡ እንደማይችሉ ያገኛሉ። እንዲህ በተፈተኑ ድረስ ያላቸውን ታላቅ ድንቁርና አላወቁም ነበር። በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ የሚያምኑትን እንደሚረዱ በቀላሉ የሚቆጥሩ ብዙዎች አሉ፤ ነገር ግን ክርክር እስኪነሣ ድረስ የራሳቸውን ድካም አያውቁም። ከእነርሱ ጋር ያሉት የአንድ እምነት ሰዎች ተለይተው፣ እምነታቸውን ለማስረዳት ብቻቸውን በተናጠል ለመቆም ሲገደዱ፣ እንደ እውነት የተቀበሉትን ነገሮች ስለሚመለከቱ ሐሳባቸው ምንኛ የተደባለቀ እንደሆነ በማየት ይደነቃሉ። በእርግጥ በመካከላችን ከሕያው አምላክ መራቅና ወደ ሰዎች መመለስ፣ መለኮታዊ ጥበብን በሰብዓዊ ጥበብ መተካት እንዳለ የተረጋገጠ ነው።»

“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

“እግዚአብሔር ሕዝቡን ያነሣል፤ ሌሎች መንገዶች ካልተሳኩ፣ መናፍቃን በመካከላቸው ይገባሉ፤ እነርሱም እነርሱን ይነፍሳሉ፥ ገለባውን ከስንዴው ለይተው ያወጣሉ። ጌታ ቃሉን የሚያምኑ ሁሉ ከእንቅልፋቸው እንዲነቁ ይጠራል። ለዚህ ዘመን የሚስማማ ክቡር ብርሃን መጥቶአል። ይህ በእኛ ላይ በቅርብ የደረሱብንን አደጋዎች የሚያሳይ የመጽሐፍ ቅዱስ እውነት ነው። ይህ ብርሃን ቅዱሳት መጻሕፍትን በትጋት እንድናጠና እና የምንይዛቸውን አቋሞች በእጅጉ ጥልቅ መርምሮ እንድንፈትሽ ሊመራን ይገባል። እግዚአብሔር የእውነት ገጽታዎችና አቋሞች ሁሉ በጸሎትና በጾም በፍጹም እና በጽናት እንዲመረመሩ ይፈልጋል። አማኞች እውነት ምን እንደሚሆን በሚመለከት በግምትና በያልተገለጹ ሐሳቦች ላይ ሊያርፉ አይገባቸውም። እምነታቸው በእግዚአብሔር ቃል ላይ ጽኑ መሠረት ሊኖረው ይገባል፤ እንዲሁም የፈተና ጊዜ ሲመጣ እና ስለ እምነታቸው መልስ እንዲሰጡ በሸንጎች ፊት ሲቀርቡ፣ በእነርሱ ውስጥ ስላለችው ተስፋ ምክንያት በየዋህነትና በፍርሃት ማቅረብ ይችሉ ዘንድ።”

“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

“ተነሣሡ፣ ተነሣሡ፣ ተነሣሡ። ለዓለም የምናቀርባቸው ጉዳዮች ለእኛ ሕያው እውነታ ሊሆኑ ይገባል። መሠረታዊ የእምነት መጣጥፎች እንደሆኑ የምንቈጥራቸውን ትምህርቶች በመከላከል ጊዜ ፈጽሞ ጠንካራ ያልሆኑ ክርክሮችን እንዳንጠቀም መጠንቀቅ እጅግ አስፈላጊ ነው። እነዚህ ተቃዋሚን ለጊዜው ዝም ሊያሰኙ ይችላሉ፣ ነገር ግን እውነትን አያከብሩም። ተቃዋሚዎቻችንን ዝም ከማሰኘት ብቻ ሳይሆን፣ እጅግ ቅርብና ጥልቅ ምርመራን የሚቋቋሙ ጠንካራ ክርክሮችን ማቅረብ ይገባናል። ራሳቸውን እንደ ተከራካሪዎች ያሠለጠኑ ሰዎች የእግዚአብሔርን ቃል በፍትሕ እንዳይይዙት ታላቅ አደጋ አለ። ተቃዋሚን በምንገናኝበት ጊዜ፣ በአማኙ ውስጥ እምነትን ለማጽናት ብቻ ሳይሆን፣ በእርሱ አእምሮ ውስጥ ማመንን የሚያነቃቃ ሁኔታ ውስጥ ጉዳዮቹን ለማቅረብ በቅን ልብ መጣጣር ይገባናል።”

“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

“ሰው በአእምሮ እድገቱ ምንም ያህል ከፍ ቢል፣ ለአንድ አፍታ እንኳ ከፍተኛ ብርሃን ለማግኘት ቅዱሳት መጻሕፍትን በጥልቅና ያለማቋረጥ መመርመር አያስፈልግም ብሎ አያስብ። እኛ እንደ ሕዝብ በግል ትንቢትን የምናጠና ሰዎች እንድንሆን ተጠርተናል። እግዚአብሔር የሚያቀርብልንን ማንኛውንም የብርሃን ጨረር እንድናስተውል በትጋት ልንጠብቅ ይገባናል። የእውነትን የመጀመሪያ ብልጭታዎች ልንይዝ ይገባናል፤ እናም በጸሎት የተሞላ ጥናት አማካይነት ይበልጥ ግልጽ ብርሃን ሊገኝ ይችላል፥ እርሱም ለሌሎች ሊቀርብ ይችላል።”

“When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

“የእግዚአብሔር ሕዝብ በምቾት ሲኖርና ባለው የአሁኑ ብርሃን ሲረካ፣ እርሱ እነርሱን እንደማይወድድ እርግጠኞች ልንሆን እንችላለን። ለእነርሱ የሚያበራውን የተጨመረና ዘወትር የሚጨምር ብርሃን ለመቀበል ሁልጊዜ ወደ ፊት እየተንቀሳቀሱ እንዲሄዱ ፈቃዱ ነው። የቤተ ክርስቲያን የአሁኑ አቋም ለእግዚአብሔር የማያስደስት ነው። ተጨማሪ እውነትና የበለጠ ብርሃን እንዳያስፈልጋቸው እንዲሰማቸው ያደረገ ራስን መታመን ገብቶአል። እኛ ሰይጣን በቀኝና በግራ፣ በፊታችንና ከኋላችን የሚሠራበት ዘመን ውስጥ እየኖርን ነው፤ ነገር ግን እኛ እንደ ሕዝብ ተኝተናል። እግዚአብሔር ሕዝቡን ወደ እርምጃ የሚያነሳ ድምፅ እንዲሰማ ይፈልጋል።” Testimonies, volume 5, 707, 708.