Jones' Logic

Consun Məntiqi

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

Jonesun Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki birinci mələyin ondan sonrakı iki mələkdən ayrılmaz olduğu barədə məntiqi sarsılmazdır. Onun bu üç mələyin şeypur mələkləri ilə struktur əlaqəsini müəyyənləşdirməsi tamamilə qüsursuzdur. Şübhəsiz ki, onun vurğusu Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki üç mələk üzərində idi, lakin onları “ayrılmaz” kimi tətbiq etməyin məntiqi, onlardan əvvəl gələn bütün mələklərə də eyni dərəcədə keçərlidir.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

Vəhy on dördün üç mələyinə diqqət yetirdiyi üçün o, öz məntiqini son nəticəsinə qədər aparmadı. Nəhayətdə, beşinci, altıncı və yeddinci vay şeypurlarını Vəhy on dördün üç mələyi ilə əlaqələndirmək üçün istifadə etdiyi məntiq, şeypurlar xəttini yeddi şeypur mələyinin birincisinə qədər bütünlüklə geri aparmağı da ehtiva edirdi.

And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

Və mən Allahın hüzurunda duran yeddi mələyi gördüm; onlara yeddi şeypur verildi. … Yeddi şeypuru olan yeddi mələk isə çalmağa hazırlaşdılar. Vəhy 8:2, 6.

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

Mələklər silsiləsi “yeddi” şeypur mələyi ilə başlayır və Vəhydə mələklər xətti ilk şeypurdan başlayaraq üçüncü mələyin vəhşi heyvanın nişanı barədə xəbərdarlığınadək uzanır. Jones, ilk dörd şeypur ilə son üç vay şeypuru arasında fərqi müəyyən etməkdə haqlıdır, çünki həmin “dörd və üç” peyğəmbərlik quruluşu kilsələrdə və möhürlərdə də mövcuddur. Vəhy kitabında üç şahid üzərində təsbit olunmuş bu həqiqət, görməyi seçənlərə, simvol kimi olan yeddinin həm də simvol kimi dördü və simvol kimi üçü ehtiva etdiyini görməyə imkan verir.

A Divine Connection

İlahi Bir Bağlantı

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

Yaxın keçmişdə müəyyən etdiyimiz budur ki, Vəhy 14-dəki birinci və ikinci mələklər İslamın birinci və ikinci vaylarına aid zaman peyğəmbərliyi ilə qüvvətləndirilir və üçüncü mələyin qüvvətləndirilməsi 11 sentyabrda üçüncü vayın yerinə yetməsi ilə həyata keçirilir. Jonesun tətbiqinin göstərdiyi şey (hərçənd o, mənim vurğuladığım məqamı irəli sürməmişdir) budur ki, Vəhy 8-dəki birinci şeypur mələyindən Vəhy 11-dəki üçüncü vay şeypuruna qədər hər bir mələk Vəhy 14-dəki üç mələklə ayrılmaz surətdə bağlıdır. Onlar eyni peyğəmbərlik xətti daxilindəki rəmzlərdir. Mələklərin hər birinin təmsil etdiyi müxtəlif rolları anlamaq üçün onlar bu cür tanınmalıdır. Beləliklə, necə ki, yeddi kilsə, möhürlər və şeypurlar yeddini, həmçinin yeddinin ümumi rəmziyyatı daxilində dörd və üçün rəmzini təmsil edir (kilsələr, möhürlər və şeypurlar); eləcə də yeddi şeypur mələyinin birincisindən tutmuş üçüncü mələyə qədər uzanan mələklər xətti bütöv bir vahid kimi nəzərə alınmalıdır. Bu, on bir mələkdən ibarət bir xətti müəyyən edir.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

Vəhy kitabının on dördüncü fəslindəki üç mələk, hökmün başlanmasını elan edən Millerçilərin xəbərdarlıq ismarıcını və ondan sonra hökmün başa çatmasını elan edən yüz qırx dörd minin xəbərdarlıq ismarıcını təmsil edir.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

Yeddi şeypur Allahın günəşə ibadəti tətbiq edən xalqların üzərinə hökm gətirmək üçün ilahi tədbiri ilə istifadə etdiyi qüvvələri təmsil edir.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

İlk dörd şeypur Qərbi Romanın 476-cı ilə qədər mərhələli süqutunu göstərir.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

Beşinci və altıncı [sur] 1449-dan 1453-ə qədər Şərqi Romanın süqutunu müəyyən edir.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

Son üç şeypur, üç vayın İslamını təmsil edir.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

Vəhyin onuncu fəslindəki mələk Məsihdir; O, hərəkata başlanğıcda qüvvət vermək üçün enir və Vəhyin on səkkizinci fəslində yenidən enir ki, hərəkata sonda qüvvət versin.

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

Yeddinci şeypur 1844-cü il oktyabrın 22-də, kəffarənin həqiqi qarşılığı olan Kəffarə Gününə müvafiq mühakimənin başlanğıcında səslənməyə başladı. Yubiley şeypuru Kəffarə Günündə səsləndirilməli idi. Buna görə də mühakimə zamanı iki şeypur səslənir: Yubiley şeypuru və yeddinci şeypur.

Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

Sonra yeddinci ayın onuncu günündə yubiley şeypurunun səslənməsinə səbəb edəcəksən; kəffarə günündə bütün ölkəniz boyu şeypuru səsləndirəcəksiniz. Əllinci ili müqəddəs sayacaq və bütün ölkə boyu onun bütün sakinlərinə azadlıq elan edəcəksiniz; o sizin üçün yubiley olacaq; hər kəs öz mülkünə qayıdacaq və hər kəs öz ailəsinə dönəcəkdir. Həmin əllinci il sizin üçün yubiley olacaq: onda nə əkəcəksiniz, nə də öz-özünə bitəni biçəcəksiniz, yaxud budanmamış tənəyinin salxımlarını yığacaqsınız. Levililər 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

Levililər kitabında dərhal növbəti fəsildə yerləşən və İsrailin “yeddi zaman” üçün səpələnməsini müəyyən edən kontekst, Kəffarə Günündə yubiley şeypurunun çalınması barədə göstərişə aparan ayələrdə irəli sürülür.

Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

İsrail övladlarına söylə və onlara de: Mənim sizə verdiyim torpağa girdiyiniz zaman, o torpaq Rəbb üçün şənbə saxlasın. Altı il tarlanı əkəcəksən, altı il üzüm bağını budayacaqsan və onun məhsulunu toplayacaqsan. Lakin yeddinci ildə torpaq üçün tam istirahət şənbəsi, Rəbb üçün şənbə olacaq; nə tarlanı əkəcəksən, nə də üzüm bağını budayacaqsan. Biçinindən öz-özünə bitəni biçməyəcəksən, budanmamış üzüm bağının salxımlarını da yığmayacaqsan; çünki bu, torpaq üçün istirahət ilidir. Torpağın şənbəsi sizin üçün yemək olacaq: sənin üçün, qulun üçün, cariyən üçün, muzdurun üçün və yanında məskunlaşan qərib üçün; mal-qaran üçün və torpağındakı vəhşi heyvanlar üçün də onun bütün məhsulu qida olacaq. Özün üçün yeddi il şənbəsini sayacaqsan, yeddi dəfə yeddi il; və yeddi il şənbəsinin müddəti sənin üçün qırx doqquz il olacaq. Levililər 25:2–8.

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

Miller iyirmi altıncı fəsildə İsrailə torpaq üçün Şənbə istirahətini pozduğuna görə verilən hökmü dərk etdikdə, bir günün bir ili təmsil etməsi prinsipini tətbiq etdi və aşkar etdi ki, bir il üç yüz altmış gündür və yeddi dəfə üç yüz altmış əhdin pozulmasına görə iki min beş yüz iyirmi illik cəza edirdi. Bu, onun kəşf etdiyi ilk peyğəmbərlik həqiqəti idi. Bu, Məsihin Millerin xidməti vasitəsilə qoyduğu təməlin tərkibini təşkil edən həqiqətlərin təməlidir. Yubiley şeypuru qurtuluş və azadlıq elanıdır.

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

Yeddinci şeypur üçüncü vayın İslamıdır.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Lakin yeddinci mələyin səsinin günlərində, o şeypur çalmağa başlayanda, Allahın sirri tamamlanacaqdır; necə ki, O bunu Öz qulları olan peyğəmbərlərinə bəyan etmişdir. Vəhy 10:7.

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

İslamın yeddinci şeypuru zahiri peyğəmbərlik həqiqətidir, Yubiley şeypuru isə imana görə bəraət qazandırılmanın daxili peyğəmbərlik həqiqətidir — günahdan qurtuluş; Sister White-ın bildirdiyinə görə bu, həqiqətdə üçüncü mələkdir. Yeddinci şeypurun səsləndiyi dövrdə, Məsihin sizdə olması — izzətin ümidi — sirri, Məsihin Öz İlahiliyini yüz qırx dörd minin bəşəriyyəti ilə birləşdirməsi ilə kamilləşdiriləcəkdir. O zaman Allahın möhürünü qəbul edənlər, üçüncü vay kimi təqdim olunan xəbərdarlıq şeypurunu, eləcə də üçüncü mələyin xəbərdarlığını bəyan edəcəklər. Üçüncü vay, əlində bir xəbərlə enən və İsa Məsihdən aşağı olmayan bir şəxsiyyət olan mələk gəldiyi zaman üçüncü mələyin xəbərini qüvvətləndirir.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

Birinci və ikinci vayın bir zaman peyğəmbərliyi olub birinci mələyin xəbərini qüvvətləndirdiyini, habelə üçüncü vayın bir peyğəmbərliyi olub üçüncü mələyin xəbərini qüvvətləndirdiyini müəyyən etdikdə, biz şeypurları “bazar gününün məcburi tətbiqinə cavab olaraq Romanın üzərinə gətirilmiş hökmlər” kimi müəyyən etmiş oluruq. Bu ilahi təyinatlı hökmlər, xüsusilə son üç vay şeypuru, Vəhy on dördün üç mələyinin xəbərdarlıq ismarıcı ilə uyğunlaşır və ona paralellik təşkil edir. Millerçi tarixdə iki vay və iki mələk, yüz qırx dörd minin tarixində isə üçüncü vay və üçüncü mələk. Birinci və ikinci mələklərin başlanğıc tarixində, hökmün açılmasını bəyan edən ismarıc birinci və ikinci vayların İslam vasitəsilə yerinə yetməsi ilə qüvvətləndirildi. Üçüncü mələyin son tarixində isə, hökmün bağlanmasını elan edən ismarıc üçüncü vayın İslam vasitəsilə yerinə yetməsi ilə qüvvətləndirildi.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

Başlanğıcdakı və sondakı qüvvətləndirmə Vəhyin onuncu və on səkkizinci fəsillərindəki mələk vasitəsilə təmsil olunurdu; o, “İsa Məsihin Özündən heç də aşağı olmayan bir şəxsiyyət idi.” İslamın zahiri ismarıcı və hökmün daxili ismarıcı zahiri üçüncü vay şeypurudur, hökmün daxili ismarıcı isə üçüncü mələyin şeypurudur. İslamın zahiri şeypuru iki min beş yüz iyirmi illik peyğəmbərlikdir, üçüncü mələyin daxili şeypuru isə iki min üç yüz ildir. Hər ikisi ölülərin hökmünün açılışında gəlib səsləndi və hər ikisi dirilərin hökmünün açılışında yenidən gəldi.

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

Vəhy 10-un mələyi 11 avqust 1840-cı ildə İslamla bağlı peyğəmbərliyin yerinə yetməsi olaraq endi və bununla da həmin mələk, İslamla bağlı bir peyğəmbərliyin yerinə yetməsi ilə Vəhy 18-in mələyinin enişini rəmzləşdirdi. Allahın 321-ci ildə, sonra isə yenidən 538-ci ildə bazar qanunu üsyanına qarşı hökmü ilk altı şeypurla təmsil olunur, Onun tezliklə gələcək bazar qanunu üsyanına görə hökmü isə yeddinci şeypurla təmsil olunur; bu, üçüncü vay və həmçinin üçüncü mələkdir. 22 oktyabr 1844-cü ildə mühakimənin başlanmasına dair xəbərdarlıq ismarıcı və 11 sentyabrda dirilərin mühakiməsinə dair xəbərdarlıq ismarıcı, Jonesun ortaya qoyduğu ardıcıllıqda hər ikisi yeddinci mələk tərəfindən qüvvətləndirildi. Səkkizinci və doqquzuncu fəsillərdə altı şeypur mələyi vardır; sonra isə onuncu fəsildə, İsa Məsihdən aşağı olmayan bir şəxsiyyət olan mələk enir. O, mələklərin ardıcıllığında yeddincidir; onu on birinci fəsildə üçüncü vay izləyir ki, bu da 1844-cü ildə səslənməyə başlayan yeddinci şeypurdur, lakin Vəhy 14-də doqquzuncu, onuncu və on birinci mələklərə aparan mələklər silsiləsində səkkizincidir.

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

Üçüncü mələyin xəbəri birinci və ikinci mələklərin xəbərlərindən təcrid edilə bilməz, lakin o, həmçinin Allahın dönüklük üzərinə olan hökmünün yeddi şeypurundan da ayrılmaz. Vəhy kitabının səkkizinci fəslindəki hökmün ilk dörd şeypuru, Konstantinin 321-ci ildə qəbul etdiyi ilk bazar günü qanunundan sonra Qərbi Romanın tədrici süqutunu göstərir və bu proses onun 330-cu ildə imperiyanı şərq və qərbə bölməsi ilə başladı.

“When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

“Millətimiz öz qanunverici məclislərində insanların dini imtiyazları ilə bağlı vicdanlarını bağlamaq üçün qanunlar qəbul etdikdə, bazar gününə riayət etməni məcburi etdikdə və yeddinci gün olan Şənbəni saxlayanlara qarşı zülmkar güc tətbiq etdikdə, Allahın qanunu ölkəmizdə, faktiki olaraq, etibarsız ediləcək; və milli dönüklüyün ardınca milli fəlakət gələcəkdir.” Review and Herald, 18 dekabr 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

Milli dönüklüyün milli fəlakətə gətirib çıxarması prinsipi Konstantinin xalqının üzərinə Qərbi Romanı 476-cı ilə qədər sona çatdıran ilk dörd şeypurla gəldi. Şərqi Roma isə 1453-cü ildə öz sonuna çatdı, hərçənd peyğəmbərlik baxımından o, milli suverenliyini 27 iyul 1449-cu ildə itirmişdi. Bir gecədə devrilmiş Babilin əksinə olaraq, Roma — həm qərbi, həm də şərqi — öz sonluqlarına tədricən gətirildi. 476-cı ilə qədər ilk dörd şeypur altında Qərbi Romanın süqutu, dörd şeypur altında Amerika Birləşmiş Ştatlarının süqutunu təmsil edir; bu isə bir səviyyədə 1798-ci ildə başlayan və bazar günü qanunu ilə sona çatan Amerika Birləşmiş Ştatlarının dörd nəslini təmsil edir. Həmin dörd nəsil Adventizmin dörd nəsli ilə paralellik təşkil edir; bunlar da Özəy kitabının ikinci fəslindəki ilk dörd kilsə ilə, Yezekel kitabının səkkizinci fəslindəki artan dörd iyrəncliklə və Yoel kitabındakı çəyirtkələrin dörd dalğası ilə paraleldir.

For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

Çünki Xudavənd Rəbb belə deyir: Mən dörd ağır hökmümü — qılıncı, aclığı, vəhşi heyvanı və vəbanı — Yerusəlimin üzərinə göndərib oradan insanı da, heyvanı da məhv etmək üçün onları tətbiq etdiyim zaman bu nə qədər daha artıq olacaq! Hezekiel 14:21.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

Beşinci və altıncı şeypurlar Şərqi Romanı süquta uğratdı; və peyğəmbərlik baxımından Qərbi Roma ilə münasibətdə Şərqi Roma dövləti təmsil edir. Qərbi Roma kilsəni təmsil edir. Qərbi Roma, həmçinin əvvəlcə fəth edilən — Qərbi Roma kimi — Amerika Birləşmiş Ştatlarını da təmsil edir.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

“Dini azadlıq diyarı olan Amerika vicdanı məcbur etməkdə və insanları saxta şənbəyə hörmət göstərməyə vadar etməkdə Papalıqla birləşdiyi zaman, yer üzünün hər bir ölkəsinin xalqları onun nümunəsini izləməyə sövq ediləcəklər.” Testimonies, cild 6, 18.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

İlk dörd şeypur Amerika tarixinin dörd nəslini təmsil edir və Birləşmiş Ştatlar süqut etdikdə, Daniel on birin qırx birinci ayəsindəki şanlı diyar yenicə süqut etmiş olur və növbəti maneə Misirdir ki, bu da dünyanın qalan millətlərinin rəmzidir. Sonra on padşah olan Birləşmiş Millətlər, Vəhy on yeddidə deyildiyi kimi, “qısa bir müddətə — bir saata” öz yeddinci səltənətlərini papalığa verməyə razılaşırlar. Bu, Hirodun ad günü məclisində, o öz səltənətinin yarısını vəd etdiyi zaman baş verir. Hirodun ad günü məclisində, həmin saatda divarların suvağı üzərində əl yazısı görünür və Belşassar öldürülür. Həmin saat bazar qanunu ilə başlayır və insan sınaq müddətinin bağlanmasına qədər davam edir. Yeddinci səltənət, 1453-cü ildə uçurulan Konstantinopol divarlarının dağıdılması ilə öncədən göstərildiyi kimi, fəth edilir. Birləşmiş Ştatlarda bazar qanunundan, 1449 ilə öncədən göstərildiyi kimi, 1453-cü ildə Konstantinopolun süqutunadək dörd simvolik il vardır. Papalıq 1798-ci ildə ölümcül yarasını aldı.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

Daniel 11:40-da papalıq 1798-ci ildə, axır zamanında süqut etdi. Sonra cənub padşahı 1989-cu ildə, axır zamanında süqut etdi. Amerika Birləşmiş Ştatları 41-ci ayədə süqut edir, Misir isə 42-ci ayədə süqut edir və papalıq 45-ci ayədə özünün ikinci və son süqutuna uğrayır.

“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

“Daniel və Vəhy kitablarında aydın şəkildə göstərildiyi kimi, millətlərin yüksəlişi və süqutundan biz öyrənməliyik ki, sırf zahiri və dünyəvi şöhrət nə qədər dəyərsizdir. Bütün qüdrəti və əzəməti ilə Babil — elə bir qüdrət və əzəmət ki, o vaxtdan bəri dünyamız onun bənzərini heç görməmişdir, — həmin günlərin insanlarına bu qədər sabit və davamlı görünən o qüdrət və əzəmət — necə də tamamilə yox olub getmişdir! “Otun çiçəyi” kimi məhv olmuşdur. Yaqub 1:10. Midiya-Fars padşahlığı, Yunanıstan və Romanın padşahlıqları da belə məhv oldu. Allahı öz təməli etməyən hər şey də beləcə məhv olur. Yalnız Onun məqsədi ilə bağlı olan və Onun xarakterini ifadə edən şey davam edə bilər. Dünyamızın tanıdığı yeganə sarsılmaz şeylər Onun prinsipləridir.” Prophets and Kings, 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

Qırx birinci ayədə Birləşmiş Ştatların (yalançı peyğəmbərin) süqutu 1449-cu il ilə əvvəlcədən təsvir edilmişdir; qırx ikinci ayədə Misirin (əjdahanın) süqutu 1453-cü il ilə əvvəlcədən təsvir edilmişdir; papalıq isə (vəhşi heyvan) 1798-ci ilin əvvəlcədən təsvir etdiyi kimi, ona kömək edən heç kəs olmadan öz sonuna çatır. Yalançı peyğəmbər və əjdaha şeypur gücləri tərəfindən devrilir, vəhşi heyvan isə əjdaha gücü tərəfindən devrilir.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations of Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

Dörd rəqəmi bir padşahlığın dağılmasının rəmzidir. İsgəndərin padşahlığı dörd padşahlığa parçalandı, Misir isə dördüncü nəsildə Qırmızı dənizdə həlak oldu, və İsrail Yezekel səkkizinci fəsildə dördüncü iyrənclikdə günəşə səcdə edir. Yer vəhşisində Protestantlığın və Respublikaçıların dörd nəsli 1798-ci ildə başladı və hər iki buynuz üçün tezliklə gələcək bazar qanunu ilə başa çatır. Yezekelin Yerusəlim üzərinə gələn dörd ağır hökmü Amerika Birləşmiş Ştatları üzərinə gələn dörd hökmü təsvir edir, və Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin altıncı padşahlığı üzərinə gələn həmin dörd hökm, Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyinin yeddinci padşahlığının kilsə və dövlət münasibətində, Sur fahişəsinin hökmranlıq etdiyi bir əlaqədə, öz padşahlığının yarısını papalığa verməyə razılaşdığı 1449-dan 1453-ə qədər olan dörd ili təmsil edir.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

1449-cu ildən 1453-cü ilədək olan dörd il Bazar qanunu zamanı yeddinci padşahlığın süqutunu təmsil edir, həmçinin Bazar qanunundan sınaq müddətinin bağlanışınadək səkkizinci padşahlığın süqutu dövrünü də təmsil edir. Dünya olan, həmçinin papalığa verilən əjdaha olan Misirin fəth edilməsi, 1449-cu ildən 1453-cü ilədək olan dörd ilin simvollaşdırdığı dövrün əvvəlində bir fraktaldır. Bu, Konstantinopolun süqutunu Bazar qanunu zamanı, sonra isə Maykl ayağa qalxdıqda yenidən müəyyən edir. Maykl ayağa qalxdıqda, ilhama görə dörd mələk tam şəkildə azad buraxılır.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

“Mən gördüm ki, dörd mələk dörd küləyi İsanın məbəddəki işi tamamlanana qədər saxlayacaqlar, və bundan sonra yeddi son bəla gələcək.” Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

İsgəndərin səltənətinin dörd bölməsi, Qərbi Roma üzərinə dörd şeypur, Şərqi Roma üzərinə buraxılmış dörd külək, Yerusəlim üzərinə dörd ağır hökm, papalığın ona kömək edəcək heç kəs olmadan öz sonuna çatdığı zaman buraxılmış dörd külək. Qarşımıza qoyulmuş bu peyğəmbərlik rəmzləri ilə biz ikinci vay halını tezliklə gələcək bazar qanununa tətbiq edilməsi kontekstində nəzərdən keçirəcəyik.

The Council of Florence

Florensiya Şurası

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

1439-cu ildə Florensiya Şurasında (həmçinin Florensiya Birliyi adlandırılır) Şərqi Pravoslav Kilsəsinin nümayəndələri (Bizans imperatoru VIII İohann Palaioloq və Konstantinopol Patriarxının rəhbərliyi ilə) Roma Katolik Kilsəsi ilə rəsmi birlik fərmanı imzaladılar. Onlar Roma Papasını bütün Kilsənin başçısı (ali hakimiyyəti) kimi tanımağa razılaşdılar.

For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

Çünki ər Məsihin Kilsənin başı olduğu kimi, qadının da başıdır; və O, bədənin Xilaskarıdır. Efeslilərə 5:23.

The Nicene Creed

Nikeya Etiqadı

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to the Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

İmperator və Patriarx Nikeya Etikadındakı “Filioque bəndi”ni qəbul etdilər; bu, Nikeya Etikadına edilmiş bir əlavə idi və Müqəddəs Ruhun Atadan və Oğuldan gəldiyini iddia edirdi. Nikeya Etikadı katolik imanının tarixi daxilində ən mühüm və ən geniş istifadə olunan bəyanatlardan biridir. Nikeya Etikadı katolik inancının əsas etiqadlarının rəsmi xülasəsidir. O, ilkin olaraq İsa Məsihin kimliyi barədə həqiqəti müdafiə etmək üçün yazılmışdır. 325-ci ildə Arius adlı bir kahin İsanın Ata Allah tərəfindən yaradıldığını və tam mənada Allah olmadığını öyrətdiyinə görə böyük bir mübahisə yarandı.

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

İmperator Konstantin bu məsələni həll etmək üçün Birinci Nikeya Şurasını çağırdı. Şura qəti surətdə təsdiq etdi ki, İsa tam mənada Allahdır, Ata ilə “eyni mahiyyətə” malikdir. Etiqad mətninə sonradan 381-ci ildə Konstantinopol Şurasında əlavə və genişləndirmələr edildi. Bu məqamda qeyd olunmalıdır ki, Nikeya Etiqadı tarixdə birinci Konstantinin dövründə təsbit edilmişdir və bu, şərqi Bizans imperiyasının son imperatoru olan on birinci Konstantin — son Konstantin — üçün də bir məsələ olacaqdı. Birinci olan Böyük Konstantin Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyində təkrar-təkrar bir mövzu kimi təqdim edilir. O, şərq imperiyasının başlanğıcındakı hökmdardır və buna görə də şərq imperiyasının sonundakı hökmdarı tipləşdirir. Əgər peyğəmbərlik öyrənəni alfa və omeqa prinsipini anlayırsa, onda Nikeya Etiqadının həm başlanğıc, həm də son tarixlərin bir ünsürü olması faktını mütləq qeyd etməlidir.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

381-ci ildə Nikeya Etiqadı Təmizlənmə yeri doktrinası, Evxaristiya doktrinası və Evxaristiya üçün mayasız çörəkdən istifadənin qəbul edilməsi ilə yeniləndi; bu, latın təcrübəsi idi. 381-ci il Etiqadı həmçinin ilkin günah və axirət barədə katolik anlayışını qəbul etdi. O, bu mühüm cümlə ilə bitirdi: “Biz həmçinin müəyyən edirik ki, müqəddəs həvari taxtı və Roma Pontifiki bütün dünya üzərində primata malikdir və Məsihin həqiqi vəkilidir.”

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

Florensiya Şurasında daha bir yenilənmiş versiya 1439-cu il 6 iyulda, Konstantinopolun 1453-cü ildə Osmanlı türklərinin əlinə keçməsindən 14 il əvvəl imzalandı. İttifaq güclü siyasi təzyiq altında imzalandı. Bizans İmperiyası irəliləyən Osmanlılara qarşı Qərbdən hərbi yardım almaq üçün çıxılmaz vəziyyətdə idi. Yunan nümayəndələri vətənə qayıtdıqda, razılaşma Şərqdə ruhanilərin, rahiblərin və sadə xalqın böyük əksəriyyəti tərəfindən qəti şəkildə rədd edildi. Onu imzalamış yepiskopların çoxu sonradan öz dəstəyini geri götürdü. İttifaq heç vaxt tam şəkildə həyata keçirilmədi və sonrakı illərdə Şərq Pravoslav Kilsəsi tərəfindən rəsmi surətdə rədd edildi. Konstantinopol 1453-cü ildə süqut edən vaxta qədər ittifaq artıq faktiki olaraq dağılmışdı. Tarixçilər onu çox vaxt dərin teoloji, mədəni və xalq müqaviməti səbəbindən uğursuzluğa düçar olmuş siyasi ittifaq kimi təsvir edirlər.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

325-ci ildə keçirilən Birinci Nikea Məclisində Nikea Etiqadı qəbul edildi. Bu, Daniel on birinci fəsil, iyirmi dördüncü ayədə “bir zaman” kimi təmsil olunan 360 ilin başa çatdığı 330-cu ildən beş il əvvəl baş verdi.

He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

O, əyalətin ən məhsuldar yerlərinə belə sülh içində girəcək; və atalarının etmədiyini, habelə atalarının atalarının etmədiyini edəcək; qəniməti, talanı və sərvəti onların arasında bölüşdürəcək; bəli, qalalara qarşı öz tədbirlərini bir müddət üçün əvvəlcədən düşünəcək. Daniel 11:24.

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

E.ə. 31-ci il və 330-cu il hər ikisi Daniel on birinci fəslin iyirmi yeddinci və iyirmi doqquzuncu ayələrindəki “təyin olunmuş vaxt”ı işarələyir.

And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

Və bu iki padşahın ürəyi şər etmək üçün olacaq, və onlar bir süfrə arxasında yalan danışacaqlar; lakin bu uğur gətirməyəcək, çünki son yenə də təyin olunmuş vaxtda olacaq. … Təyin olunmuş vaxtda o geri dönüb cənuba gələcək; lakin bu, nə əvvəlki kimi, nə də sonrakı kimi olacaq. Daniel 11:27, 29.

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

Şərqi Romanın peyğəmbərlik xəttinin başlanğıcı (330) və sonu (1449–1453) birinci və sonuncu imperator Konstantin ilə təmsil olunur. Bizans İmperiyası adlanan Şərqi Romanın peyğəmbərlik xəttinin alfa və omeqası e.ə. 31-ci ildə Aktium döyüşündən başlayaraq 330-cu ilə, oradan da 1453-cü ilə qədər ali şəkildə hökm sürmüş üç yüz altmış illik İmperial Romanın sonu ilə bağlıdır. E.ə. 31-ci ildəki Aktium döyüşündən əvvəl Mark Antoni və Avqust Sezar fayda verməyən yalanları bir masa arxasında danışdılar. 330-cu ildən əvvəl, 325-ci ildə, Nikeya Etiqad Bəyannaməsi qəbul edildi. 1453-cü ildən əvvəl həmin eyni Nikeya Etiqad Bəyannaməsinin yenilənmiş versiyası qəbul edildi. E.ə. 31-ci ildən əvvəl iki siyasi şəxsiyyət bir masa arxasında yalan danışdı. 325-ci ildə ruhani yalanlar bir masa arxasında danışıldı. Bu iki şahid 1439-cu ildə Florensiya Şurasında qəbul edilmiş siyasi və ruhani yalanları müəyyən edir. Həmin yenilənmiş Nikeya Etiqad Bəyannaməsi Birlik Fərmanı adlanırdı.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

“Bir süfrə arxasında yalanlar”ın ilk nişanəsi e.ə. 31-ci ildən əvvəl idi və bütpərəst Romanın iki siyasi qruplaşması arasında baş verdi. Həmin yalanlar üçün təyin olunmuş vaxt e.ə. 31-ci il idi və bu, Misiri təmsil edən bir kişi ilə bir qadının ittifaqına qarşı Romanın rəmzi olan Avqustdan ibarət idi. Yalanların ikinci dəsti 325-ci ildə idi və təyin olunmuş vaxt 330-cu il idi. Üçüncü yalanlar dəsti 1439-cu ildə idi və təyin olunmuş vaxt 1449–1453-cü illər idi. 1439-cu ildə süfrə arxasında olanlar qərbi və şərqi Romanı təmsil edirdi; şərqi Roma isə dini bir dəlillə razılaşmaqla siyasi bir məqsəd güdürdü. E.ə. 31-ci il, ardınca 330 və sonra 1453 Romanın xəttinin üçqat tətbiqini təmsil edir.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

Mark Antoni ilə Kleopatranın ittifaqının siyasi təhdidi, 325-ci ildə Arianizm bidətinin ruhani təhdidini əvvəlcədən təsvir edirdi; bu isə öz növbəsində 1439-cu ildə islam türklərinin siyasi və dini təhdidini əvvəlcədən təsvir edirdi.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

Nikeya Etikadının doktrinaları yalandır və onlarda heç bir həqiqət yoxdur. 1439-cu il iyulun 6-da Florensiya Şurasında imzalanmış sənəd İttifaq Fərmanı adlanırdı və eyni yalanları, hətta daha artığını təmsil edirdi. Nümayəndələr 1439-cu ildə Konstantinopola qayıtdıqda, onları qəzəb və xəyanət ittihamları ilə qarşıladılar. Belə bir deyim dolaşırdı: “Papanın mitrasındansa türk çalması daha yaxşıdır.”

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

Birlik əsasən ona görə imzalandı ki, Bizans imperatoru Osmanlılara qarşı Qərbin hərbi yardımına çıxılmaz dərəcədə ehtiyac duyurdu. Çox az hərbi yardımın gəldiyi (və ya heç gəlmədiyi) aydın olduqdan sonra, birliyə dəstək buxarlanıb yox oldu. 1450–1451-ci illərdə bir neçə Şərq sinodu birliyi rədd etdi və 1453-cü ildə Konstantinopol süqut etdikdən sonra birlik tamamilə tərk edildi. Florensiya Birliyi Dekretinin son nəticəsi Şərqi Pravoslav Kilsəsi tərəfindən uğursuzluğa düçar olmuş və rədd edilmiş bir məclis kimi qiymətləndirilir. O, etibarlı sayılmır. Lakin Roma Katolik Kilsəsi onu hələ də etibarlı ümumdünya məclisi hesab edir.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

Biz ikinci vayın peyğəmbərlik xüsusiyyətlərinin üçüncü vayın tarixində necə təkrarlandığını anlamaq üçün məntiqi əsaslandırırıq. Birinci vayın yüz əlli illik peyğəmbərlik dövrü 27 iyul 1299-cu ildə başladı və 27 iyul 1449-cu ildə başa çatdı.

1449

1449

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

XI Konstantin Palaiologos 1404-cü ildə anadan olmuş və 1449-cu ilin yanvarından 1453-cü il mayın 29-dək hökmranlıq etmişdir. O, 1.100 ildən artıq davam etmiş Şərqi Roma (Bizans) İmperiyasının son imperatoru idi. 1453-cü ildə Osmanlı mühasirəsi zamanı o, Konstantinopolun müdafiəsinə Mehmed II-nin 80.000-dən artıq əsgərdən ibarət ordusuna qarşı cəmi təxminən 7.000–8.000 müdafiəçi ilə cəsarətlə rəhbərlik etdi. O, Konstantinopol nəhayət süqut etdikdə, 1453-cü il mayın 29-da şəhər divarları üzərində döyüşərək həlak oldu. Onun cəsədi heç vaxt qəti şəkildə müəyyən edilmədi. Onun ölümü Roma İmperiyasının sonunu qeyd etdi (e.ə. 27-ci ildə Avqust tərəfindən əsası qoyulmuş imperiyanın son birbaşa davamı).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

O, yunan tarixində və pravoslav ənənəsində qəhrəman bir şəxsiyyət kimi xatırlanır — əfsanələrdə çox vaxt “Mərmər İmperator” adlandırılır (bir gün geri qayıdıb Konstantinopolu xilas edəcəyi inancı).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

VIII İohann Palaioloq (1392–1448) 1425–1448-ci illərdə hökmranlıq etmiş, Bizansın sondan əvvəlki imperatoru idi. O, İmperator II Manuel Palaioloqun böyük oğlu və XI Konstantinin böyük qardaşı idi. VIII İohann hakimiyyəti dövrünün böyük hissəsini can verən Bizans İmperiyasını Osmanlılardan xilas etməyə ümidsizcəsinə çalışmaqla keçirdi. 1439-cu ildə o, şəxsən İtaliyaya səfər etdi və Florensiya Məclisinə sədrlik etdi; orada o və Şərqi Pravoslav nümayəndə heyəti müvəqqəti olaraq Roma Katolik Kilsəsi ilə yenidən birləşməyə və Papayı Kilsənin başçısı kimi qəbul etməyə razılaşdılar. Böyük Konstantin də Nikeya Məclisinə sədrlik etmişdi. VIII İohann ümid edirdi ki, papalıqla bu birlik türklərə qarşı Qərbdən hərbi yardım gətirəcək, lakin bu birlik Konstantinopolda son dərəcə qeyri-populyar idi və nəhayət uğursuzluğa düçar oldu. VIII İohann 1448-ci ildə (təbii səbəblərdən), Konstantinopolun 1453-cü ildə süqut etməsindən cəmi beş il əvvəl vəfat etdi. Bundan sonra onun qardaşı XI Konstantin imperator oldu və şəhəri müdafiə edərkən öldü.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

VIII İohann 1448-ci ildə vəfat etdikdə, onun varisi olaraq qardaşı XI Konstantin seçildi. 1448-ci ilə gəldikdə, Bizans İmperiyası kiçik bir vassal dövlətə çevrilmişdi və Konstantinopolda taxta kimin oturacağı üzərində osmanlıların nəzərəçarpacaq təsiri vardı. 1449-cu il iyulun 27-də Bizans İmperiyasının son illərində çox mühüm bir siyasi hadisə baş verdi. Bizans imperatoru VIII İohann Paleoloq 1448-ci ilin əvvəlində vəfat etmişdi. Onun qardaşı XI Konstantin Paleoloq (son imperator) Konstantinopolda imperator elan edildi. Lakin XI Konstantin taxta rəsmi şəkildə çıxmazdan əvvəl Osmanlı sultanına (II Murad) elçilər göndərdi və hökmranlıq etmək üçün icazə istədi. Sultan bu icazəni verdi və yalnız bundan sonra XI Konstantin rəsmi surətdə taclandırıldı və imperator kimi tanındı. Bu hərəkət Bizans müstəqilliyinin könüllü təslim edilməsi kimi qiymətləndirildi. İlk dəfə idi ki, bir Bizans imperatoru açıq şəkildə etiraf edirdi ki, o, yalnız Osmanlı türklərinin icazəsi ilə hökmranlıq edir. Cəmi dörd il sonra, 1453-cü ildə Konstantinopol osmanlıların əlinə keçdi.

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

27 iyul 1449-cu ildən üç yüz doxsan bir il və on beş gün sonra, 11 avqust 1840-cı ildə türklər dörd böyük Avropa dövlətinə tabe olaraq Misirə qarşı himayə istədilər və bununla bir saat, bir gün, bir ay və bir il haqqında peyğəmbərliyi yerinə yetirdilər. İndi biz birinci və ikinci vayın tezliklə gələcək Bazar qanununa tətbiq edilməsi üçün məntiqi əsasları müəyyən etmişik. Peter yüz qırx dörd minin simvolu kimi üçüncü mələyin hərəkatını təmsil edir, William Miller isə birinci və ikinci mələklərin hərəkatını təmsil edir. Hər iki hərəkat “açarlar”la əlaqələndirilir.

And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

Davud evinin açarını onun çiyninə qoyacağam; o açacaq, heç kəs bağlaya bilməyəcək; o bağlayacaq, heç kəs aça bilməyəcək. Yeşaya 22:22.

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

Mən də sənə deyirəm ki, sən Petersən, və Mən Öz kilsəmi bu qayanın üzərində quracağam; və cəhənnəmin qapıları ona üstün gəlməyəcək. Və göylərin səltənətinin açarlarını sənə verəcəyəm: və yer üzündə nəyi bağlayarsansa, göylərdə bağlanmış olacaq; və yer üzündə nəyi açarsansa, göylərdə açılmış olacaq. Matta 16:18, 19.

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

Biz növbəti məqalədə Ninevanın döyüşünə təkcə dibsiz quyunu açan “açar” kimi deyil, həm də Daniel on birin bütün şahidliyini kamil nizama salan peyğəmbərlik açarı kimi yanaşacağıq. Millerin yuxusunda sandığa bağlanmış “açar” Millerin Müqəddəs Kitab tədqiqatı üsulu idi. Millerçi tarixinin mətnlə sübut edilməsinin üçüncü mələyin tarixində “sətir üstə sətir” prinsipi ilə birləşdirilməsi, Vəhy doqquzun açarının qırxıncı ayənin xarici ismarıcının gizli tarixini açıb nizama salmasına imkan verən açardır.

We will continue our considerations in the next article.

Mülahizələrimizi növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.

“To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

“Peyğəmbərə çarx içində çarx, onlarla əlaqədar olan canlı məxluqların görünüşləri — bütün bunlar mürəkkəb və izaholunmaz görünürdü. Lakin Sonsuz Hikmətin əli çarxların arasında görünür və Onun işinin nəticəsi kamil nizamdır. Hər bir çarx digərlərinin hər biri ilə mükəmməl ahəng içində fəaliyyət göstərir.” Testimonies to Ministers, 214.