As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?
Yeşaya altmış beş ilin təmsil etdiyi xəbəri (yeddinci fəsil, səkkizinci ayə) Yerusəlimin pis rəhbərinə təqdim edərkən, bunu e.ə. 742-ci ildə “parça yuyanın tarlası”nın yanında və “yuxarı hovuzun su kəmərinin sonu”nda edir. E.ə. 742-ci il 1863-cü ili təmsil edir, çünki İsa sonu həmişə başlanğıcla təsvir edir. Öz növbəsində 1863-cü ildəki üsyan Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar günü qanununu təmsil edir, çünki İsa bir şeyin sonunu həmişə həmin şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir. 1863-cü il hüquqi qaydada qeydiyyatdan keçmiş Laodikeyalı Adventist kilsəsinin başlanğıcı idi və həmin kilsə bazar günü qanununun “böyük zəlzələ”sində viran qoyulur. Dövlətdən hüquqi cəhətdən idarə olunan (Kilsənin Dövləti idarə etməsinin əksi olaraq deyil) bir korporasiya, elə həmin hökumətin yeddinci gündə ibadəti hüquqi qaydada qadağan etdiyi vaxtda, yeddinci gün Şənbəsini necə qoruyub saxlaya bilər?
At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.
Məsihin xidmətinin başlanğıcında və sonunda O, məbədi təmizlədi. Məbədin ilk təmizlənməsində Məsih rəhbərlərin “Atasının evini” quldur yuvasına çevirdiklərini bildirdi, lakin məbədin son təmizlənməsində O, “onların evinin” özlərinə viran qoyulduğunu bəyan etdi. Qədim İsrail müasir İsraili təmsil edir. O, Adventizmin başlanğıcında Millerçi məbədi qurdu və təmizlədi, lakin son təmizlənmədə, yüz qırx dörd minin təmizlənməsində, Laodikiyalı Adventizm Onun ağzından qusulub çıxarılır və bundan sonra “onların evi” viran qoyulur.
Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.
Yeşaya padşah Ahazla qarşılaşdıqda, o, parça yuyanların tarlası yanındadır. Parça yuyanların tarlası, Öz məbədinə qəfil gələn və Levi oğullarını “parça yuyan sabunu” ilə olduğu kimi təmizləyən Əhdin Elçisinin həyata keçirdiyi təmizlənməni təmsil edir. Bu təmizlənmə Adventizmin başlanğıcında həyata keçirilmişdir və axırda yenidən həyata keçirilir.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Budur, Mən Öz elçimi göndərirəm və o, Mənim önümdə yolu hazırlayacaq; sizin axtardığınız Rəbb, hətta zövq aldığınız əhdin Elçisi, qəflətən Öz məbədinə gələcək; budur, O gələcək, Ordular Rəbbi belə deyir. Lakin Onun gəlişi gününə kim tab gətirə bilər? və O zühur etdiyi zaman kim dura bilər? Çünki O, saflaşdırıcının odu kimi, və paltar yuyanların sabunu kimidir; O, gümüşü saflaşdıran və təmizləyən kimi oturacaq; və Levi oğullarını təmizləyəcək, onları qızıl və gümüş kimi paklayacaq ki, onlar Rəbbə salehliklə təqdim gətirsinlər. O zaman Yəhudanın və Yerusəlimin təqdiməti qədim günlərdə olduğu kimi, əvvəlki illərdə olduğu kimi, Rəbbə xoş olacaq. Malaki 3:1–4.
Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.
Yeşaya Ahazla, adının rəmzləşdirdiyi əlamət olan oğlu ilə birlikdə görüşür; bu ad son günlərdə “bir qalıq qayıdacaq” həqiqətini ifadə edir. Qalıq “qayıdanlar”dır. Yeşaya, 1844-cü ildə Miller hərəkatının tarixində başlanmış və 1863-cü ildə itaətsizlik üzündən sona çatdırılmış məbədin təmizlənməsi tarixi zamanı şər padşah Ahazla görüşür. Son günlərdə isə təmizlənmə yüz qırx dörd minin möhürlənməsi tarixidir. Əgər Millerçilər 1844-cü ildən sonra gələn Allahın açılan ilahi tədbirinə tabe olsaydılar, işi tamamlamış olardılar.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
“Əgər Adventistlər 1844-cü ildəki böyük məyusluqdan sonra imanlarından möhkəm yapışıb qalsaydılar və Allahın açılan inayətində birlik içində irəliləyərək üçüncü mələyin xəbərini qəbul edib onu Müqəddəs Ruhun qüdrəti ilə dünyaya bəyan etsəydilər, Allahın xilasını görərdilər; Rəbb onların səyləri ilə qüdrətlə fəaliyyət göstərərdi, iş tamamlanmış olardı və Məsih artıq çoxdan Öz xalqını mükafatına qovuşdurmaq üçün gəlmiş olardı. Lakin məyusluqdan sonra gələn şübhə və qeyri-müəyyənlik dövründə advent imanlılarının bir çoxu öz imanlarından döndü.... Beləcə iş əngəlləndi və dünya zülmət içində qaldı. Əgər bütün Adventist camaatı Allahın əmrləri və İsanın imanı üzərində birləşmiş olsaydı, tarixçəmiz nə qədər də fərqli olardı!” Evangelism, 695.
The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.
“Allahın açılan inayətində birlik içində irəliləmək”də uğursuzluq onları 1856-cı ilə qədər Laodikeya vəziyyətinə gətirib çıxardı və bunun ardınca gələn 1863-cü il üsyanı, qədim İsrailin onuncu və son sınaqda uğursuzluğa düçar olduqda, sonrakı qırx il ərzində səhrada ölməyə məhkum edilməsi ilə təsvir olunmuş səhrada sərgərdanlığın başlanğıcını qeyd etdi.
Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.
Yeşayanın oğlu, axır günlərin son məbəd təmizlənməsində “bir qalıq geri dönəcək” vədini təqdim edir. Onların “geri dönüşü” Yeremya tərəfindən təsvir olunur; ona vəd edilmişdi ki, əgər o “geri dönsə”, Allahın gözətçisi olacaqdır. Yüz qırx dörd min isə bir məyusluqdan geri dönmüş olanlardır.
Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.
Yüz qırx dörd min olanlar bir məyusluq yaşamış və öz Rəbbini gözləmişlər. Onlar Millerçi tarixdə müdrik bakirələrlə rəmzləşdirilmişlər və həm başlanğıc, həm də son tarixlərdə, Gecəyarısı Nidası zamanı Müqəddəs Ruhun tökülməsi əsnasında iki çubuq bir millət olmaq üçün birləşdirilir.
Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.
Pis padşah Ahaz, xəbəri eşitmiş, lakin Yeşayanın təqdim etdiyi xəbəri rədd edən Yəhuda rəhbərliyini təmsil edir; və bunu etməklə onlar “büdrəyəcək, yıxılacaq, qırılacaq, tələyə düşəcək və tutulacaqlar.” Onlar “tanış ruhlara malik olanlara, pıçıldayan və mızıldanan cindarlara müraciət edənlərdir”; bu da 2 Saloniklilərdəki güclü aldanışı qəbul etdikləri zaman tabe olduqları spiritizmin təcrübəsini təmsil edir. Ahazın e.ə. 742-ci ildə Yeşayanın xəbərini rədd etməsi, Millerin xəbərinin rədd edildiyi 1863-cü ilə uyğun gəlir. Yeşaya Milleri tipikləşdirir və həm Yeşayanın, həm də Millerin xəbəri Yeşaya kitabının yeddinci fəslinin səkkizinci ayəsində dayaq nöqtəsini tapan “yeddi zaman” üzərində əsaslanmışdı. Millerin oğlu (Yeşayanın oğlu) son günlərdə gələn İlyas hərəkatını təmsil edir.
The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.
Ahaza qarşı, onun rədd etməsinə görə verilən hökmə, son günlərdə papalığın hakimiyyəti altında olan Müasir Romanın üçqat birliyi olan şimal padşahı tərəfindən fəth ediləcəyi barədə qabaqcadan xəbər də daxil idi.
The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.
Rəbb yenə mənə söyləyib dedi: “Bu xalq sakit axan Şiloah sularını rədd etdiyinə, Rəzinə və Remalyanın oğluna sevindiyinə görə, buna görə də, bax, Xudavənd onların üzərinə çayın sularını — qüvvətli və bol suları, yəni Aşşur padşahını və bütün onun izzətini gətirir; o, bütün məcralarının üstünə qalxacaq və bütün sahillərini aşacaq; Yəhudanın içindən keçəcək, daşacaq və aşıb keçəcək, hətta boğazadək çatacaq; onun qanadlarının açılması isə, ey İmmanuel, sənin diyarının enini dolduracaq.” Yeşaya 8:5–8.
Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.
Yeşaya pis padşah Ahazla yuxarı hovuzun su yolunun sonunda görüşdü; və bibliya tarixçiləri ilə arxeoloqlar arasında yuxarı hovuzun Məsihin zamanında Siloam hovuzu ilə eyni hovuz olub-olmaması barədə qeyri-müəyyənlik olsa da, Yeşayanın peyğəmbərliyinin məzmunu bütün şübhəni aradan qaldırır; çünki Yeşaya şimal padşahının Ahazın üzərinə gələcəyini bildirir, ona görə ki, o, astaca axan Şiloah sularını rədd etmişdi. “Şiloah” Əhdi-Ətiqdə “Siloam”ın Əhdi-Cədiddəki adıdır.
It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.
İsa kor adamı Siloam hovuzunda sağaltdı və pis padşah Ahaz həm 1863-cü ildə, həm də tezliklə gələcək bazar qanunu zamanı sağaldılmağı rədd edən kor Laodikiya rəhbərliyini təmsil edir. “Şiloah” və “Siloam” hər ikisi “göndərilmiş” mənasını verir və Atadan Oğula bir xəbər göndərildi; O da onu Cəbrayıl və müqəddəs mələklərə verdi ki, onlar bunu Yeşayaya çatdırsınlar; Yeşaya da göydən “göndərilmiş” olan bu xəbəri kor bir Laodikiya rəhbərinə gətirdi.
The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.
Yeşayanın xəbəri təqdim etdiyi yuxarı hovuzdan çıxan ötürücü kanal, Zəkəriyyanın görüntüsündəki qızıl boruların və ya Yaqubun yuxusundakı nərdivanın da təmsil etdiyi kimi, Müqəddəs Ruhun yağışının Allahın xalqına çatdırıldığı yeri təmsil edir.
“That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“Allahın bizim üçün hazırladığı şey Zəkəriyyanın 3 və 4-cü fəsillərində, həmçinin 4:12–14-də təsvir olunur: «Və yenə cavab verib ona dedim: Bunlar nədir, o iki qızıl boru vasitəsilə özlərindən qızıl yağı boşaldan bu iki zeytun budağı? O isə mənə cavab verib dedi: Bunların nə olduğunu bilmirsənmi? Mən də dedim: Xeyr, ağam. O zaman dedi: Bunlar bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran iki məsh olunmuş şəxsdir.»”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Rəbb hər cür ehtiyatla doludur. Onun vasitələrində heç bir əskiklik yoxdur. Üzərimizə qaranlıq kölgələrin toplanmasının səbəbi iman azlığımız, dünyapərəstliyimiz, boş və dəyərsiz danışığımız, söhbətlərimizdə təzahür edən imansızlığımızdır. Məsih nə sözdə, nə də xarakterdə bütünlüklə sevimli olan və on minlər arasında ən üstün Olan kimi aşkar edilmir. Can özünü puçluğa yüksəltməkdən razı qaldıqda, Rəbbin Ruhu onun üçün çox az iş görə bilir. Bizim uzağı görməyən baxışımız kölgəni görür, lakin onun o tayındakı izzəti görə bilmir. Mələklər dörd küləyi tutub saxlayırlar; bunlar qopub azad olmaq və bütün yer üzünün üzərinə şığımaq, keçdiyi yolda məhvetmə və ölüm daşımaq istəyən qəzəbli ata bənzədilərək təsvir olunur.”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
“Əbədi dünyanın lap astanasında biz yuxuya gedəkmi? Biz süst, soyuq və ölü olaqmı? Ah, kaş ki, kilsələrimizdə Allahın Öz xalqına üfürdüyü Ruh və nəfəs olaydı ki, onlar ayaqları üstə durub yaşaya biləydilər. Biz yolun dar, qapının isə ensiz olduğunu görməliyik. Lakin biz o ensiz qapıdan keçərkən, onun genişliyi hədsizdir.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.
“Qızıl yağ” Allahın Ruhunun yuxarı hovuzdan, iki qızıl boru olan və Müqəddəs Kitab ilə Peyğəmbərlik Ruhunun iki şahidi sayılan, yaxud Əhdi-Ətiq və Əhdi-Cədid, yaxud qanun və peyğəmbərlər, yaxud Musa və İlyas olan kəmər vasitəsilə enən xəbərləridir.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“Bütün yer üzünün Rəbbinin yanında duran məsh olunmuşlar, bir vaxtlar örtücü keruv kimi Şeytana verilmiş mövqeyə malikdirlər. Onun taxtını əhatə edən müqəddəs varlıqlar vasitəsilə Rəbb yer üzünün sakinləri ilə daimi bir rabitə saxlayır. Qızıl yağ Allahın imanlıların çıraqlarını təchiz olunmuş halda saxladığı lütfü təmsil edir ki, onlar titrəyib sönməsinlər. Əgər bu müqəddəs yağ Allahın Ruhunun xəbərləri vasitəsilə göydən tökülməsəydi, şər qüvvələri insanlar üzərində tam nəzarətə malik olardılar.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
“Allah bizə göndərdiyi bildirişləri qəbul etmədiyimiz zaman Ona hörmətsizlik göstərilmiş olur. Beləliklə, O’nun ruhlarımıza tökərək qaranlıqda olanlara çatdırılmasını istədiyi qızıl yağı rədd etmiş oluruq. ‘Budur, bəy gəlir; onu qarşılamağa çıxın’ çağırışı eşidiləndə, müqəddəs yağı qəbul etməmiş, Məsihin lütfünü qəlblərində bəsləməmiş olanlar ağılsız bakirələr kimi Rəblərini qarşılamağa hazır olmadıqlarını anlayacaqlar. Onların özlərində bu yağı əldə etməyə güc yoxdur və həyatları məhv olur. Lakin Allahın Müqəddəs Ruhu istənilərsə, əgər Musa kimi yalvarsaq, ‘Mənə Öz izzətini göstər,’ Allahın məhəbbəti qəlblərimizə töküləcəkdir. Qızıl borular vasitəsilə qızıl yağ bizə çatdırılacaqdır. ‘Qüdrətlə deyil, güclə deyil, ancaq Mənim Ruhumla, — Ordular Rəbbi belə deyir.’ Salehlik Günəşinin parlaq şüalarını qəbul etməklə, Allahın övladları dünyada işıqlar kimi parlayırlar.” Review and Herald, July 20, 1897.
The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.
Axazın rədd etdiyi xəbər, Gecəyarısı Nidası xəbəri idi; əgər Laodikeyanın rəhbərliyi 1856-cı ildə onlara “göndərilmiş” Laodikeyaya aid xəbəri qəbul etmiş olsaydı, bu xəbər Məsihin ikinci gəlişi ilə zirvəyə çatacaqdı. O zaman həmin xəbər uca nidaya çevriləcəkdi və Allahın xalqı işi tamamlayıb sülh içində olacaqdı. Lakin bunun əvəzinə, onlar xilas olunduqları qusuntuya yenidən qayıtdılar.
Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.
Yeşaya və Axaz, Malaki kitabının üçüncü fəslində Əhdin Elçisi tərəfindən həyata keçirilən paltarçının tarlasında təmizlənmə prosesində təsvir olunurlar. Onlar simvolik olaraq Zəkəriyyənin görüntüsündə “yağ”ın (bir ismarıcın) töküldüyü yerdə yerləşdirilmişlər və axır günlərdə Yeşayanın Axaza olan ismarıcı üçüncü Vay hökmünün İslam ismarıcıdır; o, yeddi göy gurultusunun gizli tarixinin ismarıcıdır; o, səkkizincinin yeddidən olmasının ismarıcıdır; o, üzüm bağının ismarıcıdır; o, “Həqiqət” ismarıcıdır; bunların hamısı İsa Məsihin Vəhyinin ünsürləridir və bu Vəhy axır günlərdə paltarçının tarlası ilə təmsil olunan təmizlənməni hasil edir.
It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.
Bu, həmçinin Millerin təməl daşından bucağın baş daşına çevrilən “yeddi vaxt”ın da xəbəri idi; çünki bu, ilk həqiqət idi və buna görə də son həqiqət olmalı idi. 1863-cü il 22 oktyabr 1844-cü ildə üçüncü mələyin gəlişi ilə başlanmış və nəhayət 1856-cı ildə “yeddi vaxt” işığına çatmış bir təmizlənmə prosesinin yekununu göstərdi. 1844-cü ildə iki min üç yüz ilin işığı, iki min beş yüz iyirmi ilin işarələdiyi sona aparan bir başlanğıcı göstərdi. Lakin başlanğıcda və sonda mövcud olan Laodikiya korluğu bu iki görüntü arasındakı əlaqəni görməkdən imtina edir. 1863-cü il, bir xəbər açıldığı zaman həmişə baş verən təmizlənmə prosesinin yekununu təmsil edir və üçüncü mələyin xəbəri 22 oktyabr 1844-cü ildə açılmışdı.
The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.
1844-cü ildə açılmış üçüncü mələyin nuru tək bir nur deyildi; bu, Sister White-ın “üçüncü mələyin irəliləyən nuru” adlandırdığı şey idi. Üçüncü mələyin irəliləyən nuru 1844-cü ildə başladı və möhlət bağlanana qədər irəliləməyə davam edir; lakin ilk gəldiyi zaman da, nəhayət başa çatdığı zaman da, üçüncü mələyin xüsusi bir sınaq dövrü vardır. Başlanğıcdakı və sonluqdakı bu sınaq dövrləri həmçinin Daniel tərəfindən “biliyin artması” kimi təsvir edilən bir sınaq prosesini təmsil edir; bu da üçüncü mələyin irəliləyən nurudur.
The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.
Başlanğıcdakı sınaq prosesi 1844-cü ildə başladı və irəliləyən nur, öz nəticəsinə 1856-cı ildə çatana qədər bilikdə artdı. Sınaq dövrünün başlanğıc nuru və son nuru, Danielin səkkizinci fəslinin on üçüncü və on dördüncü ayələrindəki iki görüntüdür; bunlar Adventizmin təməlini və mərkəzi sütununu təmsil edir.
The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.
Birinci mələyin sınaq dövrü 1840-cı il avqustun 11-də başladı və 1844-cü il aprelin 19-da ilk məyusluqla başa çatdı. Sonra ikinci mələyin sınaq dövrü başladı və 1844-cü il oktyabrın 22-dək davam etdi. Həmin vaxt üçüncü mələk gəldi və üçüncü mələyin sınaq dövrü 1863-cü ildə Laodikeya Adventizmi üçüncü mələyin işığını rədd edənədək davam etdi.
The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.
Millerçi Adventizm üçün üçüncü mələyin sınaq dövrünün bir başlanğıcı və bir sonu var idi və başlanğıc ilə son eyni şeyi təmsil etməlidir, çünki İsa hər zaman bir şeyin sonunu həmin şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir. Üçüncü mələyin irəliləyən nurunun açılışı Danielin səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki zühur nurudur (“mareh” görüntüsü). Üçüncü mələyin irəliləyən nurunun sonu isə on üçüncü ayədəki məbədin və ordunun tapdalanmasının nuru idi (“chazon” görüntüsü). Bu iki görüntü peyğəmbərlik baxımından bir-birinə hörülmüşdür.
Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.
Sonra yeddinci ayın onuncu günündə yubiley şeypurunun səslənməsinə səbəb edəcəksən; kəffarə günündə şeypuru bütün torpağınız boyu səsləndirəcəksiniz. Levililər 25:9.
The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.
1844-cü il oktyabrın 22-si olan Kəffarə Günündə çalınmalı olan şeypur, yeddi ilin müqəddəs dövrünü təmsil edən Yubiley şeypuru idi; bu da iki min beş yüz iyirmi gün edir. Rəbb qədim İsraili birbaşa Vəd olunmuş Torpağa aparmağı nəzərdə tutmuşdu, lakin onların üsyankarlığı bunun baş verməsinə mane oldu. Rəbb müasir İsraili də birbaşa Vəd olunmuş Torpağa aparmağı nəzərdə tutmuşdu, lakin üsyankarlıq buna mane oldu. Əgər müasir İsrail üçüncü mələyin artan nuruna itaət etmiş olsaydı, onlar dünyanı xəbərdar edərdilər və Rəbb yüz ildən artıq əvvəl qayıtmış olardı.
In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.
Bunun baş verməsi üçün Rəbbin Millerçilər arasında bir dəyişmə həyata keçirməsi lazım idi və bu dəyişmə Müqəddəs Yazılarda Allahın sirri kimi müəyyən edilir. Əgər Adventizm üçüncü mələyin irəliləyən nuruna tabe olmuş olsaydı, onda Yubileyin şeypuru sona qədər səslənmiş olardı, çünki Allahın sirri məhz yeddinci şeypurun səsləndiyi günlərdə tamamlanır. Vəhy kitabının onuncu fəslində bu şeypur — Yubiley şeypuru, həmçinin üçüncü vay şeypuru — 22 oktyabr 1844-cü ildə səslənməyə başladı.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.
Dənizin və yerin üzərində dayandığını gördüyüm mələk əlini göyə qaldırdı və əbədlər boyu yaşayan, göyü və onda olanları, yeri və onda olanları, dənizi və onda olanları yaradanın adına and içdi ki, artıq vaxt olmayacaqdır; lakin yeddinci mələyin səsinin günlərində, o şeypur çalmağa başlayanda, Allahın sirri Öz qulları olan peyğəmbərlərə bəyan etdiyi kimi tamamlanacaqdır. Vəhy 10:5–7.
The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.
1844-cü il oktyabrın 22-də başlayan və üçüncü mələyin irəliləyən nuru olan sınaqdan keçirən təmizlənmə prosesi Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsinin nuru ilə başladı və Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on üçüncü ayəsinin nuru ilə başa çatdı. O, on dördüncü ayənin cavabı ilə başladı və on üçüncü ayənin sualı ilə başa çatdı.
Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.
O on doqquz il, şimal ilə cənub arasında baş verən vətəndaş müharibəsi zamanı hərfi Yəhudanın padşahı Ahaza Yeşayanın xəbərdarlıq ismarıcının gəlişi ilə təmsil olunurdu. Həmin on doqquz il, şimal padşahının İsraili əsarətə aparması ilə başa çatdı. O on doqquz il, 1844-cü ildə üçüncü mələyin gəlişindən 1863-cü il üsyanına qədər olan dövrü təmsil edirdi. Üçüncü mələyin irəliləyən nuru Yeşayanın ismarıcı ilə təmsil olunurdu.
The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.
İrəliləyən o işığın rədd edilməsi Millerçi hərəkatın sonunu gətirdi və həmin sınaq dövründə Filadelfiyaçı Millerçi Hərəkatı Laodikiya Kilsəsinə keçid etdi. E.ə. 742-ci ildə başlayan on doqquz il ilə 1844-cü ildə başlayan on doqquz il, hər ikisi də son günlərdə bir sınaq və təmizlənmə prosesini, yəni üçüncü mələyin irəliləyən işığının son sınaq dövrünü təmsil edir.
In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.
O son sınaq prosesində Allahın sirri tamamlanacaq. Yüz qırx dörd min gözləyən, qayıdan və möhürlənənlərdir.
Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.
Şəhadəti bağla, qanunu şagirdlərimin arasında möhürlə. Mən isə üzünü Yaqub nəslindən gizlədən Rəbbi gözləyəcəyəm və Ona ümid bağlayacağam. Baxın, mən və Rəbbin mənə verdiyi övladlar İsraildə Sion dağında sakin olan Ordular Rəbbindən gələn əlamətlər və möcüzələr üçünük. Yeşaya 8:16–18.
The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.
Axır günlərdə üçüncü mələyin irəliləyən nurunun son sınaq dövrü, başlanğıc sınaq dövrünün başladığı yerdə başladı. O, İsanın əlini göyə qaldırıb “artıq vaxt olmayacağını” elan etdiyi zaman başladı. Bu bəyanat 22 oktyabr 1844-cü ildə, yeddinci şeypur müqəddəs yeddilik silsiləsinin sonunda Yubileyi elan edərkən baş verdi. Yeddi illik silsilə, yeddi dəfə təkrar olunaraq, hərfi mənada qırx doqquz il, yaxud iki min beş yüz iyirmi gün idi.
1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.
1989-cu il yüz qırx dörd minliklərin hərəkatında “axır zaman”ı göstərir və 1989-cu il 1863-cü ildəki üsyanla başlayan yüz iyirmi altı ilin başa çatmasını göstərir. Yüz qırx dörd minliklərin hərəkatı “axır zaman”da “yeddi vaxt”ın bir rəmzi ilə başladı; çünki yüz iyirmi altı, min iki yüz altmışın onda biridir, min iki yüz altmış isə öz növbəsində iki min beş yüz iyirminin yarısıdır.
Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.
İsa hər zaman bir şeyin sonunu bir şeyin başlanğıcı ilə təmsil edir və yüz qırx dörd minlərin hərəkatının başlanğıcı “yeddi vaxt” rəmzi ilə nişanlanmışdı; necə ki, hərəkatın sonunda da belədir. Allahın sirrinin tamamlandığı, yeddinci mələyin şeypur çaldığı günlər Vəhy kitabının on birinci fəslindəki “üç gün yarım”ın sonunda başladı. Üçüncü Vay da olan Yeddinci Şeypur ikinci notunu 7 oktyabr 2023-cü ildə səsləndirdi və Allahın sirri indi “qulları olan peyğəmbərlərinə bildirdiyi kimi” tamamlanmaqdadır. Həmin hərəkatın başlanğıcı necə “yeddi vaxt” rəmzi ilə nişanlanmışdısa, sonu da eyni şəkildə “yeddi vaxt” rəmzi ilə nişanlanmışdır.
At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.
Axır zamanında, 1798-ci ildə, şimal padşahlığına qarşı Allahın qəzəbinin “yeddi vaxtı” sona çatdı və Millerçilər hərəkatının sonunda, “yeddi vaxt” ilə əlaqəli həqiqətlərin rədd edilməsi 1863-cü ilin üsyanını işarələdi. İsa bir şeyin sonunu həmişə başqa bir şeyin başlanğıcı ilə təsvir edir və birinci mələyin hərəkatı (Millerçilər) üçüncü mələyin hərəkatını (yüz qırx dörd min) təsvir edir. Hər iki hərəkat “yeddi vaxt” ilə başlayır və “yeddi vaxt” ilə başa çatır. Bunları uydurmaq mümkün deyil.
We will continue this study in the next article.
Bu tədqiqatı növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.
“Məsul vəzifələrdə olanlar dünyanın nəfsə uyub kefə səfa sürən, israfçı prinsiplərinə dönməməlidirlər, çünki buna yol verə bilməzlər; verə bilsəydilər belə, Məsihə xas prinsiplər buna icazə verməzdi. Çoxşaxəli təlim verilməlidir. ‘O, elmi kimə öyrədəcək? və təlimi kimə anlatdıracaq? Süddən kəsilmişlərə, döşdən ayrılmışlara. Çünki əmr üzərinə əmr, əmr üzərinə əmr; sətir üzərinə sətir, sətir üzərinə sətir; burada bir az, orada bir az olmalıdır.’ Beləliklə, Rəbbin sözü səbirla uşaqların önünə gətirilməli və Allahın sözünə iman edən valideynlər tərəfindən onların qarşısında daim saxlanmalıdır. ‘Çünki O, bu xalqa pəltək dodaqlarla və başqa dillə danışacaq. O onlara dedi: Yorğunu dincəldəcəyiniz rahatlıq budur; təzələnmə budur; yenə də onlar qulaq asmaq istəmədilər. Amma Rəbbin sözü onlar üçün əmr üzərinə əmr, əmr üzərinə əmr; sətir üzərinə sətir, sətir üzərinə sətir; burada bir az, orada bir az oldu ki, gedib arxası üstə yıxılsınlar, qırılsınlar, tora düşsünlər və tutulsunlar.’ Nə üçün?—çünki onlara gələn Rəbbin sözünə məhəl qoymadılar.”
“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.
“Bu, təlim almamış, lakin öz hikmətini əziz tutmuş və öz fikirlərinə uyğun olaraq işləməyi seçmiş olanlar deməkdir. Rəbb bunlara sınaq verir ki, ya Onun məsləhətinə tabe olmaq üçün öz mövqelərini tutsunlar, ya da imtina edib öz fikirlərinə görə davransınlar; o zaman isə Rəbb onları qaçılmaz nəticəyə buraxacaqdır. Bütün yollarımızda, Allaha etdiyimiz bütün xidmətdə O bizə belə deyir: “Ürəyini Mənə ver.” Allahın istədiyi məhz itaətkar, öyrədilə bilən ruhdur. Duaya öz mükəmməlliyini verən şey, onun sevən, itaətkar bir ürəkdən nəfəs alıb çıxması həqiqətidir.
“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.
“Allah Öz xalqından müəyyən şeylər tələb edir; əgər onlar, Mən bu işi görməyə ürəyimi verməyəcəyəm, deyərlərsə, Rəbb onlara göylərdən gələn hikmət olmadan, guya müdrik olan öz mühakimələri ilə irəliləməyə icazə verir, ta ki bu Müqəddəs Yazı [Yeşaya 28:13] yerinə yetsin. Siz deməməlisiniz: Mən Rəbbin rəhbərliyinə, öz mühakiməmə uyğun olan müəyyən bir nöqtəyədək əməl edəcəyəm, sonra isə Rəbbin bənzərinə görə formalaşmaqdan imtina edərək öz fikirlərinizdən bərk yapışacaqsınız. Qoy sual belə verilsin: Bu, Rəbbin iradəsidirmi? yoxsa, Bu, —– şəxsin fikri və ya mühakiməsidirmi?” Testimonies to Ministers, 419.