We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.
“እግዚአብሔር የዊልያም ሚለርን ልብ ወደ ትንቢቶች አቀና፣ በራእይም መጽሐፍ ላይ ታላቅ ብርሃን ሰጠው” ተብሎ ተነግሮናል። ሚለር የተነሣበት ታሪካዊ አውድ ምክንያት በራእይ ምዕራፍ አሥራ ሁለት፣ አሥራ ሦስት፣ አሥራ ስድስት፣ አሥራ ሰባት እና አሥራ ስምንት ውስጥ የሚገኘውን “ታላቅ ብርሃን” እንዳያስተውል ተከልክሎ ነበር፤ ምክንያቱም እነዚያ ምዕራፎች ከእርሱ ታሪካዊ እይታ አንጻር ሊያያቸው ያልቻለውን የትንቢታዊ መንግሥታት ሥራ ይለዩ ነበር።
The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.
በራእይ መጽሐፍ ላይ ለሚለር የተሰጠው ብርሃን ስለ አብያተ ክርስቲያናት፣ ስለ ማኅተሞች፣ እና ስለ መለከቶች ነበር፤ እነርሱም “ሦስት ወዮታዎች” ተብለው የተለዩት የመጨረሻዎቹ ሦስት መለከቶች በዕንባቆም ሁለት ጽላቶች ላይ የተወከሉ ናቸው። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ለሚለር የተሰጠው “ታላቅ ብርሃን” በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ውስጥ ስለ እስልምና ሚና የሚመለከት ነው። ነገር ግን ያ “ታላቅ ብርሃን” እንኳ በታሪካዊ አውዱ የተገደበ ነበር።
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
“የእስያ ሰባቱ ቤተ ክርስቲያናት የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን በሰባቱ ቅርጾቿ ውስጥ ያላትን ታሪክ፣ በሁሉም ውስብስቦቿና መዞሮቿ፣ በሁሉም ብልጽግናዋና መከራዋ፣ ከሐዋርያት ዘመን ጀምሮ እስከ ዓለም መጨረሻ ድረስ ያቀርባሉ። ሰባቱ ማኅተሞች ደግሞ በዚያው ዘመን ሁሉ የምድር ኃይሎችና ነገሥታት በቤተ ክርስቲያን ላይ የፈጸሙትን ክንውኖች፣ እንዲሁም እግዚአብሔር ሕዝቡን ያደረገላቸውን ጥበቃ የሚያሳይ ታሪክ ናቸው። ሰባቱ መለከቶች ደግሞ በምድር ላይ፣ ወይም በሮማውያን መንግሥት ላይ፣ የተላኩ ሰባት ልዩና ከባድ ፍርዶች ታሪክ ናቸው። ሰባቱ ጽዋዎችም በጳጳሳዊት ሮም ላይ የተላኩ ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች ናቸው። ከእነዚህ ጋር የተደባለቁ ብዙ ሌሎች ክስተቶችም አሉ፤ እነርሱም እንደ ገባር ጅረቶች ተጠልፈው የትንቢትን ታላቅ ወንዝ እየሞሉ ይሄዳሉ፣ በመጨረሻም ሁሉ በዘላለም ውቅያኖስ ውስጥ እስኪያበቃ ድረስ።”
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
“ይህ፣ በእኔ አስተያየት፣ በራእይ መጽሐፍ ውስጥ ያለው የዮሐንስ ትንቢት እቅድ ነው። እናም ይህን መጽሐፍ ሊያስተውል የሚፈልግ ሰው ሌሎች የእግዚአብሔር ቃል ክፍሎች ላይ የተሟላ እውቀት ሊኖረው ይገባል። በዚህ ትንቢት ውስጥ የተጠቀሙት ምሳሌያዊ ቅርጾችና ዘይቤዎች ሁሉ በዚያው ራሱ ውስጥ አልተብራሩም፤ ነገር ግን በሌሎች ነቢያት ዘንድ ሊገኙ እና በሌሎች የቅዱሳት መጻሕፍት ክፍሎች ሊብራሩ ይገባል። ስለዚህ ስለ ማንኛውም ክፍል ግልጽ እውቀት ለማግኘት እንኳ የሁሉን ጥናት እግዚአብሔር እንደ አዘጋጀ ግልጽ ነው።” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.
ሚለር ሰባቱን የመጨረሻ መቅሰፍቶች በጳጳሳዊት ሮም ላይ እንደሚፈጸሙ ሰባቱ ፍርዶች እንደተረዳ ልብ በሉ። ጳጳሳዊት ሮም ሊፈወስ የሚገባው የሞት ቁስል እንደተሰጣት መረዳት ግን አልቻለም። ሰባቱን መለከቶች “በምድር ወይም በሮማዊው መንግሥት ላይ የተላኩ ሰባት ልዩና ከባድ ፍርዶች ታሪክ” እንደሆኑ አውቆ ነበር፤ ነገር ግን በአረማዊት ሮምና በጳጳሳዊት ሮም መንግሥታት መካከል ያለውን ልዩነት ማስተዋል አልቻለም። ስለዚህ፣ በመጀመሪያዎቹ አራት መለከቶችና በመጨረሻዎቹ ሶስት መለከቶች መካከል ያለውን ልዩነት የማየት ችሎታው የተገደበ ነበር።
Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.
ሚለር በታሪካቸው ውስጥ ሚለራውያን እሑድን እያመለኩ ስለነበር፣ በሮም ላይ የመጡት ፍርዶች እግዚአብሔር ለእሑድ አስገዳጅ አዋጅ የሰጠው ምላሽ መሆናቸውን ማስተዋል አልቻለም። ሚለር መለከቶቹ በሮም ላይ የወረዱ ፍርዶች መሆናቸውን በመለየት ትክክል ነበር፤ ነገር ግን እነዚያ ፍርዶች የመጡበት ልዩ ምክንያት እና በመጀመሪያዎቹ አራት እና በኋለኞቹ ሦስት መለከቶች መካከል ያለው ልዩነት ውሱን ነበር ወይም ፈጽሞ አልነበረም። በዚያ ውሱን እይታ፣ የእስልምና ሦስቱ “ወዮ”ዎች የሆነው “እንቁ” አሁንም በእግዚአብሔር እጅ የተመሩት ቻርቶች ላይ ተካትቶ ነበር፣ ስለዚህም መለወጥ የለበትም።
Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.
የበራ መለያየት እውቀት አንድ “ጠቢብ” የትንቢት ተማሪ እግዚአብሔር መጽሐፍ ቅዱስን የጻፉትን ቅዱሳን ሰዎች ብቻ ሳይሆን የኪንግ ጀምስ መጽሐፍ ቅዱስን የተረጎሙትን ሰዎች ሥራ ደግሞ እንደ መራ እንዲያስተውል ያስችለዋል፤ እርሱም በሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች አዘጋጅት ውስጥ ደግሞ ይህንኑ ዓይነት መለኮታዊ ቁጥጥር እንደ ተጠቀመ በተለይ ይናገራል።
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.
የሚለር ስለ አምስተኛው፣ ስድስተኛውና ሰባተኛው መለከቶች (እስልምና) የተናገረው “እንቁ” በመጨረሻዎቹ ቀኖች አሥር እጥፍ ይበልጥ ያበራል፣ ምክንያቱም የመጨረሻውን የእኩለ ሌሊት ጩኸት ርዕሰ ጉዳይ ስለሚለይ ነው። በሚለራውያን ታሪክ የእኩለ ሌሊት ጩኸት ርዕሰ ጉዳይ የትንቢታዊ ዘመናት መደምደሚያ ቀን ነበር፤ በዚህም አንጻር የመጨረሻዎቹ ቀኖች “የእኩለ ሌሊት ጩኸት” መልእክት (ይህም የሦስተኛው ወዮ የእስልምና መልእክት ነው) በ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን አስቀድሞ ተመስሎአል። ያ ቀን በሚለራውያን ታሪክ በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ ይወክላል፤ 1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀንም ሆነ የእሑድ ሕጉ ሁለቱም በመስቀሉ አስቀድመው ተመስለዋል፣ ይኸውም የክርስቶስ የድል ግቢያ መደምደሚያ ነበረ።
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.
የሚለር ስለ አምስተኛው፣ ስድስተኛውና ሰባተኛው መለከቶች (እስልምና) ያቀረበው “ዕንቁ”፣ እስልምናን ከዘመኑ መጨረሻ የተሃድሶ ንቅናቄ ርዕሰ ጉዳይ ጋር በመስማማት ስለሚለይ፣ እርሱም የሦስተኛው ወዮ እስልምና ስለሆነ፣ በመጨረሻዎቹ ቀኖች አስር እጥፍ ይበልጥ ያበራል። ስለዚህ፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የመጨረሻው የተሃድሶ ንቅናቄ ርዕሰ ጉዳይ እንደ መሆኑ፣ በቀደሙት እያንዳንዱ የተሃድሶ ንቅናቄዎች ርዕሰ ጉዳይ ተመስሎ ቀርቦአል፤ ይህም በክርስቶስ የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “ትንሣኤ” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ “ትንቢታዊ ጊዜ” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ በዳዊት የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “የእግዚአብሔር ታቦት” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን፣ ወይም በሙሴ የተሃድሶ ንቅናቄ ውስጥ “ቃል ኪዳን” የሚል ርዕሰ ጉዳይ ይሁን።
Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!
የመስቀሉ ክስተት፣ የ1844 ዓ.ም. ጥቅምት 22 ቀን፣ ወይም የተለያዩ የተሃድሶ እንቅስቃሴዎች ርእሶች ምንም ይሁኑ፣ እያንዳንዱ ቀንና ርእስ ለዚያን ዘመን ትውልድ የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ጥያቄ ነበር። የሚለር “እንቁ” የተባለው ስለ እስልምና ሦስቱ ወዮታዎች የሚናገረው ትምህርት፣ በአስሩ ድንግል ምሳሌ ውስጥ በ“ዘይት” የተወከለውን መሠረት እንደሚያሳይ፣ የሕይወት ወይም የሞት ፈተና ጥያቄ ነው። በሕልሙ መጀመሪያ የሚለር እንቁዎች እንደ ፀሐይ ይበሩ ነበር፣ በሕልሙ መጨረሻ ግን “ከዚያ አሥር እጥፍ የበለጠ ብሩህ” ሆነው በሩ። በሚለራውያን ታሪክ ውስጥ የሚለር እንቁዎች እንደ ኬሮሲን (የመብራት ዘይት) ነበሩ፣ ዛሬ ግን እነዚያ እንቁዎች የሮኬት ነዳጅ ናቸው!
The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.
ሚለርአውያን ስለ እስልምና የተነገረውን የሁለተኛው ወዮ የዘመን ትንቢት ተረድተው በትክክልም ተግባራዊ አድርገውት ነበር፤ እርሱም በ1840 ዓ.ም. ኦገስት 11 ተፈጽሞ ነበር። ነገር ግን ሦስተኛው ወዮ፣ እርሱም ሰባተኛው መለከት የሆነውን በማስተዋል ረገድ፣ ሦስተኛው ወዮ በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት ስድስተኛው መንግሥት ላይ እንደ ፍርድ ሲመጣ ማየት አልቻሉም፤ ምክንያቱም በመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት አምስተኛ መንግሥት እንኳ አላዩም ነበር፣ ይቅርና ስድስተኛውን መንግሥት። ሆኖም ለሚለር በራእይ ላይ የተሰጠው “ታላቅ ብርሃን” በመጨረሻዎቹ ቀናት “በእኩለ ሌሊት ጩኸት” ውስጥ ከዚያ አሥር እጥፍ የበለጠ ይበራል።
The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.
በእንባቆም ሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ የተወከሉት እውነቶች በመሠረታዊነታቸው በቀደመ ታሪክ የተፈጸሙ እውነቶች ናቸው። ሰንጠረዦቹ ሚለር እንዲሰበስባቸው የተመራባቸው በዘመን ትንቢቶች ላይ የተመሠረቱ ናቸው፣ እነዚያም ሁሉ የዘመን ትንቢቶች እስከ 1844 ድረስ ተፈጽመው ነበር። እነዚህ የዘመን ትንቢቶች በመጨረሻዎቹ ቀኖች ይበልጥ ያበራሉ፤ ምክንያቱም በሚለራውያን ታሪክ እንደነበሩት ዛሬም ትክክለኛ መሆናቸው ይታያልና፤ ነገር ግን ለመጨረሻዎቹ ቀኖች ቀጥተኛ የዘመን ትንበያዎችን አይዟቸውም። ሆኖም ግን፣ በቀደመው ዘመን የወከሉትን ታሪኮች የሚደግሙ ትንቢታዊ ምሳሌዎችን ይሰጣሉ፤ ነገር ግን ከሚለር እንቁዎች ጥቂቶቹ ጋር ወደፊት የሚፈጸሙ ትንበያዎች በቀጥታ ተወክለዋል።
The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.
ማስተሰረያው በ1844 የጀመረው በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ የክርስቶስ ሥራ፣ ያ ሥራ እስኪፈጸም ድረስ ይቀጥላል። የሁለት ሺህ ሦስት መቶው ቀናት ትንቢት፣ እና ያ የሚያመለክተው የማንጻት ሥራ፣ ሲስተር ኋይት ስለ ኡላይና ሂዴቄል ወንዞች እንደምትናገረው፣ አሁንም “በመፈጸም ሂደት ላይ” ነው፤ ስለዚህም ያ ትንቢት የዓለም መጨረሻ ፍጻሜ አለው።
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
“ዳንኤል ከእግዚአብሔር የተቀበለው ብርሃን በተለይ ለእነዚህ የመጨረሻ ዘመናት ተሰጥቶ ነበር። በዑላይና በሂድዔቅል ዳርቻ፣ በሺናር ታላላቅ ወንዞች አጠገብ ያየው ራእይ አሁን በመፈጸም ሂደት ላይ ነው፥ የተነገሩትም ክስተቶች ሁሉ በቅርቡ ይፈጸማሉ።” Testimonies to Ministers, 112.
Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.
በሁለቱ ሰንጠረዦች ላይ የተመዘገቡት የዳንኤል ምዕራፍ ሰባትና ስምንት ራእዮች አንዳንድ ክፍሎች ገና ወደፊት ናቸው፥ ምክንያቱም ሁለቱም የክርስቶስን የመቅደስ ሥራ ያመለክታሉና። ነገር ግን በእነዚያ ሁለት ምዕራፎች ውስጥ የቀረበው የመጽሐፍ ቅዱስ ትንቢት መንግሥታት ታሪክ የሚያበቃው ጳጳሳዊት ሮም ሞት የሚያመጣ ቍስልዋን ስትቀበል ላይ ነው። “በእጅ ሳይቈረጥ ከተራራው የተቈረጠው” “ድንጋይ” እና የዳንኤል ሁለት ስምንተኛው መንግሥት ገና ወደፊት ናቸው። ነገር ግን ከዳንኤል ምዕራፍ ሁለት፣ ሰባት፣ እና ስምንት ጋር በተያያዘ በሰንጠረዦቹ ላይ የተወከለው አብዛኛው ነገር ተፈጽሞአል።
The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
በመቅደሱ ውስጥ ያለው የክርስቶስ ሥራ እና የእስልምና ሦስተኛው ወዮ በመሠረታዊነታቸው ከሚለራውያን ዘመን በኋላ ያለውን ትንቢታዊ ታሪክ የሚወክሉ ሁለቱ ርእሶች ናቸው። ከእነዚህ ሁለት ጉዳዮች ጋር ተያይዞም፣ ሁለቱ ሰንጠረዦች በአንድ መስመር ላይ በአንድነት ሲቀመጡ በምሳሌ የሚገለጸው የመጨረሻ ዘመን ታሪክ አለ። ይህም ሲደረግ፣ በመጀመሪያው ሰንጠረዥ ላይ እንደ ተወከለው የ1843 የመጀመሪያው ቅሬታ በሁለተኛው ሰንጠረዥ ላይ ማስተካከያውን ያገኛል። ሁለቱም በአንድነት “የተሰወረውን ታሪክ” የሰባቱ ነጎድጓዶች ያመነጫሉ እና ይለዩታል፤ እርሱም አሁን ከኢየሱስ ክርስቶስ ራእይ መፈታት ጋር በተያያዘ እየተፈታ ነው።
That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.
ያ “የተሰወረ ታሪክ” የተዋቀረው በ“እውነት” ላይ ነው፤ ይህችም ሶስቱ የዕብራይስጥ ፊደላት ሲጣመሩ “እውነት” የሚለውን ቃል የሚፈጥሩ ናቸው። ይህ ቃል ከዕብራይስጥ ፊደል ገበታ የመጀመሪያው፣ የአሥራ ሦስተኛውና የመጨረሻው ፊደላት የተፈጠረ ሲሆን፣ ኢየሱስን እንደ እውነት ብቻ ሳይሆን እንደ አልፋና ኦሜጋ ይወክላል። ይህ “የተሰወረ ታሪክ” በቅሬታ ይጀምራል እንዲሁም በቅሬታ ያበቃል፤ በመካከሉም ዓመፅ አለ፤ ምክንያቱም “አሥራ ሦስት” ዓመፅን የሚወክል ቁጥር ነው።
The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.
በመጀመሪያው ሰንጠረዥ ላይ የተገለጸው 1843 ዓመት የመጀመሪያውን ቅሬታ እና የመዘግየት ዘመን መድረሱን ያመለክታል። የመዘግየት ዘመኑም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት መድረሱን ያመጣል፤ በዚያም የሰነፋቱ ደናግል ዓመፅ ይገለጣል። ከዚያም የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት እስከ መጨረሻው ቅሬታ ድረስ ይታወጃል። ያ “የተሰወረ ታሪክ” የእኩለ ሌሊት ጩኸት በመጨረሻዎቹ ቀኖች ውስጥ ፈጽሞ በዚያው መልኩ ይደገማል።
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“እኔ ብዙ ጊዜ ከአሥሩ ደናግል ምሳሌ ጋር እገናኛለሁ፤ ከእነርሱም አምስቱ ጥበበኞች ነበሩ፣ አምስቱም ሰነፎች። ይህ ምሳሌ በፊደል በፊደል ተፈጽሟል እና ይፈጸማል፤ ምክንያቱም ለዚህ ዘመን ልዩ ተፈጻሚነት አለው፣ እናም እንደ ሦስተኛው መልአክ መልእክት ተፈጽሟል እና እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ የአሁኑ እውነት ሆኖ መኖሩን ይቀጥላል።” Review and Herald, August 19, 1890.
When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.
በትክክል ሲረዳ፣ ቀደም ያለው መግለጫ በመጨረሻዎቹ ቀኖች ሞኝ ወይም ጠቢብ ድንግል የመሆን እድል ያላቸው ሰዎች ብቸኛው ቡድን፣ ቅር መሰኘትን በደረሰባቸው ቡድን ውስጥ ያሉ ሰዎች መሆናቸውን ያመለክታል። ቅር መሰኘቱ የመዘግየትን ጊዜ የሚያመጣው ነው፤ እናም “በፊደል እስከ ፊደል ተፈጽሞአል እና ወደፊትም ይፈጸማል” የሚለው ምሳሌ መሠረቱ ከቅር መሰኘት ጋር በሚጀምር በመዘግየት ጊዜ ውስጥ በድንግሎቹ ውስጥ በውስጥ የሚፈጠሩ ውጤቶች ላይ ነው። “ሁለቱን ምስክሮች” በከተማዪቱ ጎዳና ላይ የገደለው፣ ወደ ሞቱና ወደ ደረቁ አጥንቶች በሞት ሸለቆ ውስጥ የቀነሰው ያ ቅር መሰኘት በጁላይ 18, 2020 ተከስቷል። አድቬንቲዝም በአጠቃላይ ከዚያ ቅር መሰኘት ጋር የተሳተፈ አልነበረም። ከዚያ ይልቅ፣ “ሁለቱ ምስክሮች” በጎዳና ላይ ተገድለው ሳሉ፣ ያን ያልተሳካ ትንቢት አክብረው ነበር። “በፊደል እስከ ፊደል” ማለት “በፊደል እስከ ፊደል” ማለት ነው።
In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.
በሚለራይት ታሪክ ውስጥ፣ የቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ (ፕሮቴስታንቲዝም) የ1843 የተሳሳተ ትንቢታዊ ቀን መግለጫን (የመጀመሪያውን ቅር መሰኘት) አክብሮ አሳለፈ፤ በዚያም ጊዜ ፕሮቴስታንቶች የምሕረት ፈተናቸው የተወሰነውን ድንበር አለፉ። የፈተናው ዘመን የጀመረው በነሐሴ 11, 1840 ነበር፤ በዚያን ጊዜ የራእይ አሥር ኃያሉ መልአክ የሁለተኛው ወዮ (እስልምና) የጊዜ ትንቢት በተፈጸመ ጊዜ ወረደ። ፕሮቴስታንቶች በመጀመሪያው ቅር መሰኘት የትንቢታዊ ጊዜን እውነት ጣሉ፤ ምክንያቱም የተሳሳተው ትንቢታዊ ቀን መግለጫ ከዚያ በኋላ እውነትን መፈለግ እንዳይቀጥሉ ሰበብ ሰጥቷቸው ነበር። የሚለራይት ታሪክ የወይማርኮች ሁሉ ጭብጥ “የጊዜ ትንቢት” ነበር።
On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.
በ2001 ዓ.ም. መስከረም 11 ቀን፣ የራእይ አሥራ ስምንት መልአክ የሦስተኛው ወዮ (እስልምና) ትንቢት ፍጻሜ ጊዜ ወረደ። በመጨረሻዎቹ ቀናት ያሉት ምልክተ-መንገዶች ሁሉ ርእሰ ጉዳይ እስልምና ነው። የመጀመሪያው ቅሬታ የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ንጽሕና መጨረሻን ይወክላል፤ በዚያን ጊዜም የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ከእንግዲህ በኋላ እውነትን እንዳይፈልግ ሰበብ ተሰጠው። ከዚያም የፈተናው ዘመን ለመጨረሻዎቹ ቀናት “ድንግልያን” ጀመረ፤ ምክንያቱም በመልአኩ መውረድ የተጀመረው የቀድሞው ቃል ኪዳን ሕዝብ ፈተና በመጀመሪያው ቅሬታ ተፈጸመ። ስለዚህ በድንግልያን የተመሰሉት ወገኖች ፈተና ተጀመረ፤ ይህም የፈተና ሂደት በመጨረሻ ድንግልያኑ ሰነፎች እንደሆኑ ወይም ጠቢባን እንደሆኑ ያሳያል።
Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.
በመጀመሪያውና በመጨረሻው ቅሬታ መካከል የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት አለ። ለሚለራውያን የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ርእስ “ጊዜ” ነበረ፣ በመጨረሻዎቹም ዘመናት የእኩለ ሌሊት ጩኸት መልእክት ርእስ “እስልምና” ነው። በሚለር ሕልም ውስጥ በጩኸት ይነቃል፣ በዚያንም ጊዜ ጌጦቹ ከቀድሞ የነበሩት ብርሃን አሥር እጥፍ የበለጠ ይበራሉ። በሰንጠረዦቹ ላይ ለመጨረሻዎቹ ዘመናት ያለ ትንቢታዊ መግለጫን በቀጥታ የሚለዩት ጌጦች እስልምናና የምርመራ ፍርድ ናቸው። ስለዚህ፣ የእኩለ ሌሊት ጩኸት “መልእክት” ፈተናዎችና በምርመራ ፍርድ የተወከለው የ“ልምምድ” ፈተና፣ ለቀድሞው የቃል ኪዳን ሕዝብ ሳይሆን፣ ራሳቸውን የመጨረሻዎቹ ደናግል ነን ብለው ለሚናገሩ ነው።
The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.
ሁለቱም ገበታዎች በአንድ ላይ በሚያመጡበት ጊዜ የሚፈጠረው ምሳሌ፣ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው ተስፋ መቁረጥ ድረስ ያለውን ታሪክ የሚለይ ሲሆን፣ “የተሰወረው ታሪክ” የሰባቱ ነጐድጓዶች በሚፈጸምበት ዘመን የምርመራዊ ፍርድ የመጨረሻ ሥራ እየተፈጸመ እንደሆነ ያሳያል። ያ የመጨረሻ ሥራ የመቶ አርባ አራት ሺህ ማኅተም መታተም ነው፣ እርሱም በዳንኤል ዘጠኝ ያሉት “የመከራ ዘመናት” ጊዜ፣ በራእይ አሥራ አንድ ያለው አሕዛብ መቆጣት ጊዜ፣ የራእይ ምዕራፍ ሰባት “አራቱ ነፋሳት” ሲያዙ ባሉበት ጊዜ፣ የኢሳይያስ ምዕራፍ ሃያ ሰባት “የብርቱው ነፋስ በምሥራቅ ነፋስ ቀን መቆየት” ጊዜ፣ እና “ተፈትቶ በዓለም ላይ ሞትንና ጥፋትን ለማምጣት የሚፈልገው የተቆጣ ፈረስ” ሲከለከል ባለበት ጊዜ ውስጥ ይፈጸማል። እነዚህ ሁሉ የትንቢት ምስክሮች፣ በቅዱሳን ገበታዎች ላይ እንደተወከለው፣ የሦስተኛው ወዮ እስልምናን ይወክላሉ።
The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.
ከሐበቁቅ ሁለቱ ቅዱሳን ሰንጠረዦች ውስጥ፣ በተለይ ከሰንጠረዦቹ ህትመት በኋላ ወደፊት የነበሩ ክስተቶችን የሚመለከቱት ሦስቱ ዋና ክፍሎች፣ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ማተም፣ እስልምና፣ እና የአሥሩ ደናግል ምሳሌ ፍጻሜ ናቸው። ሰንጠረዦቹ የሁለቱንም “ልምምድ” እና “መልእክት” የመፈተንና የማተም ሂደት ያመለክታሉ። ለሞኝ ድንግል አስፈላጊ የሆነው ልምምድ “ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ፣ የክብር ተስፋ” ነው፤ ይህም በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ የተወከለውን ፍጽምና ይወክላል።
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.
ከዘመናትና ከትውልዶች የተሰወረ ምስጢር እንኳ፥ አሁን ግን ለቅዱሳኑ ተገልጦአል፤ እግዚአብሔርም የዚህ ምስጢር የክብሩ ባለጠግነት በአሕዛብ መካከል ምን እንደሆነ ሊያሳውቃቸው ወደደ፤ ይህም በእናንተ ያለ ክርስቶስ፥ የክብር ተስፋ ነው፤ እርሱንም እኛ እንሰብካለን፥ ሰው ሁሉን እያስጠነቀቅንና ሰው ሁሉን በሙሉ ጥበብ እያስተማርን፥ ሰው ሁሉን በክርስቶስ ኢየሱስ ፍጹም አድርገን እንድናቀርብ። ቈላስይስ 1፥26–28።
The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.
መቶ አርባ አራቱ ሺህ ከአንድ “ምርኮ” የወጡ የሕዝብ ቡድን እንደሆኑ ተወክለዋል። በራእይ መጽሐፍ ውስጥ በቀጥታ የተወከለው ምርኮ በራእይ ምዕራፍ አሥራ አንድ እንደተወከለው ለሦስት ቀን ተኩል በመንገድ ላይ ሞተው መቆየት የሚሆነው ምርኮ ነው። የምሳሌያዊ ሞት ምርኮ “ሰባቱን ዘመናት” የዘሌዋውያን ሀያ ስድስት እየወከለ ነው፤ ያም ምርኮ በዳንኤል ጸሎት እንደተገለጸው በምዕራፍ ዘጠኝ የንስሐ መገለጥን ይጠይቃል።
When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.
ሞቱ ደረቁ አጥንቶች ወደ ሕይወት ሲመለሱ፣ ወዲያውኑ እንደ “ምልክት” ከፍ ይላሉ። በሞት ውስጥ ሳሉ በውስጣቸው ክርስቶስ አልነበረም፤ እርሱም የክብር ተስፋ ነው። ከሚጠየቀው ንስሐቸው አንዱ ክፍል፣ እነርሱ ከእግዚአብሔር ጋር ተቃርነው እንደ ተመላለሱ፣ እግዚአብሔርም ከእነርሱ ጋር ተቃርኖ እንደ ተመላለሰ መቀበላቸው ነበር። በትንቢታዊ መልኩ የተገለጹትን መስፈርቶች ሲያሟሉ፣ ከዚያም ክርስቶስ “ድንገት ወደ ቤተ መቅደሱ ይመጣል”፤ ከዚያም በኋላ ያን ጊዜ ከፍ የሚለው ምልክት አባል ለመሆን የሚያስፈልገው “ልምምድ” ይገኛል።
The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.
ሁለቱ ሰንጠረዦች በአንድነት ሲቀርቡ የሚታየው “ልምድ” በሰማያዊው መቅደስ ውስጥ በክርስቶስ የመጨረሻ ሥራ ይፈጸማል። ያ “ልምድ” የ “mareh” ራእይ በሆነው፣ ማለትም የ “appearance” ራእይ ይወከላል። የሚያስፈልገው “መልእክት” የትንቢታዊ ታሪክ “chazon” ራእይ ነው። ያ “መልእክት” በሦስተኛው ወዮ እስልምና አማካይነት በሚመጣበት በዓመፀኛው ዓለም ላይ ሊመጣ ያለው የእግዚአብሔር ፍርድ መልእክት መሆኑ ተለይቶ ይታወቃል።
In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.
በ1856 ዓ.ም. ጌታ በአድቬንቲዝም ውስጥ መንፈሳዊቱን ኢየሩሳሌም ዳግመኛ የመገንባት ሥራ ሊፈጽም ፈለገ። ከ1798 እስከ 1844 ባለው ዘመን ሦስቱ መላእክት በመጡበት ጊዜ ሚለርአዊው ቤተ መቅደስ በመሠረቶቹ ላይ ተገንብቶ ነበር፤ ይህም በሚለር ሕልም “እንቁዎች” ተብሎ የተወከለው እንደሆነ፣ በሁለቱ የአቅኚዎች ሰንጠረዦች (1843 እና 1850) ላይ በተገለጹት፣ የዕንባቆምን ምዕራፍ ሁለት የፈጸሙት ትንቢታዊ እውነቶች ተወክሎ ነበር። ከዚያም ሕዝቡን የሰባተኛው ቀን ሰንበት ሕጉን ቅጥር እንዲያቆሙ መራቸው፤ የ“በውስጡ የሚመላለሱበትን መንገድ” ሥራ ለመፈጸምም ወደ ጥንታዊቱ እስራኤል “የቀድሞ መንገዶች” መለሳቸው። ነገር ግን ያ የቀድሞ መንገድ እነርሱን ለመፈተንና ለመለየት የተዘጋጀ አንድ ትምህርት፣ አንድ ትንቢት፣ ያካትት ነበር። በ1863 ዓ.ም. አድቬንቲዝም የ“ሰባቱ ጊዜያት” ፈተና ወደቀ፣ በላኦዲቅያም ምድረ በዳ መባዘን ጀመረ።
October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.
ጥቅምት 22፣ 1844 በቅርቡ የሚመጣውን የእሑድ ሕግ ያመለክታል፤ በዚያም የእሑድ ሕግ ጊዜ፣ ዳንኤል እንደለየው፣ ጎዳናውንና ቅጥሩን በመከራ ዘመን በመጨረስ የተወከለው የአርባ ዘጠኝ ዓመታት ሥራ ይፈጸማል።
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.
እንግዲህ ከኢየሩሳሌም እንድትመለስ እና እንድትሠራ ትእዛዝ ከወጣበት ጊዜ ጀምሮ እስከ መሲሕ አለቃ ድረስ ሰባት ሳምንታት እና ስድሳ ሁለት ሳምንታት እንደሚሆኑ እወቅና አስተውል፤ አደባባዩም እና ቅጥሩም እንኳ በመከራ ዘመን እንደገና ይሠራሉ። ዳንኤል 9:25።
All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.
ሁሉም ነቢያት እርስ በርሳቸው ይስማማሉ፤ እኛም ስንመለከተው በቆየነው ከEarly Writings የተወሰደው ክፍል ውስጥ የዳንኤል “የመከራ ዘመን” ደግሞ ተለይቶ ተጠቅሷል።
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“በዚያን ጊዜ፣ የመዳን ሥራ ወደ መደረሻው ሲቃረብ፣ መከራ በምድር ላይ እየመጣ ይሆናል፣ አሕዛብም ይቈጡ ይሆናል፤ ነገር ግን የሦስተኛውን መልአክ ሥራ እንዳያግዱ ተይዘው ይኖራሉ። በዚያን ጊዜ ‘የኋለኛው ዝናብ’ ወይም ከጌታ ፊት የሚመጣ ማረፊያ ይመጣል፤ ይህም ለሦስተኛው መልአክ ታላቅ ድምፅ ኃይል እንዲሰጥ፣ እናም ሰባቱ የመጨረሻ መቅሰፍቶች በሚፈስሱበት ዘመን ቅዱሳኑን እንዲቆሙ እንዲያዘጋጅ ነው።” Early Writings, 85.
We will continue this study in the next article.
ይህን ጥናት በሚቀጥለው ጽሑፍ እንቀጥላለን።
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“እውነትን እንደሚመሰክሩ የሚናገሩ ሰዎች ለሰይጣን እስከሚያገለግሉ ድረስ፣ የገሃነም ጥላው ስለ እግዚአብሔርና ስለ ሰማይ ያላቸውን እይታ ይቈርጣል። የመጀመሪያ ፍቅራቸውን እንዳጡ ያሉ ይሆናሉ። ዘላለማዊ እውነታዎችን ማየት አይችሉም። እግዚአብሔር ለእኛ ያዘጋጀው ነገር በዘካርያስ ምዕራፍ 3 እና 4፣ እንዲሁም 4፥12–14 ተገልጦአል፤ ‘ደግሞም መልሼ መልስ ሰጥቼ እንዲህ አልሁት፦ በሁለቱ የወርቅ ቱቦዎች ውስጥ ከራሳቸው የወርቅ ዘይትን የሚያፈስሱ እነዚህ ሁለት የወይራ ቅርንጫፎች ምንድር ናቸው? እርሱም መልሶ እንዲህ አለኝ፦ እነዚህ ምን እንደሆኑ አታውቅምን? እኔም፦ ጌታዬ ሆይ፣ አላውቅም አልሁ። እርሱም፦ እነዚህ በምድር ሁሉ ጌታ አጠገብ የሚቆሙ ሁለቱ የተቀቡ ናቸው አለ።’”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“ጌታ በሀብት ሁሉ የተሞላ ነው። በእርሱ ዘንድ የመሣሪያ እጥረት የለም። በእኛ ላይ ጨለማ ጥላዎች የሚሰበሰቡት፣ በንግግራችን ውስጥ የሚገለጥ የእምነት እጥረታችን፣ ምድራዊነታችን፣ ቀላል ንግግራችን እና አለማመናችን ስለሆነ ነው። ክርስቶስ በቃልም ሆነ በባሕርይ ፍጹም የሚወደድና ከአሥር ሺህ መካከል በላቀ እንደሆነ አይገለጥም። ነፍስ ወደ ከንቱነት ራሷን ለማንሣት በምትረካበት ጊዜ፣ የጌታ መንፈስ ለእርስዋ ጥቂት ብቻ ሊያደርግ ይችላል። አጭር እይታችን ጥላውን ያያል፣ ከዚያ ባሻገር ያለውን ክብር ግን ማየት አይችልም። መላእክት፣ ከእስራቱ ለመሰበርና በጥፋትና በሞት ዱካውን እየተወ በምድር ፊት ሁሉ ላይ ለመጥለቅ የሚሻ የተቆጣ ፈረስ እንደ ሆነ የተወከለውን አራቱን ነፋሳት ይይዛሉ።”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“በዘላለማዊው ዓለም ዳርቻ ላይ እያለን እንተኛለንን? ድንጋጤ የሌለን፣ ብርድ፣ ሙታንስ እንሆናለንን? እንዴት ያለ ምኞት ነው፤ በቤተ ክርስቲያናችን ውስጥ የእግዚአብሔር መንፈስና ትንፋሽ በሕዝቡ ውስጥ እንዲነፍስ እንዲገኝ፥ እነርሱም በእግራቸው ላይ ቆመው ሕያዋን እንዲሆኑ። መንገዱ ጠባብ እንደሆነ፣ በሩም ቀጭን እንደሆነ ማየት ያስፈልገናል። ነገር ግን በዚያ ቀጭን በር ስናልፍ፣ ስፋቱ ወሰን የለውም።” Manuscript Releases, volume 20, 217.