In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.
Son məqalədə qeyd etdik ki, ilham yəhudilərin çarmıxda Müjdəni “rədd etdiklərini möhürlədiyini”, sonra isə Stefanın daşqalaq edilməsində öz rəddlərini yenidən təsdiq etdiklərini müəyyən edir. Bu necə ola bilər? Əlbəttə, həmin tarixin mübahisəçi yəhudiləri tərəfindən Müjdənin rədd edilməsi mərhələli şəkildə baş vermişdi. Onlar Onun doğumu zamanı artıq kənara qoyulmuşdular. Məsihin doğumundan Stefanın daşqalaq edilməsinə qədər olan dövr Müjdənin mərhələli şəkildə rədd edilməsini göstərir.
“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.
“İnsanlar bunu bilmirlər, lakin bu müjdə göyləri sevinclə doldurur. Nur aləmindən olan müqəddəs varlıqlar daha dərin və daha zərif bir maraqla yer üzünə cəlb olunurlar. Onun hüzuru bütün dünyanı daha parlaq edir. Bethlehemin təpələri üzərində saysız-hesabsız bir mələk ordusu toplaşmışdır. Onlar sevindirici xəbəri dünyaya bəyan etmək üçün işarəni gözləyirlər. Əgər İsraildəki rəhbərlər onlara etibar edilmiş əmanətə sadiq qalsaydılar, İsanın doğuluşunu müjdələmək sevincini onlar da paylaşa bilərdilər. Lakin indi onlardan yan keçilmişdir.” The Desire of Ages, 47.
From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.
İsanın doğumundan Stefanın ölümünədək qədim İsrailin Müjdəni getdikcə artan şəkildə rədd etməsi təsvir olunur. Yəhudilərin Məsihi rədd etməsini mütərəqqi bir proses kimi qəbul etmək, onların “rəddlərini möhürləmək” anlayışını həm məbəddəki pərdənin yırtıldığı çarmıxda, həm də Stefanın ölümündə müəyyənləşdirməyə imkan verir. Pərdənin yırtılması onların artıq Allahın əhd xalqı olmadıqlarının bir rəmzi idi, və Stefan daşqalaq ediləndə, Stefan İsanı Allahın sağında dayanmış gördü ki, bu da Daniel kitabının on ikinci fəslinin birinci ayəsində möhlət zamanının bağlanmasının rəmzidir. Yerusəlimin məhv edilməsi də möhlət zamanının bağlanmasının bir rəmzidir.
“The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.
“Yerusəlimin üzərinə gələcək cəza yalnız qısa bir müddətə gecikdirilə bilərdi; və Məsihin gözü məhkum olunmuş şəhərin üzərində dayanarkən, O, təkcə onun məhvini deyil, həm də bir dünyanın məhvini gördü. O gördü ki, necə Yerusəlim məhvə təslim edildisə, eləcə də dünya öz aqibətinə təslim ediləcək. O, Allahın düşmənlərinin üzərinə gələcək cəzanı gördü. Yerusəlimin məhvi zamanı baş vermiş səhnələr Rəbbin böyük və dəhşətli günündə yenidən təkrarlanacaq, lakin daha qorxunc bir şəkildə.” Review and Herald, 7 dekabr 1897.
It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.
Yerusəlimin çarmıxda məhv edilməsinin qarşısını alan yalnız Allahın mərhəməti idi.
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.
Məsihin yəhudilər tərəfindən çarmıxa çəkilməsinin içində Yerusəlimin məhvi də var idi. Qolqotada tökülən qan onları bu dünya və gələcək dünya üçün həlaka qərq edən ağırlıq oldu. Beləcə, Allahın lütfünü rədd edənlərin üzərinə hökmün enəcəyi böyük son gündə də belə olacaqdır. Onların büdrəmə qayası olan Məsih o zaman onlara intiqam alan bir dağ kimi görünəcəkdir. Onun camalının izzəti, salehlər üçün həyat olduğu halda, pislər üçün yandırıb-yaxan bir od olacaqdır. Rədd edilmiş məhəbbətə, sayılmayan lütfə görə günahkar məhv ediləcəkdir.” The Desire of Ages, 600.
It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.
Çarmıx zamanı Yerusəlimin məhvinin gətirilməməsində yalnız Allahın lütfü ləngimişdi.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.
“Yeruşalimin məhkumluğu bilavasitə Məsihin Özü tərəfindən elan edildikdən sonra təxminən qırx il ərzində Rəbb şəhər və millət üzərində Öz hökmlərini gecikdirdi. Allahın Öz müjdəsini rədd edənlərə və Öz Oğlunun qatillərinə qarşı uzunmüddətli səbrinin nə qədər heyrətamiz olduğu görünürdü.” The Great Controversy, 27.
At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.
Məbədin sonuncu dəfə təmizlənməsi zamanı İsa, peyğəmbər Danielin danışdığı viranəlik iyrəncliyi Onun davamçıları tərəfindən görüldükdə Yerusəlimdən qaçmaq barədə xəbərdarlığı bəyan etmişdi. Məbədi ilk dəfə təmizlədikdə O demişdi ki, yəhudilər Onun Atasının evini quldurlar yuvasına çevirmişlər, lakin sonuncu dəfə O dedi: “eviniz” sizə viran qoyulur. Hələ baş vermək üzrə olan çarmıxdan da əvvəl, çarmıxa çəkilmə zamanı pərdənin cırılacağı məbəd artıq Allahın evi deyil, yəhudilərin evi kimi tanıdılmışdı. Bacı Vayt Məsihin bu bəyanatı nə vaxt verdiyini izah edir və onun şahidliyi davam etdikcə, o, həmçinin uzadılmış qırx illik mərhəmət dövrünə də toxunur.
“Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .
Məsihin kahinlərə və başçılara dediyi “Budur, eviniz sizə viran qoyulur” (Matta 23:38) sözləri onların ürəyinə dəhşət salmışdı. Onlar laqeydlik göstərirdilər, lakin bu sözlərin mənası barədə sual onların düşüncəsində durmadan yenidən qalxırdı. Sanki görünməz bir təhlükə onları hədələyirdi. Məgər xalqın iftixarı olan o möhtəşəm məbəd tezliklə bir xarabalıq yığınına çevriləcəkdimi?...
“Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.
“Məsih Öz şagirdlərinə Yerusəlimin üzərinə gələcək viranəlik barədə bir əlamət verdi və onlara necə xilas olacaqlarını bildirdi: ‘Yerusəlimin qoşunlar tərəfindən mühasirəyə alındığını gördüyünüz zaman bilin ki, onun viran qalması yaxındır. O zaman Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar; onun içində olanlar oradan çıxsınlar; kəndlərdə olanlar isə onun içinə girməsinlər. Çünki bunlar qisas günləridir ki, yazılmış olanların hamısı yerinə yetsin.’ Bu xəbərdarlıq qırx il sonra, Yerusəlimin dağıdılması zamanı nəzərə alınmaq üçün verilmişdi. Məsihçilər bu xəbərdarlığa itaət etdilər və şəhərin süqutu zamanı bir nəfər də olsun məsihçi həlak olmadı.” The Desire of Ages, 628, 630.
Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.
Məsih 31-ci ildə çarmıxa çəkildi və təxminən qırx il sonra, 70-ci ildə, Yerusəlim üç il yarımlıq mühasirədən sonra məhv edildi. Əgər Daniel kitabının doqquzuncu fəslinin iyirmi dördüncü ayəsində yetmiş həftə kimi göstərilən daha üç il yarımlıq möhlət vaxtı hələ qalırdısa, Yerusəlim xaçda, 31-ci ildə, necə məhv edilmiş ola bilərdi? Bu zahiri uyğunsuzluqlar necə aradan qaldırıla bilər? Ən asan həll yolu sadəcə bu həqiqəti müəyyən etməkdir ki, yetmiş həftə ilə təmsil olunan möhlət vaxtının başa çatmasına gəlincə, bu, möhlətin tədrici şəkildə bağlanması kimi başa düşülməlidir. Bu doğrudur, lakin həmin tarixin nişan nöqtələrini tətbiq edərkən hər hansı peyğəmbərlik dəqiqliyini aradan qaldırır. İzah etməyə çalışacağam.
If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.
Əgər Pentikost Babil içindəki o biri sürünün çağırılıb çıxarıldığı tezliklə gələcək bazar qanununu təmsil edirsə, onda nə üçün Müjdə Pentikostdan üç il yarım sonra bütpərəstlərə çatdı? Məsihin ölümü, yoxsa Stefanın ölümü qədim İsrail üçün möhlətin bağlanmasının əlamətidirmi? Əgər Laodikeyalı Adventizm tezliklə gələcək bazar qanununda kilsə olmaqdan çıxırsa, bəs 70-ci ildə məbədin dağıdılması bazar qanununda Laodikeyalı Adventizmin məbədinin sonunu təmsil edirdimi? Zahiri uyğunsuzluqlar kimi görünə bilən bu məsələlər “sətir üstünə sətir” prinsipinin tətbiqi ilə həll olunur və bu tətbiq işlədildikdə, müəyyən etdiyimiz yol nişanlarının şahidliyi çox aydın və yığcam olur.
The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.
Məsihin əhdi təsdiqlədiyi həftə üç il yarımlıq iki bərabər dövrə bölünür. Birinci üç il yarımlıq dövr Məsihin vəftizi ilə başlayır və Onun ölümü ilə başa çatır. Vəftiz Onun ölümünün və dirilməsinin rəmzidir; buna görə də həmin üç il yarımlıq dövrün başlanğıcı sonu ilə eynidir. Həmin dövrdə Məsih Müjdəni yalnız yəhudilərə təqdim etdi. O üç il yarımlıq dövrün sonu ondan sonrakı üç il yarımlıq dövrün başlanğıcını göstərir. İkinci üç il yarımlıq dövrün başlanğıcı Məsihin ölümü ilə başlayır və Stefanın ölümü ilə başa çatır. Həmin dövrdə şagirdlər Müjdəni yalnız yəhudilərə təqdim etdilər.
Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”
Ayrı-ayrı peyğəmbərlik xətləri olan həmin iki dövr “sətir üstünə sətir” bir araya gətirilməlidir. Həm başlanğıclar, həm də sonluqlar Alfa və Omeqanın möhürünü daşıyır, çünki başlanğıc və son tarixçələri eynidir. Hər iki davametmə müddəti eynidir və hər bir müddət ərzində icra olunan iş də eynidir. İlk və Son Olan Məsih, həm də hər şeyin Yaradanıdır və bu mənada O, Həqiqətin Yaradanıdır. İvrit dilindəki “həqiqət” sözü üç ivrit hərfi ilə yaradılmışdır. İvrit əlifbasının ilk hərfi, ardınca on üçüncü hərfi, ardınca isə son hərfi birləşərək ivrit dilində “həqiqət” sözünü əmələ gətirir.
Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.
Hər iki üç il yarımlıq dövrün əvvəlində də, sonunda da Məsih dayanır; çünki birinci dövrün əvvəlində O, vəftizi ilə oradadır, necə ki, birinci dövrün sonunda da Öz ölümü ilə oradadır. Və ikinci dövrün əvvəlində Məsih Öz ölümü ilə oradadır, ikinci dövrün sonunda isə Allahın sağında dayanmaqdadır. On üç rəqəmi üsyanın rəmzidir və hər iki dövrdə də, istər Müjdə şəxsən Məsih tərəfindən təqdim edilmiş olsun, istərsə də ikinci dövrdə Onun şagirdləri tərəfindən, irad tutan yəhudilər Müjdənin xəbərinə qarşı üsyan etdilər.
Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Hər iki dövr eyni müddətə malikdir, Alfa və Omeqanın nişanəsini daşıyır və eyni Müjdə xəbərini müəyyən edir. Bu iki dövr “sətir üzərinə sətir” gətirilməlidir. “Sətir üzərinə sətir” metodologiyası son yağışın sınaq metodologiyasıdır. Bu, axır günlərin metodologiyasıdır və axır günlərdə həmin metodologiya vasitəsilə müəyyən edilən və təsbit olunan həqiqətlər yüz qırx dörd minin möhürlənməsi zamanı Levi oğullarını paklayan, yaxud təmizləyən şeydir.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
Biliyi kimə öyrədəcək? və təlimi kimə anlatdıracaq? Süddən kəsilmişlərə, döşdən ayrılmışlara. Çünki hökm hökm üstə, hökm hökm üstə; sətir sətir üstə, sətir sətir üstə; burada bir az, orada bir az olmalıdır. Çünki bu xalqa kəkələyən dodaqlarla və başqa bir dillə danışacaq. O kəslərə ki dedi: “Yorğunu rahatlandıracağınız istirahət budur”; və: “Təravət budur”; yenə də onlar qulaq asmaq istəmədilər. Lakin Rəbbin sözü onlar üçün hökm hökm üstə, hökm hökm üstə; sətir sətir üstə, sətir sətir üstə; burada bir az, orada bir az oldu ki, gedib arxası üstə yıxılsınlar, sındırılsınlar, tora düşsünlər və ələ keçsinlər. Yeşaya 28:9–13.
The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”
Yeşayadakı növbəti ayə Yerusəlim xalqına hökmranlıq edən istehzalı adamlara müraciət edir. O istehzalı adamlar üçün “rahatlıq və təravət” (“axırıncı yağış”) — onların “eşitməkdən” imtina etdikləri həmin şey — onların “gedib arxası üstə yıxılmasına, qırılmasına, tora düşməsinə və tutulmasına” səbəb olan şeydir. Bu sınaq onlara başqa bir dillə təqdim olundu, çünki İlyas, Vəftizçi Yəhya və William Miller öz tarixlərinin müvafiq ilahiyyat məktəblərində təlim almamışdılar. Laodikeyalı Adventizmi sınağa çəkən axırıncı yağış xəbəri, “sətir üstə sətir” prinsipinin tətbiqi ilə meydana gətirilən xəbərdir.
When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.
Məsihin əhdi təsdiq etdiyi həftənin ilk üç il yarımı sonrakı ikinci üç il yarımın üzərinə qoyulduqda, araşdırıcı bir zehində yarana biləcək hər cür zahiri uyğunsuzluğu aydınlaşdıran peyğəmbərlik nuru görürük. Həmin həftə, Əhdin Elçisinin əhdi təsdiq etməli olduğu vaxt idi və Müqəddəs Yazılara görə bir əhd qanla təsdiq olunmalıdır. Məsihin vəftizi və çarmıxa çəkilməsi, habelə Stefanın daşqalaq edilməsi, hamısı qanı göstərir. Hər iki xətt əhdin qanını təmsil edir və bu xətlər əhdi təsdiq etməkdədir.
When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.
“sətir üzərinə sətir” bir araya gətirildikdə, vəftiz və çarmıxa çəkilmə ilk nişangahdır, çarmıxa çəkilmə ilə Stefanın daşqalaq edilməsi isə son nişangahdır. Bir xətt içində bir araya gətirildikdə, biz çarmıxı və Stefanın ölümü zamanı Mikayılın ayağa qalxmasını, yəhudilərin Müjdəni rədd etmələrini möhürləyən iki şahid kimi görürük. Məsihin ölümü, həmçinin Onun şagirdi Stefanın da ölümüdür; iki xətt birləşdirildikdə bu, Pasxadır. Üç gün sonra Məsih İlk Məhsul təqdimi kimi dirilir.
But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.
Lakin indi Məsih ölülər arasından dirilmişdir və yuxuya getmiş olanların ilk məhsulu olmuşdur. 1 Korinflilərə 15:20.
In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.
Pasxa ilə üçüncü gündəki İlk Məhsullar bayramı arasında Mayasız Çörək bayramının başlanğıcı yerləşir. Mayasız çörək “qalxmır”, və Məsih də ikinci gündə qalxmadı; O, üçüncü gündə qalxdı. “Sətir üstə sətir” tətbiqində Məsih və Stefan birlikdə ölürlər, lakin ilk məhsul dirilməsində bir nizam olduğu üçün Stefan Məsihdən sonra dirildilir.
But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.
Lakin hər kəs öz növbəsi ilə: ilk bəhrə Məsih; sonra Onun gəlişində Məsihə məxsus olanlar. 1 Korinflilərə 15:22.
The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.
Yaz bayramlarını bir-birindən ayırmaq olmaz, çünki onlar birbaşa bir-biri ilə əlaqəlidir. Bu mənada Pentikost tezliklə gələcək bazar günü qanununu təmsil edir; o zaman Müqəddəs Ruhun tökülməsinin təkrarı baş verəcək və Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki ikinci səs həmin vaxt hazırda Müjdəni tanımayanları Babildən çıxmağa çağıracaq. “Babil” sözü “Babel” sözünə əsaslanır; bu isə qarışıqlıq deməkdir, çünki Babelin süqutu zamanı Allah dilləri qarışdırdı və Pentikostda Allah Müjdəni dünyaya çatdırmaq üçün dillərin qarışıqlığını geri çevirdi. Beləliklə, Pentikost ilə bazar günü qanunu üst-üstə düşür.
At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.
Əllinci Gün bayramında dillər ənamı şagirdlərə verildi, lakin o vaxt onların xəbəri hələ də yəhudilərlə məhdudlaşırdı. Hər iki xətt bir araya gətirildikdə, Əllinci Gün 34-cü ilə təsadüf edir; həmin vaxt Stefan daşqalaq edildi və Müjdə o zaman hal-hazırda Müjdəni tanımayanlara aparıldı.
Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.
İstefan “Onun gəlişində” dirilənləri təmsil edir, lakin onlar Onunla birlikdə ölmüşlər. İlk Məhsul təqdimatı Məsihin üçüncü gündə dirilməsini bildirir; həmçinin o, Həftələr Bayramının başlanğıcını da bildirir ki, bu da Pentikost bayramıdır və Sinayda On Əmrin verilməsini yad edir.
October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.
22 oktyabr 1844-cü il çarmıxla üst-üstə düşür, çünki digər dəlillərlə yanaşı, Bacı Uayt çarmıxdan sonra şagirdlərin məyusluğunu 22 oktyabr 1844-cü ildən sonra baş verən məyusluqla uyğunlaşdırır. Həm çarmıx, həm də 22 oktyabr 1844-cü il tezliklə gələcək bazar qanununu qabaqcadan göstərir. Pentikost da tezliklə gələcək bazar qanununu təmsil edir, lakin Pentikost çarmıxdan əlli iki gün sonra gəldi. Pasxa ilə təmsil olunan çarmıx, qədim İsrailin köhnə yollarını ölüm mələyinin Misirin üzərindən keçdiyi gecədən başlayaraq Qanunun verilməsinədək yad edən bayramlar silsiləsinə giriş edir. Bayramlar özünəməxsus fərqlərə malik olsalar da, onlar bir-birinə ayrılmaz surətdə bağlıdırlar. Buna görə də Pasxadan Pentikosta qədər olan tam əlli iki günü vahid bir nişanə kimi tətbiq etmək doğrudur.
For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”
Bu səbəbdən, çarmıx, Stefanın ölümü və Pentikostun hamısı tezliklə gələcək bazar qanununu əvvəlcədən göstərir; o zaman Müasir Babil üzərinə yönələn mərhələli icraedici mühakimə başlayır, Vəhy kitabının on səkkizinci fəslindəki ikinci səs Allahın başqa sürüsünü Babildən çıxmağa çağırmağa başladığı vaxt. Məhz həmin yol nişanında Yerusəlim üzərinə yönələn icraedici mühakimə yetişdi, baxmayaraq ki, Allah Öz mərhəmətində məbədin və şəhərin həqiqi məhvinı çarmıxdan sonra təxminən qırx il, miladi 70-ci ilədək təxirə saldı. Qədim Yerusəlimin məhvi, “milli dönüklüyün ardınca milli fəlakət gəldiyi” zaman Birləşmiş Ştatlarda başlayan mərhələli icraedici mühakimənin başlanğıcını təmsil edir.
Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.
Həqiqət iki nəfərin şahidliyi üzərində təsdiq olunur və Məsihin əhdi təsdiq etdiyi üç il yarımlıq iki xəttdə biz tezliklə gələcək Bazar qanununu müəyyən edən tarixlə əlaqəli olan bir ölüm və dirilmənin iki şahidini tapırıq. Vəhy kitabının on birinci fəslində həmin Bazar qanunu “böyük zəlzələnin saatı” kimi müəyyən edilir. Həmin “saat” birbaşa üç il yarım şahidlik etmiş iki şahidlə bağlıdır. Onların şahidliyi onların ölümü və dirilməsi ilə başa çatır.
Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.
Onların üç il yarımlıq şəhadəti, ardınca gələn ölümləri və dirilmələri həm İsanın, həm də Stefanın ölümü və dirilməsi ilə təmsil olunmuşdur; çünki “sətir üstə sətir” prinsipinə görə, Stefan Məsihlə birlikdə dirilmiş kimi təqdim edilir. İlk Məhsullar bayramında iki əsas təqdim təqdim olunurdu.
One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.
Biri qüsursuz bir quzu idi, digəri isə arpa təqdimatı idi. Arpa ondan sonra gələcək məhsulu təmsil edirdi, quzu isə Məsihi təmsil edirdi. Məsih üçüncü gün dirildi, Stefan isə onun ardınca gələnləri təmsil edirdi, arpa da ardınca gələcək məhsulu təmsil edirdi. Vəhy on birinci fəsildəki iki şahid üç il yarım şəhadət etdilər; bundan sonra öldürüldülər və sonra üç gün yarım keçdikdən sonra dirildildilər. O iki şahid İlk Məhsul olan Məsih vasitəsilə əvvəlcədən tipləşdirilmişdi, çünki onlar həmçinin ilk məhsullar olan yüz qırx dörd mini təmsil edirlər.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Və mən baxdım, və budur, Sion dağının üzərində bir Quzu durmuşdu və Onunla birlikdə yüz qırx dörd min nəfər var idi; onların alınlarında Onun Atasının adı yazılmışdı. Və mən göydən bir səs eşitdim; çoxlu suların səsi kimi və böyük göy gurultusunun səsi kimi idi; və mən çəng çalanların öz çəngləri ilə çaldıqları səsi eşitdim. Və onlar taxtın, dörd varlığın və ağsaqqalların önündə sanki yeni bir nəğmə oxuyurdular; və o nəğməni yerdən satın alınmış yüz qırx dörd mindən başqa heç kəs öyrənə bilməzdi. Qadınlarla murdarlanmamış olanlar bunlardır; çünki onlar bakirədirlər. Quzu hara gedirsə, Onun ardınca gedənlər bunlardır. Bunlar insanlar arasından satın alındılar ki, Allah və Quzu üçün ilk bəhrələr olsunlar. Və onların ağzında heç bir hiylə tapılmadı; çünki onlar Allahın taxtı önündə qüsursuzdurlar. Vəhy 14:1–5.
The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”
İlk Məhsullar bayramındakı arpa təqdimatı ondan sonra gələcək məhsulu təmsil edirdi və 34-cü ildə Stefan 31-ci ildə Məsihin ölümünün ardınca gəldi, hərçənd “sətir üstünə sətir” baxımından onlar eyni nişangahda öldülər. İlk məhsul təqdimatları ilə əlaqədar olaraq, Məsih kəsilmiş quzu idi, Stefan isə arpa idi. Pavelə görə, “Məsih yuxuya gedənlərin ilkin bəhrəsidir”, sonra isə “Onun gəlişində Məsihə məxsus olanlar.” Yüz qırx dörd min ilkin bəhrələrdir və onlar “Quzunun hara getsə, ardınca gedənlərdir.”
In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.
Vəhy kitabının on birinci fəslindəki “böyük zəlzələ”nin “saat”ında, üç il yarım peyğəmbərlik etmiş, sonra öldürülüb üç gün yarım küçələrdə qalmış olan iki şahid dirildilir. Onlar peyğəmbərcəsinə İsa ilə birlikdə, lakin həm də İsadan sonra dirildilmiş olan Stefanın təmsil etdikləridir. Buna görə də, dibsiz quyudan çıxan vəhşi heyvan tərəfindən öldürüldükdən “üç gün yarım” sonra dirildilirlər. Dirildildikləri həmin “saat”da bir bayraq kimi göyə yüksəlirlər. Onların dirilməsi və yüksəlməsi prosesi Allahın peyğəmbərlik Kəlamında diqqətlə təsvir edilmişdir və buna Stefanın həqiqi ölümü ilə öncədən işarə edildiyi də daxildir; beləliklə, bu, iki şahid üzərində icra olunan ruhani ölümü təmsil edir; onlar üçüncü mələyin Laodikeya hərəkatından üçüncü mələyin Filadelfiya hərəkatına çevrilərkən bu ölüm həyata keçirilir.
We will continue this study in the next article.
Bu araşdırmanı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
Bir şey qətidir: Şeytanın bayrağı altında mövqe tutan Yeddinci Gün Adventistləri ilk növbədə Allahın Ruhunun Şəhadətnamələrində olan xəbərdarlıqlara və məzəmmətlərə imanlarını tərk edəcəklər.
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
“Daha böyük təqdisə və daha müqəddəs xidmətə çağırış edilir və edilməkdə davam edəcəkdir. Hazırda Şeytanın təlqinlərini dilə gətirən bəziləri ağıllarını başlarına toplayacaqlar. Mühüm etibar vəzifələrində olub bu zaman üçün olan həqiqəti anlamayanlar vardır. Onlara xəbər verilməlidir. Əgər onu qəbul etsələr, Məsih onları qəbul edəcək və onları Özlə birlikdə çalışan işçilər edəcəkdir. Lakin xəbəri eşitməkdən imtina etsələr, Qaranlıq Hökmdarının qara bayrağı altında mövqe tutacaqlar.”
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
“Mənə tapşırılıb deməyə ki, bu zaman üçün qiymətli həqiqət insan zəkalarına getdikcə daha aydın şəkildə açılır. Xüsusi mənada kişilər və qadınlar Məsihin bədənindən yeməli və Onun qanından içməlidirlər. Dərkdə bir inkişaf olacaq, çünki həqiqət daimi genişlənməyə qadirdir. Həqiqətin ilahi Müəllifi Onu tanımaq üçün irəliləyənlərlə daha yaxın və getdikcə daha yaxın ünsiyyətə daxil olacaq. Allahın xalqı Onun sözünü göydən nazil olan çörək kimi qəbul etdikcə, Onun zühurunun səhər kimi hazırlandığını biləcəklər. Yemək yeyildiyi zaman bədənin cismani qüvvə aldığı kimi, onlar da ruhani qüvvə alacaqlar.
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
“Rəbbin İsrail övladlarını Misir əsarətindən çıxarıb çöldən keçirərək Kənana gətirməklə bağlı planını biz hətta yarımçıq da anlamırıq.
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
“Müjdədən saçan ilahi şüaları topladıqca, yəhudi nizamı barədə daha aydın bir anlayışa və onun mühüm həqiqətlərinə daha dərin bir qiymətverməyə malik olacağıq. Həqiqəti araşdırmağımız hələ natamamdır. Biz yalnız bir neçə işıq şüası toplamışıq. Kəlamın gündəlik tələbələri olmayanlar yəhudi nizamının problemlərini həll etməyəcəklər. Onlar məbəd xidmətinin öyrətdiyi həqiqətləri anlamayacaqlar. Allahın işi Onun böyük planına dair dünyəvi anlayış üzündən əngəllənir. Gələcək həyat Məsihin bulud sütununa bürünmüş halda Öz xalqına verdiyi qanunların mənasını açacaqdır.” Spalding and Magan, 305, 306.