መጽሐፈ ዳንኤል - መቶ ሰማንያ ስድስት።

እኔም ደግሞ እልሃለሁ፤ አንተ ጴጥሮስ ነህ፥ በዚችም ዓለት ላይ ቤተ ክርስቲያኔን እገነባለሁ፤ የሲኦልም ደጆች አይችሉባትም። የሰማያትንም መንግሥት ቁልፎች እሰጥሃለሁ፤ በምድርም ላይ የምታስረው ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፤ በምድርም ላይ የምትፈታው ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል። ማቴዎስ 16፥18, 19።

“ከእግዚአብሔር ጋር በኅብረት የሚኖሩ በጽድቅ ፀሐይ ብርሃን ውስጥ ይመላለሳሉ። መንገዳቸውን በእግዚአብሔር ፊት በማበላሸት አዳኛቸውን አያክብሩትም። ሰማያዊ ብርሃን በእነርሱ ላይ ያበራል። ወደዚህ ምድር ታሪክ ፍጻሜ እየቀረቡ ሲሄዱ፣ ስለ ክርስቶስና ከእርሱ ጋር የሚዛመዱትን ትንቢቶች የሚመለከት ዕውቀታቸው እጅግ ይጨምራል። ከልጁ ጋር በአንድነት ስለሆኑ፣ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋቸው ወሰን የሌለው ነው። ለእነርሱ የእግዚአብሔር ቃል ከሁሉ የላቀ ውበትና ተዋበኝነት አለው። አስፈላጊነቱን ያያሉ። እውነት ለእነርሱ ይገለጣል። የሥጋ መለበስ ትምህርት በለስላሳ ጸዳል ይከበባል። ቅዱሳት መጻሕፍት ምስጢሮችን ሁሉ የሚከፍትና ችግሮችን ሁሉ የሚፈታ ቁልፍ እንደሆኑ ያያሉ። ብርሃኑን ለመቀበልና በብርሃኑ ለመመላለስ ፈቃደኞች ያልሆኑ የእግዚአብሔርን እንቆቅልሽ ምስጢር ሊያስተውሉ አይችሉም፤ ነገር ግን መስቀሉን ለመሸከምና ኢየሱስን ለመከተል ያልተጠራጠሩ በእግዚአብሔር ብርሃን ብርሃንን ያያሉ።” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ለፊላዴልፊያም ቤተ ክርስቲያን መልአክ እንዲህ ጻፍ፤ ቅዱሱ፥ እውነተኛው፥ የዳዊት ቍልፍ ያለው፥ የሚከፍት ማንምም የማይዘጋ፥ የሚዘጋም ማንምም የማይከፍት፥ እንዲህ ይላል፤ ሥራህን አውቃለሁ፤ እነሆ፥ ማንም ሊዘጋው የማይችል የተከፈተ ደጅ በፊትህ አኑሬአለሁ፤ አንተ ትንሽ ኃይል አለህና፥ ቃሌንም ጠብቀሃል፥ ስሜንም አልካድህም። ራእይ 3፥7–8።

እና ያዕቆብ ከእንቅልፉ ነቃ፥ እንዲህም አለ፦ በእርግጥ እግዚአብሔር በዚህ ስፍራ አለ፤ እኔም አላወቅሁም ነበር። ፈራም፥ እንዲህም አለ፦ ይህ ስፍራ እንዴት የሚያስፈራ ነው! ይህ ከእግዚአብሔር ቤት በቀር ሌላ አይደለም፥ ይህም የሰማይ ደጅ ነው። ዘፍጥረት 28፥16፡17።

በዚያ ቀን የሰራዊት ጌታ ለሕዝቡ ቀሪዎች የክብር አክሊልና የውበት ዘውድ ይሆናል፤ ለሚፈርድም በፍርድ የሚቀመጥ የፍርድ መንፈስ፥ ሰልፉንም እስከ በር ለሚመልሱ ኃይል ይሆናል። እነዚህ ግን ደግሞ በወይን ሰክረው ስተዋል፥ በብርቱ መጠጥም ከመንገድ ወጥተዋል፤ ካህኑና ነቢዩ በብርቱ መጠጥ ስተዋል፥ በወይን ተውጠዋል፥ በብርቱ መጠጥ ከመንገድ ወጥተዋል፤ በራእይ ይስታሉ፥ በፍርድም ይንሸራተታሉ። ጠረጴዛዎች ሁሉ በትውከትና በርኵሰት ተሞልተዋልና፥ ንጹሕ ስፍራ አልቀረም። እውቀትን ለማን ያስተምራል? ትምህርትንስ ለማን ያስረዳል? ከወተት ለተለዩትና ከጡት ለተነጠቁት ነውን? ትእዛዝ በትእዛዝ ላይ፥ ትእዛዝ በትእዛዝ ላይ፤ መስመር በመስመር ላይ፥ መስመር በመስመር ላይ፤ እዚህ ትንሽ፥ በዚያም ትንሽ መሆን አለበትና። በተንተባተበ ከንፈርና በሌላ ልሳን ለዚህ ሕዝብ ይናገራልና። እርሱም፦ ይህ ድካም ያለበት የሚያርፍበት ዕረፍት ነው፤ ይህም መታደስ ነው ብሎ ነበር፤ እነርሱ ግን ሊሰሙ አልወደዱም። ስለዚህ የጌታ ቃል ለእነርሱ ትእዛዝ በትእዛዝ ላይ፥ ትእዛዝ በትእዛዝ ላይ፤ መስመር በመስመር ላይ፥ መስመር በመስመር ላይ፤ እዚህ ትንሽ፥ በዚያም ትንሽ ሆነላቸው፤ ይህም ሄደው ወደ ኋላ እንዲወድቁ፥ እንዲሰበሩ፥ በወጥመድም እንዲያዙና እንዲጠመዱ ነበር። እንግዲህ በኢየሩሳሌም ያለውን ይህን ሕዝብ የምትገዙ ፌዘኞች ሆይ፥ የጌታን ቃል ስሙ። ኢሳይያስ 28፥5-14

በቃሉ ውስጥ እንደ ውድ ማዕድን ሥሮች ከላይኛው ገጽ በታች የተሰወሩ እውነቶች አሉ። የተሰወረው መዝገብ እንደ ማዕድን ሰራተኛ ወርቅንና ብርን እንደሚፈልግ ሲፈለግ ይገኛል። የእግዚአብሔር ቃል እውነት መሆኑ ማስረጃ በቃሉ ራሱ ውስጥ አለ። መጽሐፍ ቅዱስ መጽሐፍ ቅዱስን የሚከፍት ቁልፍ ነው። የእግዚአብሔር ቃል እውነቶች ጥልቅ ትርጉም በመንፈሱ ለአእምሯችን ይገለጣል።

“መጽሐፍ ቅዱስ በትምህርት ቤቶቻችን ላሉ ተማሪዎች ታላቁ የትምህርት መጽሐፍ ነው። ስለ አዳም ወንዶችና ሴቶች ልጆች የሚመለከተውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሁሉ ያስተምራል። ወደፊቱ ሕይወት ልንፈጥረው ስለሚገባን ባህርይ እያስተማረን የሕይወት መመሪያ ነው። ቅዱሳት መጻሕፍት እንዲገቡን የባህል ደብዛዛ ብርሃን አያስፈልገንም። እንዲሁም በቀትር የሚያበራው ፀሐይ ክብሩን እንዲጨምር የምድር የሚንቀጠቀጥ ጧፍ ብርሃን እንደሚያስፈልገው ልንገምት እንችላለን። ሰዎችን ከስህተት ለማዳን የካህንና የአገልጋይ ንግግር አያስፈልግም። መለኮታዊውን ኦራክል የሚጠይቁ ብርሃን ያገኛሉ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ እያንዳንዱ ግዴታ ግልጽ ተደርጎአል። የተሰጠ ትምህርት ሁሉ ለመገንዘብ የሚቻል ነው። እያንዳንዱ ትምህርት አብንና ወልድን ይገልጥልናል። ቃሉ ሁሉን ለመዳን ጠቢባን ሊያደርግ ይችላል። በቃሉ ውስጥ የመዳን ሳይንስ በግልጽ ተገልጦአል። ቅዱሳት መጻሕፍትን መርምሩ፥ እነርሱ ለነፍስ የሚናገረው የእግዚአብሔር ድምፅ ናቸውና።” Testimonies, volume 8, 157.

“ጴጥሮስ የቤተ ክርስቲያን እምነት መሠረት የሆነውን እውነት ገልጦ ነበር፤ ኢየሱስም አሁን እርሱን የመላው የአማኞች አካል ወኪል አድርጎ አከበረው። እንዲህም አለ፦ ‘የሰማያትን መንግሥት ቁልፎች እሰጥሃለሁ፤ በምድርም ላይ የምታስረው ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፤ በምድርም ላይ የምትፈታው ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል።’”

“‘የሰማያት መንግሥት ቁልፎች’ የክርስቶስ ቃላት ናቸው። የቅዱስ መጽሐፍ ቃላት ሁሉ የእርሱ ናቸው፥ እዚህም ተካትተዋል። እነዚህ ቃላት ሰማይን ለመክፈትና ለመዝጋት ኃይል አላቸው። ሰዎች የሚቀበሉባቸውን ወይም የሚጣሉባቸውን ሁኔታዎች ያሳውጃሉ። ስለዚህ የእግዚአብሔርን ቃል የሚሰብኩ ሰዎች ሥራ ለሕይወት የሚያደርስ የሕይወት ሽታ ወይም ለሞት የሚያደርስ የሞት ሽታ ነው። የእነርሱ ተልእኮ በዘላለማዊ ውጤቶች የተመዘነ ነው።” The Desire of Ages, 413.

“በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የተነሣ ሌላ ከባድ ክፉ ነገር ደግሞ ወንድሞች እርስ በርሳቸው ወደ ፍርድ ቤት መሄዳቸው ነበር። በአማኞች መካከል የሚፈጠሩ ችግሮች እንዲፈቱ በቂ ዝግጅት ተደርጎ ነበር። ክርስቶስ ራሱ እንዲህ ያሉ ጉዳዮች እንዴት ሊስተካከሉ እንደሚገባ ግልጽ መመሪያ ሰጥቶ ነበር። ‘ወንድምህ ቢበድልህ’ ብሎ አዳኙ መክሮ ነበር፥ ‘ሂድና በአንተና በእርሱ ብቻ መካከል ስህተቱን ንገረው፤ ቢሰማህ ወንድምህን አተረፍኸው። ባይሰማህ ግን፥ በሁለት ወይም በሦስት ምስክሮች አፍ እያንዳንዱ ቃል እንዲጸና ከአንተ ጋር አንድ ወይም ሁለት ሌሎችን ውሰድ። እነርሱንም ባይሰማ፥ ለቤተ ክርስቲያን ንገር፤ ቤተ ክርስቲያንንም ባይሰማ፥ እንደ አሕዛብ ሰውና እንደ ቀራጭ ይሁንልህ። እውነት እላችኋለሁ፤ በምድር ላይ የምታስሩት ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፥ በምድርም ላይ የምትፈቱት ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል።’ ማቴዎስ 18፡15–18።” የሐዋርያት ሥራ, 304.

የሰማያትንም መንግሥት መክፈቻዎች እሰጥሃለሁ፤ በምድርም ላይ የምታስርው ሁሉ በሰማይ የታሰረ ይሆናል፤ በምድርም ላይ የምትፈታው ሁሉ በሰማይ የተፈታ ይሆናል። ከዚያም እርሱ ኢየሱስ ክርስቶስ እንደሆነ ለማንም እንዳይነግሩ ደቀ መዛሙርቱን አዘዛቸው። ከዚያ ጊዜ ጀምሮም ኢየሱስ ወደ ኢየሩሳሌም መሄድ እንዳለበት፥ ከሽማግሌዎችና ከዋነኞቹ ካህናት እንዲሁም ከጻፎች ብዙ መከራ መቀበል እንዳለበት፥ መገደልም፥ በሦስተኛውም ቀን ከሙታን መነሣት እንዳለበት ለደቀ መዛሙርቱ ማሳየት ጀመረ። ጴጥሮስም ወደ ጎን ወስዶ ሊገሥጸው ጀመርና፦ ጌታ ሆይ፥ ይህ ከአንተ ይራቅ፤ ይህ ከቶ አይሆንብህም አለ። እርሱ ግን ዘወር ብሎ ጴጥሮስን፦ ሰይጣን ሆይ፥ ወደ ኋላዬ ሂድ፤ የሰውን እንጂ የእግዚአብሔርን አታስብምና ለእኔ ማሰናከያ ነህ አለው። ማቴዎስ 16፥19–23።

“የምሳሌዎችንና የእነርሱን ፍጻሜያት በጥንቃቄ መመርመር፣ የክርስቶስ ስቅለት በእስራኤል ለተሰጠው ዓመታዊ ሥነ-ሥርዓት ዑደት ውስጥ የፋሲካው በግ በሚታረድበት በዚያው ቀን እንደተፈጸመ ወደሚለው ግንዛቤ መርቶ ነበር። ታዲያ በሰባተኛው ወር በአሥረኛው ቀን የሚውለው እና በየስርየት ቀን የተመሰለው የመቅደሱ መንጻት እንዲሁም በምሳሌው የተከበረው በዓመቱ በዚያው ቀን አይፈጸምምን? (The Great Controversy, 399 ይመልከቱ)። ይህም፣ በእውነተኛው የሙሴ ዘመን አቆጣጠር መሠረት፣ ጥቅምት 22 ይሆናል። በ1844 ዓ.ም. ነሐሴ መጀመሪያ አካባቢ፣ በኤክሰተር፣ ኒው ሃምፕሻየር በተካሄደ የካምፕ ስብሰባ ላይ፣ ይህ አመለካከት ቀረበ፣ እናም ለ2300 ቀናት ትንቢት ፍጻሜ እንደሚሆን ቀን ተቀባ። በማቴዎስ 25፥1–13 ያለው የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ልዩ አስፈላጊነት ያዘ—የሙሽራው መዘግየት፣ ሠርጉን የሚጠባበቁት መጠበቃቸውና መተኛታቸው፣ በእኩለ ሌሊት የተነሣው ጩኸት፣ የደጅ መዘጋት፣ ወዘተ። ክርስቶስ በጥቅምት 22 እንደሚመጣ የሚናገረው መልእክት “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” ተብሎ መታወቅ ጀመረ። “‘የእኩለ ሌሊት ጩኸት፣’ ሲል ኤለን ኋይት ጻፈች፣ ‘በሺዎች የሚቆጠሩ አማኞች ተበሰረ።’ እርሷም አክላ እንዲህ አለች፦”

“‘እንደ ማዕበል ጎርፍ የ[ሰባተኛው ወር] ንቅናቄው በምድሪቱ ላይ አንጠለጠለ። ከከተማ ወደ ከተማ፣ ከመንደር ወደ መንደር፣ እናም ወደ ሩቅ የገጠር ስፍራዎች ደረሰ፤ እስኪሆን ድረስ የሚጠብቁት የእግዚአብሔር ሕዝብ ፈጽሞ እስኪነቃቃ።—The Great Controversy, 400.’”

“መልእክቱ የተስፋፋበት ፈጣንነት በL. E. Froom የተጠቀሱ ጸሐፊዎች በዚህ መልኩ ተገልጿል፦”

“‘ቤትስ የኤክሰተርን መልእክት “እንደ ነፋስ ክንፎች ላይ ተሸክሞ በረረ” ብሎ በመዝገብ ላይ አስቀምጦ ሄዷል። ወንዶችና ሴቶች በባቡርና በውኃ መንገድ፣ በፈረስ ሰረገላና በፈረስ ጀርባ፣ የመጻሕፍትና የወረቀቶች ጥቅሎችን ይዘው ፈጥነው ሄዱ፤ እነርሱንም “እንደ የበልግ ቅጠሎች ብዛት” በሰፊው ይበትኑ ነበር። ዋይትም፣ “በፊታችን ያለው ሥራ ወደ ዚያ ሰፊ እርሻ ሁሉ ክፍል በፍጥነት መሄድ፣ ማስጠንቀቂያውን ማሰማት፣ እንቅልፍ የወሰዳቸውንም ማንቃት ነበር” አለች። ዌልካምም እንቅስቃሴው እንደ ግድብ ውኃ ሲፈታ እንደሚፈስስ በኃይል እንደፈነዳ ያክላል። የበሰለ እህል እርሻዎች ሳይታጨዱ ቆሙ፣ ሙሉ በሙሉ ያደጉ ድንችም በምድር ውስጥ ሳይቆፈሩ ቀሩ። የጌታ ምጽአት ቀርቦ ነበር። አሁን ለእንዲህ ያሉ ምድራዊ ነገሮች ጊዜ አልነበረም።—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

“እንደ ዐይን ምስክርና በእንቅስቃሴው ውስጥ ተሳታፊ ሆና፣ ኤለን ዋይት ፈጥኖ እየተፋጠነ የነበረውን ሥራ ባሕርይ ገለጸች፦”

“‘አማኞች ጥርጣሬያቸውና ግራ መጋባታቸው እንደ ተወገደ አዩ፤ ተስፋና ድፍረትም ልባቸውን አነቃቃ። ሥራው የእግዚአብሔር ቃልና መንፈስ የሚቆጣጠሩት ተጽእኖ ሳይኖር የሰው ስሜታዊ መነቃቃት ባለበት ጊዜ ሁልጊዜ ከሚገለጡት ጽንፎች ነጻ ነበር። … በየዘመኑ የእግዚአብሔርን ሥራ የሚለዩትን ባሕርያት ይሸከም ነበር። ከፍ ያለ ስሜታዊ ደስታ ትንሽ ነበር፤ ይልቁንም ጥልቅ የልብ መርመራ፣ የኃጢአት መናዘዝ፣ እና ዓለምን መተው ነበረ። ጌታን ለመገናኘት መዘጋጀት የተጨነቁ ነፍሳት ሸክም ነበር። ….”

“ከሐዋርያት ዘመን ጀምሮ ከተነሡት ታላላቅ ሃይማኖታዊ እንቅስቃሴዎች ሁሉ መካከል፣ ከ1844 የበልግ ወቅት እንቅስቃሴ ይልቅ ከሰብዓዊ አለፍጽምናና ከሰይጣን ተንኮል የበለጠ ነጻ የሆነ ሌላ አልነበረም። ብዙ ዓመታት [1888] ከተላለፉ በኋላ እንኳን፣ በዚያ እንቅስቃሴ የተካፈሉ እና በእውነት መድረክ ላይ ጸንተው የቆሙ ሁሉ የዚያ ብፁዕ ሥራ ቅዱስ ተጽእኖ አሁንም ይሰማቸዋል፣ ይህም ከእግዚአብሔር እንደነበረ ይመሰክራሉ።—Ibid., 400, 401።”

“በምድሪቱ ሁሉ ላይ እየተስፋፋ ሺህዎችንም ወደ ሁለተኛው ምጽአት ኅብረት እየሳበ የነበረው ሥራ ማስረጃዎች ቢኖሩም፣ ከተለያዩ ቤተ ክርስቲያናትም የሆኑ ወደ ሁለት መቶ የሚጠጉ አገልጋዮች መልእክቱን በማስፋፋት ቢተባበሩም፣ [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት በአጠቃላይ ግን ይህን ንቀው ክርስቶስ በቅርቡ እንደሚመጣ የሚለው እምነት እንዳይስፋፋ በእጃቸው ያለውን መንገድ ሁሉ ተጠቀሙ። ማንም ሰው በቤተ ክርስቲያን አገልግሎት ውስጥ የኢየሱስን በቅርቡ መምጣት ተስፋ ለመጥቀስ አይደፍርም ነበር፤ ነገር ግን ያንን ክስተት ለሚጠባበቁት ግን ሁኔታው ፈጽሞ የተለየ ነበር።”

ኤለን ዋይት ይህ እንዴት እንደነበረ ገልጻለች፦

«በእኔ ዘንድ እያንዳንዱ ቅጽበት ውድ እና እጅግ ከፍተኛ አስፈላጊነት ያለው መስሎኝ ነበር። እኛ ለዘላለም የሚሆን ሥራ እየሠራን እንዳለን ተሰምቶኝ ነበር፤ እንዲሁም ቸልተኛዎችና ፍላጎት የሌላቸው በእጅግ ታላቅ አደጋ ውስጥ እንዳሉ ተሰምቶኝ ነበር። እምነቴ በምንም ነገር ያልተጋረደ ነበር፥ የኢየሱስንም ውድ ተስፋዎች ለራሴ ወሰድሁአቸው….»

«በልብን በትጋት በመመርመርና በትሕትና በመናዘዝ እየጸለይን ወደ ተስፋ የተደረገበት ጊዜ ደረስን። በየጠዋቱ ሕይወታችን በእግዚአብሔር ፊት ትክክል መሆኑን የሚያረጋግጥ ማስረጃ ማግኘት የመጀመሪያ ሥራችን እንደሆነ ይሰማን ነበር። በቅድስና ውስጥ ወደፊት የማንሄድ ከሆነ ወደ ኋላ መመለሳችን የማይቀር መሆኑን ተገንዝበን ነበር። ለእርስ በርሳችን ያለን አሳብ እየጨመረ ሄደ፤ እጅግም ብዙ ጸለይን፥ እርስ በርሳችንም ስለ ሌላው ጸለይን።»

“‘ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ለማድረግና ጸሎታችንን ለእርሱ ለማቅረብ በፍራፍሬ ቦታዎችና በጫካዎች ውስጥ እንሰበሰብ ነበር፤ በተፈጥሮው ሥራዎቹ ተከብበን ሳለን እርሱ መገኘቱን ይበልጥ ግልጽ በሆነ ሁኔታ እንሰማ ነበር። የመዳን ደስታዎች ከምግባችንና ከመጠጣችን ይልቅ ለእኛ ይበልጥ አስፈላጊ ነበሩ። ደመናዎች አእምሮአችንን ቢሸፍኑ፣ በጌታ ዘንድ መቀበላችንን የሚያረጋግጥ ንቃተ ህሊና እስኪያጠፋቸው ድረስ ማረፍ ወይም መተኛት አንደፍርም ነበር።—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189።” Arthur White, The Ellen White Biography, ቅጽ 1, 51, 52።