መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ሀምሳ

ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የሚናገረው ቅዱስ፦ ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ ማጥፊያው ኃጢአተኝነት ያለው ራእይ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም እስከሚረገጡ ድረስ ምን ያህል ይቆያል? አለው። እርሱም እንዲህ አለኝ፦ እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል። ዳንኤል 8፥13፣ 14።

«በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ያለ እያንዳንዱ መርህ የራሱ ስፍራ አለው፤ እያንዳንዱም እውነታ የራሱ ግንኙነት አለው። የተሟላውም መዋቅር፣ በንድፍና በአፈጻጸም፣ ለፈጣሪው ምስክርነት ይሰጣል። እንዲህ ያለ መዋቅር ሊታሰብም ሆነ ሊሠራ የሚችል ከማይገደብ አእምሮ በቀር ሌላ አእምሮ የለም።» Education, 123.

“የእግዚአብሔር ቃል እጅግ የበለጠ ቅርብ የሆነ ጥናት ያስፈልገዋል። በተለይም ዳንኤልና ራእይ በሥራችን ታሪክ ውስጥ ከዚህ በፊት እንደማያውቅ መጠን ትኩረት ሊሰጣቸው ይገባል። ስለ ሮማዊው ኃይልና ስለ ጳጳሳዊ ሥርዓት በአንዳንድ መስመሮች የምንናገረው ሊቀንስ ይችላል፤ ነገር ግን ነቢያትና ሐዋርያት በእግዚአብሔር መንፈስ መነሣሣት ሥር የጻፉትን ነገር ለሰዎች ትኩረት ልናቀርብ ይገባናል። መንፈስ ቅዱስ በትንቢቱ ስጦታም ሆነ በተገለጹት ክስተቶች ውስጥ ነገሮችን እንዲህ አቀራረጠ፤ ይህም ሰብአዊው ወኪል ከዓይን እንዲሰወር፣ በክርስቶስ ውስጥ እንዲሸሸግ፣ እና የሰማይ ጌታ አምላክና ሕጉ ከፍ ከፍ እንዲደረጉ ለማስተማር ነው።”

የዳንኤልን መጽሐፍ አንብቡ። በዚያ የተወከሉትን የመንግሥታት ታሪክ ነጥብ በነጥብ አስታውሱ። የመንግሥት ሰዎችን፣ ሸንጎዎችን፣ ኃያላን ሠራዊቶችንም ተመልከቱ፤ እግዚአብሔርም የሰዎችን ትዕቢት እንዴት እንዳዋረደ፣ የሰውንም ክብር በትቢያ ላይ እንዴት እንዳኖረ ተመልከቱ። ታላቅ ሆኖ የተወከለው እግዚአብሔር ብቻ ነው። በነቢዩ ራእይ ውስጥ አንድ ብርቱ ገዥ ሲያወርድ ሌላውንም ሲያቆም ይታያል። እርሱ የዓለም ሁሉ ንጉሥ ሆኖ፣ ዘላለማዊ መንግሥቱን ሊያቆም ያለው፤ የዘመናት ብሉይ፣ ሕያው አምላክ፣ የጥበብ ሁሉ ምንጭ፣ የአሁኑ ገዥ፣ የወደፊቱ ገላጭ ሆኖ ተገልጦአል። ሰው ነፍሱን ወደ ከንቱነት ሲያነሣ፣ ምን ያህል ድሀ፣ ደካማ፣ አጭር ዕድሜ ያለው፣ ስሕተተኛና በደለኛ እንደሆነ አንብቡና አስተውሉ።

“መንፈስ ቅዱስ በኢሳይያስ አማካይነት ትኩረታችንን ወደ እግዚአብሔር፣ ሕያው እግዚአብሔር፣ እንደ ዋነኛው የትኩረት ነገር ያመራናል—በክርስቶስ ውስጥ እንደ ተገለጠው ወደ እግዚአብሔር። ‘ሕፃን ለእኛ ተወለደልንና፥ ወንድ ልጅም ለእኛ ተሰጠን፤ መንግሥትም በትከሻው ላይ ይሆናል፤ ስሙም ድንቅ፣ መካር፣ ኃያል አምላክ፣ የዘላለም አባት፣ የሰላም አለቃ ተብሎ ይጠራል’ [ኢሳይያስ 9:6]።”

በቀጥታ ከእግዚአብሔር ዳንኤል የተቀበለው ብርሃን በተለይም ለእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት ተሰጥቶ ነበር። በሺናር ታላላቅ ወንዞች በሆኑት በኡላይና በሂዴቅል ዳርቻ ያየው ራእይ አሁን በፍጻሜ ሂደት ውስጥ ነው፥ የተነገሩትም ክስተቶች ሁሉ በቅርቡ ወደ ፍጻሜ ይደርሳሉ።

የዳንኤል ትንቢቶች በተሰጡበት ጊዜ የአይሁድ ሕዝብ ያሉበትን ሁኔታ አስቡ። እስራኤላውያን በምርኮ ውስጥ ነበሩ፣ መቅደሳቸውም ተፈርሶ ነበር፣ የመቅደሱም አገልግሎት ተቋርጦ ነበር። ሃይማኖታቸው በመሥዋዕታዊ ሥርዓት ሥነ-ሥርዓቶች ላይ ያተኮረ ነበር። የእውነተኛ አምልኮ መንፈስ ሳይኖራቸው፣ ውጫዊ ቅርጾችን ሁሉን ነገር አድርገው ነበር። አገልግሎታቸው በአረማዊነት ልማዶችና ሥርዓቶች ተበክሎ ነበር፤ የመሥዋዕት ሥርዓቶችንም ሲፈጽሙ ከጥላው ወደ እውነተኛው ነገር አይመለከቱም ነበር። ለሰዎች ኃጢአት እውነተኛው መሥዋዕት የሆነውን ክርስቶስ አላስተዋሉትም ነበር። ጌታ ውጫዊ ሥነ-ሥርዓቶች የሃይማኖታቸው ጠቅላላ ይዘት እንዳይሆኑ፣ ሕዝቡን ወደ ምርኮ ለማምጣትና በመቅደሱ ውስጥ የሚፈጸሙትን አገልግሎቶች ለማቋረጥ ሠራ። መርሆቻቸውና አሠራሮቻቸው ከአረማዊነት ሊነጹ ይገባ ነበር። የሥርዓት አገልግሎቱ ተቋረጠ እንዲሁም የልብ አገልግሎት እንደ ገና እንዲነቃ ሆነ። ውጫዊው ክብር ተወገደ መንፈሳዊውም እንዲገለጥ።

“በምርኮነታቸው ምድር ሕዝቡ በንስሐ ወደ ጌታ ሲመለሱ እርሱ ራሱን ለእነርሱ ገለጠ። የመገኘቱ ውጫዊ ምልክት አልነበራቸውም፤ ነገር ግን የጽድቅ ፀሐይ ደማቅ ጨረሮች በአእምሮአቸውና በልባቸው ላይ በሩ። በተዋረዱበትና በመከራቸው ውስጥ ወደ እግዚአብሔር በጮኹ ጊዜ፣ ለነቢያቱ ራእዮች ተሰጡ፤ እነዚህም የወደፊቱን ክስተቶች ገለጡ—የእግዚአብሔር ሕዝብ ጨቋኞች መውደቅ፣ የቤዛው መምጣት፣ እና የዘላለማዊው መንግሥት መመሥረት።” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“ከሌሎች ሁሉ በላይ የአድቬንት እምነት መሠረትና ዋነኛ ምሰሶ ሆኖ የቆመው የቅዱስ ቃል መልዕክት፣ ‘እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት፤ ከዚያም መቅደሱ ይነጻል።’ [ዳንኤል 8:14.] የሚለው ነበር። እነዚህ ቃላት የጌታን ቅርብ መምጣት ለሚያምኑ ሁሉ የተለመዱ ነበሩ። ይህ ትንቢት በሺዎች አፍ እንደ እምነታቸው መለያ ቃል ይደገም ነበር። ሁሉም በዚያ የተነገሩት ክስተቶች ላይ እጅግ የሚያበሩ ተስፋዎቻቸውና እጅግ የሚከበሩ ተስፋዎቻቸው እንደሚመሠረቱ ይሰማቸው ነበር። እነዚህ ትንቢታዊ ቀናት በ1844 ዓ.ም. ክረምት መጨረሻ እንደሚያበቁ ታይቶ ነበር። አድቬንቲስቶች በዚያን ጊዜ ከቀረው ከክርስቲያን ዓለም ጋር አብረው፣ ምድር ወይም የምድር አንድ ክፍል መቅደሱ ነው ብለው ይይዙ ነበር። የመቅደሱም መንጻት በመጨረሻው ታላቅ ቀን እሳት ምድርን ማንጻት እንደሆነ ተረድተው ነበር፤ ይህም በሁለተኛው ምጽአት እንደሚፈጸም ያምኑ ነበር። ስለዚህ ክርስቶስ በ1844 ወደ ምድር እንደሚመለስ ድምዳሜ ላይ ደርሰው ነበር።”

ነገር ግን የተወሰነው ጊዜ አልፎ ነበር፣ ጌታም አልተገለጠም ነበር። አማኞቹ የእግዚአብሔር ቃል ሊወድቅ እንደማይችል ያውቁ ነበር፤ በትንቢቱ ላይ ያደረጉት ትርጓሜ ግን ስህተት ሊሆን ይገባ ነበር፤ ነገር ግን ስህተቱ የት ነበር? ብዙዎች 2300 ቀኖቹ በ1844 እንዳልተፈጸሙ በመካድ የችግሩን እስራት በችኮላ ቈረጡ። ለዚህ ከእነርሱ የሚሰጠው ምክንያት አንድም አልነበረም፥ ከሚጠበቀው ጊዜ ክርስቶስ ስላልመጣ ብቻ ነበር። የትንቢቱ ቀኖች በ1844 ተፈጽመው ቢሆኑ ኖሮ፣ ክርስቶስ መቅደሱን በእሳት በምድር መንጻት ለማንጻት በዚያኑ ጊዜ ተመልሶ በመጣ ነበር ሲሉ ይከራከሩ ነበር፤ እርሱም ስላልመጣ፣ ቀኖቹ ተፈጽመው ሊሆኑ አይችሉም ነበር።

“ይህን ድምዳሜ መቀበል ማለት ቀድሞ የተያዘውን የትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራ መተው ነበር። 2300 ቀናቱ የሚጀምሩት ኢየሩሳሌምን እንደገና ለመመለስና ለመሥራት የአርጤክስስ ትእዛዝ በሥራ ላይ በዋለ ጊዜ፣ በክ.በ. 457 የመከር ወቅት እንደሆነ ተገኝቶ ነበር። ይህን እንደ መነሻ በመውሰድ፣ በዳንኤል 9:25–27 በተሰጠው የዚያ ዘመን ትርጓሜ ውስጥ የተነገሩትን ክስተቶች ሁሉ በመተግበር ፍጹም ስምምነት ነበር። ስልሳ ዘጠኝ ሳምንታት፣ የ2300 ዓመታቱ የመጀመሪያዎቹ 483፣ እስከ መሲሑ፣ እስከ የተቀባው ሊደርሱ ነበር፤ እናም የክርስቶስ ጥምቀትና በመንፈስ ቅዱስ መቀባቱ፣ በአ.ዲ. 27፣ ይህን መግለጫ በትክክል ፈጸመው። በሰባኛው ሳምንት መካከል፣ መሲሑ ሊቈረጥ ነበር። ከጥምቀቱ በኋላ ከሦስት ዓመት ተኩል በኋላ፣ ክርስቶስ በአ.ዲ. 31 በጸደይ ወቅት ተሰቀለ። ሰባው ሳምንታት፣ ወይም 490 ዓመታት፣ በተለይ ለአይሁድ የተመደቡ ነበሩ። ይህ ዘመን በተፈጸመ ጊዜ፣ ሕዝቡ ደቀ መዛሙርቱን በማሳደድ ክርስቶስን የጣሉትን ማረጋገጫ አኖረ፣ ሐዋርያትም ወደ አሕዛብ ተመለሱ፣ በአ.ዲ. 34። ከ2300ዎቹ ውስጥ የመጀመሪያዎቹ 490 ዓመታት በዚያን ጊዜ ስለተፈጸሙ፣ 1810 ዓመታት ይቀሩ ነበር። ከአ.ዲ. 34 ጀምሮ፣ 1810 ዓመታት እስከ 1844 ይደርሳሉ። ‘ከዚያም፣’ አለ መልአኩ፣ ‘መቅደሱ ይነጻል።’ የትንቢቱ ቀደም ብለው የተሰጡት መግለጫዎች ሁሉ በተመደበው ጊዜ ያለ ጥርጥር ተፈጽመው ነበር። በዚህ ቆጠራ መሠረት፣ ሁሉም ነገር ግልጽና ተስማሚ ነበር፤ ከዚህ በስተቀር በ1844 ከመቅደሱ መንጻት ጋር የሚመሳሰል ማንኛውም ክስተት እንደተፈጸመ አልታየም ነበር። ቀኖቹ በዚያን ጊዜ እንዳልተፈጸሙ መካድ ማለት ጉዳዩን በሙሉ ወደ ውዥንብር ማስገባት እና በማያሻማ የትንቢት ፍጻሜዎች የተመሠረቱትን አቋሞች መተው ነበር።”

“ነገር ግን እግዚአብሔር ሕዝቡን በታላቁ የአድቬንት እንቅስቃሴ መርቶ ነበር፤ ኃይሉና ክብሩም ሥራውን አጅበውት ነበር፣ እርሱም ይህ በጨለማና በተስፋ መቁረጥ እንዲያበቃ፣ እንዲሁም እንደ ሐሰተኛና እብድ መነሳሳት እንዲነቀፍ አይፈቅድም ነበር። ቃሉም በጥርጣሬና በአለመረጋጋት ውስጥ እንዲቀር አይተወውም ነበር። ብዙዎች የቀድሞ የትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራቸውን ቢተዉም፣ በእርሱም ላይ የተመሠረተውን እንቅስቃሴ ትክክለኛነት ቢክዱም፣ ሌሎች ግን በቅዱሳት መጻሕፍትና በእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነት የተደገፉ የእምነትና የልምምድ ነጥቦችን ለመተው ፈቃደኞች አልነበሩም። በትንቢቶች ጥናታቸው ውስጥ ጤናማ የትርጓሜ መርሆችን እንደ ወሰዱ ያምኑ ነበር፤ እንዲሁም አስቀድመው ያገኟቸውን እውነቶች አጥብቀው መያዝና ያንኑ የመጽሐፍ ቅዱስ ምርምር ጉዞ መቀጠል ግዴታቸው እንደሆነ አመኑ። በቅን ጸሎት አቋማቸውን እንደገና መረመሩ፣ ስህተታቸውንም ለማግኘት ቅዱሳት መጻሕፍትን መረመሩ። በትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራቸው ውስጥ ምንም ስህተት ማየት ስላልቻሉ፣ የመቅደሱን ጉዳይ ይበልጥ በቅርብ እንዲመረምሩ ተመሩ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 409, 410.

“የእግዚአብሔርን ሕዝብ በተስፋ ደስ የተሞሉ ሆነው ጌታቸውን ሲጠብቁ አየሁ። ነገር ግን እግዚአብሔር እነርሱን ሊፈትናቸው ዓለመ። እጁ በትንቢታዊ ዘመናት አቆጣጠር ውስጥ ያለን ስህተት ሸፈነ። ጌታቸውን ይጠብቁ የነበሩት ይህን ስህተት አላወቁትም፤ ጊዜውን የሚቃወሙ እጅግ የተማሩ ሰዎችም ደግሞ እርሱን ማየት አልቻሉም። እግዚአብሔር ሕዝቡ በተስፋ መቁረጥ እንዲደርስባቸው ዓለመ። ጊዜው አለፈ፤ በደስታ ተስፋ መድኃኒታቸውን የጠበቁትም ኀዘንተኞችና ልባቸው የተሰበረ ሆኑ፤ ነገር ግን የኢየሱስን መገለጥ ያልወደዱ፣ መልእክቱንም በፍርሃት ብቻ የተቀበሉ እነርሱ በተጠበቀው ጊዜ እርሱ ስላልመጣ ደስ ተሰኙ። ምስክርነታቸው ልብን አልነካም፣ ኑሮንም አላነጻም። ጊዜው መተላለፉ እንደዚህ ያሉ ልቦችን ለመግለጥ በጥሩ ሁኔታ የተዘጋጀ ነበር። በእውነት የመድኃኒታቸውን መገለጥ የወደዱትን ኀዘንተኞችና ተስፋ የቆረጡትን ሰዎች ቀድመው የተመለሱና ያፌዙባቸው እነዚህ ነበሩ። እግዚአብሔር ሕዝቡን በመፈተንና በፈተና ሰዓት የሚፈሩና ወደ ኋላ የሚመለሱትን ለመግለጥ የሚመረምር ፈተና በመስጠቱ ያለውን ጥበብ አየሁ።”

“ኢየሱስና መላው የሰማይ ሰራዊት ነፍሳቸው የወደደውን እርሱን ለማየት በጣፋጭ ተስፋ የናፈቁትን በርኅራኄና በፍቅር ተመለከቱአቸው። በፈተናቸው ሰዓት እንዲደግፉአቸው መላእክት በዙሪያቸው እየበረሩ ነበር። ሰማያዊውን መልእክት መቀበልን የቸሉ ግን በጨለማ ተተዉ፥ እግዚአብሔርም ከሰማይ ወደ እነርሱ የላከውን ብርሃን ስላልተቀበሉ ቍጣው በእነርሱ ላይ ተቀጣጠለ። ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ ማስተዋል ያልቻሉት እነዚያ ታማኝ ነገር ግን ተስፋ የቆረጡ ሰዎች በጨለማ አልተተዉም። ዳግመኛ ትንቢታዊውን ዘመናት ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ላይ ተነሣ፥ ስሕተቱም ተብራራ። ትንቢታዊው ዘመናት እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፤ እንዲሁም ትንቢታዊው ዘመናት በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት አቅርበው የነበረው ያው ማስረጃ በ1844 እንደሚያበቁ እንደሚያረጋግጥ አስተዋሉ።” Early Writings, 235–237.

ክርስቶስ ለዓለም በአእምሮና በነፍስ ላይ ሊቀረጽ የሚገባ ትምህርት ሰጠ። “ይህም የዘላለም ሕይወት ነው፤” አለ፤ “አንተን ብቻህን እውነተኛ አምላክ መሆንህን፣ የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን እንዲያውቁ።” ነገር ግን ሰይጣን፣ “ይህን ወይም ያንን አድርጉ፤ እናንተም እንደ አማልክት ትሆናላችሁ” እያለ በሰዎች አእምሮ ላይ ይሠራል። በማታለያ አመክንዮ አዳምንና ሔዋንን ቃሉን እንዲጠራጠሩ አድርጎ፣ በእርሱም ምትክ ወደ መተላለፍና ወደ አለመታዘዝ የመራ ንድፈ ሐሳብ አስቀመጠ። እናም ሶፍስጥናው በኤደን ያደረገውን ዛሬም እያደረገ ነው። ክርስቶስ ወደ ዓለማችን በመጣ ጊዜ፣ ትሑት ዓሣ አጥማጆችን ለቤተ ክርስቲያኑ መሠረት አድርጎ መረጠ። ለእነዚህ ደቀ መዛሙርት የመንግሥቱንና የተልእኮውን ባህርይ ሊያስረዳቸው ሞከረ። ነገር ግን የእነርሱ ውሱን ማስተዋል በእርሱ ላይ እገዳ ጣለ። የጻፎችንና የፈሪሳውያንን ንግግር ሲቀበሉ ነበርና፣ ስለዚህ የሚያምኑት ብዙ ነገር እውነት አልነበረም። እናም ክርስቶስ የሚናገራቸው ብዙ ነገሮች ቢኖሩትም፣ ሊያስተላልፍላቸው ከፍ አድርጎ የናፈቀውን ከብዙው ብዙ መስማት አልቻሉም።

«ክርስቶስ የዚህን ዘመን ሃይማኖተኞች በተሳሳቱ አስተሳሰቦች እጅግ የተሞሉ ስለሆኑ ለእውነት በአእምሮአቸው ስፍራ እንደሌለ ያገኛቸዋል። በሚሰጠው ትምህርት ውስጥ መምህራን የማያምኑ ደራሲያንን አስተሳሰቦች ያቀላቅላሉ። እንዲሁም በወጣቶች አእምሮ ውስጥ እንክርዳድን ዘርተዋል። ለወጣትም ሆነ ለሽማግሌ ሊቀርቡ የማይገቡ አስተሳሰቦችን ይናገራሉ፤ ምን ዓይነት ዘር እንደሚዘሩ ወይም በዚያ የተነሣ ሊሰበስቡት ስለሚገባቸው መከር በፍጹም ሳያስቡ።» Review and Herald, July 3, 1900.