የአርባኛው ቁጥር ድብቅ ታሪክ - ቍጥር ሀያ አራት

“እነዚህ ትምህርቶች ለእኛ ጥቅም ናቸው። ከፊታችን የሰዎችን ነፍስ የሚፈትን ዘመን ስላለ፣ እምነታችንን በእግዚአብሔር ላይ ማቆም ያስፈልገናል። ክርስቶስ በደብረ ዘይት ላይ፣ ሁለተኛ ምጽአቱን የሚቀድሙ አስፈሪ ፍርዶችን እንዲህ ብሎ አስቀድሞ ተናገረ፤ ‘ጦርነቶችንና የጦርነት ወሬዎችን ትሰማላችሁ።’ ‘ሕዝብ በሕዝብ ላይ፣ መንግሥትም በመንግሥት ላይ ይነሣል፤ በተለያዩም ስፍራዎች ራብ፣ ቸነፈር፣ የምድር መናወጥም ይሆናል። እነዚህ ሁሉ የምጥ መጀመሪያ ናቸው።’ እነዚህ ትንቢቶች በኢየሩሳሌም ጥፋት ጊዜ በከፊል ፍጻሜ ቢያገኙም፣ ለመጨረሻዎቹ ቀናት የበለጠ ቀጥተኛ ተግባራዊነት አላቸው።”

እንዲህም ሆነ፤ በስድስተኛው ዓመት፥ በስድስተኛው ወር፥ በወሩም በአምስተኛው ቀን፥ እኔ በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ፥ የይሁዳም ሽማግሌዎች በፊቴ ተቀምጠው ሳሉ፥ በዚያ የጌታ እግዚአብሔር እጅ በላዬ ወረደች። ከዚያም ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ እንደ እሳት ያለ ምሳሌ ነበረ፤ ከወገቡ መልክ ወደ ታች እሳት፥ ከወገቡም መልክ ወደ ላይ እንደ ብርሃን ግርማ፥ እንደ አምበርም ቀለም ያለ ነበረ። የእጅንም ቅርጽ ዘረጋ፥ በራሴም ጠጕር አንድ ጉንጉን ያዘኝ፤ መንፈስም በምድርና በሰማይ መካከል አነሣኝ፥ በእግዚአብሔርም ራእይ ወደ ኢየሩሳሌም፥ ወደ ሰሜን የሚመለከተው የውስጠኛው በር መግቢያ አመጣኝ፤ በዚያም ቅንዓትን የሚያስነሣው የቅንዓት ምስል መቀመጫ ነበረ። ሕዝቅኤል 8፥1-3።

“መንፈሳዊ ውድቀታቸውን በራሳቸው ላይ ሐዘን እንዳይሰማቸው የማያደርጉ፣ በሌሎችም ኃጢአት ላይ የማያለቅሱ ወገኖች ያለ እግዚአብሔር ማኅተም ይቀራሉ። ጌታ መልእክተኞቹን፣ በእጃቸው የማጥፊያ መሣሪያ ያላቸውን ሰዎች፣ እንዲህ ብሎ ያዛቸዋል፦ ‘በከተማይቱ ውስጥ ከእርሱ በኋላ ሂዱ፥ ምቱም፤ ዓይናችሁ አይራራ፥ አትራሩም፤ ሽማግሌዎችንና ጐበዞችን፥ ቈነጃጅቶችንና ሕፃናትን፥ ሴቶችንም ፈጽማችሁ ግደሉ፤ ነገር ግን ምልክቱ ባለበት ሰው ሁሉ አትቅረቡ፤ ከመቅደሴም ጀምሩ። ከዚያም በቤቱ ፊት ካሉት ሽማግሌዎች ጀመሩ።’”

“በዚህ ስፍራ እንመለከታለን፤ ቤተ ክርስቲያን—የጌታ መቅደስ—የእግዚአብሔር ቁጣ መቅሠፍት መጀመሪያ የተሰማት ነበረች። እነዚያ ሽማግሌዎች፣ እግዚአብሔር ታላቅ ብርሃን የሰጣቸውና የሕዝቡን መንፈሳዊ ጥቅሞች ጠባቂዎች ሆነው የቆሙት፣ አደራቸውን ከዱ። እነርሱ እንዲህ ያለ አቋም ወሰዱ፤ እንደ ቀድሞው ዘመን ተአምራትንና የእግዚአብሔር ኃይል የሚታወቅ መገለጥን መጠበቅ አያስፈልገንም ብለው። ዘመናት ተለውጠዋል። እነዚህ ቃላት የእምነት ማጣታቸውን ያጸናሉ፥ እነርሱም፦ ጌታ መልካም አያደርግም፥ ክፉም አያደርግም ይላሉ። በፍርድ ሕዝቡን ለመጎብኘት እጅግ መሓሪ ነው ይላሉ። እንዲሁም ‘ሰላምና ደኅንነት’ የሚለው ጩኸት፣ ከዚህ በኋላ ዳግመኛ ድምፃቸውን እንደ መለከት ከፍ አድርገው ለእግዚአብሔር ሕዝብ በደላቸውን፣ ለያዕቆብም ቤት ኃጢአታቸውን የማያሳዩ ሰዎች ነው። እነዚህ የማይጮኹ ድንዳን ውሾች የተበሳጨ አምላክ ጽድቅ ያለውን በቀል የሚሰሙ እነርሱ ናቸው። ወንዶች፣ ደናግል፣ እና ሕፃናት ሁሉ በአንድነት ይጠፋሉ።”

ለእነዚያ ታማኞች የሚያስቃትቱና የሚያለቅሱላቸው አስጸያፊ ነገሮች በውስን የሰው ዓይኖች ሊታወቁ የሚችሉት ብቻ ነበሩ፤ ነገር ግን ከሁሉ ይልቅ ከባድ የሆኑት፣ የንጹሕና ቅዱስ አምላክን ቅንዓት የሚያስነሡት ኃጢአቶች ግን ያልተገለጡ ነበሩ። ታላቁ የልብ መርማሪ በዓመፅ ሠራተኞች በስውር የሚፈጸሙትን ኃጢአቶች ሁሉ ያውቃል። እነዚህ ሰዎች በማታለላቸው ውስጥ ደህንነት እንዳላቸው ሊሰማቸው ይጀምራል፤ እርሱም ረጅም ትዕግሥቱን ስለሚያሳይ፣ “ጌታ አያይም” ይላሉ፤ ከዚያም ምድርን እንደተዋት ያህል ይሠራሉ። ነገር ግን ግብዝነታቸውን ይገልጣል፤ እነርሱም በጥንቃቄ ለመሸሸግ የሞከሩትን ኃጢአቶች በሌሎች ፊት ይከፍታል።

“ከደረጃ ብልጫ፣ ከክብር ወይም ከዓለማዊ ጥበብ ምንም ዓይነት የበላይነት፣ በቅዱስ ኃላፊነትም የሚገኝ ማንኛውም ስፍራ፣ ሰዎች ለራሳቸው አታላይ ልብ ሲተዉ መርህን ከመሥዋዕት ማድረግ አያድናቸውም። የተገባቸውና ጻድቃን ተብለው የተቆጠሩ ሰዎች በክህደት ዋና መሪዎች እንደሚሆኑና በግዴለሽነትና በእግዚአብሔር ምሕረት መበደል ምሳሌዎች እንደሚሆኑ ይገለጣሉ። ክፉ አካሄዳቸውን እርሱ ከእንግዲህ ወዲህ አይታገሠውም፤ በቁጣውም ያለ ምሕረት ይፈርድባቸዋል።”

በሌሎችን በማገልገል የቃሉን ኃይል ያስተዋሉና ታላቅ ብርሃን የተቀበሉ ሰዎች ላይ ጌታ መገኘቱን የሚያነሣው በእጅጉ በመጥላት ነው። እነርሱ አንድ ጊዜ በመገኘቱና በመሪነቱ የተሞገሱ ታማኝ አገልጋዮቹ ነበሩ፤ ነገር ግን ከእርሱ ራቁ እና ሌሎችንም ወደ ስህተት መሩ፤ ስለዚህም ከመለኮታዊ ውዴታ በታች ይወድቃሉ።” Testimonies, volume 5, 211, 212.

በዘጠነኛውም ዓመት፥ በአሥረኛው ወር፥ በወሩም በአሥረኛው ቀን፥ የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም ሲል፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ የዚህን ቀን ስም፥ የዚሁን ቀን ጻፍልህ፤ የባቢሎን ንጉሥ በዚሁ ቀን በኢየሩሳሌም ላይ ተሰልፎአልና። ሕዝቅኤል 24፥1-2።

ደግሞም የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለኝ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነሆ፥ የዓይኖችህን ምኞት በድንገተኛ መቅሠፍት ከአንተ እወስዳለሁ፤ ነገር ግን አታልቅስ ወይም አትኑር በሐዘን፥ እንባህም አይፍሰስ። ከመጮኽ ተቆጠብ፥ ስለ ሙታንም ሐዘን አታድርግ፤ የራስህን ጥምጣም እሰር፥ ጫማህንም በእግርህ ላይ አድርግ፥ ከንፈሮችህንም አትሸፍን፥ የሰዎችንም እንጀራ አትብላ። ስለዚህ በጠዋት ሕዝቡን ተናገርሁ፤ በማታም ሚስቴ ሞተች፤ በማግስቱም እንደ ታዘዝሁት አደረግሁ። ሕዝቅኤል 24፥15–18።

ሕዝቡም እንዲህ አሉኝ፤ “አንተ ይህን ስታደርግ እነዚህ ነገሮች ለእኛ ምን እንደሆኑ አትነግረንምን?” እኔም መልሼ አልኋቸው፤ “የጌታ ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህ ሲል፤ ለእስራኤል ቤት ተናገር፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ መቅደሴን፥ የኃይላችሁን ክብር፥ የዓይኖቻችሁን ምኞት፥ ነፍሳችሁም የምታራራለትን አረክሳለሁ፤ እናንተም የተዋችኋቸው ወንዶች ልጆቻችሁና ሴቶች ልጆቻችሁ በሰይፍ ይወድቃሉ።” ሕዝቅኤል 24፥19–21።

ስለዚህ በነቢዩ ዳንኤል የተነገረውን የጥፋት ርኵሰት በቅዱስ ስፍራ ቆሞ ባያችሁ ጊዜ፥ (የሚያነብ ያስተውል፤) ያን ጊዜ በይሁዳ ያሉ ወደ ተራሮች ይሽሹ። ማቴዎስ 24፥15,16።

ስለዚህ ሕዝቅኤል ምልክት ይሆንላችኋል፤ እርሱ ያደረገውን ሁሉ እንዲሁ እናንተ ደግሞ ታደርጋላችሁ፤ ይህም በመጣ ጊዜ እኔ ጌታ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ። ሕዝቅኤል 24፡24።

ነገር ግን በመቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጧታል። ለሁለቱም ምስክሮቼ ሥልጣን እሰጣለሁ፤ ማቅ ለብሰውም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን ትንቢት ይናገራሉ። ራእይ 11፥ 2, 3።

እነርሱም በሰይፍ አፍ ይወድቃሉ፥ ወደ ሁሉም አሕዛብም በምርኮ ይወሰዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥24።

ከስድስት ቀንም በኋላ ኢየሱስ ጴጥሮስን፣ ያዕቆብን፣ ወንድሙንም ዮሐንስን ይዞ ብቻቸውን ወደ ከፍ ያለ ተራራ አወጣቸው። ማቴዎስ 17፥1።

ከስድስት ቀን በኋላ ኢየሱስ ጴጥሮስን፣ ያዕቆብንና ዮሐንስን ከእርሱ ጋር ወስዶ፣ ለብቻቸው ወደ ከፍ ያለ ተራራ አወጣቸው፤ በፊታቸውም ተለወጠ። ማርቆስ 9፥2።

ከዚህ ቃል በኋላ ወደ ስምንት ቀን ገደማ ሲሆን፥ ጴጥሮስንና ዮሐንስን እንዲሁም ያዕቆብን ወስዶ ለመጸለይ ወደ ተራራ ወጣ። ሉቃስ 9፥28።