In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
ከአሁን በፊት ለጥቂት ጽሑፎች ስንመለከተው የቆየነው ከ Testimonies ቅጽ አምስት የተወሰደው ክፍል፤ ለሕዝቅኤል፣ ለኢሳይያስ እና ለዮሐንስ የተሰጠውን የመቅደሱን ራእይ እንደሚያሳውቀን ተገልጾአል፦
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“እነዚህ ትምህርቶች ለእኛ ጥቅም ናቸው። ከፊታችን የሰዎችን ነፍስ የሚፈትን ዘመን ስላለ፣ እምነታችንን በእግዚአብሔር ላይ ማቆም ያስፈልገናል። ክርስቶስ በደብረ ዘይት ላይ፣ ሁለተኛ ምጽአቱን የሚቀድሙ አስፈሪ ፍርዶችን እንዲህ ብሎ አስቀድሞ ተናገረ፤ ‘ጦርነቶችንና የጦርነት ወሬዎችን ትሰማላችሁ።’ ‘ሕዝብ በሕዝብ ላይ፣ መንግሥትም በመንግሥት ላይ ይነሣል፤ በተለያዩም ስፍራዎች ራብ፣ ቸነፈር፣ የምድር መናወጥም ይሆናል። እነዚህ ሁሉ የምጥ መጀመሪያ ናቸው።’ እነዚህ ትንቢቶች በኢየሩሳሌም ጥፋት ጊዜ በከፊል ፍጻሜ ቢያገኙም፣ ለመጨረሻዎቹ ቀናት የበለጠ ቀጥተኛ ተግባራዊነት አላቸው።”
The Ninth of Av
የአቭ ዘጠነኛው ቀን
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
ቲሻ ብአቭ ማለት በዕብራይስጥ “የአቭ ዘጠነኛው” ማለት ሲሆን፣ በ586 ዓ.ዓ. በባቢሎናውያን የመጀመሪያው ቤተ መቅደስ መፍረሱን እና በ70 ዓ.ም. በቲቶስ የሁለተኛው ቤተ መቅደስ መፍረሱን የሚያስታውስ የአይሁድ ቀን ነው። ሁለቱም ጥፋቶች በአንድ የቀን መቁጠሪያ ቀን—በዕብራውያን ወር አቭ 9ኛው ቀን (በአብዛኛው በግሪጎሪያን የቀን መቁጠሪያ ሐምሌ ወይም ነሐሴ የሚውል)—ተከስተዋል። እህት ዋይት የኢየሩሳሌምን ጥፋት በመጨረሻዎቹ ቀናት “የሰዎችን ነፍስ የሚፈትን ጊዜ” ጋር ስታስተካክል፣ ሁለት ጥፋቶችን እያመለከተች ነው፤ እነዚህም ሁለቱም በቅርቡ የሚመጣውን የእሁድ ሕግ ያመለክታሉ።
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
የዳንኤል አሥራ አንድ ምዕራፍ አሥራ ስድስተኛው ቁጥር ያንን የእሑድ ሕግ ይወክላል፥ ከአርባ አንደኛውም ቁጥር ጋር ይስማማል። በሕዝቅኤል መጽሐፍ የኢየሩሳሌም ጥፋት በእሑድ ሕግ ጊዜ የጠቢባንና የሰነፋት ድንግል መለየትን ለማሳየት ተጠቅመዋል። ሕዝቅኤል በባቢሎን ምርኮኛ ሳለ፥ በምዕራፍ ስምንት እስከ አሥራ አንድ ድረስ ያንኑ መለየት ለማየት በተአምራት ወደ ኢየሩሳሌም ተወሰደ።
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
እንዲህም ሆነ፤ በስድስተኛው ዓመት፥ በስድስተኛው ወር፥ በወሩም በአምስተኛው ቀን፥ እኔ በቤቴ ተቀምጬ ሳለሁ፥ የይሁዳም ሽማግሌዎች በፊቴ ተቀምጠው ሳሉ፥ በዚያ የጌታ እግዚአብሔር እጅ በላዬ ወረደች። ከዚያም ተመለከትሁ፤ እነሆም፥ እንደ እሳት ያለ ምሳሌ ነበረ፤ ከወገቡ መልክ ወደ ታች እሳት፥ ከወገቡም መልክ ወደ ላይ እንደ ብርሃን ግርማ፥ እንደ አምበርም ቀለም ያለ ነበረ። የእጅንም ቅርጽ ዘረጋ፥ በራሴም ጠጕር አንድ ጉንጉን ያዘኝ፤ መንፈስም በምድርና በሰማይ መካከል አነሣኝ፥ በእግዚአብሔርም ራእይ ወደ ኢየሩሳሌም፥ ወደ ሰሜን የሚመለከተው የውስጠኛው በር መግቢያ አመጣኝ፤ በዚያም ቅንዓትን የሚያስነሣው የቅንዓት ምስል መቀመጫ ነበረ። ሕዝቅኤል 8፥1-3።
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
ከስምንት እስከ አሥራ አንድ ያሉት አራቱ ምዕራፎች ስለ መለየቱ መግለጫ ናቸው፤ እህት ዋይትም በሕዝቅኤል ዘጠኝ ላይ ስትናገር፣ ይህ ከራእይ ምዕራፍ ሰባት ጋር ተመሳሳይ ማኅተም መሆኑን ብቻ ሳይሆን፣ ኢየሩሳሌምም በዘመኑ መጨረሻ ያለችውን የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን እንደምትወክል ትለያለች።
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“መንፈሳዊ ውድቀታቸውን በራሳቸው ላይ ሐዘን እንዳይሰማቸው የማያደርጉ፣ በሌሎችም ኃጢአት ላይ የማያለቅሱ ወገኖች ያለ እግዚአብሔር ማኅተም ይቀራሉ። ጌታ መልእክተኞቹን፣ በእጃቸው የማጥፊያ መሣሪያ ያላቸውን ሰዎች፣ እንዲህ ብሎ ያዛቸዋል፦ ‘በከተማይቱ ውስጥ ከእርሱ በኋላ ሂዱ፥ ምቱም፤ ዓይናችሁ አይራራ፥ አትራሩም፤ ሽማግሌዎችንና ጐበዞችን፥ ቈነጃጅቶችንና ሕፃናትን፥ ሴቶችንም ፈጽማችሁ ግደሉ፤ ነገር ግን ምልክቱ ባለበት ሰው ሁሉ አትቅረቡ፤ ከመቅደሴም ጀምሩ። ከዚያም በቤቱ ፊት ካሉት ሽማግሌዎች ጀመሩ።’”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“በዚህ ስፍራ እንመለከታለን፤ ቤተ ክርስቲያን—የጌታ መቅደስ—የእግዚአብሔር ቁጣ መቅሠፍት መጀመሪያ የተሰማት ነበረች። እነዚያ ሽማግሌዎች፣ እግዚአብሔር ታላቅ ብርሃን የሰጣቸውና የሕዝቡን መንፈሳዊ ጥቅሞች ጠባቂዎች ሆነው የቆሙት፣ አደራቸውን ከዱ። እነርሱ እንዲህ ያለ አቋም ወሰዱ፤ እንደ ቀድሞው ዘመን ተአምራትንና የእግዚአብሔር ኃይል የሚታወቅ መገለጥን መጠበቅ አያስፈልገንም ብለው። ዘመናት ተለውጠዋል። እነዚህ ቃላት የእምነት ማጣታቸውን ያጸናሉ፥ እነርሱም፦ ጌታ መልካም አያደርግም፥ ክፉም አያደርግም ይላሉ። በፍርድ ሕዝቡን ለመጎብኘት እጅግ መሓሪ ነው ይላሉ። እንዲሁም ‘ሰላምና ደኅንነት’ የሚለው ጩኸት፣ ከዚህ በኋላ ዳግመኛ ድምፃቸውን እንደ መለከት ከፍ አድርገው ለእግዚአብሔር ሕዝብ በደላቸውን፣ ለያዕቆብም ቤት ኃጢአታቸውን የማያሳዩ ሰዎች ነው። እነዚህ የማይጮኹ ድንዳን ውሾች የተበሳጨ አምላክ ጽድቅ ያለውን በቀል የሚሰሙ እነርሱ ናቸው። ወንዶች፣ ደናግል፣ እና ሕፃናት ሁሉ በአንድነት ይጠፋሉ።”
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
ለእነዚያ ታማኞች የሚያስቃትቱና የሚያለቅሱላቸው አስጸያፊ ነገሮች በውስን የሰው ዓይኖች ሊታወቁ የሚችሉት ብቻ ነበሩ፤ ነገር ግን ከሁሉ ይልቅ ከባድ የሆኑት፣ የንጹሕና ቅዱስ አምላክን ቅንዓት የሚያስነሡት ኃጢአቶች ግን ያልተገለጡ ነበሩ። ታላቁ የልብ መርማሪ በዓመፅ ሠራተኞች በስውር የሚፈጸሙትን ኃጢአቶች ሁሉ ያውቃል። እነዚህ ሰዎች በማታለላቸው ውስጥ ደህንነት እንዳላቸው ሊሰማቸው ይጀምራል፤ እርሱም ረጅም ትዕግሥቱን ስለሚያሳይ፣ “ጌታ አያይም” ይላሉ፤ ከዚያም ምድርን እንደተዋት ያህል ይሠራሉ። ነገር ግን ግብዝነታቸውን ይገልጣል፤ እነርሱም በጥንቃቄ ለመሸሸግ የሞከሩትን ኃጢአቶች በሌሎች ፊት ይከፍታል።
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“ከደረጃ ብልጫ፣ ከክብር ወይም ከዓለማዊ ጥበብ ምንም ዓይነት የበላይነት፣ በቅዱስ ኃላፊነትም የሚገኝ ማንኛውም ስፍራ፣ ሰዎች ለራሳቸው አታላይ ልብ ሲተዉ መርህን ከመሥዋዕት ማድረግ አያድናቸውም። የተገባቸውና ጻድቃን ተብለው የተቆጠሩ ሰዎች በክህደት ዋና መሪዎች እንደሚሆኑና በግዴለሽነትና በእግዚአብሔር ምሕረት መበደል ምሳሌዎች እንደሚሆኑ ይገለጣሉ። ክፉ አካሄዳቸውን እርሱ ከእንግዲህ ወዲህ አይታገሠውም፤ በቁጣውም ያለ ምሕረት ይፈርድባቸዋል።”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
በሌሎችን በማገልገል የቃሉን ኃይል ያስተዋሉና ታላቅ ብርሃን የተቀበሉ ሰዎች ላይ ጌታ መገኘቱን የሚያነሣው በእጅጉ በመጥላት ነው። እነርሱ አንድ ጊዜ በመገኘቱና በመሪነቱ የተሞገሱ ታማኝ አገልጋዮቹ ነበሩ፤ ነገር ግን ከእርሱ ራቁ እና ሌሎችንም ወደ ስህተት መሩ፤ ስለዚህም ከመለኮታዊ ውዴታ በታች ይወድቃሉ።” Testimonies, volume 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
መላው የሕዝቅኤል መጽሐፍ በኢየሩሳሌም ጥፋት አውድ ውስጥ ተቀምጧል። በሕዝቅኤል ምስክርነት ውስጥ ለአንድ ዓመት ተኩል የቆየው የናቡከደነፆር ከበባ በተለይ ተለይቶ ተመልክቷል፤ ነገር ግን በማቴዎስ ሃያ አራት ያለው የኢየሱስ ማስጠንቀቂያ “የበለጠ ቀጥተኛ ተፈጻሚነት” በኋለኞቹ ዘመናት ነው። በሕዝቅኤል ውስጥ ያ የእውነት መስመር በምዕራፍ ሃያ አራት ውስጥ ይገኛል።
January 15, 588 BC
588 ዓ.ዓ. ጥር 15
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
በዘጠነኛውም ዓመት፥ በአሥረኛው ወር፥ በወሩም በአሥረኛው ቀን፥ የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም ሲል፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ የዚህን ቀን ስም፥ የዚሁን ቀን ጻፍልህ፤ የባቢሎን ንጉሥ በዚሁ ቀን በኢየሩሳሌም ላይ ተሰልፎአልና። ሕዝቅኤል 24፥1-2።
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
በዚህ ቀን፣ በሌሎች መጽሐፍ ቅዱሳዊ ምስክሮችም የተመሠረተው እንደሆነ፣ የአሥራ ስምንት ወር ከበባ ተጀመረ። በዚያ ቀን ወደ ሕዝቅኤል የመጣው የእግዚአብሔር ቃል፣ በሚፈላ ድስት ከዚያም በታላቅ እሳት የተገለጸውን የደም ከተማ ምሳሌ ይዟል። ይህ ምሳሌ በግልጽ ሁኔታ በኢየሩሳሌም ላይ የሚመጣውን ፍርድ ይወክላል፤ በዚያውም ምዕራፍ ውስጥ፣ በመጨረሻ ቅድስተ ቦታውን የሚያጠፋው ከበባ መጀመሩን እንደ ምልክት ሆኖ፣ የሕዝቅኤል ሚስት በድንገተኛ መቅሰፍት ዐረፈች።
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
ደግሞም የእግዚአብሔር ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህም አለኝ፤ የሰው ልጅ ሆይ፥ እነሆ፥ የዓይኖችህን ምኞት በድንገተኛ መቅሠፍት ከአንተ እወስዳለሁ፤ ነገር ግን አታልቅስ ወይም አትኑር በሐዘን፥ እንባህም አይፍሰስ። ከመጮኽ ተቆጠብ፥ ስለ ሙታንም ሐዘን አታድርግ፤ የራስህን ጥምጣም እሰር፥ ጫማህንም በእግርህ ላይ አድርግ፥ ከንፈሮችህንም አትሸፍን፥ የሰዎችንም እንጀራ አትብላ። ስለዚህ በጠዋት ሕዝቡን ተናገርሁ፤ በማታም ሚስቴ ሞተች፤ በማግስቱም እንደ ታዘዝሁት አደረግሁ። ሕዝቅኤል 24፥15–18።
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
ከዚያም በዙሪያው ያሉት ሕዝብ የምሳሌውን እና የሚስቱን ሞት ትርጉም ከሕዝቅኤል ጠየቁ።
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
ሕዝቡም እንዲህ አሉኝ፤ “አንተ ይህን ስታደርግ እነዚህ ነገሮች ለእኛ ምን እንደሆኑ አትነግረንምን?” እኔም መልሼ አልኋቸው፤ “የጌታ ቃል ወደ እኔ መጣ እንዲህ ሲል፤ ለእስራኤል ቤት ተናገር፤ ጌታ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ እነሆ፥ መቅደሴን፥ የኃይላችሁን ክብር፥ የዓይኖቻችሁን ምኞት፥ ነፍሳችሁም የምታራራለትን አረክሳለሁ፤ እናንተም የተዋችኋቸው ወንዶች ልጆቻችሁና ሴቶች ልጆቻችሁ በሰይፍ ይወድቃሉ።” ሕዝቅኤል 24፥19–21።
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
በዚህ ክፍል ሕዝቅኤል ሚስትና መቅደሱ ሁለቱም “የዓይኖችህ ምኞት” ተብለው ተለይተዋል። መጽሐፍ ቅዱሳዊ ታሪክ ጸሐፊዎች ከበባው አሥራ ስምንት ወራት እንደ ቆየ ይለያያሉ፤ ሲሆን የሴስጥዮስና የቲቶ ከበባዎች ግን ከ66 ዓ.ም. እስከ 70 ዓ.ም. ድረስ አራት ዓመታት ቆዩ። ከሴስጥዮስ የመጀመሪያው ከበባ ጀምሮ እስከ ጥፋቱ ድረስ ያለው የጊዜ ቆጠራ በቅርብ ሲቆጠር ሦስት ዓመት ተኩል ነው፤ ነገር ግን በመጽሐፍ ቅዱስ እጅግ ብዙ ጊዜ የሚጠቀምበትን “አካታች ቆጠራ” ሲተገበር አራት ዓመታት ይሆናል። ሁለቱም ቆጠራዎች ትክክል መሆናቸውን መረዳታችን ከሴስጥዮስ እስከ ቲቶ ሦስት ዓመት ተኩል እንዳለ እንዲሁም አራት ዓመታት እንዳሉ ለማየት ያስችለናል።
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
በኢየሩሳሌም ሁለቱ ጥፋቶች ውስጥ ስለ እሑድ ሕግ ሁለት ምስክሮች አሉን፤ የሁለቱም ታሪኮች ዝርዝሮችም ጌታ ሎዶቅያን ከአፉ የሚተፋባት በቅርቡ ለሚመጣው የእሑድ ሕግ ላይ ሊተገበሩ ይገባል። የናቡከደነፆር ከበባ መጀመሪያ በሕዝቅኤል ሚስት ሞት ይለያል። እርሷ በሞተች ጊዜ፣ ሕዝቅኤል በግልጽ ሁኔታ እንዳያለቅስ ታዘዘ፤ ምክንያቱም ወደ ምርኮ የሚወሰዱት አይሁድ ምልክት እርሱ ነበር።
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
መካከለኛው ከ66 እስከ 70 ዓ.ም. የሚሆነው አራት ዓመት ዘመን መጀመሪያ በ«የጥፋት ርኵሰት» ምልክት ይለየዋል፤ ይህም በኢየሩሳሌም የነበሩት ክርስቲያኖች እንዲሸሹ የተሰጣቸው ምልክት ነበር።
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
ስለዚህ በነቢዩ ዳንኤል የተነገረውን የጥፋት ርኵሰት በቅዱስ ስፍራ ቆሞ ባያችሁ ጊዜ፥ (የሚያነብ ያስተውል፤) ያን ጊዜ በይሁዳ ያሉ ወደ ተራሮች ይሽሹ። ማቴዎስ 24፥15,16።
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
በግልጽ ሁኔታ እርስ በርሳቸው የሚጣጣሙ ሁለት ከበባዎች አሉ፤ እና ሁለቱም ከበባዎች በከበባው መጀመሪያ ላይ “ምልክት” ይይዛሉ። ሕዝቅኤልም የሚስቱ ሞትና በእርሱ በኩል ልቅሶ እንዳልነበረ ምን ማለት እንደሆነ ሲያብራራ፣ ገለጸ ከዚያም እንዲህ ብሎ መዘገበ፦
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
ስለዚህ ሕዝቅኤል ምልክት ይሆንላችኋል፤ እርሱ ያደረገውን ሁሉ እንዲሁ እናንተ ደግሞ ታደርጋላችሁ፤ ይህም በመጣ ጊዜ እኔ ጌታ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ። ሕዝቅኤል 24፡24።
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
የሕዝቅኤል ሚስት ሞት ምልክት በቅርቡ ሊመጣ ያለውን የኢየሩሳሌምና የመቅደሱ ጥፋት እንዲሁም ከዚያ በኋላ ወደ ባቢሎን የሚከተለውን ምርኮ መለያ ነበረ። በዳንኤል የተነገረው የጥፋት ርኵሰት ምልክት ከጥፋቱ ለማምለጥ የተሰጠ ማስጠንቀቂያ ነበረ፤ ነገር ግን ሁለቱም ከበባዎች በመጀመሪያቸው ምልክት አላቸው።
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
በቅርቡ ከሚመጣው የእሑድ ሕግ በፊት አንድ ትንቢታዊ ከበባ ይኖራል፤ የሕዝቅኤልም ሚስት ሞት የሎዶቅያ ሰባተኛ ቀን አድቬንቲስት ቤተ ክርስቲያን ሙሉ በሙሉ እንደተተወች ምልክት ነው፤ ሕዝቅኤል ግን የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ምልክት ሲሆን፥ በከበባው መጀመሪያ የሚሰቀል ዓላማ ምልክትም ነው። ሕዝቅኤል በባቢሎን ከበባ መጀመሪያ የአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ዓላማ ሲሆን፥ በመጀመሪያው ያለው የጥፋት እርኩሰት ምልክት የሮም “ምልክት” ነው። አንዱ ምልክት ውስጣዊ ማስጠንቀቂያን ይናገራል፤ ሌላውም ውጫዊ ማስጠንቀቂያን ይናገራል። በእርግጥ በ66 ዓ.ም. ለክርስቲያኖች ማስጠንቀቂያ ነበር፤ ነገር ግን የማስጠንቀቂያው ምልክት ሮም ነበረች። በባቢሎን ጥፋት ውስጥ ያለው ምልክት የሕዝቅኤል ሚስት ነበረች። ሮም የአውሬውን ምልክት የሚቀበሉት ወገን ናት፤ ሕዝቅኤልም የእግዚአብሔርን ማኅተም የሚቀበሉት ሰዎች ምልክት ነው።
Two Ending Periods
ሁለት የመጨረሻ ዘመኖች
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
የመጀመሪያው ከበባ አሥራ ስምንት ወራት ቆየ፣ ሁለተኛውም ከበባ አራት ዓመታት ቆየ። ሁለቱም ከበባዎች በዘመኑ ፍጻሜ ውስጥ የሚገኘውን “የበለጠ ቀጥተኛ” ፍጻሜያቸውን ያገኛሉ፣ ሁለቱም ከበባዎችም በራእይ 9፥15 ከሚገኘው የሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመትና አሥራ አምስት ቀናት ትንቢት ጋር በቀጥታ የተያያዙ ናቸው።
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
የራእይ ዘጠኝ ቁጥር አሥር ውስጥ ያሉት አምስቱ ወራት መጀመሪያ በሠላሳ ስምንት ዓመታት ዘመን የሚለይ ታሪክን አካትቶ ነበር፤ ይህም ዘመን ከቁጥር ሠላሳ ስምንት ጋር በተያያዘ አራት ዓመት ከበባ ውስጥ ፍጻሜውን ያገኘ ሲሆን፣ የእስልምናን መነሣት ደግሞ ለይቶ አመለከተ። ያ የአራት ዓመት ከበባ አቻውን የሚያገኘው በ(አምስቱ ወራት) መቶ ሃምሳ ዓመታት በተፈጸሙበትና ሦስት መቶ ዘጠና አንድ ዓመታትና አሥራ አምስት ቀናት በተጀመሩበት ጊዜ የጀመረው ታሪክ ውስጥ ነው። ይህም በሐምሌ 27 ቀን 1449 ተጀመረ፤ ከዚያም አራት ዓመታት በኋላ እስልምና በቆስጠንጢኖስ ላይ ሃምሳ አምስት ቀናት የቆየ ከበባ አመጣ፣ ይህም በ1453 ዓ.ም. ግንቦት 29 ቀን ተፈጸመ።
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
እ.ኤ.አ. በ1449 ጁላይ 27 የጀመረው የጊዜ ትንቢት በ1844 ኦገስት 11 በተፈጸመ ጊዜ፣ ከ1840 እስከ 1844 ድረስ ያለው የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ እንቅስቃሴ አራት ዓመታት፣ ከ1333 እስከ 1337 ድረስ ካለው የከበባው አራት ዓመታት እንዲሁም ከ1449 እስከ 1453 ድረስ ካለው አራት ዓመት ዘመን ጋር ተመጣጠነ። እነዚህ ሦስቱ ምስክሮች፣ ሁሉም በቀጥታ የአንድ እና የዚያው ትንቢታዊ መስመር ክፍል ሲሆኑ፣ ከ1840 እስከ 1844 ድረስ ያለው የመጀመሪያውና የሁለተኛው መልአክ እንቅስቃሴ በሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ ታሪክ ውስጥ የሚደገምበትን ምሳሌያዊ አራት ዓመት ዘመን ይወክላሉ። እነዚህ ሦስቱ ምስክሮች በአንድ መቶ አርባ አራት ሺህ ታሪክ ውስጥ ያለውን የአራት ዓመት ከበባ ያመለክታሉ። ያ የአራት ዓመት ዘመን በ66 እና በ70 የኢየሩሳሌም ከበባዎችም ይታያል።
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
በ66 ዓ.ም. በከስጥዮስ የተጀመረው የአራት ዓመት ከበባ፣ ከዚያም በ70 ዓ.ም. በቲቶስ የተፈጸመው ፍጻሜ፣ ለአራት ዓመታት ዘመን የአልፋ ምልክትና የኦሜጋ ምልክት ያመነጫል። ይህ ያው ዘመን ደግሞ እንደ ሦስት ዓመት ተኩል ተወክሎ ይቀርባል፤ ይህም በተራው ጳጳሳዊት ሮም መቅደሱን የረገጠችባቸው ሦስት ዓመት ተኩል ትንቢታዊ ዓመታት ጋር ይጣጣማል።
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
ነገር ግን በመቅደሱ ውጭ ያለውን አደባባይ ተወው፤ አትለካውም፤ ለአሕዛብ ተሰጥቶአልና፤ እነርሱም ቅድስቲቱን ከተማ አርባ ሁለት ወር ይረግጧታል። ለሁለቱም ምስክሮቼ ሥልጣን እሰጣለሁ፤ ማቅ ለብሰውም አንድ ሺህ ሁለት መቶ ስድሳ ቀን ትንቢት ይናገራሉ። ራእይ 11፥ 2, 3።
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
እነርሱም በሰይፍ አፍ ይወድቃሉ፥ ወደ ሁሉም አሕዛብም በምርኮ ይወሰዳሉ፤ የአሕዛብም ዘመን እስኪፈጸም ድረስ ኢየሩሳሌም በአሕዛብ ትረገጣለች። ሉቃስ 21፥24።
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
ከሴስቲየስን የሚወክለው የአልፋ ምልክት እስከ ቲቶስን የሚወክለው የኦሜጋ ምልክት ድረስ ባለው ዘመን ላይ ሁለቱንም “ጠቅላላ” እና “የተለየ” ቆጠራ እየተጠቀምሁ መሆኑን ማስተዋል አስፈላጊ ነው። ይህም አንድ ታሪክ ውስጥ ሁለት የዘመን አተገባበሮች መወከላቸውን ያመለክታል። እኛ ይህን መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርህ ቀደም ሲል (ከብዙ ጽሑፎች በፊት) የተመለከትነው፣ ኢየሱስ ወደ ቄሣርያ ፊልጶስ (ፓኒዩም) በሄደበት ጊዜ እና ወደ ለውጠ መልክ ተራራ በሄደበት ጉዞ መካከል ያለውን ጊዜ ስንመለከት ነበር። ሁለት መጽሐፍ ቅዱሳዊ ጸሐፊዎች ስድስት ቀናትን ይመዝግባሉ፤ አንዱ ደግሞ ስምንት ቀናትን ይመዝግባል።
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
ከስድስት ቀንም በኋላ ኢየሱስ ጴጥሮስን፣ ያዕቆብን፣ ወንድሙንም ዮሐንስን ይዞ ብቻቸውን ወደ ከፍ ያለ ተራራ አወጣቸው። ማቴዎስ 17፥1።
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
ከስድስት ቀን በኋላ ኢየሱስ ጴጥሮስን፣ ያዕቆብንና ዮሐንስን ከእርሱ ጋር ወስዶ፣ ለብቻቸው ወደ ከፍ ያለ ተራራ አወጣቸው፤ በፊታቸውም ተለወጠ። ማርቆስ 9፥2።
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
ከዚህ ቃል በኋላ ወደ ስምንት ቀን ገደማ ሲሆን፥ ጴጥሮስንና ዮሐንስን እንዲሁም ያዕቆብን ወስዶ ለመጸለይ ወደ ተራራ ወጣ። ሉቃስ 9፥28።
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
የኢየሩሳሌም ጥፋት ለዘመኑ መጨረሻ ይበልጥ “ቀጥተኛ” ተፈጻሚነት አለው፤ ይህም ጥፋት በባቢሎንና በሮም የተወከሉ ሁለት ምስክሮች ናቸው። እነዚህ ሁለቱ ምስክሮች እርስ በርሳቸው ይስማማሉ፤ ነገር ግን እውነቱን ለማጠናከር የተለያዩና አስፈላጊ የትንቢታዊ ባህርያትን ያቀርባሉ። በሮም የተደረገው ከበባ (66 እስከ 70) አራት ዓመታት ነበር፤ እነዚህም ደግሞ ሦስት ዓመት ተኩልን ይወክላሉ። እነዚህ ሦስት ዓመት ተኩል በአረማዊነትና በጳጳሳዊነት የተፈጸመውን የመቅደሱንና የሠራዊቱን መረገጥ ይያያዛሉ። በጳጳሳዊነት የተደረገው መረገጥ ሦስት ዓመት ተኩል ምሳሌያዊ ዓመታት ነበሩ፤ ይህም በሮም ከበባ ውስጥ ባሉት ቀጥተኛ ሦስት ዓመት ተኩል እንደ ምሳሌ ቀድሞ ተገልጦ ነበር።
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
ያ የአራት ዓመት ከበባ እስልምና መነሣቱን፣ ከዚያም የመጀመሪያውና የሁለተኛው መላእክት እንዲሁም ከዚያ በኋላ የሦስተኛው መልአክ እንቅስቃሴ መነሣትን ከሚለይ ትንቢታዊ መስመር ጋር ደግሞ ይገናኛል። ከሴስቲየስ እስከ ቲቶስ ያለው ታሪክ ከጳጳሳዊት ሮም መንኰራኵር ጋር ይገናኛል፣ እንዲሁም ከእስልምና መንኰራኵር ጋር። የሮም መንኰራኵር እና የሴስቲየስና የቲቶስ ሦስት ዓመት ተኩል ከጳጳሳዊት ሮም ምሳሌያዊ ሦስት ዓመት ተኩል ጋር ይገናኛሉ፤ በዚህም የአረማዊት ሮምና የጳጳሳዊት ሮም ሁለቱ አካላት ይለያሉ። የእስልምና መንኰራኵር በተመሳሳይ ታሪክ እንደ አራት ዓመት ተረድቶ የተያያዘ ነው፤ ነገር ግን በዚያ ታሪክ ከሮም መንኰራኵር ጋር እንደሆነው ሁሉ፣ እስልምናም ለእስልምና መንኰራኵር ተገዢ ከሆነ ሁለተኛ ኀይል ጋር የተያያዘ ነው፤ ይህም አድቬንቲዝም ነው። የሦስት ዓመት ተኩል ዘመን ሮምን በሁለቱም ደረጃዎቿ ይወክላል፣ የአራት ዓመት ዘመን ግን እስልምናንና አድቬንቲዝምን ይወክላል። አረማዊት ሮምና ጳጳሳዊት ሮም በትንቢት ሊለዩ አይችሉም፤ እንዲሁም እስልምናና አድቬንቲዝም ደግሞ ሊለዩ አይችሉም።
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
ይህ በትንቢታዊ መልኩ የሚጠይቀው፣ የባቢሎንን ከበባ በምንመለከትበት ጊዜ፣ በአሥራ ስምንት ወራት ከበባ ምሳሌ ውስጥ ሁለት የጊዜ ግንዛቤዎች እንዲታዩ ነው። በሮም የመጣው ከበባ ውስጥ ያሉ ሁለት የጊዜ ውክልናዎች፣ በትንቢታዊ መልኩ በናቡከደነፆር የመጣው ከበባ ውስጥም ሁለት የጊዜ ውክልናዎችን ይጠይቃሉ። የናቡከደነፆር የአሥራ ስምንት ወራት ከበባ ደግሞ የአንድ ዓመት ተኩል ምልክት መሆኑ ሊገነዘብ ይችላል። አሥራ ስምንት ወራት አንድ ዓመት ተኩል ነው፣ እና አንድ ተኩል እንደ 1.5 ዓመት ሊገለጽ ይችላል። የናቡከደነፆር ከበባ በአንድ ጊዜ አሥራ ስምንት ወራትም ነበር፣ አንድ ነጥብ አምስት (1.5) ዓመትም ነበር።
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
አሥራ ስምንቱ ወራት ኢየሩሳሌምን ይረግጥ ዘንድ የነበረውን ኃይል ይመለከታሉ፣ እና አንድ ተኩል ዓመት እስልምናን ይመለከታል። አሥራ ስምንት ወራትን የሚለይ የትንቢታዊ ቆጠራ መንኮራኩር ባቢሎንን ይለያል፣ ሌላውም የትንቢታዊ ቆጠራ መንኮራኩር እስልምናን ይለያል። አንድ ተኩል ዓመትን ከእስልምና ጋር በሚያያዝ መልኩ የምንተግብረው እንዴት እንደሆነ ገና ማብራሪያ አላቀረብንም፤ ነገር ግን፣ በሮም ያመጣው ጥፋት ውስጥ ያሉት ሁለቱ የጊዜ ቆጠራዎች ከሮም የትንቢታዊ መንኮራኩር ጋር (ፈረአዊም ሆነ ጳጳሳዊ) እንደተያያዙ፣ ሌላው ቆጠራም ከእስልምና የትንቢታዊ መንኮራኩር ጋር እንደተያያዘ ልብ ሊባል ይገባል። እነዚህ ባሕርያት በሁለቱም በአልፋና በኦሜጋ የኢየሩሳሌም ጥፋቶች ውስጥ ይገኛሉ።
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
በኬስቲየስና ቲቶስ ዘመን የነበረው የኢየሩሳሌም አራት ዓመት ከበባ፣ በሠላሳ ስምንት ዓመት ዘመን የጀመረውን እና በእስልምና መክበርን የሚወክል በአራት ዓመት ከበባ የተጠናቀቀውን የትንቢታዊ መስመር መጨረሻ ይወክላል፤ እናም በዚያው በትክክል በዚያ መስመር ውስጥ ያለው የመጨረሻው አራት ዓመት ዘመን የመቶ አርባ አራት ሺህ ሰንደቅ መክበርን ይወክላል።
We will continue these things in the next article.
በሚቀጥለው ጽሑፍ እነዚህን ነገሮች እንቀጥላለን።