The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Daniel və Vəhy kitabları bir-birini tamamlayır; bu isə o deməkdir ki, birlikdə onlar kamilləşdirilir.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
“Vəhydə Müqəddəs Kitabın bütün kitabları bir araya gəlir və sona çatır. Burada Daniel kitabının tamamlayıcı hissəsi vardır.” Həvarilərin İşləri, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki padşahlıqlar peyğəmbərlik öyrənən şəxsin diqqət mərkəzində olmalıdır, çünki son günlərin xarici tarixi əsas etibarilə məhz orada bəyan edilir.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
“Allahın kəlamının işığında padşahlıqların yüksəliş və süqutunu idarə edən səbəbləri öyrənmək qat-qat daha yaxşıdır. Qoy gənclər bu qeydləri öyrənsinlər və görsünlər ki, millətlərin həqiqi rifahı ilahi prinsiplərin qəbul edilməsi ilə ayrılmaz surətdə bağlı olmuşdur. Qoy o, böyük islahatçı hərəkatların tarixini öyrənsin və görsün ki, bu prinsiplər nə qədər tez-tez xor görülüb nifrətə məruz qalsa da, onların müdafiəçiləri zindana və dar ağacına aparılsa da, məhz elə bu qurbanlar vasitəsilə zəfər çalmışlar.” Təhsil, 238.
Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.
Müqəddəs tarixlər, istər “böyük islahat hərəkatları”, istərsə də “səltənətlərin yüksəlişi və süqutu” olsun; müqəddəs tarixlər Allahın Kəlamında həyat və ölüm məsələsidir. Pavel 2 Saloniklilərə, ikinci fəsildə qeyd etmişdir ki, həqiqəti sevməyənlər və bundan sonra güclü aldanış qəbul edənlər bunu ona görə edirlər ki, həmin parçada Pavelin müəyyən etdiyi xəbəri rədd etməyi seçmişlər. Həmin parça bütpərəst Roma ilə papalıq Roması arasındakı münasibəti müəyyən edir; bu, həm də Pergamos ilə Tiatira arasındakı münasibətdir və həmçinin dəmir ilə gil arasındakı münasibətdir, eləcə də əjdaha ilə vəhşi heyvan arasındakı münasibətdir. Tiatira ilə təmsil olunan papalıq Romasının yüksəlişi və Pergamos ilə təmsil olunan bütpərəst Romanın süqutu, güclü aldanış qəbul edənlərin nifrət etdiyi bir həqiqətdir.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Millerçi tarixində 1843-cü il öncül cədvəlinə daxil olan Millerçilərlə protestantlar arasındakı mübahisə, Daniel on birinci fəslin on dördüncü ayəsində “sənin xalqının soyğunçuları” kimi hansı tarixi qüvvənin təsvir edildiyi barədə idi. Millerçilərin iddia etdiyi kimi, bu soyğunçular bütpərəst Romanın yüksəlişi idimi, yoxsa protestantların irəli sürdüyü kimi, Selevkilərin süqutu idimi?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
“Fəaliyyət səhnəsinə çıxmış hər bir xalqa yer üzündə öz yerini tutmağa icazə verilmişdir ki, onun ‘Gözətçinin və Müqəddəs Olanın’ məqsədini yerinə yetirib-yetirməyəcəyi görünsün. Peyğəmbərlik dünyanın böyük imperiyalarının—Babilin, Midiya-Farsın, Yunanıstanın və Romanın—yüksəlişini və süqutunu izləmişdir. Bunların hər biri ilə, daha az qüdrətli xalqlarda olduğu kimi, tarix özünü təkrar etmişdir. Hər birinin sınaq dövrü olmuş, hər biri uğursuzluğa düçar olmuş, şöhrəti solmuş, qüdrəti ondan ayrılmış və onun yerini başqası tutmuşdur....”
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
“Müqəddəs Yazının səhifələrində aydın şəkildə göstərildiyi kimi, xalqların yüksəlişindən və süqutundan onlar sadəcə zahiri və dünyəvi şöhrətin nə qədər dəyərsiz olduğunu öyrənməlidirlər. Bütün qüdrəti və əzəməti ilə Babil — elə bir qüdrət və əzəmət ki, dünya o vaxtdan bəri onun bənzərini heç vaxt görməmişdir — o günlərin insanlarına nə qədər möhkəm və davamlı görünsə də, nə qədər tamamilə yox olub getmişdir! “Otun çiçəyi” kimi məhv olmuşdur. Allahı təməl etməyən hər şey də belə məhv olur. Yalnız Onun məqsədi ilə bağlı olan və Onun xarakterini ifadə edən şey davam edə bilər. Dünyamızın tanıdığı yeganə sarsılmaz şeylər Onun prinsipləridir.” Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Müqəddəs Kitab tarixçəsi Süleymanın dediyi o görüşdür ki, onsuz insan həlak olar. Millerçilər Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin beşinci və onuncu ayələrində “beş ay” kimi göstərilən yüz əlli ili tanıdılar və elan etdilər, lakin onlar Vəhyin doqquzuncu fəslində təsvir olunan tarixi dərindən araşdırmadılar. Onlar onuncu ayədəki beş ayı düzgün müəyyən etdilər, lakin görünür belə düşünürdülər ki, beşinci və onuncu ayələrin hər ikisində “beş ay” ifadəsi yer aldığına görə, bu, sadəcə olaraq hər iki ayədə təsvir olunan işgəncə peyğəmbərliyinə verilmiş bir vurğudur. İndi isə asanlıqla göstərmək olar ki, beşinci ayədə “beş ay” ifadəsi işlədildikdə, bu, 632-ci ildə Məhəmmədin ölümü ilə başlayan və 782-ci ildə Bizansın, yaxud şərqi Roma imperiyasının imperatoriçası İrenanın alçaldılması ilə başa çatan yüz əlli ili təmsil edir.
The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.
Pionerlər onuncu ayənin tətbiqində haqlı idilər; belə ki, 27 iyul 1299-cu ildə Nikomediya döyüşünü yüz əlli ilin başlanğıcı kimi qəbul edirdilər və bu müddət 27 iyul 1449-cu ildə Konstantinopolda hökm sürən sonuncu Konstantinin alçaldılması ilə başa çatdı. Sətir üstünə sətir, yüz əlli illik bir dövr bütün dünyəvi İslamı müəyyən edir; bu da həm Ərəbistan İslamının birinci vayında, həm də Türkiyə İslamının ikinci vayında təmsil olunur. Həm imperatoru, həm də imperatriçanı birlikdə alçaldan İslam, İrina ilə təmsil olunan bir qadından və sonuncu Konstantin ilə təmsil olunan bir kişidən ibarət olan bir səltənəti fəth edən bütün dünyəvi İslamı müəyyən edir.
In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
İrenenin alçaldılması ilə sona çatan yüz əlli il ərzində Ərəbistanın İslamı Bizansın sahəsinə və ya ərazisinə nəzarəti ələ keçirir və İreneni elə alçaldılmış bir vəziyyətdə qoyur ki, o, digər zorla alınan ödənişlərlə yanaşı, üç il xərac verməyə məcbur olur. Axırıncı Konstantinin alçaldılması baş verdikdə, bu, şərqi Romanın paytaxtının mühasirə və devrilməsi ilə sona çatan dördillik bir dövrün başlanğıcını qeyd etdi. Hər iki halda da bu, İslam idi: İrene üçün ərəb İslamı, axırıncı Konstantin üçün isə türk İslamı. Son günlərdə, birinci və ikinci vaylarda təqdim edilən ərəb və türk İslamının iki şahidi ilə təmsil olunan ümumdünya İslamı əvvəlcə ərazini, sonra isə paytaxtı ələ keçirəcək. Şərqi Romanın Konstantini ilə təmsil olunan son dövrlərin siyasi varlığı, şərqi Romanın İrenesi ilə təmsil olunan son dövrlərin dini varlığı ilə simvolik olaraq evlidir. Mən siyasi və dini varlıq ifadəsini ona görə işlədirəm ki, vəhşi heyvanın surəti simvolu əvvəlcə Amerika Birləşmiş Ştatlarında, sonra isə dünyada baş verir. Vəhşi heyvanın surəti Konstantinlə İrenenin simvolik evliliyidir; onların hər ikisi ərazilərini və paytaxtlarını İslama itirməklə alçaldılırlar.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Onların nikahı iki tarixin uyğunlaşdırılması ilə müəyyən edilir və bu, 313-cü ildə Milan Fərmanı qüvvəyə mindikdə, simvolik Smirna kilsəsinin sona çatıb simvolik Perqam kilsəsinin başlandığı vaxtda, Konstantiya ilə Lisiniy arasında bağlanan nikahla əvvəlcədən təcəssüm etdirilmişdi. Pavelin güclü aldanışı qəbul edənlər kimi müəyyən etdiyi kəslər, günah adamı aşkar edilməzdən əvvəl baş verən imandan dönməni ehtiva edən Pavelin xəbərdarlıq ismarıcını görməkdən imtina edirlər. İmandan dönmə Perqamın tarixində baş verir və günah adamı 538-ci ildə, Tiatira kilsəsinin başladığı zaman aşkar edildi.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Qoy heç kəs sizi heç bir yolla aldatmasın; çünki əvvəlcə imandan dönmə baş verməyincə və günah adamı, həlak oğulu zühur etməyincə o gün gəlməyəcəkdir; o elə adamdır ki, Allah adlanan və ya ibadət edilən hər şeyə qarşı durur və özünü onların hamısından uca tutur; belə ki, o, Allah kimi Allahın məbədində oturub özünü Allah olduğunu göstərir. 2 Saloniklilərə 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.
Şərqi Romanın tarixi, Şərqi Romanın Qərbi Roma ilə olan simvolik münasibətində də təmsil edilən peyğəmbərlik həqiqətinə dair iki şahid təqdim edir. Bu münasibətdə Qərbi Roma kilsə, Şərqi Roma isə dövlətdir. Roma, Daniel kitabının ikinci fəslində dəmir və gil kimi təsvir olunduğu üzrə, kilsə ilə dövlətin birləşməsidir.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
İndirməkdə olduğumuz son günlərdə dünya miqyasında İslamın kilsə ilə dövlətin birləşməsi kimi təmsil edilən bir qüvvəyə qarşı gəlib onun ərazisini və paytaxtını ələ keçirdiyi qənaətinə inandırıcı şəkildə gəlməyin bir səbəbi də, Vəhy 9-un müqəddəs tarixindəki iki başqa şahidin bunu təsdiq etməsidir. Osman 27 iyul 1299-cu ildə Nikomediyanın ərazisini fəth etdi və iki il sonra, 1301-ci ildə, Nikeyanın ərazisini də fəth etdi. Onun oğlu 1331-ci ildə Nikeyanın paytaxt şəhərini fəth etdi, həmin oğul dörd illik mühasirənin 1337-ci ildə başa çatması ilə Nikomediyanın paytaxt şəhərini də fəth etdi. Pionerlər 27 iyul 1299-cu ili Osmanla əlaqələndirdilər, lakin növbəti döyüşə — Osmanlı imperiyasının qurulmasının tarixi ikinci addımı olan Nikeya döyüşünə — heç vaxt baxmadılar. 27 iyul 1299-cu il bazar qanununa çatmaq üçün bir neçə addımdan ibarət olan yolun ilk addımı idi. Türk İslamının ilk iki addımı 1449-cu ildə başa çatan bir peyğəmbərliyin başlanğıcını müəyyənləşdirdi, sonra yenidən 1840-cı ildə, sonra yenidən 11 sentyabrda və sonra yenidən 31 dekabr 2023-cü ildə.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Bu iki addımdan birincisi yalnızca yüz əlli ilin başlanğıcını deyil, həm də otuz səkkiz ilin başlanğıcını göstərirdi. Bu, Osmanın Nikomediya ərazisini ələ keçirməsi ilə başladı və otuz səkkiz il sonra, 1337-ci ildə dördillik mühasirənin sonunda Osmanın oğlu Nikomediyanın paytaxt şəhərini ələ keçirəndə başa çatdı. Otuz səkkiz rəqəmi “ayağa qalxma”nı təmsil edir və Osmanın ərazini ələ keçirməsi ilə atılan ilk addım türk islamının ayağa qalxmasını göstərdi. Otuz səkkiz illik həmin ilk mərhələdə “dörd il”lik mühasirə nəticəni qeyd edir. Yüz əlli ilin son addımında alçaldılma həyata keçirilir və dörd il sonra, 1453-cü ildə, şərqi Romanın paytaxtı ələ keçirilir.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
İstər 1453-cü ildə Osmanlı türkləri olsun, istərsə də Osmanın oğlunun 1337-ci ildə həm Nikomediyanı, həm də 1331-ci ildə Nikeyanı alması olsun, hər üç halda bu paytaxt şəhərlərinin hər biri tarixin müəyyən bir mərhələsində şərqi Romanın paytaxtı olmuşdur. Hər üç xətt şərqi Romanın fəth edilməsini müəyyən edir. Bu üç xəttin hər biri İslamın əvvəlcə şərqi Romanın ərazisini, ondan sonra isə onun paytaxtını fəth etdiyini göstərir. Hər üç paytaxtın adı həmin ərazinin adı ilə eynidir. Bu üç xəttin hər birinin fərqli alfa və omeqa tarixi fiqurları vardır. İmperatorun və imperatriçanın hər ikisinin İslam tərəfindən alçaldılması ilə bir kilsə-dövlət münasibətini müəyyən edərkən, peyğəmbərlikdəki alçaldılma onların xətlərini 330-cu ildə Böyük Konstantin Konstantinopolu Roma şəhərindən üstün tutduğu zaman onun tərəfindən alçaldılmış qərbi Roma ilə birləşdirir. Qərbi Romanın son alçaldılması 476-cı ildə son imperatorla baş verdi və ondan sonra sürətlə tənəzzül etməyə davam etdi.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Şərqi Roma ilə münasibətdə Qərbi Roma kilsə idi, şərq isə dövlət idi. Əvvəldə, 330-cu ildə alçalma, sonra 476-cı ildə, daha sonra 782-ci ildə və yenə 1449-cu ildə alçalma. Padşahlığın bölünməsi ilə başlayan alçalma xətti, 476-cı ildə imperatorun, dolayısıyla imperiyanın itirilməsi ilə davam etdi; bunun ardınca isə İslam əvvəlcə 782-ci ildə şərqin ərazisinə, sonra da 1453-cü ildə şərqin paytaxtına alçalma gətirdi.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki İslam həm şərq, həm də qərb Romanın xəttini üzə çıxarır və bu gün İslamın verdiyi işıq, Millerçi öncüllər üçün İslamın təməl işığının nə olmuşdusa, onunla uyğunluq içində olmaqla yanaşı, ondan xeyli irəlidir. 2024-cü ildə “öz xalqının qarətçiləri, görüntünü bərqərar edənlər”in kim olduğu məsələsi ilə başlanan sınaq vaxtı bu sınaq dövrünün alfası idi; indi isə sınaq dövrünün sonunda, Vəhy kitabının doqquzuncu fəslindəki İslam mövzusundan gələn işıq, bu indiki son günlərədək heç vaxt dəyərləndirilməmiş qərb və şərq Romanın əlavə şahidlərini ortaya qoyur.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
Doqquzuncu fəsildən on birinci fəslə qədər təqdim olunan İslamın peyğəmbərlik xətləri, Daniel 11-in onuncu ayəsindən on altıncı ayəsinə qədər yerləşən tarix xətlərini, bu məqalələrdə artıq müzakirə olunan xətlərlə əlaqə quran şahidliklər təqdim etməklə bir araya gətirir. Lakin İslamın yüksəlişinin peyğəmbərlik təsviri daxilində həm Millerçi hərəkatının, həm də yüz qırx dörd minlik hərəkatının yüksəlişi mövcuddur. Vəhy 9-un zaman peyğəmbərlikləri daxilində və onların bir hissəsi olaraq möhkəm şəkildə yerləşdirilmiş iki dördillik dövr 1840-dan 1844-ə qədər olan dörd ilə şahidlik edir. 1844-cü ildə artıq peyğəmbərlik zamanı yoxdur; buna görə də simvolik dördillik dövr zamanla deyil, onun peyğəmbərlik xüsusiyyətləri ilə müəyyən edilir. Birinci dördillik dövr İslamın, atası həmin ərazini fəth etdikdən otuz səkkiz il sonra, 1337-ci ildə keçmiş şərqi Roma paytaxtı olan Nikomediyanı fəth etməsini müəyyən edir. İkinci dördillik dövr 1449-cu ildə İslam tərəfindən həyata keçirilmiş şərqi Romanın siyasi və dini hökmdarlarının alçaldılmasını müəyyən edir və üçüncü dördillik dövr 11 avqust 1840-cı ildə izzəti ilə yeri işıqlandıran mələyin enməsi zamanı Allahın qüdrətinin əzəmətli təzahürünü müəyyən edir.
The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Birinci və ikinci mələyin Millerit tarixi, yüz qırx dörd minin möhürlənməsi zamanı üçüncü mələyin tarixi ilə uyğunlaşır. Bu son möhürləmə işi günahın silinib götürülməsidir; o, ilahiliyin bəşəriyyətlə birləşməsidir və İslam tərəfindən gətirilən bir müharibə zamanı baş verir.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
Və o, dibsiz quyu açdı; və quyudan böyük bir kürənin tüstüsü kimi bir tüstü qalxdı; və quyunun tüstüsündən ötrü günəş və hava qaraldı. Və tüstünün içindən yer üzünə çəyirtkələr çıxdı; və onlara yer üzünün əqrəblərinin qüdrəti kimi qüdrət verildi. Və onlara əmr olundu ki, yerin otuna, heç bir yaşıl şeyə, heç bir ağaca zərər vurmasınlar; ancaq alınlarında Allahın möhürü olmayan adamlara zərər vursunlar. Vəhy 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Hər bir peyğəmbərliyin kamil yerinə yetməsi axır günlərdədir; buna görə də bu parça yüz qırx dörd min nəfərin möhürlənməsini müəyyənləşdirir. Vəhyin doqquzuncu fəslindəki İslam peyğəmbərliyi, İslamın cilovlandığı 11 avqust 1840-cı ildə kulminasiya nöqtəsinə çatan tarixdə, görməni bərqərar edən qüdrətin ən dolğun təsvirini bir araya gətirmək üçün tarixi açarı təqdim edir. Həmin nöqtədən etibarən Vəhy 9-un şəhadəti onuncu fəslə və birinci və ikinci mələklərin tarixinə doğru uzandı. Sonra on birinci fəsildə üçüncü vay qəflətən bazar günü qanununda gəlir ki, bu da üçüncü mələyin uca nida ilə çağırışının başlandığı vaxtdır. Doqquzuncu fəsil, Danieldə və Vəhydə bəyan olunan padşahlıqların yüksəlişini və süqutunu nizama salmaqda İslamın açarıdır. Onuncu və on birinci fəsillər yüz qırx dörd min nəfər hikmətli bakirənin təcrübəsini müəyyənləşdirir. Doqquzuncu fəsil zahiri görməni bərqərar edən rəmzi müəyyənləşdirir, onuncu və on birinci fəsillər isə Quzunu Ən Müqəddəs Yerə qədər izləməklə əlaqəli daxili görməni müəyyənləşdirir.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Vəhy kitabının onuncu fəsli açıq kiçik kitabça ilə enən qüdrətli mələk kimi Məsihlə başlayır. Bu hadisə, Vəhy kitabının doqquzuncu fəslində üç yüz doxsan bir il və on beş günü müəyyən edən peyğəmbərliyin sonunda, 11 avqust 1840-cı ildə yerinə yetdi. Vəhy kitabının onuncu fəsli, xəbərdarlığın 22 oktyabr 1844-cü ildə Yəhyanın mədəsində acı olmasına qədər olan sonrakı tarixi göstərir. 1840-dan 1844-ə qədər olan dörd il birinci mələyin gəlişi ilə başlayır və üçüncü mələyin gəlişi ilə başa çatır. 11 avqust 1840-cı ilin yerinə yetməsindən sonra gələn həmin dörd il, üç yüz doxsan bir il və on beş günün başlanğıcında 27 iyul 1449-dan 1453-ə qədər olan dörd illə tipoloji olaraq göstərilmişdi. Bu hər iki dördillik dövr 1333-dən 1337-yə qədər Nikomediya mühasirəsinin dörd ili ilə uyğunlaşır. Simvolik olaraq Şərqi Roma İslam tərəfindən üç dəfə fəth edildi. Birincisi 1331-ci ildə Nikeya mühasirəsi zamanı, sonra 1337-ci ildə Nikomediya şəhərinin dördillik mühasirəsi zamanı, daha sonra isə 1453-cü ildə Konstantinopolun mühasirəsi zamanı oldu.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Diokletian 293-cü ildə Romanı hüquqi cəhətdən şərq və qərb olmaqla bölüşdürdü, Konstantin isə 330-cu ildə Romanı peyğəmbərlik baxımından şərq və qərb olmaqla ayırdı. 395-ci ildə imperator I Feodosiusun ölümündən sonra imperiya rəsmən və daimi surətdə bölündü; çünki o, şərqi və qərbi iki oğluna vəsiyyət etdi. Katolik kilsəsi 1054-cü ildə “böyük parçalanma” zamanı şərq və qərb olmaqla bölündü. Sonradan gələn süqut kimi, bu bölünmə də tədricən baş verdi. Bu bölünmə elə bu günədək qalmaqdadır. Həmin tarixdən etibarən əlli il içində Romadakı qərb kilsəsi İslama qarşı təxminən iki yüz illik səlib yürüşlərinə başladı. Qərbi Roma 476-cı ildə son imperatorunu itirdiyi zaman süqut etdi. Şərqi Roma 1453-cü ildə süqut etdi. Papalıq Romanı 1798-ci ildə süqut etdi. Bütpərəst Roma 293, 330 və 395-ci illərdə şərq və qərb olmaqla bölündü. Papalıq Romanı 1054-cü ildə şərq və qərb olmaqla bölündü. Bacı Uayt Allahın Kəlamının öyrənilməsində padşahlıqların yüksəlişini və süqutunu əsas istinad nöqtəsi kimi müəyyən edir.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Vəhy kitabının doqquzuncu fəslindən tarixin işığına çıxarılan padşahlıqlar, baxışın əsasını Romanın qurduğuna dair dəlili möhkəmləndirir. İslamla yüz qırx dörd min arasındakı peyğəmbərlik əlaqəsi sübut edir ki, Məsihin eşşəyə minib Yerusəlimə daxil olması ilə timsallaşdırılmış gecə yarısı fəryadının xəbəri, birinci vayın zamanında başlamış, peyğəmbərliyin ikinci hissəsində ikinci vay boyunca davam etmiş və məhz həmin peyğəmbərliyin yerinə yetməsi ilə birinci və ikinci mələklərin Millerçi hərəkatının başlandığı dördillik tarix dövründə öz icrasına çatmış bir zaman peyğəmbərliyi ilə təmsil olunur. Peyğəmbərlik İslamın yüksəlişini göstərən “otuz səkkiz və iki il” (1299 və 1301) rəmzi ilə başladı və Millerçilərin yüksəlişini göstərən “otuz səkkiz və iki il” (1838 və 1840) rəmzi ilə başa çatdı.
In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
1844-cü ildə, 1333-dən 1337-yə qədər olan mühasirə və 1449-dan 1453-cü il mühasirəsinə qədər olan dövr ilə əvvəlcədən rəmzləşdirilmiş Millerçilərin dördillik dövrünün sonunda, peyğəmbərlik vaxtı artıq tətbiq olunmamalı idi. Yüz qırx dörd minin bayrağının qaldırılması, İslamın qaldırıldığı peyğəmbərliklə birbaşa əlaqəlidir.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Yəhuda, səni qardaşların mədh edəcək; əlin düşmənlərinin boynunda olacaq; atanın oğulları sənin önündə səcdə edəcəklər. Yəhuda bir aslan balasıdır; ovdan qayıdıb qalxmısan, ey oğlum; o əyildi, aslan kimi və qoca aslan kimi uzandı; onu kim oyada bilər? Əsa Yəhudadan ayrılmayacaq, nə də qanun qoyan onun ayaqları arasından, Şilo gələnə qədər; xalqların toplanması da ona olacaq. O, öz dayçasını üzüm tənəyinə, dişi eşşəyinin balasını isə seçmə tənəyə bağlayır; libaslarını şərabda, paltarını üzüm qanında yuyub. Onun gözləri şərabdan qızarmış, dişləri isə süddən ağ olacaq. Yaradılış 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Yüz qırx dörd min nəfər Məsihin xarakterini kamil surətdə əks etdirir və Məsih, digər simvolik təmsillər arasında, “seçilmiş üzüm tənəyi”dir. Yaradılış 16:12-də İsmayıl “vəhşi” adam kimi təsvir olunur.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
O, vəhşi bir adam olacaq; onun əli hər kəsə qarşı, hər kəsin əli də ona qarşı olacaq; və o, bütün qardaşlarının hüzurunda yaşayacaq.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
“Vəhşi” kimi tərcümə olunan söz vəhşi ərəb eşşəyidir. Axır günlərdə Məsihin nümayəndələri vəhşi ərəb eşşəyinin xəbəri üzərində minirlər; Məsihin Yerusəlimə minərək daxil olduğu eşşək, Bilam onu üçüncü dəfə vurduqdan sonra nəhayət danışan eşşək. 1840-cı ildə birinci mələyin xəbərini qüvvətləndirən xəbəri elan etmiş elçilər, həmin hərəkatı qüvvətləndirən xəbərin yerləşdiyi məhz peyğəmbərlik tarixinin içində aidiyyəti olan və mühüm yüz əlli illik bir peyğəmbərliyi görmədilər. Onlar elə həmin zaman peyğəmbərliyinin içində 1840-dan 1844-ə qədərki tarixi tipləşdirən iki dördillik dövrü də görmədilər. Yəhuda qəbiləsinin Aslanı indi “qədim yollardan” əvvəllər heç vaxt görünməmiş işığı açır və bu, 31 dekabr 2023-cü ildən bəri açılmaqda olan həmin işıqla uyğunluq təşkil edən işıqdır. Bu, Neşvili vuranın İslam olub-olmaması barədə hər cür şübhəni aradan qaldırır. Bu işıq Romanın rəmzini aydınladır və beləliklə, 2024-cü ildə sənin xalqının soyğunçuları barədə alfa mübahisəsinə omega bəyanatı olur; eyni zamanda bu, Millerçi tarixdə məhz həmin eyni rəmz üzərindəki mübahisənin də omega rəmzidir. Bu, Vəhy doqquzun zaman peyğəmbərliklərindəki İslamın, yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtının daxili tarixi dövründə xarici xəbər olduğunu müəyyən edir. Biz bir müddətdir ki, bu həqiqəti öyrədirik, lakin indi bunu Vəhy doqquzda başlayıb Vəhy on birdə bitən bir xətt üzərində göstərmək mümkündür. 1840-dan 1844-ə qədər yerinə yetmiş İslamın zaman peyğəmbərliyi ilə bağlı üçüncü dördillik dövr, yüz qırx dörd minin möhürlənmə vaxtını təsvir edir. Vəhy on birdəki böyük zəlzələ ilə yüz qırx dörd min bayraq kimi ucaldılır.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.
Yezekel otuz yeddidə Allahın xalqının bir ordu olaraq qaldırılması, Adəmin yaradılışı ilə öncədən nümunələndirilmiş iki mərhələli bir prosesdir. Əvvəlcə Adəm palçıqdan formalaşdırıldı, sonra Məsih onun içinə həyat nəfəsini üfürdü. Yezekeldə birinci peyğəmbərlik ölü bədənləri formalaşdırır, lakin onlar hələ də ölüdürlər. Sonra dörd külək bədənlərin üzərinə üfürülür və onlar qüdrətli bir ordu kimi ayağa qalxırlar. Otuz səkkiz və qırx rəqəmləri həmin iki mərhələni təmsil edir.
We will continue these things in the next article.
Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Bundan sonra Yəhudilərin bir bayramı var idi; və İsa Yerusəlimə qalxdı. Yerusəlimdə qoyun bazarının yanında, İbrani dilində Bethesda adlanan, beş eyvanı olan bir hovuz vardır. Bunların içində çoxlu sayda naçar adamlar, korlar, axsaqlar, qurumuşlar suyun hərəkətə gəlməsini gözləyərək uzanmışdılar. Çünki müəyyən bir vaxtda bir mələk hovuza enər və suyu qarışdırardı; su qarışdırıldıqdan sonra birinci olaraq ora girən hər kim idisə, hansı xəstəliyi var idisə, sağalardı. Orada otuz səkkiz ildir xəstə olan bir adam var idi. İsa onu uzanmış görüb artıq çoxdan bəri o halda olduğunu bildiyi üçün ona dedi: «Sağalmaq istəyirsənmi?» Naçar adam Ona cavab verdi: «Ağa, su qarışdırıldığı zaman məni hovuza salacaq heç kəsim yoxdur; mən gələnə qədər isə məndən əvvəl başqası enir». İsa ona dedi: «Qalx, döşəyini götür və gəz». Adam dərhal sağaldı, döşəyini götürdü və getdi; həmin gün isə Şənbə günü idi. Yəhya 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
İndi qalxın, — dedim mən, — və Zered çayını keçin. Biz də Zered çayını keçdik. Qadeşbarneadan çıxıb Zered çayını keçənədək keçən müddət otuz səkkiz il oldu; ta ki, Rəbbin onlara and içdiyi kimi, döyüşçü kişilərin bütün nəsli ordu arasından məhv olub qurtarsın. Qanunun Təkrarı 2:13, 14.