መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ሰባ ኛ።

“ሙሉ ልብ ለእግዚአብሔር ሊሰጥ ይገባል፤ አለዚያ የእግዚአብሔር እውነት በሕይወትና በባሕርይ ላይ የሚቀድስ ተጽእኖ ማሳደር ይቀራል። ነገር ግን የክርስቶስን ስም እንደሚመሰክሩ ከሚናገሩ ብዙዎች ልባቸውን በቅንነት ለእርሱ ፈጽሞ እንዳልሰጡት የሚያሳዝን እውነታ ነው። ለክርስትና ጥያቄዎች ሙሉ በሙሉ እጅ መስጠት የሚያመጣውን የተሰበረ ልብ ልምምድ አላገኙም፤ የዚህም ውጤት እውነት የሚለውጠው ኃይል በሕይወታቸው ውስጥ የለም፤ የክርስቶስም ፍቅር ጥልቅና ልብን የሚያለሰልስ ተጽእኖ በሕይወትና በባሕርይ ውስጥ አይገለጥም። ነገር ግን ታናናሽ እረኞች ከክርስቶስ ጋር ተሰቅለው ለእግዚአብሔር በሕይወት እየኖሩ ከመንጋው ዋና እረኛ ጋር ለመተባበር ቢኖሩ፥ የእግዚአብሔርን መንጋ በመመገብ ረገድ እንዴት ያለ ታላቅ ሥራ ሊፈጸም በቻለ ነበር! ክርስቶስ ሰዎችን እርሱ እንደሠራ እንዲሠሩ ይጠራቸዋል። እውነትን እንደሚያምኑ የሚመሰክሩ ሰዎች በተግባራዊ አምልኮአዊ ሕይወታቸው የሚታየውን የእውነት ኃይል የሚመለከት የበለጠ ጥልቅ፣ የበለጠ ብርቱ፣ የበለጠ ግድ የሚያሰማ ምስክርነት ያስፈልጋል። የአዳኙ ፍቅር በነፍስ ውስጥ ሲኖር፥ ሠራተኞች ለሚጠፉ ነፍሳት በሚደክሙበት መንገድ ውስጥ ግልጽ ለውጥ ያመጣል። እውነት የነፍስን ግንብ ምሽግ ሲይዝ፥ ክርስቶስ በልብ ላይ ዙፋኑን ይቀምጣል፤ በዚያን ጊዜም ሰብአዊው ወኪል፣ ‘ከክርስቶስ ጋር ተሰቅያለሁ፤ ነገር ግን በሕይወት አለሁ፤ እንግዲህ ሕያው የሆነው በእኔ ውስጥ ክርስቶስ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም፤ አሁንም በሥጋ የምኖረውን ሕይወት፥ የወደደኝና ራሱን ስለ እኔ የሰጠ በእግዚአብሔር ልጅ በሆነው በእምነት እኖራለሁ’ ሊል ይችላል።” Review and Herald, October 9, 1894.

ቃል እግዚአብሔር መንፈሳዊ ምግባችን ሊሆን ይገባል። ክርስቶስ፣ “እኔ የሕይወት እንጀራ ነኝ፤ ወደ እኔ የሚመጣ ፈጽሞ አይራብም፤ በእኔም የሚያምን ፈጽሞ አይጠማም” አለ። ዓለም ንጹሕና ያልተቀላቀለ እውነት በማጣት እየጠፋች ነው። ክርስቶስ እውነት ነው። ቃላቱም እውነት ናቸው፤ ከላይ በሚታየው በላይ የሚገባ ጥልቅ ትርጉም አላቸው፣ ከሚታዩት ቀላል መልክም የሚበልጥ ዋጋ አላቸው። በመንፈስ ቅዱስ የተነቃቁ አእምሮዎች የእነዚህን ቃላት ዋጋ ያስተውላሉ። ዓይኖቻችን በቅዱሱ የዓይን ኮልል ሲቀቡ፣ እውነት የከበሩ ዕንቁዎች ምንም እንኳ ከላይ ተሸሽገው ቢቀበሩ እንኳ፣ ልንለይአቸው እንችላለን።

“እውነት ረቂቅ፣ የተጣራ፣ ከፍ ያለች ናት። ባህርይን ስታቀርጽ፣ ነፍስ በመለኮታዊ ተጽእኖዋ ሥር ታድጋለች። እውነት በየቀኑ ወደ ልብ መቀበል ይገባል። እንዲሁ ክርስቶስ መንፈስና ሕይወት ናቸው ብሎ የሚናገራቸውን ቃላቱን እንመገባለን። እውነትን መቀበል የሚቀበላትን ሁሉ የእግዚአብሔር ልጅ፣ የሰማይም ወራሽ ያደርገዋል። በልብ ውስጥ የሚከበር እውነት ቀዝቃዛና ሞተ ፊደል ሳትሆን ሕያው ኃይል ናት።”

“እውነት ቅዱስ ነው፣ መለኮታዊም ነው። ከክርስቶስ ምሳሌ ጋር የሚመሳሰል ባሕርይ በመቅረጽ ውስጥ፣ ከሌላው ሁሉ ይልቅ የበረታ እና የበለጠ ኃያል ነው። በእርሱ ውስጥ የደስታ ሙላት አለ። በልብ ውስጥ በክብር ሲጠበቅ፣ የክርስቶስ ፍቅር ከማንኛውም የሰው ፍቅር ይልቅ ይመረጣል። ይህ ክርስትና ነው። ይህ በነፍስ ውስጥ ያለ የእግዚአብሔር ፍቅር ነው። እንዲሁ ንጹሕ፣ ያልተቀላቀለ እውነት የማንነትን ምሽግ ይይዛል። እነዚህ ቃላት ይፈጸማሉ፤ ‘አዲስ ልብ ደግሞ እሰጣችኋለሁ፥ አዲስም መንፈስ በውስጣችሁ አኖራለሁ።’ በእውነት ሕያው በሚያደርገው ተጽዕኖ ሥር ለሚኖርና ለሚሠራ ሰው ሕይወት ውስጥ ክብር አለ።” Review and Herald, February 14, 1899.

በመጀመሪያውም ወር በሃያ አራተኛው ቀን፥ ሒዴቅል ተብሎ በሚጠራው ታላቅ ወንዝ ዳር ሳለሁ፥ ዓይኖቼን አነሣሁ ተመለከትሁም፤ እነሆም፥ በቀጭን ተልባ የተለበሰ፥ ወገቡም በኡፋዝ ወርቅ የታጠቀ አንድ ሰው ነበረ። አካሉም እንደ በረል ነበረ፥ ፊቱም እንደ መብረቅ መልክ ነበረ፥ ዓይኖቹም እንደ እሳት መብራቶች ነበሩ፥ ክንዶቹና እግሮቹም እንደ የተጠረጠረ ናስ ቀለም ነበሩ፥ የቃሉም ድምፅ እንደ ብዙ ሕዝብ ድምፅ ነበረ። ራእዩንም እኔ ዳንኤል ብቻዬን አየሁት፤ ከእኔ ጋር የነበሩት ሰዎች ራእዩን አላዩትምና፤ ነገር ግን ታላቅ መንቀጥቀጥ ወደቀባቸው፥ ራሳቸውንም ለመሸሸግ ሸሹ። ስለዚህ እኔ ብቻዬን ቀረሁ፥ ይህንም ታላቅ ራእይ አየሁ፤ በእኔም ኃይል አልቀረም፤ ውበቴ በእኔ ውስጥ ወደ መበስበስ ተለወጠችና፥ ኃይልም አልቀረብኝም። ነገር ግን የቃሉን ድምፅ ሰማሁ፤ የቃሉንም ድምፅ በሰማሁ ጊዜ፥ በፊቴ ላይ ተደፍቼ ፊቴም ወደ ምድር ሆኖ በጥልቅ እንቅልፍ ውስጥ ነበርሁ። እነሆም፥ አንድ እጅ ነካኝ፥ በጕልበቴና በእጆቼ መዳፎች ላይም አቆመኝ። እርሱም እንዲህ አለኝ፤ እጅግ የተወደድህ ሰው ሆይ፥ ዳንኤል፥ የምነግርህን ቃል አስተውል፥ ቀጥ ብለህም ቁም፤ አሁን ወደ አንተ ተልኬአለሁና። ይህንም ቃል በተናገረኝ ጊዜ፥ እየተንቀጠቀጥሁ ቆምሁ። እርሱም እንዲህ አለኝ፤ ዳንኤል ሆይ፥ አትፍራ፤ ከመጀመሪያው ቀን ጀምሮ ለማስተዋል ልብህን ከሰጠህ፥ በአምላክህም ፊት ራስህን ከአዋረድህ ቀን ጀምሮ፥ ቃልህ ተሰምቶአል፤ እኔም ስለ ቃልህ መጥቻለሁ። ነገር ግን የፋርስ መንግሥት አለቃ ሃያ አንድ ቀን ተቃወመኝ፤ እነሆም፥ ከዋናዎቹ አለቆች አንዱ ሚካኤል ሊረዳኝ መጣ፤ እኔም በዚያ ከፋርስ ነገሥታት ጋር ቀረሁ። አሁንም በዘመኑ ፍጻሜ በሕዝብህ ላይ የሚደርሰውን አስረዳህ ዘንድ መጥቻለሁ፤ ራእዩ ገና ለብዙ ቀኖች ነውና። ዳንኤል 10፥4–14።

እነዚህን ነገሮች ከተናገረ በኋላም እንዲህ አላቸው፤ ወዳጃችን አልዓዛር ተኝቶአል፤ እኔ ግን ከእንቅልፉ አነሣው ዘንድ እሄዳለሁ። ደቀ መዛሙርቱም፦ ጌታ ሆይ፥ ቢተኛ ይድናል አሉት። ነገር ግን ኢየሱስ ስለ ሞቱ ተናግሮ ነበር፤ እነርሱ ግን ስለ እንቅልፍ ዕረፍት እንደ ተናገረ አስበው ነበር። ስለዚህ ኢየሱስ በግልጽ፦ አልዓዛር ሞተ አላቸው። ዮሐንስ 11፥11–14።

እርሱም እነዚህን ቃላት ሲናገርልኝ፥ ፊቴን ወደ መሬት አዘነብሼ ዝም አልሁ። እነሆም፥ እንደ ሰው ልጆች ምሳሌ ያለ አንድ ሰው ከንፈሮቼን ነካ፤ ከዚያም አፌን ከፍቼ ተናገርሁ፥ በፊቴም ለቆመው እንዲህ አልሁት፤ ጌታዬ ሆይ፥ በራእዩ ምክንያት ሐዘኖቼ በላዬ ተመልሰዋል፥ ኀይልም አላቆየሁም። የዚህ ጌታዬ ባሪያ ከዚህ ጌታዬ ጋር እንዴት ሊናገር ይችላል? እኔስ፥ ወዲያውኑ ኀይል አልቀረብኝም፥ እስትንፋስም በእኔ ውስጥ አልቀረልኝም። ዳንኤል 10፥15-17።

ከዚያም እንደ ሰው መልክ ያለ አንድ ዳግመኛ መጥቶ ነካኝ፥ አጽናኝም፤ እንዲህም አለ፦ እጅግ የተወደድህ ሰው ሆይ፥ አትፍራ፤ ሰላም ለአንተ ይሁን፤ ጽና፥ አዎን፥ ጽና። በተናገረኝም ጊዜ በረታሁ፥ እንዲህም አልሁ፦ ጌታዬ ይናገር፤ አንተ አጽንተኸኛልና። ዳንኤል 10፥18፣ 19።

ከዚያም እርሱ እንዲህ አለኝ፤ ለነፋሱ ትንቢት ተናገር፤ ትንቢት ተናገር፥ የሰው ልጅ ሆይ፥ ለነፋሱም እንዲህ በል፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ አቤቱ እስትንፋስ፥ ከአራቱ ነፋሳት ና፥ እነዚህንም የተገደሉትን እፍስባቸው፥ እንዲኖሩም። እኔም እንዳዘዘኝ ትንቢት ተናገርሁ፤ እስትንፋሱም ወደ እነርሱ ገባ፥ እነርሱም ሕያዋን ሆኑ፥ በእግራቸውም ቆሙ፤ እጅግ ብዙ ሠራዊት ነበሩ። ከዚያም እርሱ እንዲህ አለኝ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነዚህ አጥንቶች መላው የእስራኤል ቤት ናቸው፤ እነሆ፥ እነርሱ እንዲህ ይላሉ፤ አጥንቶቻችን ደርቀዋል፥ ተስፋችንም ጠፍታለች፤ ከክፍላችን ተለይተናል። ሕዝቅኤል 37፥9–11።

ስለዚህ ትንቢት ተናገርላቸው፥ እንዲህም በላቸው፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ ሕዝቤ ሆይ፥ መቃብሮቻችሁን እከፍታለሁ፥ ከመቃብሮቻችሁም አወጣችኋለሁ፥ ወደ እስራኤልም ምድር አገባችኋለሁ። እኔም እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ፥ ሕዝቤ ሆይ፥ መቃብሮቻችሁን በከፈትሁ ጊዜ፥ ከመቃብሮቻችሁም ባወጣኋችሁ ጊዜ ታውቃላችሁ። መንፈሴንም በውስጣችሁ አኖራለሁ፥ በሕይወትም ትኖራላችሁ፥ በምድራችሁም አኖራችኋለሁ፤ በዚያን ጊዜም እኔ እግዚአብሔር ይህን እንደ ተናገርሁና እንደ ፈጸምሁት ታውቃላችሁ፥ ይላል እግዚአብሔር። ሕዝቅኤል 37፥12–14።

ከሦስት ቀን ተኩልም በኋላ ከእግዚአብሔር የሕይወት መንፈስ ወደ እነርሱ ገባ፥ በእግራቸውም ቆሙ፤ ያዩአቸውንም ታላቅ ፍርሃት ወረደባቸው። ራእይ 11፥11።

ነገር ግን ሚካኤል ሊቀ መላእክት፥ ከዲያብሎስ ጋር ስለ ሙሴ ሥጋ ሲከራከርና ሲከራከርበት፥ ስድብ የሆነ ፍርድ በእርሱ ላይ ለማምጣት አልደፈረም፤ ነገር ግን፥ “ጌታ ይገሥጽህ” አለ። ይሁዳ 1፥9።

ጌታ ራሱ በእልልታ፣ በዋናው መልአክ ድምፅ፣ በእግዚአብሔርም መለከት ከሰማይ ይወርዳል፤ በክርስቶስም ውስጥ የሞቱት አስቀድመው ይነሣሉ። 1 ተሰሎንቄ 4፥16።

“የመጽሐፍ ቅዱስ ሕጎች ለዕለት ተዕለት ሕይወት መመሪያ ሊሆኑ ይገባል። የክርስቶስ መስቀል መማርና መተግበር ያለብንን ትምህርቶች የሚገልጥ ዋና ጉዳይ ሊሆን ይገባል። ተማሪዎች የእግዚአብሔርን እውቀት እንዲጠጡና በባሕርይ እርሱን እንዲወክሉ ክርስቶስ ወደ ሁሉም ትምህርቶች ሊገባ ይገባል። በጊዜም ሆነ በዘላለም ልቀቱ የጥናታችን ርዕስ ሊሆን ይገባል። በብሉይና በአዲስ ኪዳን በክርስቶስ የተነገረው የእግዚአብሔር ቃል ከሰማይ የሆነ እንጀራ ነው፤ ነገር ግን ሳይንስ ተብሎ የሚጠራው ብዙው ነገር የሰው ፈጠራ ምግቦች፣ የተበረዘ ምግብ ነው፤ እርሱ እውነተኛው መና አይደለም።”

በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ የማይጠየቅ፣ የማይወሰን ጥበብ ይገኛል—ያ ጥበብም መነሻዋ በውሱን አእምሮ ሳይሆን በዘላለማዊው አእምሮ ነው። ነገር ግን እግዚአብሔር በቃሉ ውስጥ ከገለጠው ብዙው ነገር ለሰዎች ጨለማ ሆኖ ይቆያል፤ ምክንያቱም የእውነት እንቁዎች በሰው ጥበብና ባህል ፍርስራሽ ስር ተቀብረዋልና። ለብዙዎች የቃሉ ሀብቶች ተሰውረው ይቀራሉ፤ ምክንያቱም ወርቃማው መርሆች እስኪገቡ ድረስ በትጉህ ጽናት አልተፈለጉምና። ቃሉ መመርመር ይገባል፤ ይህም የሚቀበሉትን ለማንጻትና የሰማያዊው ንጉሥ ልጆች የሆኑ የንጉሣዊው ቤተሰብ አባላት እንዲሆኑ ለማዘጋጀት ነው።

“የእግዚአብሔር ቃል ጥናት፣ አእምሮዎችን ወደ ምሥጢራዊነት አመራቸው ከእውነትም ያራቁአቸው የእነዚያን መጻሕፍት ጥናት ሊተካ ይገባል። ሕያዋን መርሆቹ በሕይወታችን ውስጥ ተሸምነው ከገቡ፣ በፈተናና በፈተና ማታለያዎች ጊዜ መጠበቂያችን ይሆናሉ፤ መለኮታዊ ትምህርቱም ወደ ስኬት የሚወስደው ብቸኛ መንገድ ነው። ፈተናው በእያንዳንዱ ነፍስ ላይ ሲመጣ፣ መክዳቶች ይኖራሉ። አንዳንዶች ከዳተኞች፣ ችኩሎች፣ ትዕቢተኞችና በራሳቸው የሚታመኑ ሆነው ይገኛሉ፣ ከእውነትም ፊታቸውን ያዞራሉ፣ በእምነትም መርከብ ስብራት ያደርጋሉ። ለምን? ‘ከእግዚአብሔር አፍ የሚወጣ ቃል ሁሉ’ አልኖሩበትምና። በጥልቅ አልቆፈሩም፣ መሠረታቸውንም ጽኑ አላደረጉም።”

“የጌታ ቃላት በእርሱ በመረጣቸው መልእክተኞች አማካይነት ሲቀርቡላቸው፣ ያንጐራጉራሉ እናም መንገዱ እጅግ ጠባብ እንደ ተደረገ ያስባሉ። በዮሐንስ ስድስተኛው ምዕራፍ ውስጥ የክርስቶስ ደቀ መዛሙርት እንደሆኑ ይታሰቡ የነበሩ አንዳንዶችን እናነባለን፤ ነገር ግን ግልጽ እውነት በቀረበላቸው ጊዜ ተሰናክለው ከእርሱ ጋር ከእንግዲህ ወዲያ አልሄዱም። እንዲሁም እነዚህ ላይ ላዩን ተማሪዎች ደግሞ ከክርስቶስ ይርቃሉ።” Testimonies, volume 6, 132.