መጽሐፈ ዳንኤል - ስድሳ ሦስት

“እግዚአብሔር የዊልያም ሚለርን ልብ ወደ ትንቢቶች አቀና፣ በራእይም መጽሐፍ ላይ ታላቅ ብርሃን ሰጠው” ተብሎ ተነግሮናል። ሚለር የተነሣበት ታሪካዊ አውድ ምክንያት በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሁለት፣ አሥራ ሦስት፣ አሥራ ስድስት፣ አሥራ ሰባት እና አሥራ ስምንት ውስጥ የሚገኘውን “ታላቅ ብርሃን” እንዳያስተውል ተከልክሎ ነበር፤ ምክንያቱም እነዚያ ምዕራፎች ከእርሱ ታሪካዊ እይታ አንጻር ሊያያቸው ያልቻለውን የትንቢታዊ መንግሥታት ሥራ ይለዩ ነበር።

በራእይ መጽሐፍ ላይ ለሚለር የተሰጠው ብርሃን ስለ አብያተ ክርስቲያናት፣ ስለ ማኅተሞች፣ እና ስለ መለከቶች ነበር፤ እነርሱም “ሦስት ወዮታዎች” ተብለው የተለዩት የመጨረሻዎቹ ሦስት መለከቶች በዕንባቆም ሁለት ጽላቶች ላይ የተወከሉ ናቸው። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ለሚለር የተሰጠው “ታላቅ ብርሃን” በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ስለ እስልምና ሚና የሚመለከት ነው። ነገር ግን ያ “ታላቅ ብርሃን” እንኳ በታሪካዊ አውዱ የተገደበ ነበር።

ሚለር ሰባቱን የመጨረሻ መቅሰፍቶች በጳጳሳዊት ሮም ላይ እንደሚፈጸሙ ሰባቱ ፍርዶች እንደተረዳ ልብ በሉ። ጳጳሳዊት ሮም ሊፈወስ የሚገባው የሞት ቁስል እንደተሰጣት መረዳት ግን አልቻለም። ሰባቱን መለከቶች “በምድር ወይም በሮማዊው መንግሥት ላይ የተላኩ ሰባት ልዩና ከባድ ፍርዶች ታሪክ” እንደሆኑ አውቆ ነበር፤ ነገር ግን በአረማዊት ሮምና በጳጳሳዊት ሮም መንግሥታት መካከል ያለውን ልዩነት ማስተዋል አልቻለም። ስለዚህ፣ በመጀመሪያዎቹ አራት መለከቶችና በመጨረሻዎቹ ሶስት መለከቶች መካከል ያለውን ልዩነት የማየት ችሎታው የተገደበ ነበር።

ሚለር በታሪካቸው ውስጥ ሚለራውያን እሑድን እያመለኩ ስለነበር፣ በሮም ላይ የመጡት ፍርዶች እግዚአብሔር ለእሑድ አስገዳጅ አዋጅ የሰጠው ምላሽ መሆናቸውን ማስተዋል አልቻለም። ሚለር መለከቶቹ በሮም ላይ የወረዱ ፍርዶች መሆናቸውን በመለየት ትክክል ነበር፤ ነገር ግን እነዚያ ፍርዶች የመጡበት ልዩ ምክንያት እና በመጀመሪያዎቹ አራት እና በኋለኞቹ ሦስት መለከቶች መካከል ያለው ልዩነት ውሱን ነበር ወይም ፈጽሞ አልነበረም። በዚያ ውሱን እይታ፣ የእስልምና ሦስቱ “ወዮ”ዎች የሆነው “እንቁ” አሁንም በእግዚአብሔር እጅ የተመሩት ቻርቶች ላይ ተካትቶ ነበር፣ ስለዚህም መለወጥ የለበትም።

የበራ መለያየት እውቀት አንድ “ጠቢብ” የትንቢት ተማሪ እግዚአብሔር መጽሐፍ ቅዱስን የጻፉትን ቅዱሳን ሰዎች ብቻ ሳይሆን የኪንግ ጀምስ መጽሐፍ ቅዱስን የተረጎሙትን ሰዎች ሥራ ደግሞ እንደ መራ እንዲያስተውል ያስችለዋል፤ እርሱም በሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች አዘጋጅት ውስጥ ደግሞ ይህንኑ ዓይነት መለኮታዊ ቁጥጥር እንደ ተጠቀመ በተለይ ይናገራል።

የሚለር ስለ አምስተኛው፣ ስድስተኛውና ሰባተኛው መለከቶች (እስልምና) የተናገረው “እንቁ” በመጨረሻዎቹ ቀኖች አሥር እጥፍ ይበልጥ ያበራል፣ ምክንያቱም የመጨረሻውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ርዕሰ ጉዳይ ስለሚለይ ነው። በሚለራውያን ታሪክ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ርዕሰ ጉዳይ የትንቢታዊ ዘመናት መደምደሚያ ቀን ነበር፤ በዚህም አንጻር የመጨረሻዎቹ ቀኖች “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” መልእክት (ይህም የሦስተኛው ወዮ የእስልምና መልእክት ነው) በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን አስቀድሞ ተመስሎአል። ያ ቀን በሚለራውያን ታሪክ በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ ይወክላል፤ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀንም ሆነ የእሑድ ሕጉ ሁለቱም በመስቀሉ አስቀድመው ተመስለዋል፣ ይኸውም የክርስቶስ የድል ግቢያ መደምደሚያ ነበረ።

የሚለር ስለ አምስተኛው፣ ስድስተኛውና ሰባተኛው መለከቶች (እስልምና) ያቀረበው “ዕንቁ”፣ እስልምናን ከዘመኑ መጨረሻ የተሃድሶ ንቅናቄ ርዕሰ ጉዳይ ጋር በመስማማት ስለሚለይ፣ እርሱም የሦስተኛው ወዮ እስልምና ስለሆነ፣ በመጨረሻዎቹ ቀኖች አስር እጥፍ ይበልጥ ያበራል። ስለዚህ፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የመጨረሻው የተሃድሶ ንቅናቄ ርዕሰ ጉዳይ እንደ መሆኑ፣ በቀደሙት እያንዳንዱ የተሃድሶ ንቅናቄዎች ርዕሰ ጉዳይ ተመስሎ ቀርቦአል፤ ይህም በክርስቶስ የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “ትንሣኤ” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ “ትንቢታዊ ጊዜ” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ በዳዊት የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “የእግዚአብሔር ታቦት” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ ወይም በሙሴ የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “ቃል ኪዳን” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን።

የመስቀሉ ክስተት፣ የ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን፣ ወይም የተለያዩ የተሃድሶ እንቅስቃሴዎች ርእሶች ምንም ይሁኑ፣ እያንዳንዱ ቀንና ርእስ ለዚያን ዘመን ትውልድ የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ጥያቄ ነበር። የሚለር “እንቁ” የተባለው ስለ እስልምና ሦስቱ ወዮታዎች የሚናገረው ትምህርት፣ በአስሩ ድንግል ምሳሌ ውስጥ በ“ዘይት” የተወከለውን መሠረት እንደሚያሳይ፣ የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ጥያቄ ነው። በሕልሙ መጀመሪያ የሚለር እንቁዎች እንደ ፀሐይ ይበሩ ነበር፣ በሕልሙ መጨረሻ ግን “ከዚያ አሥር እጥፍ የበለጠ ብሩህ” ሆነው በሩ። በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ የሚለር እንቁዎች እንደ ኬሮሲን (የመብራት ዘይት) ነበሩ፣ ዛሬ ግን እነዚያ እንቁዎች የሮኬት ነዳጅ ናቸው!

ሚለርአውያን ስለ እስልምና የተነገረውን የሁለተኛው ወዮ የዘመን ትንቢት ተረድተው በትክክልም ተግባራዊ አድርገውት ነበር፤ እርሱም በ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 ተፈጽሞ ነበር። ነገር ግን ሦስተኛው ወዮ፣ እርሱም ሰባተኛው መለከት የሆነውን በማስተዋል ረገድ፣ ሦስተኛው ወዮ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ላይ እንደ ፍርድ ሲመጣ ማየት አልቻሉም፤ ምክንያቱም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አምስተኛ መንግሥት እንኳ አላዩም ነበር፣ ይቅርና ስድስተኛውን መንግሥት። ሆኖም ለሚለር በራእይ ላይ የተሰጠው “ታላቅ ብርሃን” በመጨረሻዎቹ ቀናት “በእኩለ ሌሊት ጩኸት” ውስጥ ከዚያ አሥር እጥፍ የበለጠ ይበራል።

በእንባቆም ሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ የተወከሉት እውነቶች በመሠረታዊነታቸው በቀደመ ታሪክ የተፈጸሙ እውነቶች ናቸው። ሰንጠረዦቹ ሚለር እንዲሰበስባቸው የተመራባቸው በዘመን ትንቢቶች ላይ የተመሠረቱ ናቸው፣ እነዚያም ሁሉ የዘመን ትንቢቶች እስከ 1844 ድረስ ተፈጽመው ነበር። እነዚህ የዘመን ትንቢቶች በመጨረሻዎቹ ቀኖች ይበልጥ ያበራሉ፤ ምክንያቱም በሚለራውያን ታሪክ እንደነበሩት ዛሬም ትክክለኛ መሆናቸው ይታያልና፤ ነገር ግን ለመጨረሻዎቹ ቀኖች ቀጥተኛ የዘመን ትንበያዎችን አይዟቸውም። ሆኖም ግን፣ በቀደመው ዘመን የወከሉትን ታሪኮች የሚደግሙ ትንቢታዊ ምሳሌዎችን ይሰጣሉ፤ ነገር ግን ከሚለር እንቁዎች ጥቂቶቹ ጋር ወደፊት የሚፈጸሙ ትንበያዎች በቀጥታ ተወክለዋል።

ማስተሰረያው በ1844 የጀመረው በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ የክርስቶስ ሥራ፣ ያ ሥራ እስኪፈጸም ድረስ ይቀጥላል። የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ቀናት ትንቢት፣ እና ያ የሚያመለክተው የማንጻት ሥራ፣ ሲስተር ኋይት ስለ ኡላይና ሂዴቄል ወንዞች እንደምትናገረው፣ አሁንም “በመፈጸም ሂደት ላይ” ነው፤ ስለዚህም ያ ትንቢት የዓለም መጨረሻ ፍጻሜ አለው።

በሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ የተመዘገቡት የዳንኤል ምዕራፍ ሰባትና ስምንት ራእዮች አንዳንድ ክፍሎች ገና ወደፊት ናቸው፥ ምክንያቱም ሁለቱም የክርስቶስን የመቅደስ ሥራ ያመለክታሉና። ነገር ግን በእነዚያ ሁለት ምዕራፎች ውስጥ የቀረበው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥታት ታሪክ የሚያበቃው ጳጳሳዊት ሮም ሞት የሚያመጣ ቍስልዋን ስትቀበል ላይ ነው። “በእጅ ሳይቈረጥ ከተራራው የተቈረጠው” “ድንጋይ” እና የዳንኤል ሁለት ስምንተኛው መንግሥት ገና ወደፊት ናቸው። ነገር ግን ከዳንኤል ምዕራፍ ሁለት፣ ሰባት፣ እና ስምንት ጋር በተያያዘ በሰንጠረዦቹ ላይ የተወከለው አብዛኛው ነገር ተፈጽሞአል።

በመቅደሱ ውስጥ ያለው የክርስቶስ ሥራ እና የእስልምና ሦስተኛው ወዮ በመሠረታዊነታቸው ከሚለራውያን ዘመን በኋላ ያለውን ትንቢታዊ ታሪክ የሚወክሉ ሁለቱ ርእሶች ናቸው። ከእነዚህ ሁለት ጉዳዮች ጋር ተያይዞም፣ ሁለቱ ሰንጠረዦች በአንድ መስመር ላይ በአንድነት ሲቀመጡ በምሳሌ የሚገለጸው የመጨረሻ ዘመን ታሪክ አለ። ይህም ሲደረግ፣ በመጀመሪያው ሰንጠረዥ ላይ እንደ ተወከለው የ1843 የመጀመሪያው ቅሬታ በሁለተኛው ሰንጠረዥ ላይ ማስተካከያውን ያገኛል። ሁለቱም በአንድነት “የተሰወረውን ታሪክ” የሰባቱ ነጎድጓዶች ያመነጫሉ እና ይለዩታል፤ እርሱም አሁን ከኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ መፈታት ጋር በተያያዘ እየተፈታ ነው።

ያ “የተሰወረ ታሪክ” የተዋቀረው በ“እውነት” ላይ ነው፤ ይህችም ሶስቱ የዕብራይስጥ ፊደላት ሲጣመሩ “እውነት” የሚለውን ቃል የሚፈጥሩ ናቸው። ይህ ቃል ከዕብራይስጥ ፊደል ገበታ የመጀመሪያው፣ የአሥራ ሦስተኛውና የመጨረሻው ፊደላት የተፈጠረ ሲሆን፣ ኢየሱስን እንደ እውነት ብቻ ሳይሆን እንደ አልፋና ኦሜጋ ይወክላል። ይህ “የተሰወረ ታሪክ” በቅሬታ ይጀምራል እንዲሁም በቅሬታ ያበቃል፤ በመካከሉም ዓመፅ አለ፤ ምክንያቱም “አሥራ ሦስት” ዓመፅን የሚወክል ቁጥር ነው።

በመጀመሪያው ሰንጠረዥ ላይ የተገለጸው 1843 ዓመት የመጀመሪያውን ቅሬታ እና የመዘግየት ዘመን መድረሱን ያመለክታል። የመዘግየት ዘመኑም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት መድረሱን ያመጣል፤ በዚያም የሰነፋቱ ደናግል ዓመፅ ይገለጣል። ከዚያም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እስከ መጨረሻው ቅሬታ ድረስ ይታወጃል። ያ “የተሰወረ ታሪክ” የእኩለ ሌሊት ጩኸት በመጨረሻዎቹ ቀኖች ውስጥ ፈጽሞ በዚያው መልኩ ይደገማል።

በትክክል ሲረዳ፣ ቀደም ያለው መግለጫ በመጨረሻዎቹ ቀኖች ሞኝ ወይም ጠቢብ ድንግል የመሆን እድል ያላቸው ሰዎች ብቸኛው ቡድን፣ ቅር መሰኘትን በደረሰባቸው ቡድን ውስጥ ያሉ ሰዎች መሆናቸውን ያመለክታል። ቅር መሰኘቱ የመዘግየትን ጊዜ የሚያመጣው ነው፤ እናም “በፊደል እስከ ፊደል ተፈጽሞአል እና ወደፊትም ይፈጸማል” የሚለው ምሳሌ መሠረቱ ከቅር መሰኘት ጋር በሚጀምር በመዘግየት ጊዜ ውስጥ በድንግሎቹ ውስጥ በውስጥ የሚፈጠሩ ውጤቶች ላይ ነው። “ሁለቱን ምስክሮች” በከተማዪቱ ጎዳና ላይ የገደለው፣ ወደ ሞቱና ወደ ደረቁ አጥንቶች በሞት ሸለቆ ውስጥ የቀነሰው ያ ቅር መሰኘት በጁላይ 18, 2020 ተከስቷል። አድቬንቲዝም በአጠቃላይ ከዚያ ቅር መሰኘት ጋር የተሳተፈ አልነበረም። ከዚያ ይልቅ፣ “ሁለቱ ምስክሮች” በጎዳና ላይ ተገድለው ሳሉ፣ ያን ያልተሳካ ትንቢት አክብረው ነበር። “በፊደል እስከ ፊደል” ማለት “በፊደል እስከ ፊደል” ማለት ነው።

በሚለራይት ታሪክ ውስጥ፣ የቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ (ፕሮቴስታንቲዝም) የ1843 የተሳሳተ ትንቢታዊ ቀን መግለጫን (የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት) አክብሮ አሳለፈ፤ በዚያም ጊዜ ፕሮቴስታንቶች የምሕረት ፈተናቸው የተወሰነውን ድንበር አለፉ። የፈተናው ዘመን የጀመረው በነሐሴ 11, 1840 ነበር፤ በዚያን ጊዜ የራእይ አሥር ኃያሉ መልአክ የሁለተኛው ወዮ (እስልምና) የጊዜ ትንቢት በተፈጸመ ጊዜ ወረደ። ፕሮቴስታንቶች በመጀመሪያው ቅር መሰኘት የትንቢታዊ ጊዜን እውነት ጣሉ፤ ምክንያቱም የተሳሳተው ትንቢታዊ ቀን መግለጫ ከዚያ በኋላ እውነትን መፈለግ እንዳይቀጥሉ ሰበብ ሰጥቷቸው ነበር። የሚለራይት ታሪክ የወይማርኮች ሁሉ ጭብጥ “የጊዜ ትንቢት” ነበር።

በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 ቀን፣ የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ የሦስተኛው ወዮ (እስልምና) ትንቢት ፍጻሜ ጊዜ ወረደ። በመጨረሻዎቹ ቀናት ያሉት ምልክተ-መንገዶች ሁሉ ርእሰ ጉዳይ እስልምና ነው። የመጀመሪያው ቅሬታ የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ንጽሕና መጨረሻን ይወክላል፤ በዚያን ጊዜም የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ከእንግዲህ በኋላ እውነትን እንዳይፈልግ ሰበብ ተሰጠው። ከዚያም የፈተናው ዘመን ለመጨረሻዎቹ ቀናት “ድንግልያን” ጀመረ፤ ምክንያቱም በመልአኩ መውረድ የተጀመረው የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ፈተና በመጀመሪያው ቅሬታ ተፈጸመ። ስለዚህ በድንግልያን የተመሰሉት ወገኖች ፈተና ተጀመረ፤ ይህም የፈተና ሂደት በመጨረሻ ድንግልያኑ ሰነፎች እንደሆኑ ወይም ጠቢባን እንደሆኑ ያሳያል።

በመጀመሪያውና በመጨረሻው ቅሬታ መካከል የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት አለ። ለሚለራውያን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ርእስ “ጊዜ” ነበረ፣ በመጨረሻዎቹም ዘመናት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ርእስ “እስልምና” ነው። በሚለር ሕልም ውስጥ በጩኸት ይነቃል፣ በዚያንም ጊዜ ጌጦቹ ከቀድሞ የነበሩት ብርሃን አሥር እጥፍ የበለጠ ይበራሉ። በሰንጠረዦቹ ላይ ለመጨረሻዎቹ ዘመናት ያለ ትንቢታዊ መግለጫን በቀጥታ የሚለዩት ጌጦች እስልምናና የምርመራ ፍርድ ናቸው። ስለዚህ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት “መልእክት” ፈተናዎችና በምርመራ ፍርድ የተወከለው የ“ልምምድ” ፈተና፣ ለቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ ሳይሆን፣ ራሳቸውን የመጨረሻዎቹ ደናግል ነን ብለው ለሚናገሩ ነው።

ሁለቱም ገበታዎች በአንድ ላይ በሚያመጡበት ጊዜ የሚፈጠረው ምሳሌ፣ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው ተስፋ መቁረጥ ድረስ ያለውን ታሪክ የሚለይ ሲሆን፣ “የተሰወረው ታሪክ” የሰባቱ ነጐድጓዶች በሚፈጸምበት ዘመን የምርመራዊ ፍርድ የመጨረሻ ሥራ እየተፈጸመ እንደሆነ ያሳያል። ያ የመጨረሻ ሥራ የመቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መታተም ነው፣ እርሱም በዳንኤል ዘጠኝ ያሉት “የመከራ ዘመናት” ጊዜ፣ በራእይ አሥራ አንድ ያለው አሕዛብ መቆጣት ጊዜ፣ የራእይ ምዕራፍ ሰባት “አራቱ ነፋሳት” ሲያዙ ባሉበት ጊዜ፣ የኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት “የብርቱው ነፋስ በምሥራቅ ነፋስ ቀን መቆየት” ጊዜ፣ እና “ተፈትቶ በዓለም ላይ ሞትንና ጥፋትን ለማምጣት የሚፈልገው የተቆጣ ፈረስ” ሲከለከል ባለበት ጊዜ ውስጥ ይፈጸማል። እነዚህ ሁሉ የትንቢት ምስክሮች፣ በቅዱሳን ገበታዎች ላይ እንደተወከለው፣ የሦስተኛው ወዮ እስልምናን ይወክላሉ።

ከሐበቁቅ ሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች ውስጥ፣ በተለይ ከሰንጠረዦቹ ህትመት በኋላ ወደፊት የነበሩ ክስተቶችን የሚመለከቱት ሦስቱ ዋና ክፍሎች፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተም፣ እስልምና፣ እና የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ፍጻሜ ናቸው። ሰንጠረዦቹ የሁለቱንም “ልምምድ” እና “መልእክት” የመፈተንና የማተም ሂደት ያመለክታሉ። ለሞኝ ድንግል አስፈላጊ የሆነው ልምምድ “ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ፣ የክብር ተስፋ” ነው፤ ይህም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የተወከለውን ፍጽምና ይወክላል።

መቶ አርባ አራቱ ሺህ ከአንድ “ምርኮ” የወጡ የሕዝብ ቡድን እንደሆኑ ተወክለዋል። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ በቀጥታ የተወከለው ምርኮ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ እንደተወከለው ለሦስት ቀን ተኩል በመንገድ ላይ ሞተው መቆየት የሚሆነው ምርኮ ነው። የምሳሌያዊ ሞት ምርኮ “ሰባቱን ዘመናት” የዘሌዋውያን ሀያ ስድስት እየወከለ ነው፤ ያም ምርኮ በዳንኤል ጸሎት እንደተገለጸው በምዕራፍ ዘጠኝ የንስሐ መገለጥን ይጠይቃል።

ሞቱ ደረቁ አጥንቶች ወደ ሕይወት ሲመለሱ፣ ወዲያውኑ እንደ “ምልክት” ከፍ ይላሉ። በሞት ውስጥ ሳሉ በውስጣቸው ክርስቶስ አልነበረም፤ እርሱም የክብር ተስፋ ነው። ከሚጠየቀው ንስሐቸው አንዱ ክፍል፣ እነርሱ ከእግዚአብሔር ጋር ተቃርነው እንደ ተመላለሱ፣ እግዚአብሔርም ከእነርሱ ጋር ተቃርኖ እንደ ተመላለሰ መቀበላቸው ነበር። በትንቢታዊ መልኩ የተገለጹትን መስፈርቶች ሲያሟሉ፣ ከዚያም ክርስቶስ “ድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ ይመጣል”፤ ከዚያም በኋላ ያን ጊዜ ከፍ የሚለው ምልክት አባል ለመሆን የሚያስፈልገው “ልምምድ” ይገኛል።

ሁለቱ ሰንጠረዦች በአንድነት ሲቀርቡ የሚታየው “ልምድ” በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ በክርስቶስ የመጨረሻ ሥራ ይፈጸማል። ያ “ልምድ” የ “mareh” ራእይ በሆነው፣ ማለትም የ “appearance” ራእይ ይወከላል። የሚያስፈልገው “መልእክት” የትንቢታዊ ታሪክ “chazon” ራእይ ነው። ያ “መልእክት” በሦስተኛው ወዮ እስልምና አማካይነት በሚመጣበት በዓመፀኛው ዓለም ላይ ሊመጣ ያለው የእግዚአብሔር ፍርድ መልእክት መሆኑ ተለይቶ ይታወቃል።

በ1856 ዓ.ም. ጌታ በአድቬንቲዝም ውስጥ መንፈሳዊቱን ኢየሩሳሌም ዳግመኛ የመገንባት ሥራ ሊፈጽም ፈለገ። ከ1798 እስከ 1844 ባለው ዘመን ሦስቱ መላእክት በመጡበት ጊዜ ሚለርአዊው ቤተ መቅደስ በመሠረቶቹ ላይ ተገንብቶ ነበር፤ ይህም በሚለር ሕልም “እንቁዎች” ተብሎ የተወከለው እንደሆነ፣ በሁለቱ የአቅኚዎች ሰንጠረዦች (1843 እና 1850) ላይ በተገለጹት፣ የዕንባቆምን ምዕራፍ ሁለት የፈጸሙት ትንቢታዊ እውነቶች ተወክሎ ነበር። ከዚያም ሕዝቡን የሰባተኛው ቀን ሰንበት ሕጉን ቅጥር እንዲያቆሙ መራቸው፤ የ“በውስጡ የሚመላለሱበትን መንገድ” ሥራ ለመፈጸምም ወደ ጥንታዊቱ እስራኤል “የቀድሞ መንገዶች” መለሳቸው። ነገር ግን ያ የቀድሞ መንገድ እነርሱን ለመፈተንና ለመለየት የተዘጋጀ አንድ ትምህርት፣ አንድ ትንቢት፣ ያካትት ነበር። በ1863 ዓ.ም. አድቬንቲዝም የ“ሰባቱ ጊዜያት” ፈተና ወደቀ፣ በላኦዲቅያም ምድረ በዳ መባዘን ጀመረ።

ጥቅምት 22፣ 1844 በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ ያመለክታል፤ በዚያም የእሑድ ሕግ ጊዜ፣ ዳንኤል እንደለየው፣ ጎዳናውንና ቅጥሩን በመከራ ዘመን በመጨረስ የተወከለው የአርባ ዘጠኝ ዓመታት ሥራ ይፈጸማል።

ሁሉም ነቢያት እርስ በርሳቸው ይስማማሉ፤ እኛም ስንመለከተው በቆየነው ከEarly Writings የተወሰደው ክፍል ውስጥ የዳንኤል “የመከራ ዘመን” ደግሞ ተለይቶ ተጠቅሷል።

ይህን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።