መጽሐፈ ዳንኤል - ቁጥር ሃምሳ ዘጠኝ

እዚህ ጥበብ አለ። ማስተዋል ያለው ሰው የአውሬውን ቍጥር ይቈጥር፤ ይህ የሰው ቍጥር ነውና፤ ቍጥሩም ስድስት መቶ ስድሳ ስድስት ነው። … ጥበብ ያለው አእምሮ ያለበት እዚህ ነው። ሰባቱ ራሶች ሴቲቱ የተቀመጠችባቸው ሰባት ተራራዎች ናቸው። ራእይ 13፥18፣ 17፥9።

“‘ለአውሬው የተሠራው ምስል’ ማለት የፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት ትምህርቶቻቸውን ለማስፈጸም የመንግሥታዊ ሥልጣን እገዛ በሚሹበት ጊዜ የሚገነባውን ያፈነገጠ ፕሮቴስታንትነት ቅርጽ ይወክላል። ‘የአውሬው ምልክት’ ግን እስካሁን ሊበየን የሚገባው ነው።” The Great Controversy, 445.

“በፕሮቴስታንት ቤተ ክርስቲያናት በኩል የእሁድ ቀን መጠበቅን ማስገደድ የጳጳሳዊ ሥርዓትን—የአውሬውን—አምልኮ ማስገደድ ነው። የአራተኛውን ትእዛዝ መብት ተረድተው፣ ከእውነተኛው ሰንበት ይልቅ ሐሰተኛውን ለመጠበቅ የሚመርጡ ሰዎች፣ ይህ ትእዛዝ በእርሱ ብቻ የታዘዘው ለሆነው ኃይል በዚህ ራሱ ክብር እየሰጡ ናቸው። ነገር ግን ቤተ ክርስቲያናት ሃይማኖታዊ ግዴታን በዓለማዊ ሥልጣን በማስገደድ በዚያው ተግባር ራሳቸው ለአውሬው ምስል ይሠራሉ፤ ስለዚህ በዩናይትድ ስቴትስ የእሁድ ቀን መጠበቅን ማስገደድ የአውሬውንና የምስሉን አምልኮ ማስገደድ ይሆናል።” ታላቁ ተጋድሎ፣ 448, 449.

“ዓለም በማዕበልና በጦርነት እንዲሁም በክርክር ተሞልታለች። ሆኖም በአንድ ራስ ሥር—በጳጳሳዊ ኀይል—ሕዝቦች በምስክሮቹ አካል እግዚአብሔርን ለመቃወም ይንቀሳቀሳሉ።” ምስክርነቶች፣ ጥራዝ 7፣ 182።

“ነገሥታትና ገዥዎች እንዲሁም አለቆች በራሳቸው ላይ የፀረ ክርስቶስን ምልክት አኑረዋል፤ እነርሱም ከቅዱሳን ጋር—የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ከሚጠብቁትና የኢየሱስን እምነት ካላቸው ጋር—ጦርነት ለማድረግ የሚሄደው ዘንዶ ሆነው ተወክለዋል።” Testimonies to Ministers, 38.

“በእግዚአብሔር ሕግ ላይ በሚፈጸም ጥሰት የጳጳሳዊነትን ተቋም የሚያስገድድ አዋጅ ሲወጣ፣ ሕዝባችን ራሷን ከጽድቅ ፈጽሞ ታለያለች። ፕሮቴስታንትነት እጇን ከጥልቁ ማዶ በማዘርጋት የሮማን ኃይል እጅ ለመጨበጥ ሲሞክር፣ በጥልቁ ላይ እየዘረጋች ከመናፍስት አምልኮ ጋር እጅ ለመያዝ ሲደርስ፣ በዚህ ሦስት እጥፍ ኅብረት ተጽእኖ ሥር አገራችን እንደ ፕሮቴስታንታዊና ሪፐብሊካን መንግሥት ያላትን ሕገ መንግሥቷን መሠረት የሚያደርጉ መርሆችን ሁሉ ስትክድ፣ ለጳጳሳዊ ሐሰቶችና ማታለያዎች መስፋፋትም ዝግጅት ስታደርግ፣ በዚያን ጊዜ የሰይጣን አስደናቂ አሠራር ጊዜው እንደ ደረሰ እና መጨረሻውም እንደ ቀረበ ልናውቅ እንችላለን።” Testimonies, volume 5, 451.

“እንግዳ አሕዛብ የዩናይትድ ስቴትስን ምሳሌ ይከተላሉ። ምንም እንኳ እርስዋ ቀድማ ብትመራም፣ ያው ቀውስ በዓለም ሁሉ ክፍሎች ላሉ ሕዝባችን ላይ ይመጣል።” Testimonies, volume 6, 395.

እርስዋም ያየኻቸው ዐሥሩ ቀንዶች ዐሥር ነገሥታት ናቸው፤ ገና መንግሥት አልተቀበሉም፤ ነገር ግን ከአውሬው ጋር ለአንድ ሰዓት እንደ ነገሥታት ሥልጣን ይቀበላሉ። እነዚህ አንድ ሐሳብ አላቸው፥ ኃይላቸውንና ሥልጣናቸውንም ለአውሬው ይሰጣሉ። እነዚህ ከበጉ ጋር ይዋጋሉ፥ በጉም ያሸንፋቸዋል፤ እርሱ የጌቶች ጌታና የነገሥታት ንጉሥ ነውና፤ ከእርሱም ጋር ያሉት የተጠሩና የተመረጡ ታማኞችም ናቸው። ራእይ 17፥12–14።

በዚያም ቀን ሰባት ሴቶች አንድን ወንድ ይይዙና፣ “የራሳችንን እንጀራ እንበላለን፥ የራሳችንንም ልብስ እንለብሳለን፤ ብቻ በስምህ እንጠራ ዘንድ ፍቀድልን፥ ነቀፋችንንም አስወግድልን” ይላሉ። በዚያ ቀን የእግዚአብሔር ቅርንጫፍ ውብና ክቡር ይሆናል፥ የምድርም ፍሬ ለእስራኤል የተረፉት ምርጥና ማራኪ ይሆናል። ኢሳይያስ 4፥1, 2።

ነገር ግን ስለ ዘመናትና ስለ ወቅቶች፥ ወንድሞች ሆይ፥ እጽፍላችሁ ዘንድ አያስፈልግም። እናንተ ራሳችሁ የጌታ ቀን እንደ ሌባ በሌሊት እንዲሁ እንደሚመጣ ፈጽሞ ታውቃላችሁና። ሰላምና ደኅንነት ሲሉ፥ በዚያን ጊዜ በእርጉዝ ሴት ላይ የምጥ ሕመም እንደሚመጣ ድንገተኛ ጥፋት በእነርሱ ላይ ይመጣባቸዋል፥ እነርሱም ከቶ አያመልጡም። ነገር ግን እናንተ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ያ ቀን እንደ ሌባ እንዲደርስባችሁ በጨለማ ውስጥ አይደላችሁም። ሁላችሁ የብርሃን ልጆችና የቀን ልጆች ናችሁ፤ እኛ የሌሊት ወይም የጨለማ አይደለንም። 1 ተሰሎንቄ 5፥1–5።

አንተም በአውሬው ላይ ያየኻቸው አሥሩ ቀንዶች፥ እነዚህ ጋለሞታይቱን ይጠላሉ፥ ምድረ በዳ ያደርጓታልና ዕራቁትንም ያደርጓታል፥ ሥጋዋንም ይበላሉ፥ በእሳትም ያቃጥሏታል። እግዚአብሔር ቃሉ እስኪፈጸም ድረስ ፈቃዱን እንዲፈጽሙ፥ አንድ ልብም እንዲሆኑ፥ መንግሥታቸውንም ለአውሬው እንዲሰጡ በልባቸው አኖረ። ራእይ 17፥16፣ 17።

ስለዚህ መቅሰፍቶቿ በአንድ ቀን ይመጣሉ፤ ሞት፣ ልቅሶና ረሃብ፤ በእሳትም ፈጽማ ትቃጠላለች፤ ምክንያቱም የሚፈርድባት ጌታ አምላክ ኃያል ነው። ከእርስዋም ጋር ዝሙት የሠሩ እና በተድላ የኖሩ የምድር ነገሥታት የመቃጠልዋን ጢስ ሲያዩ ስለ እርስዋ ያለቅሳሉ ያዝኑላታልም፤ ከሥቃይዋም ፍርሃት የተነሣ ከሩቅ ቆመው፣ “ወዮ፣ ወዮ፣ ያቺ ታላቂቱ ከተማ ባቢሎን፣ ያቺ ኃያሊቱ ከተማ! ፍርድሽ በአንድ ሰዓት መጥቶብሻልና” ይላሉ። የምድር ነጋዴዎችም ስለ እርስዋ ያለቅሳሉ ያዝናሉም፤ ሸቀጣሸቀጦቻቸውን ከእንግዲህ ወዲያ የሚገዛ ሰው የለምና። ራእይ 18፥8–11።

እኔም ተመልክቼ በሰማይ መካከል የሚበር አንድ መልአክ አየሁ፤ በታላቅ ድምፅም እንዲህ ሲል ሰማሁ፤ ከእነዚያ ገና ሊነፉ ካሉት የሦስቱ መላእክት የመለከት ድምፆች የተነሣ፥ በምድር ላይ ለሚኖሩ ወዮ፥ ወዮ፥ ወዮ! ራእይ 8፥13።

በምድርም ላይ ያሉት ነገሥታት፥ ከእርስዋ ጋር ዝሙት የፈጸሙና በተድላ የኖሩ፥ የመቃጠልዋን ጭስ በሚያዩ ጊዜ ስለ እርስዋ ያለቅሳሉ እና ያዝናሉ፤ ከሥቃይዋም ፍርሃት የተነሣ በርቀት ቆመው፤ እንዲህ ይላሉ፤ ወዮ፥ ወዮ፥ አንቺ ታላቂቱ ከተማ ባቢሎን፥ አንቺ ብርቱይቱ ከተማ! ፍርድሽ በአንድ ሰዓት መጥቶአልና። … በእርስዋም ሀብታሞች የሆኑ የእነዚህ ነገሮች ነጋዴዎች፥ ከሥቃይዋ ፍርሃት የተነሣ በርቀት ይቆማሉ፥ እያለቀሱና እያዘኑም፤ እንዲህ ይላሉ፤ ወዮ፥ ወዮ፥ በቀጭን ተልባ እና በሐምራዊ እና በቀይ ልብስ የተለበሰች፥ በወርቅና በከበሩ ድንጋዮች እና በዕንቍ የተሸለመች ያቺ ታላቂቱ ከተማ! እንዲህ ያለ ብዙ ባለጠግነት በአንድ ሰዓት ወደ ከንቱ ሆኖአልና። መርከብ አለቃዎችም ሁሉ፥ በመርከቦችም የሚጓዙ ሁሉ፥ መርከበኞችም፥ በባሕርም ንግድ የሚያደርጉ ሁሉ፥ በርቀት ቆሙ፤ የመቃጠልዋንም ጭስ ሲያዩ፥ እየጮኹ እንዲህ አሉ፤ ከዚች ታላቂቱ ከተማ ጋር የምትመሳሰል ከተማ ማን ናት? በራሳቸውም ላይ ትቢያ ነስንሰው፥ እያለቀሱና እያዘኑ፥ እንዲህ እያሉ ጮኹ፤ ወዮ፥ ወዮ፥ እጅግ ዋጋ ባላት ብልጥግናዋ ምክንያት በባሕር መርከቦች ያሏቸው ሁሉ ሀብታሞች የሆኑባት ያቺ ታላቂቱ ከተማ! በአንድ ሰዓት ባዶ ሆናለችና። ራእይ 18፥9-10፣ 15–19።

ድምፃቸውንም በአንቺ ላይ እንዲሰማ ያደርጋሉ፥ መራራም ልቅሶ ይጮኻሉ፥ በራሳቸውም ላይ አፈር ይጥላሉ፥ በአመድም ውስጥ ይተንከባለላሉ። ስለ አንቺም ፈጽመው ራሳቸውን ያላጩታል፥ ማቅም ይታጠቃሉ፥ በልብ ምሬትና በመራራ ዋይታ ስለ አንቺ ያለቅሳሉ። በዋይታቸውም ስለ አንቺ ሙሾ ያነሣሉ፥ በአንቺም ላይ እያለቀሱ እንዲህ ይላሉ፦ በባሕር መካከል እንደ ጠፋች እንዳለችው ጢሮስ ያለች ከተማ ማን ናት? ንግድሽ ከባሕሮች በወጣ ጊዜ ብዙ ሕዝቦችን አጠገብሽ፤ በባለጠግነትሽ ብዛትና በንግድሽ መጠን የምድርን ነገሥታት አበለጠግሽ። በውኃዎችም ጥልቅ ውስጥ በባሕሮች ስትሰበሪ በዚያን ጊዜ ንግድሽና በመካከልሽ ያለው ሰው ሁሉ ይወድቃል። የደሴቶቹም ነዋሪዎች ሁሉ በአንቺ ይደነቃሉ፥ ነገሥታታቸውም እጅግ ይፈራሉ፥ ፊታቸውም ይታወካል። በአሕዛብም መካከል ያሉ ነጋዴዎች ያፏጫሉብሻል፤ ሽብር ትሆኛለሽ፥ ከእንግዲህም ወዲያ ለዘላለም አትገኚም። ሕዝቅኤል 27፥30–36።

ይህች ደስ የምታሰኝ ከተማችሁ ይህች ናትን? መነሻዋ ከጥንት ዘመናት ነው፤ ለመቀመጥ ወደ ሩቅ ስፍራ የሚወስዷት እግሮቿ ራሳቸው ናቸው። አክሊል የተጫነችውን ከተማ በጢሮስ ላይ ይህን ምክር ያደረገ ማን ነው? ነጋዴዎቿ መኳንንት ናቸው፥ ነጋዴ ሠራተኞቿም የምድር ክቡራን ናቸው። የሠራዊት ጌታ ይህን አስቦአል፤ የክብር ሁሉ ትዕቢት እንዲያርክስ፥ የምድር ክቡራንንም ሁሉ ወደ ንቀት እንዲያወርድ። ኢሳይያስ 23፥7–9።

እርስዋ ራስዋን ምን ያህል እንዳከበረችና በተድላ እንደኖረች፥ እንዲሁ መጠን ሥቃይና ሐዘን ስጡአት፤ በልብዋ እንዲህ ትላለችና፦ “ንግሥት ሆኜ ተቀምጫለሁ፤ ባልቴትም አይደለሁም፤ ሐዘንንም ፈጽሞ አላይም።” ራእይ 18፥7።

እግዚአብሔርም ቃሉ ዳግመኛ ወደ እኔ መጣ፥ እንዲህም አለኝ፤ አንተ የሰው ልጅ ሆይ፥ ለጢሮስ ልቅሶ አንሣ። … የተርሴስ መርከቦች በገበያሽ ስለ አንቺ ዘመሩ፤ አንቺም ተሞልተሽ ነበር፥ በባሕሮችም መካከል እጅግ ክብር የተሞላብሽ ሆንሽ። መቅዘፊያዎችሽ ወደ ብዙ ውኃ አገቡሽ፤ የምሥራቅ ነፋስ ግን በባሕሮች መካከል ሰበረሽ። ሕዝቅኤል 27፥1፣ 2፣ 25፣ 26።

መልካም መቀመጫ ያላት፣ ለምድር ሁሉ ደስታ የሆነች፣ በሰሜን ዳርቻ ያለች፣ የታላቁ ንጉሥ ከተማ የሆነች የጽዮን ተራራ ናት። እግዚአብሔር በአዳራሾችዋ መሸሸጊያ እንደሆነ ይታወቃል። እነሆ፥ ነገሥታቱ ተሰበሰቡ፤ በአንድነትም አለፉ። አይተውም ተደነቁ፤ ተረበሹም ፈጥነው ሸሹ። በዚያ ፍርሃት ያዛቸው፥ ምጥም እንደምትወልድ ሴት ያለ ሕመም ያዛቸው። አንተ የተርሴስን መርከቦች በምሥራቅ ነፋስ ትሰብራለህ። እንደሰማን እንዲሁ በሠራዊት ጌታ ከተማ፣ በአምላካችንም ከተማ አይተናል፤ እግዚአብሔር ለዘላለም ያጸናታል። ሴላ። መዝሙር 48፥2–8።

በእነዚህም ነገሥታት ዘመን የሰማይ አምላክ ለዘላለም የማይጠፋ መንግሥት ያቆማል፤ መንግሥቱም ለሌላ ሕዝብ አይተላለፍም፤ እነዚህንም መንግሥታት ሁሉ ያደቃልና ያጠፋል፤ እርሱም ለዘላለም ይቆማል። ዳንኤል 2፥44።

“ሁሉም ነገሮች በፊታቸው በሚመጣው አስከፊ ችግር ላይ በብርቱ ሲመለከቱና ሐሳባቸውንም ወደ እርሱ ሲዘረጉ አየሁ። የእስራኤል ኃጢአቶች አስቀድመው ወደ ፍርድ መሄድ አለባቸው። እያንዳንዱ ኃጢአት በመቅደሱ ውስጥ መናዘዝ አለበት፤ ከዚያም ሥራው ይቀጥላል። ይህ አሁን መፈጸም አለበት። በመከራ ዘመን ያለው ቀሪ ሕዝብ፣ አምላኬ ሆይ፣ አምላኬ ሆይ፣ ለምን ተውኸኝ? ብሎ ይጮኻል።”

“የኋለኛው ዝናብ በንጹሓን ላይ እየመጣ ነው—በዚያን ጊዜ ሁሉም እንደ ቀድሞው ይቀበሉታል።”

"አራቱ መላእክት ሲለቁ፣ ክርስቶስ መንግሥቱን ያቆማል። በኃይላቸው ሁሉ የሚችሉትን ሁሉ እያደረጉ ያሉ እነርሱ ብቻ የኋለኛውን ዝናብ ይቀበላሉ። ክርስቶስ ይረዳን ነበር። ሁሉም በእግዚአብሔር ጸጋ፣ በኢየሱስ ደም አሸናፊዎች ሊሆኑ ይችሉ ነበር። ሰማይ ሁሉ በዚህ ሥራ ፍላጎት አለው። መላእክትም ፍላጎት አላቸው።" Spalding and Magan, 3.

“እውነትን እንደሚመሰክሩ የሚናገሩ ሰዎች ሰይጣንን እስከሚያገለግሉ ድረስ፣ የገሃነም ጥላው ስለ እግዚአብሔርና ስለ ሰማይ ያላቸውን እይታ ይዘጋባቸዋል። የመጀመሪያ ፍቅራቸውን እንደ ጠፉ ሰዎች ይሆናሉ። ዘላለማዊ እውነታዎችን ማየት አይችሉም። እግዚአብሔር ለእኛ ያዘጋጀው ነገር በዘካርያስ መጽሐፍ፣ ምዕራፍ 3 እና 4፣ እንዲሁም 4፡12–14 ተመስሎ ቀርቦአል፦ ‘ደግሞም መልሼ እርሱን እንዲህ አልሁት፦ ከሁለቱ ወርቃማ ቱቦዎች ውስጥ የወርቁን ዘይት ከራሳቸው የሚያፈሱት እነዚህ ሁለት የወይራ ቅርንጫፎች ምንድር ናቸው? እርሱም መልሶ እንዲህ አለኝ፦ እነዚህ ምን እንደሆኑ አታውቅምን? እኔም፦ ጌታዬ ሆይ፣ አላውቅም አልሁ። እርሱም እንዲህ አለ፦ እነዚህ በምድር ሁሉ ጌታ አጠገብ የሚቆሙት ሁለቱ የተቀቡ ናቸው።’”

“ጌታ በሀብት የተሞላ ነው። መሣሪያዎች እንዲጎድሉት አይሆንም። በእምነታችን እጥረት፣ በምድራዊነታችን፣ በዋጋ የሌለው ንግግራችን፣ በውይይታችን ውስጥ በሚገለጥ አለማመናችን ምክንያት ነው የጨለማ ጥላዎች በዙሪያችን የሚሰበሰቡት። ክርስቶስ በቃልም ሆነ በባህርይ ፍጹም ውብ የሆነውና ከአሥር ሺህ መካከል በጣም የተመረጠው እንደሆነ አይገለጥም። ነፍስ ራሷን ወደ ከንቱነት ከፍ ለማድረግ በምትረካ ጊዜ፣ የጌታ መንፈስ ለእርሷ ብዙ ሊያደርግ አይችልም። አጭር እይታችን ጥላውን ያያል፣ ከዚያ በላይ ያለውን ክብር ግን ማየት አይችልም። መላእክት አራቱን ነፋሳት ይዘው አሉ፤ እነርሱም ሊፈታ እና በምድር ሁሉ ፊት ላይ በፍጥነት ሊገሰግስ የሚፈልግ፣ በመንገዱም ጥፋትና ሞት የሚሸከም የተቆጣ ፈረስ እንደሚወክል ተገልጦአል።”

“በዘላለማዊው ዓለም ዳርቻ ላይ እያለን እንተኛለንን? ደንዝዘንና ቀዝቀዝ ሆነን እንዲሁም ሞተን እንኖራለንን? እነሆ፣ በቤተ ክርስቲያኖቻችን ውስጥ የእግዚአብሔር መንፈስና እስትንፋስ በሕዝቡ ውስጥ ቢነፋ፣ በእግራቸው እንዲቆሙና እንዲኖሩ ምንኛ መልካም ነበር። መንገዱ ጠባብ እንደሆነ፣ ደጁም ጭንቅ እንደሆነ ማየት ያስፈልገናል። ነገር ግን በዚያ ጭንቅ ደጅ ስናልፍ፣ ስፋቱ ወሰን የሌለው ነው።” Manuscript Releases, ቅጽ 20, 217.