In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ፣ ዳንኤል ስለ የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥታት ራእይ ተሰጠው፤ ከዚያም በኋላ በጥያቄና በመልስ የተወከለ ሰማያዊ ውይይት ሰማ።
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
ከዚያም አንድ ቅዱስ ሲናገር ሰማሁ፤ ሌላም ቅዱስ ለዚያ የሚናገረው ቅዱስ፦ ስለ ዘወትር መሥዋዕትና ስለ ማጥፊያው ኃጢአተኝነት ያለው ራእይ፣ መቅደሱንና ሠራዊቱን ሁለቱንም እስከሚረገጡ ድረስ ምን ያህል ይቆያል? አለው። እርሱም እንዲህ አለኝ፦ እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀን ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል። ዳንኤል 8፥13፣ 14።
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
የመጀመሪያዎቹ አሥራ ሁለት ቁጥሮች ራእዩን ይወክላሉ፤ እና ቁጥር አሥራ ሦስትና አሥራ አራት ሌላ ራእይ እንዳለ ያመለክታሉ። “ማስወገድ” ተብለው የተተረጎሙት ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት፣ እንዲሁም “መቅደስ” ተብለው የተተረጎሙት ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት እንዳሉ፣ በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ “ራእይ” ተብለው የተተረጎሙ ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላት ደግሞ አሉ።
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
ለ“ማስወገድ” ተብለው የተተረጎሙትን ሁለቱን ቃላት በሚመለከት፣ የአድቬንቲዝም ሥነ-መለኮት ባለሙያዎች ሁለቱም “ማስወገድ” ማለት እንደሆነ ሊገባ ይገባል ብለው ይከራከራሉ። ለ“መቅደስ” ተብለው የተተረጎሙትን ሁለቱን ቃላት በሚመለከት፣ የአድቬንቲዝም ሥነ-መለኮት ባለሙያዎች ሁለቱም “የእግዚአብሔር መቅደስ” ማለት እንደሆነ ሊገባ ይገባል ብለው ይከራከራሉ፤ ለ“ራእይ” ተብለው የተተረጎሙትን ሁለቱን ቃላት በሚመለከት ደግሞ፣ የአድቬንቲዝም ሥነ-መለኮት ባለሙያዎች እንደ ቀድሞው ሁሉ በሁለቱ ቃላት መካከል ያለውን ልዩነት በቸልታ ያልፋሉ። ይህ ልዩነት ለዳንኤል እጅግ አስፈላጊ ነበርና፣ ሆን ብሎ እጅግ የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላትን ተጠቅሟል፤ ስለዚህ እኛም ይህን ልዩነት ልንለይና ልናከብር ይገባናል። በአሥራ ሦስተኛው ቁጥር ያለው “ራእይ” የሚለው ቃል “chazon” የሚለው የዕብራይስጥ ቃል ነው፣ ትርጉሙም ሕልም፣ መገለጥ፣ ወይም ትንቢታዊ ቃል—ራእይ ማለት ነው።
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
“ራእይ” የሚለው ቃል በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ አሥር ጊዜ ይታያል፤ ነገር ግን ሁለት የተለያዩ ዕብራይስጥ ቃላትን ይወክላል። “ካዞን” የተባለው፣ በቁጥር አሥራ ሦስት የሚገኘው፣ በቁጥር አንድ ውስጥ ደግሞ ይገኛል፤ ከዚያም በቁጥር ሁለት ሁለት ጊዜ፣ እርግጥ በቁጥር አሥራ ሦስት፣ እና አንድ ጊዜ በቁጥሮች አሥራ አምስት፣ አሥራ ሰባት እና ሀያ ስድስት ውስጥ ይገኛል። በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ “ራእይ” የሚለው ቃል ከሚታይባቸው አሥሩ ጊዜያት መካከል ሰባቱ ጊዜ “ካዞን” የሚለው ቃል ነው፤ ቀላል ትርጉሙም “አንድ ራእይ” ማለት ነው።
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ “ራእይ” የሚለው ቃል በቀረበባቸው ሌሎች ሦስት ጊዜያት ሁሉ የዕብራይስጡ “mareh” የሚለው ቃል ነው፥ ትርጉሙም እይታ ወይም መታየት ማለት ነው። በምዕራፍ ስምንት ውስጥ የዕብራይስጡ “mareh” የሚለው ቃል አንድ ጊዜ “ራእይ” ተብሎ ሳይተረጎም “መታየት” ተብሎ ደግሞ ተተርጉሟል፤ ይህም የቃሉን ትርጉም የበለጠ በትክክል ይለይታል። ዳንኤል በትርጉማቸው እጅግ የሚቀራረቡ ሁለት የተለያዩ የዕብራይስጥ ቃላትን ለምን ተጠቀመ፥ ተርጓሚዎችም አንድ ቃል እንደሆኑ እስኪቆጥሯቸው ድረስ? ይህ ጉዳይ አስፈላጊ ነውን?
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
«በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ያለ እያንዳንዱ መርህ የራሱ ስፍራ አለው፤ እያንዳንዱም እውነታ የራሱ ግንኙነት አለው። የተሟላውም መዋቅር፣ በንድፍና በአፈጻጸም፣ ለፈጣሪው ምስክርነት ይሰጣል። እንዲህ ያለ መዋቅር ሊታሰብም ሆነ ሊሠራ የሚችል ከማይገደብ አእምሮ በቀር ሌላ አእምሮ የለም።» Education, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
ለሁለተኛው ጥያቄ መልሱ አዎን ነው፤ ዳንኤል ልዩነቱን ለምን እንዳደረገ እንደሚያስፈልግ በእውነት ጉዳይ አለው፤ ስለዚህም ዳንኤል ልዩነቱን ለምን እንዳደረገ የሚጠይቀውን የመጀመሪያውን ጥያቄ ለመረዳት መፈለግ የትንቢት ተማሪው ኃላፊነት ይሆናል። “መቅደስ” ተብሎ የተተረጎመውን ቃል እና “ማስወገድ” ተብሎ የተተረጎመውን ቃል በተመለከተ ያደረጋቸው ልዩነቶች ዘላለማዊ ውጤቶች አሏቸው፤ እንግዲህ “ራእይ” ተብሎ ከተተረጎመው ቃል ጋር ያነሰ አስፈላጊነት ማን ይጠብቃል? “እያንዳንዱ እውነታ” “በእግዚአብሔር ቃል” ውስጥ “የራሱ ተጽእኖ” አለው፤ ትንቢታዊውን “መዋቅር” እና ትንቢቱ በሚፈጸምበት ጊዜ “ሲተገበር” መፈጸሙንም ይነካል።
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
“ራእይ” የሚለውን ቃል በምዕራፍ ስምንት ለመመልከት ስንጀምር፣ ከዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ቁጥር አሥራ ሦስት የተነሣውን ጥያቄ፣ “እስከ ሁለት ሺህና ሦስት መቶ ቀናት ድረስ፤ ከዚያም በኋላ መቅደሱ ይነጻል” በማለት የመለሰው ማን እንደ ነበረ ዳንኤል በሰጠው ምስክርነት ላይ “ተጽዕኖ” ያለው “እውነታ” ነው።
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ላይ ቀጥተኛ “ተዛማጅነት” ያላቸው አራት እውነታዎች አሉ፤ እነዚህንም ልመለከት እፈልጋለሁ። አንዱ የኡላይ ወንዝ ራእይ ለመጨረሻዎቹ ዘመናት የተሰጠ ትንቢት መሆኑ ነው፤ እንዲሁም በ1798 “በፍጻሜው ዘመን” “የተፈታ” የዳንኤል መጽሐፍ “እውቀት” ምልክት መሆኑም ነው።
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
“የእግዚአብሔር ቃል እጅግ የበለጠ ቅርብ የሆነ ጥናት ያስፈልገዋል። በተለይም ዳንኤልና ራእይ በሥራችን ታሪክ ውስጥ ከዚህ በፊት እንደማያውቅ መጠን ትኩረት ሊሰጣቸው ይገባል። ስለ ሮማዊው ኃይልና ስለ ጳጳሳዊ ሥርዓት በአንዳንድ መስመሮች የምንናገረው ሊቀንስ ይችላል፤ ነገር ግን ነቢያትና ሐዋርያት በእግዚአብሔር መንፈስ መነሣሣት ሥር የጻፉትን ነገር ለሰዎች ትኩረት ልናቀርብ ይገባናል። መንፈስ ቅዱስ በትንቢቱ ስጦታም ሆነ በተገለጹት ክስተቶች ውስጥ ነገሮችን እንዲህ አቀራረጠ፤ ይህም ሰብአዊው ወኪል ከዓይን እንዲሰወር፣ በክርስቶስ ውስጥ እንዲሸሸግ፣ እና የሰማይ ጌታ አምላክና ሕጉ ከፍ ከፍ እንዲደረጉ ለማስተማር ነው።”
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
የዳንኤልን መጽሐፍ አንብቡ። በዚያ የተወከሉትን የመንግሥታት ታሪክ ነጥብ በነጥብ አስታውሱ። የመንግሥት ሰዎችን፣ ሸንጎዎችን፣ ኃያላን ሠራዊቶችንም ተመልከቱ፤ እግዚአብሔርም የሰዎችን ትዕቢት እንዴት እንዳዋረደ፣ የሰውንም ክብር በትቢያ ላይ እንዴት እንዳኖረ ተመልከቱ። ታላቅ ሆኖ የተወከለው እግዚአብሔር ብቻ ነው። በነቢዩ ራእይ ውስጥ አንድ ብርቱ ገዥ ሲያወርድ ሌላውንም ሲያቆም ይታያል። እርሱ የዓለም ሁሉ ንጉሥ ሆኖ፣ ዘላለማዊ መንግሥቱን ሊያቆም ያለው፤ የዘመናት ብሉይ፣ ሕያው አምላክ፣ የጥበብ ሁሉ ምንጭ፣ የአሁኑ ገዥ፣ የወደፊቱ ገላጭ ሆኖ ተገልጦአል። ሰው ነፍሱን ወደ ከንቱነት ሲያነሣ፣ ምን ያህል ድሀ፣ ደካማ፣ አጭር ዕድሜ ያለው፣ ስሕተተኛና በደለኛ እንደሆነ አንብቡና አስተውሉ።
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
“መንፈስ ቅዱስ በኢሳይያስ አማካይነት ትኩረታችንን ወደ እግዚአብሔር፣ ሕያው እግዚአብሔር፣ እንደ ዋነኛው የትኩረት ነገር ያመራናል—በክርስቶስ ውስጥ እንደ ተገለጠው ወደ እግዚአብሔር። ‘ሕፃን ለእኛ ተወለደልንና፥ ወንድ ልጅም ለእኛ ተሰጠን፤ መንግሥትም በትከሻው ላይ ይሆናል፤ ስሙም ድንቅ፣ መካር፣ ኃያል አምላክ፣ የዘላለም አባት፣ የሰላም አለቃ ተብሎ ይጠራል’ [ኢሳይያስ 9:6]።”
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
በቀጥታ ከእግዚአብሔር ዳንኤል የተቀበለው ብርሃን በተለይም ለእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት ተሰጥቶ ነበር። በሺናር ታላላቅ ወንዞች በሆኑት በኡላይና በሂዴቅል ዳርቻ ያየው ራእይ አሁን በፍጻሜ ሂደት ውስጥ ነው፥ የተነገሩትም ክስተቶች ሁሉ በቅርቡ ወደ ፍጻሜ ይደርሳሉ።
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
የዳንኤል ትንቢቶች በተሰጡበት ጊዜ የአይሁድ ሕዝብ ያሉበትን ሁኔታ አስቡ። እስራኤላውያን በምርኮ ውስጥ ነበሩ፣ መቅደሳቸውም ተፈርሶ ነበር፣ የመቅደሱም አገልግሎት ተቋርጦ ነበር። ሃይማኖታቸው በመሥዋዕታዊ ሥርዓት ሥነ-ሥርዓቶች ላይ ያተኮረ ነበር። የእውነተኛ አምልኮ መንፈስ ሳይኖራቸው፣ ውጫዊ ቅርጾችን ሁሉን ነገር አድርገው ነበር። አገልግሎታቸው በአረማዊነት ልማዶችና ሥርዓቶች ተበክሎ ነበር፤ የመሥዋዕት ሥርዓቶችንም ሲፈጽሙ ከጥላው ወደ እውነተኛው ነገር አይመለከቱም ነበር። ለሰዎች ኃጢአት እውነተኛው መሥዋዕት የሆነውን ክርስቶስ አላስተዋሉትም ነበር። ጌታ ውጫዊ ሥነ-ሥርዓቶች የሃይማኖታቸው ጠቅላላ ይዘት እንዳይሆኑ፣ ሕዝቡን ወደ ምርኮ ለማምጣትና በመቅደሱ ውስጥ የሚፈጸሙትን አገልግሎቶች ለማቋረጥ ሠራ። መርሆቻቸውና አሠራሮቻቸው ከአረማዊነት ሊነጹ ይገባ ነበር። የሥርዓት አገልግሎቱ ተቋረጠ እንዲሁም የልብ አገልግሎት እንደ ገና እንዲነቃ ሆነ። ውጫዊው ክብር ተወገደ መንፈሳዊውም እንዲገለጥ።
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
“በምርኮነታቸው ምድር ሕዝቡ በንስሐ ወደ ጌታ ሲመለሱ እርሱ ራሱን ለእነርሱ ገለጠ። የመገኘቱ ውጫዊ ምልክት አልነበራቸውም፤ ነገር ግን የጽድቅ ፀሐይ ደማቅ ጨረሮች በአእምሮአቸውና በልባቸው ላይ በሩ። በተዋረዱበትና በመከራቸው ውስጥ ወደ እግዚአብሔር በጮኹ ጊዜ፣ ለነቢያቱ ራእዮች ተሰጡ፤ እነዚህም የወደፊቱን ክስተቶች ገለጡ—የእግዚአብሔር ሕዝብ ጨቋኞች መውደቅ፣ የቤዛው መምጣት፣ እና የዘላለማዊው መንግሥት መመሥረት።” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
እይታው የኡላይ ወንዝ ስለ “የመጨረሻዎቹ ዘመናት” እንደ ተሰጠ ያለው “እውነታ”፣ የትንቢት ተማሪ በእይታው ውስጥ ስለ ተወከሉት ክስተቶች የተተነበየውን ለመረዳት ጥረት እንዲያደርግ ይጠይቃል። ከኡላይ ወንዝ እይታ ጋር የተያያዙ ትንቢታዊ “ነገሮች” “ተቀርጸው” የተዘጋጁት በ “መንፈስ ቅዱስ” “በትንቢቱ አሰጣጥም ሆነ በተሳሉት ክስተቶች” ውስጥ ነበር። አንድ ነቢይ እይታ ሲቀበል በእርሱ ላይ የሚሆነውም፣ እንዲሁም ነቢዩ የሚለይባቸው የትንቢት ክስተቶችም ሁለቱም በመጨረሻዎቹ ዘመናት የሚፈጸሙትን ነገሮች ትንቢታዊ ውክልና መሆናቸው በማወቅ ሊጠኑ ይገባል። የቀደመው ንባብ ዳንኤል በ “ሰባቱ ዘመናት” ምርኮ ውስጥ እንደ ነበረ ልናስተውል እንዳለብን ያጎላል።
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
ዳንኤል በራእይ አሥራ አንድ የተጠቀሱት ሦስት ቀን ተኵል በሚፈጸሙበት መጨረሻ ምርኮኝነታቸውን የሚያውቁ፣ ከዚያም በንስሐ ወደ ጌታ የሚመለሱ፣ የዘሌዋውያን ሃያ ስድስት ጸሎትን የሚፈጽሙ፣ ውድ የሆነውን ከከንቱው የሚለዩ እነዚያን ይወክላል፤ ከዚያም ጌታ ራሱን ለእነርሱ በሚገልጥበት ጊዜ፣ የተበተኑትን እሰበስባለሁ ያለውን የተስፋ ቃሉን ይፈጽማል። እንግዲህ የእነርሱ “ዋና የትኩረት ነገር” “በክርስቶስ የተገለጠ እግዚአብሔር” ነው።
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
የኡላይ ወንዝ ራእይ “ተሸካሚነት” እና ይህ ራእይ በክርስቶስ “የተነደፈው” የትንቢታዊ መልእክት “አወቃቀር” ላይ እንዴት ያበረከተ እንደሆነ፣ በአጭሩ የተመለከትነው የመጀመሪያው “እውነታ” ነው፤ እናም የተጠቀሰው ክፍል ዋና ዓላማችን የእግዚአብሔር መገለጥ፣ እንደ “በክርስቶስ የተገለጠው” መሆን እንዳለበት ያሳያል። በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት፣ ክርስቶስ እንደ ኢሳይያስ በቀረበበት መልኩ አይቀርብም፤ በዚያ ኢሳይያስ የክርስቶስ “ስሙ ድንቅ፣ መካር፣ ኃያል አምላክ፣ የዘላለም አባት፣ የሰላም አለቃ ተብሎ ይጠራል” ብሎ ገልጦ ነበር። በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ግን፣ እግዚአብሔር በክርስቶስ ፓልሞኒ ሆኖ ይገለጣል፤ ይህም ማለት ድንቁ ቈጣሪ፣ ወይም የምስጢራት ቈጣሪ ማለት ነው።
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
ያ “እውነታ” የ“ፓልሞኒ” ስም “ትርጉም” ምን እንደሆነ፣ እንዲሁም ያ ስም ለትንቢቱ “አወቃቀር” እና “ንድፍ” እንዴት አስተዋጽኦ እንደሚያደርግ እንዲፈለግ ይጠይቃል። በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት ውስጥ ሊታወቅ የሚገባ ሦስተኛ “እውነታ” ደግሞ፣ የሚለራይት እንቅስቃሴ ማዕከላዊ የሆነው የትምህርት መሠረታዊ ምሰሶ በዚያ ምዕራፍ ውስጥ መቀረቡ ነው። የሚለር እጅግ የሚያበራው እንቁ በቁጥር አሥራ አራት ውስጥ ተገኝቶ ነበር፤ እኛም ይህ “እውነታ” አሁን በመፈጸም ሂደት ላይ ባለው የኡላይ ወንዝ ራእይ ላይ ምን ያህል “ትርጉም” እንዳለው ልንረዳ ይገባናል።
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
በሚለር ሕልም፣ ሣጥኑ በክፍሉ መካከል ባለው ጠረጴዛ ላይ በተቀመጠ ጊዜ እንደ ፀሐይ ብርሃን ይበራ ነበር፤ ነገር ግን በመጨረሻዎቹ ቀናት ያ ሣጥን ይበልጥ ትልቅ ሆኖ መጀመሪያ በሚለር ጠረጴዛ ላይ በተቀመጠ ጊዜ ከበራው ብርሃን አሥር እጥፍ ይበራል። ለሚለራውያን እንቅስቃሴ መካከላዊውን ምሰሶ የሚያካትተው የኡላይ ወንዝ ራእይ፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት የዚያን ትምህርት ብርሃን በአሥር እጥፍ የሚጨምረው በምንድን ነው? በ1798 በፍጻሜው ዘመን ያልተገለጠው፣ በመጨረሻዎቹ ቀናት የሚገለጠው ምንድን ነው? እህት ዋይት “አሁን በፍጻሜ ሂደት ላይ ናቸው” የምትላቸው፣ የኡላይ ወንዝ ራእይ “ክስተቶች” ምንድናቸው?
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
እነዚህን መጀመሪያዎቹን ሦስት እውነታዎች በግልጽ እና በቅን ልቦና በአንድ ላይ ካቀረብናቸው፤ (የኡላይ ራእይ፣ ክርስቶስ እንደ ፓልሞኒ መገለጡ፣ እና ማዕከላዊው የትምህርተ እምነት ዓምድ) በኡላይ ወንዝ ራእይ ላይ የምናደርገውን ጥናት የሚነካ ቀላል መሠረታዊ ሐሳብ ለመቀበል ፈቃደኞች መሆን ይገባናል። እነዚያ ተጣመሩ እውነታዎች ለማየት ለሚሹ ሰዎች፣ በ1798 የተፈታ መልእክት “በጊዜ ላይ የተሰቀለ” መልእክት እንደነበረ ያሳውቃሉ። የትንቢታዊ ቅድመ ጊዜ ንጥረ ነገር ባልኖረ ኖሮ፣ የሚለር መልእክት በፍጹም አይኖርም ነበር።
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
በዚህ ምዕራፍ ላይ ግንኙነት ያለው አራተኛው “እውነታ” ሚለራውያን በትንቢታዊ ዘመን ላይ የተመሠረተ መልእክት እንዳቀረቡ ነው። ይህን እውነታ ለማጉላት፣ በአሥራ ሦስተኛና በአሥራ አራተኛ ቁጥር እግዚአብሔር በክርስቶስ ውስጥ እንደ ድንቁ ቈጣሪ (ፓልሞኒ) ተገለጠ። ራእዩ በአሥራ አራተኛው ቁጥር ያሉት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት መጨረሻ እንደሆነ ጥቅምት 22 ቀን 1844ን መለየት ብቻ እንደ ነበረ ማሰብ፣ እግዚአብሔር በክርስቶስ አማካኝነት እንደ ፓልሞኒ መገለጡ ላይ ቀዝቃዛ ውኃ መጣል ነው።
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
የአድቬንቲዝም ሥነ-መለኮት ምሁራን በዳንኤል ምዕራፍ ስምንት የአሥራ ሦስተኛው ቁጥር ውስጥ ያለውን ጥያቄ አስፈላጊነት ለመቅበር በትጋት ሠርተዋል፤ ይህም እነርሱ ባዘጋጁት የተረት ወጥ ውስጥ የሚፈልጉትን ጣዕም ለማመንጨት ነው፥ እንዲሁም የመማር እጥረት ያለባቸውን ጆሮአቸው የሚከክባቸውን ሰዎች ከአድቬንቲዝም ማዕከላዊ ምሰሶ ጋር ከተያያዙት እውነቶች እንዳይጨነቁ ለማድረግ ነው።
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
“ከሌሎች ሁሉ በላይ የአድቬንት እምነት መሠረትና ዋነኛ ምሰሶ ሆኖ የቆመው የቅዱስ ቃል መልዕክት፣ ‘እስከ ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀናት፤ ከዚያም መቅደሱ ይነጻል።’ [ዳንኤል 8:14.] የሚለው ነበር። እነዚህ ቃላት የጌታን ቅርብ መምጣት ለሚያምኑ ሁሉ የተለመዱ ነበሩ። ይህ ትንቢት በሺዎች አፍ እንደ እምነታቸው መለያ ቃል ይደገም ነበር። ሁሉም በዚያ የተነገሩት ክስተቶች ላይ እጅግ የሚያበሩ ተስፋዎቻቸውና እጅግ የሚከበሩ ተስፋዎቻቸው እንደሚመሠረቱ ይሰማቸው ነበር። እነዚህ ትንቢታዊ ቀናት በ1844 ዓ.ም. ክረምት መጨረሻ እንደሚያበቁ ታይቶ ነበር። አድቬንቲስቶች በዚያን ጊዜ ከቀረው ከክርስቲያን ዓለም ጋር አብረው፣ ምድር ወይም የምድር አንድ ክፍል መቅደሱ ነው ብለው ይይዙ ነበር። የመቅደሱም መንጻት በመጨረሻው ታላቅ ቀን እሳት ምድርን ማንጻት እንደሆነ ተረድተው ነበር፤ ይህም በሁለተኛው ምጽአት እንደሚፈጸም ያምኑ ነበር። ስለዚህ ክርስቶስ በ1844 ወደ ምድር እንደሚመለስ ድምዳሜ ላይ ደርሰው ነበር።”
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
ነገር ግን የተወሰነው ጊዜ አልፎ ነበር፣ ጌታም አልተገለጠም ነበር። አማኞቹ የእግዚአብሔር ቃል ሊወድቅ እንደማይችል ያውቁ ነበር፤ በትንቢቱ ላይ ያደረጉት ትርጓሜ ግን ስህተት ሊሆን ይገባ ነበር፤ ነገር ግን ስህተቱ የት ነበር? ብዙዎች 2300 ቀኖቹ በ1844 እንዳልተፈጸሙ በመካድ የችግሩን እስራት በችኮላ ቈረጡ። ለዚህ ከእነርሱ የሚሰጠው ምክንያት አንድም አልነበረም፥ ከሚጠበቀው ጊዜ ክርስቶስ ስላልመጣ ብቻ ነበር። የትንቢቱ ቀኖች በ1844 ተፈጽመው ቢሆኑ ኖሮ፣ ክርስቶስ መቅደሱን በእሳት በምድር መንጻት ለማንጻት በዚያኑ ጊዜ ተመልሶ በመጣ ነበር ሲሉ ይከራከሩ ነበር፤ እርሱም ስላልመጣ፣ ቀኖቹ ተፈጽመው ሊሆኑ አይችሉም ነበር።
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
“ይህን ድምዳሜ መቀበል ማለት ቀድሞ የተያዘውን የትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራ መተው ነበር። 2300 ቀናቱ የሚጀምሩት ኢየሩሳሌምን እንደገና ለመመለስና ለመሥራት የአርጤክስስ ትእዛዝ በሥራ ላይ በዋለ ጊዜ፣ በክ.በ. 457 የመከር ወቅት እንደሆነ ተገኝቶ ነበር። ይህን እንደ መነሻ በመውሰድ፣ በዳንኤል 9:25–27 በተሰጠው የዚያ ዘመን ትርጓሜ ውስጥ የተነገሩትን ክስተቶች ሁሉ በመተግበር ፍጹም ስምምነት ነበር። ስልሳ ዘጠኝ ሳምንታት፣ የ2300 ዓመታቱ የመጀመሪያዎቹ 483፣ እስከ መሲሑ፣ እስከ የተቀባው ሊደርሱ ነበር፤ እናም የክርስቶስ ጥምቀትና በመንፈስ ቅዱስ መቀባቱ፣ በአ.ዲ. 27፣ ይህን መግለጫ በትክክል ፈጸመው። በሰባኛው ሳምንት መካከል፣ መሲሑ ሊቈረጥ ነበር። ከጥምቀቱ በኋላ ከሦስት ዓመት ተኩል በኋላ፣ ክርስቶስ በአ.ዲ. 31 በጸደይ ወቅት ተሰቀለ። ሰባው ሳምንታት፣ ወይም 490 ዓመታት፣ በተለይ ለአይሁድ የተመደቡ ነበሩ። ይህ ዘመን በተፈጸመ ጊዜ፣ ሕዝቡ ደቀ መዛሙርቱን በማሳደድ ክርስቶስን የጣሉትን ማረጋገጫ አኖረ፣ ሐዋርያትም ወደ አሕዛብ ተመለሱ፣ በአ.ዲ. 34። ከ2300ዎቹ ውስጥ የመጀመሪያዎቹ 490 ዓመታት በዚያን ጊዜ ስለተፈጸሙ፣ 1810 ዓመታት ይቀሩ ነበር። ከአ.ዲ. 34 ጀምሮ፣ 1810 ዓመታት እስከ 1844 ይደርሳሉ። ‘ከዚያም፣’ አለ መልአኩ፣ ‘መቅደሱ ይነጻል።’ የትንቢቱ ቀደም ብለው የተሰጡት መግለጫዎች ሁሉ በተመደበው ጊዜ ያለ ጥርጥር ተፈጽመው ነበር። በዚህ ቆጠራ መሠረት፣ ሁሉም ነገር ግልጽና ተስማሚ ነበር፤ ከዚህ በስተቀር በ1844 ከመቅደሱ መንጻት ጋር የሚመሳሰል ማንኛውም ክስተት እንደተፈጸመ አልታየም ነበር። ቀኖቹ በዚያን ጊዜ እንዳልተፈጸሙ መካድ ማለት ጉዳዩን በሙሉ ወደ ውዥንብር ማስገባት እና በማያሻማ የትንቢት ፍጻሜዎች የተመሠረቱትን አቋሞች መተው ነበር።”
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
“ነገር ግን እግዚአብሔር ሕዝቡን በታላቁ የአድቬንት እንቅስቃሴ መርቶ ነበር፤ ኃይሉና ክብሩም ሥራውን አጅበውት ነበር፣ እርሱም ይህ በጨለማና በተስፋ መቁረጥ እንዲያበቃ፣ እንዲሁም እንደ ሐሰተኛና እብድ መነሳሳት እንዲነቀፍ አይፈቅድም ነበር። ቃሉም በጥርጣሬና በአለመረጋጋት ውስጥ እንዲቀር አይተወውም ነበር። ብዙዎች የቀድሞ የትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራቸውን ቢተዉም፣ በእርሱም ላይ የተመሠረተውን እንቅስቃሴ ትክክለኛነት ቢክዱም፣ ሌሎች ግን በቅዱሳት መጻሕፍትና በእግዚአብሔር መንፈስ ምስክርነት የተደገፉ የእምነትና የልምምድ ነጥቦችን ለመተው ፈቃደኞች አልነበሩም። በትንቢቶች ጥናታቸው ውስጥ ጤናማ የትርጓሜ መርሆችን እንደ ወሰዱ ያምኑ ነበር፤ እንዲሁም አስቀድመው ያገኟቸውን እውነቶች አጥብቀው መያዝና ያንኑ የመጽሐፍ ቅዱስ ምርምር ጉዞ መቀጠል ግዴታቸው እንደሆነ አመኑ። በቅን ጸሎት አቋማቸውን እንደገና መረመሩ፣ ስህተታቸውንም ለማግኘት ቅዱሳት መጻሕፍትን መረመሩ። በትንቢታዊ ዘመናት ቆጠራቸው ውስጥ ምንም ስህተት ማየት ስላልቻሉ፣ የመቅደሱን ጉዳይ ይበልጥ በቅርብ እንዲመረምሩ ተመሩ።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 409, 410.
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
በዚያው የኡላይ ወንዝ ራእይ የሚለይበት ክፍል ውስጥ እህት ዋይት፣ “የእግዚአብሔርን ቃል እጅግ የቀረበ ጥናት ማድረግ ያስፈልጋል” ብላ እንዳሳወቀችን አውቀናል። ባለሥነ መለኮት ምሁራኑ በThe Great Controversy ውስጥ ካለው ቀደም ያለው ክፍል የ“ትንቢታዊ ጊዜያት”ን ጉዳይ ያቀርባሉ፤ እህት ዋይት በአስተያየቷ የምትገድበው “ትንቢታዊ ጊዜያት” የሚለው ቃል በሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመት ትንቢት ውስጥ የተወከሉትን አምስቱን ትንቢቶች እንደሚመለከት እንደሆነ ያስመስላሉ። ለመሆኑም እንደሚሉት፣ ከእነዚያ ትንቢቶች አራቱ በዚያ ክፍል ውስጥ በተለይ ተጠቅሰዋል። ነገር ግን የጉዳዩ “እጅግ የቀረበ ጥናት” በእህት ዋይት ጽሑፎች ውስጥ “ትንቢታዊ ጊዜያት” የሚለው ቃል በብዙ ቁጥር ከሁሉ የበለጠ ትክክለኛ መልኩ በጥቅምት 22, 1844 ሊፈጸሙ የነበሩትን ሁለት ትንቢቶች እንደሚያመለክት ያሳያል።
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
ገብርኤል ለዳንኤል ከሁለት ሺህ ሦስት መቶ ዓመታት አካል የሆኑ አምስት የተወሰኑ የጊዜ ትንቢቶችን ለይቶ ገልጿል። የመጀመሪያው አርባ ዘጠኝ ዓመታትን ይለያል፤ በዚያም “መንገዶቹና ቅጥሮቹ በችግር ዘመን ይሠራሉ።” ሁለተኛው ከክ.በ.ዓ. 457 ከሆነው የመነሻ ነጥብ በኋላ ከአራት መቶ ሰማንያ ሦስት ዓመታት በኋላ የክርስቶስ ጥምቀት ነበር። ሦስተኛው የእርሱ መስቀል ላይ መሰቀል ነበር፤ አራተኛውም በተለይ ለአይሁድ ሕዝብ የተለየው አራት መቶ ዘጠና ዓመታት ሲያበቃ ወንጌል ወደ አሕዛብ መሄዱን ይለያል፤ አምስተኛውም፣ እና አምስተኛው ብቻ የሆነው፣ የጊዜ ትንቢት በጥቅምት 22 ቀን 1844 ተፈጸመ። ከዚህ በፊት ያሉት አራቱ የጊዜ ትንቢቶች ከ1844 እጅግ ቀደም ብለው ተፈጽመዋል። እንግዲህ ሲስተር ዋይት “የትንቢት ዘመናት” የሚለውን በብዙ ቁጥር ስትጠቀም፣ በ1844 ሊያበቁ ነበር ያለቻቸውን በእውነት ምን ማለቷ ነው?
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
ለሚለራውያን የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት በመመልከት፣ ለዚያ ጥያቄ ያለውን መልስ ትጠቁማለች።
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“የእግዚአብሔርን ሕዝብ በተስፋ ደስ የተሞሉ ሆነው ጌታቸውን ሲጠብቁ አየሁ። ነገር ግን እግዚአብሔር እነርሱን ሊፈትናቸው ዓለመ። እጁ በትንቢታዊ ዘመናት አቆጣጠር ውስጥ ያለን ስህተት ሸፈነ። ጌታቸውን ይጠብቁ የነበሩት ይህን ስህተት አላወቁትም፤ ጊዜውን የሚቃወሙ እጅግ የተማሩ ሰዎችም ደግሞ እርሱን ማየት አልቻሉም። እግዚአብሔር ሕዝቡ በተስፋ መቁረጥ እንዲደርስባቸው ዓለመ። ጊዜው አለፈ፤ በደስታ ተስፋ መድኃኒታቸውን የጠበቁትም ኀዘንተኞችና ልባቸው የተሰበረ ሆኑ፤ ነገር ግን የኢየሱስን መገለጥ ያልወደዱ፣ መልእክቱንም በፍርሃት ብቻ የተቀበሉ እነርሱ በተጠበቀው ጊዜ እርሱ ስላልመጣ ደስ ተሰኙ። ምስክርነታቸው ልብን አልነካም፣ ኑሮንም አላነጻም። ጊዜው መተላለፉ እንደዚህ ያሉ ልቦችን ለመግለጥ በጥሩ ሁኔታ የተዘጋጀ ነበር። በእውነት የመድኃኒታቸውን መገለጥ የወደዱትን ኀዘንተኞችና ተስፋ የቆረጡትን ሰዎች ቀድመው የተመለሱና ያፌዙባቸው እነዚህ ነበሩ። እግዚአብሔር ሕዝቡን በመፈተንና በፈተና ሰዓት የሚፈሩና ወደ ኋላ የሚመለሱትን ለመግለጥ የሚመረምር ፈተና በመስጠቱ ያለውን ጥበብ አየሁ።”
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
“ኢየሱስና መላው የሰማይ ሰራዊት ነፍሳቸው የወደደውን እርሱን ለማየት በጣፋጭ ተስፋ የናፈቁትን በርኅራኄና በፍቅር ተመለከቱአቸው። በፈተናቸው ሰዓት እንዲደግፉአቸው መላእክት በዙሪያቸው እየበረሩ ነበር። ሰማያዊውን መልእክት መቀበልን የቸሉ ግን በጨለማ ተተዉ፥ እግዚአብሔርም ከሰማይ ወደ እነርሱ የላከውን ብርሃን ስላልተቀበሉ ቍጣው በእነርሱ ላይ ተቀጣጠለ። ጌታቸው ለምን እንዳልመጣ ማስተዋል ያልቻሉት እነዚያ ታማኝ ነገር ግን ተስፋ የቆረጡ ሰዎች በጨለማ አልተተዉም። ዳግመኛ ትንቢታዊውን ዘመናት ለመመርመር ወደ መጽሐፍ ቅዱሳቸው ተመሩ። የጌታ እጅ ከቁጥሮቹ ላይ ተነሣ፥ ስሕተቱም ተብራራ። ትንቢታዊው ዘመናት እስከ 1844 እንደሚደርሱ አዩ፤ እንዲሁም ትንቢታዊው ዘመናት በ1843 እንደሚያበቁ ለማሳየት አቅርበው የነበረው ያው ማስረጃ በ1844 እንደሚያበቁ እንደሚያረጋግጥ አስተዋሉ።” Early Writings, 235–237.
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
“ትንቢታዊ ዘመናት” ማለት ሚለራውያን በመጀመሪያ እስከ 1843 እንደሚደርሱ ያመኑባቸው፣ ነገር ግን “እስከ 1844 የደረሱ” የነበሩት “ትንቢታዊ ዘመናት” ናቸው። እስከ 1844 የደረሱት “ትንቢታዊ ዘመናት” ሦስት ትንቢታዊ ዘመናት ነበሩ፤ እነዚህም ሁሉ በእንባቆም ሰንጠረዦች ላይ ተወክለዋል። ከእነዚህ ሦስቱ ዘመናት አንዱ 1844ን ብቻ “ይነካል፤” ሁለቱ ሌሎች ግን እስከ ጥቅምት 22, 1844 ድረስ ይደርሳሉ። አንድ ሺህ ሦስት መቶ ሠላሳ አምስቱ ቀናት እስከ 1844 የመጀመሪያው ቀን ድረስ ደርሰው ነበር፤ በዚያም ጊዜ የሚለራውያን የመጀመሪያ ተስፋ መቁረጥ ደረሰ፣ እንዲሁም የሁለቱም፣ የእንባቆም ምዕራፍ ሁለት እና የማቴዎስ ሃያ አምስት ውስጥ ያለው የአሥሩ ድንግል ምሳሌ፣ የመዘግየት ጊዜ ተጀመረ።
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
የዳንኤል ምዕራፍ 8 ቁጥር 14 የተጠቀሱት ሁለት ሺህ ሦስት መቶ ቀኖች እስከ ጥቅምት 22 ቀን 1844 ድረስ ደረሱ፤ በደቡባዊው የይሁዳ መንግሥት ላይ የመጡት የ“ሰባቱ ዘመናት” ሁለት ሺህ አምስት መቶ ሀያ ዓመታትም በዚያው ጊዜ ተፈጸሙ። ፓልሞኒ በዳንኤል 8 ቁጥር 13 ራሱን እንደ ድንቅ ቈጣሪ ያስተዋውቃል፤ ከዚያም ያቀረበው የትንቢት “መዋቅር” እና “ንድፍ” ቢያንስ አሥር እርስ በርሳቸው የተቆራኙ የጊዜ ትንቢቶችን ያካተተ ነበር።
We will begin to consider these truths further in the next article.
እነዚህን እውነቶች የበለጠ በቀጣዩ ጽሑፍ መመልከት እንጀምራለን።
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
ክርስቶስ ለዓለም በአእምሮና በነፍስ ላይ ሊቀረጽ የሚገባ ትምህርት ሰጠ። “ይህም የዘላለም ሕይወት ነው፤” አለ፤ “አንተን ብቻህን እውነተኛ አምላክ መሆንህን፣ የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን እንዲያውቁ።” ነገር ግን ሰይጣን፣ “ይህን ወይም ያንን አድርጉ፤ እናንተም እንደ አማልክት ትሆናላችሁ” እያለ በሰዎች አእምሮ ላይ ይሠራል። በማታለያ አመክንዮ አዳምንና ሔዋንን ቃሉን እንዲጠራጠሩ አድርጎ፣ በእርሱም ምትክ ወደ መተላለፍና ወደ አለመታዘዝ የመራ ንድፈ ሐሳብ አስቀመጠ። እናም ሶፍስጥናው በኤደን ያደረገውን ዛሬም እያደረገ ነው። ክርስቶስ ወደ ዓለማችን በመጣ ጊዜ፣ ትሑት ዓሣ አጥማጆችን ለቤተ ክርስቲያኑ መሠረት አድርጎ መረጠ። ለእነዚህ ደቀ መዛሙርት የመንግሥቱንና የተልእኮውን ባህርይ ሊያስረዳቸው ሞከረ። ነገር ግን የእነርሱ ውሱን ማስተዋል በእርሱ ላይ እገዳ ጣለ። የጻፎችንና የፈሪሳውያንን ንግግር ሲቀበሉ ነበርና፣ ስለዚህ የሚያምኑት ብዙ ነገር እውነት አልነበረም። እናም ክርስቶስ የሚናገራቸው ብዙ ነገሮች ቢኖሩትም፣ ሊያስተላልፍላቸው ከፍ አድርጎ የናፈቀውን ከብዙው ብዙ መስማት አልቻሉም።
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
«ክርስቶስ የዚህን ዘመን ሃይማኖተኞች በተሳሳቱ አስተሳሰቦች እጅግ የተሞሉ ስለሆኑ ለእውነት በአእምሮአቸው ስፍራ እንደሌለ ያገኛቸዋል። በሚሰጠው ትምህርት ውስጥ መምህራን የማያምኑ ደራሲያንን አስተሳሰቦች ያቀላቅላሉ። እንዲሁም በወጣቶች አእምሮ ውስጥ እንክርዳድን ዘርተዋል። ለወጣትም ሆነ ለሽማግሌ ሊቀርቡ የማይገቡ አስተሳሰቦችን ይናገራሉ፤ ምን ዓይነት ዘር እንደሚዘሩ ወይም በዚያ የተነሣ ሊሰበስቡት ስለሚገባቸው መከር በፍጹም ሳያስቡ።» Review and Herald, July 3, 1900.