In the passage from Testimonies, volume five, which we have been considering for a few articles now, we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
«Şəhadətlər» əsərinin beşinci cildindən götürülmüş və artıq bir neçə məqalədir nəzərdən keçirdiyimiz parçada bizə Yezekelə, Yeşayaya və Yəhyaya verilmiş məbəd görüntüsü haqqında məlumat verilir:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“Bu dərslər bizim faydamız üçündür. İmanımızı Allah üzərində möhkəm tutmalıyıq, çünki məhz qarşımızda insanların canını sınağa çəkəcək bir vaxt vardır. Məsih, Zeytun dağında, Özünün ikinci gəlişindən əvvəl baş verəcək dəhşətli mühakimələri xatırladaraq dedi: ‘Müharibələr və müharibə xəbərləri eşidəcəksiniz.’ ‘Millət millətə, səltənət səltənətə qarşı qalxacaq; müxtəlif yerlərdə aclıqlar, vəbalar və zəlzələlər olacaq. Bütün bunlar ağrıların başlanğıcıdır.’ Bu peyğəmbərliklər Yerusəlimin dağıdılması zamanı qismən yerinə yetsə də, onların daha birbaşa tətbiqi axır günlərə aiddir.”
The Ninth of Av
Avın Doqquzu
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew, is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destructions occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
İbrani dilində “Av ayının doqquzuncu günü” mənasını verən Tişa B’Av yəhudilərin həm Birinci Məbədin e.ə. 586-cı ildə babillilər tərəfindən, həm də İkinci Məbədin eramızın 70-ci ilində Tit tərəfindən dağıdılmasını yad etdikləri anım günüdür. Hər iki dağıdılma eyni təqvim tarixində — ibrani təqviminin Av ayının 9-cu günündə (Qriqorian təqviminə görə adətən iyul və ya avqust ayına təsadüf edir) baş vermişdir. Uayt bacı Yerusəlimin dağıdılması ilə son günlərdə “insanların ruhlarını sınağa çəkəcək zaman” arasında paralel apararkən, hər ikisi yaxınlaşan bazar günü qanununu əks etdirən iki dağıdılma hadisəsini müəyyənləşdirir.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapters eight through eleven.
Daniel kitabının on birinci fəslinin on altıncı ayəsi həmin bazar günü qanununu təmsil edir və qırx birinci ayə ilə uyğunluq təşkil edir. Yezekel kitabında Yerusəlimin dağıdılmasından bazar günü qanunu zamanı müdrik və ağılsız bakirələrin bir-birindən ayrılmasını göstərmək üçün istifadə olunur. Yezekel səkkizinci–on birinci fəsillərdə təsvir olunan məhz həmin ayrılmanı görmək üçün möcüzəvi şəkildə Yerusəlimə aparıldığı zaman Babildə əsir idi.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Və altıncı ildə, altıncı ayda, ayın beşinci günü baş verdi ki, mən evimdə oturmuşdum və Yəhudanın ağsaqqalları qarşımda oturmuşdular; o zaman orada Xudavənd Rəbbin əli mənim üzərimə endi. Sonra baxdım və budur, od görünüşünə bənzər bir surət var idi: belinin görünüşündən aşağısı od idi; belindən yuxarısı isə parlaqlıq görünüşü kimi, kəhrəba rəngi kimi idi. O, bir əl şəklini uzatdı və başımın bir telindən məni tutdu; ruh məni yer ilə göy arasında qaldırdı və Allahın görüntüləri içində məni Yerusəlimə, şimala baxan daxili qapının girişinə gətirdi; qısqanclığa təhrik edən qısqanclıq bütünün oturduğu yer də orada idi. Yezekel 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine, identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Səkkizinci fəsildən on birinci fəslədək olan dörd fəsil ayrılmanı təsvir edir və Uayt bacı Yezekel kitabının doqquzuncu fəslini şərh edərkən bunun Vəhy kitabının yeddinci fəslindəki ilə eyni möhürlənmə olduğunu bildirməklə yanaşı, Yerusəlimin son günlərdəki Laodikeya səciyyəli Yeddinci Gün Adventist Kilsəsini təmsil etdiyini də bildirir.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Öz mənəvi süqutu üzərində kədərlənməyən və başqalarının günahları üçün yas tutmayan sinif Allahın möhürü olmadan buraxılacaq. Rəbb Öz elçilərinə, əllərində qırğın silahları olan adamlara belə əmr edir: “Onun ardınca şəhərin içindən keçin və vurun; gözünüz əsirgəməsin, rəhminiz gəlməsin; qocaları və cavanları, qızları, kiçik uşaqları və qadınları tamamilə öldürün; amma üzərində nişan olan heç bir adama yaxınlaşmayın; və Mənim məbədimdən başlayın. O zaman onlar evin önündə olan qocaman adamlardan başladılar.”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“Burada görürük ki, kilsə — Rəbbin məbədi — Allahın qəzəbinin zərbəsini ilk hiss edən oldu. Qədim qocalar, Allahın böyük nur verdiyi və xalqın ruhani mənafelərinin keşikçiləri kimi dayanmış olanlar, onlara etibar edilmiş əmanətə xəyanət etmişdilər. Onlar belə bir mövqe tutmuşdular ki, əvvəlki günlərdə olduğu kimi, möcüzələr və Allahın qüdrətinin aşkar təzahürünü gözləməyə ehtiyac yoxdur. Zamanlar dəyişmişdir. Bu sözlər onların imansızlığını möhkəmləndirir və onlar deyirlər: Rəbb nə yaxşılıq edəcək, nə də pislik. O, Öz xalqını hökmlə cəzalandırmaq üçün həddindən artıq mərhəmətlidir. Beləliklə, “Sülh və əmin-amanlıq” Allahın xalqına günahlarını və Yaqubun evinə təqsirlərini göstərmək üçün bir daha heç vaxt səsini şeypur kimi ucaltmayacaq adamların fəryadıdır. Hürməyən bu lal itlər təhqir olunmuş Allahın ədalətli qisasını duyanlardır. Kişilər, qızlar və kiçik uşaqlar hamısı birlikdə həlak olurlar.
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“Sadiq olanların ah çəkib fəryad etdikləri iyrəncliklər məhdud gözlərin ayırd edə bildiyi hər şey idi; lakin açılmamış qalan günahlar arasında ən dəhşətliləri, pak və müqəddəs Allahın qısqanclığını oyadan günahlar, bunlardan qat-qat ağır idi. Qəlblərin Böyük Araşdırıcısı qanunsuzluq edənlərin gizlicə işlətdiyi hər bir günahı bilir. Bu adamlar öz aldatmalarında özlərini arxayın hiss etməyə başlayır və Onun səbir və təhəmmülünə görə deyirlər ki, Rəbb görmür; sonra da elə davranırlar ki, guya O, yeri tərk etmişdir. Lakin O, onların ikiüzlülüyünü aşkara çıxaracaq və gizlətmək üçün bu qədər diqqətlə örtdükləri günahları başqalarının önündə açacaqdır.”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“Rütbə, ləyaqət və ya dünyəvi hikmət baxımından heç bir üstünlük, müqəddəs vəzifədə heç bir mövqe, insanları öz aldadıcı ürəklərinin ixtiyarına buraxıldıqları zaman prinsipi qurban verməkdən qoruyub saxlamayacaq. Layiqli və saleh sayılmış olanlar dönüklükdə başçı, laqeydlikdə və Allahın mərhəmətlərindən sui-istifadədə nümunə olduqlarını göstərirlər. O, onların bu şər yoluna daha artıq dözməyəcək və qəzəbində onlarla mərhəmətsiz davranır.”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“Rəbb böyük nurla nemətləndirilmiş və başqalarına xidmət edərkən kəlamın qüdrətini hiss etmiş olanlardan Öz hüzurunu könülsüzlüklə geri çəkir. Onlar bir vaxtlar Onun sadiq xidmətçiləri idilər, Onun hüzuru və rəhbərliyi ilə lütfkarlıq görmüşdülər; lakin Ondan uzaqlaşdılar və başqalarını azğınlığa apardılar, buna görə də ilahi narazılıq altına gətirilirlər.” Testimonies, 5-ci cild, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Yezekel kitabının bütövlükdə məzmunu Yerusəlimin məhvi konteksti içərisində yerləşir. Yezekelin şəhadətində Navuxodonosorun bir il yarım davam edən mühasirəsi xüsusi olaraq qeyd olunur, lakin İsanın Matta iyirmi dörddəki xəbərdarlığının “daha birbaşa tətbiqi” axır günlərdədir. Yezekeldə həmin həqiqət xətti iyirmi dördüncü fəsildə tapılır.
587 BC
E.ə. 587-ci il
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Yenə doqquzuncu ildə, onuncu ayda, ayın onuncu günündə Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: “Ey bəşər oğlu, bu günün adını, məhz bu günün özünü yaz; Babil padşahı elə bu gün Yerusəlimə qarşı səf düzdi.” Hezekiel 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Bu tarixdə, digər bibliya şahidlərində də təsbit olunduğu kimi, on səkkiz aylıq mühasirə başladı. Həmin tarixdə Yezekelə gələn Rəbbin kəlamı, böyük bir odun ardınca qaynayan qazanla təsvir edilən qanlı şəhər məsəlindən ibarət idi. Bu məsəl açıq şəkildə Yerusəlim üzərinə gələn hökmü təmsil edir və həmin fəsildə onun ardınca, nəhayət məbədi məhv edəcək mühasirənin başlandığının bir rəmzi olaraq, Yezekelin arvadının qəfil zərbə ilə həyatdan alınaraq dəfnə verilməsi zikr olunur.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
Yenə Rəbbin sözü mənə gəlib dedi: “Ey bəşər oğlu, bax, gözlərinin arzusunu bir zərbə ilə səndən alıram; amma sən nə matəm tutacaqsan, nə ağlayacaqsan, nə də göz yaşların axacaq. Ah-nalədən çəkin, ölən üçün matəm etmə, baş sarığını başına bağla, ayaqlarına başmaqlarını gey, dodaqlarını örtmə və adamların çörəyindən yemə.” Beləcə, səhər xalqla danışdım; axşam isə arvadım öldü; və ertəsi səhər mənə əmr olunduğu kimi etdim. Ezekiel 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Sonra Yezekelin ətrafındakı xalq ondan məsələnin mənasını və arvadının ölümünün mənasını soruşdu.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Xalq mənə dedi: «Sən niyə belə edirsən, bunların bizim üçün nə demək olduğunu bizə bildirməyəcəksənmi?» O zaman mən onlara cavab verdim: «Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: İsrail nəslinə söylə: Xudavənd Rəbb belə deyir: Baxın, Mən Öz müqəddəs məbədimi, qüvvənizin iftixarı olanı, gözlərinizin arzusu olanı və canınızın əsirgədiyini murdarlayacağam; sizin geridə qoyduğunuz oğullarınız və qızlarınız isə qılıncdan keçəcəklər». Yezekel 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify that the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Bu parçada həm Yezekelin arvadı, həm də müqəddəs məkan “gözlərinizin arzusu” adlandırılır. Müqəddəs Kitab tarixçiləri müəyyən etmişlər ki, mühasirə on səkkiz ay, Sesti və Titin mühasirələri isə 66-cı ildən 70-ci ilə qədər dörd il davam etmişdir. Sestinin ilk mühasirəsindən dağıdılmaya qədər keçən vaxt dəqiq hesablandıqda üç il yarım alınır, lakin Müqəddəs Kitabda ən çox istifadə olunan hesablama üsulu — “inklüziv hesablama” — tətbiq edildikdə bu müddət dörd il olur. Hər iki hesablama üsulunun düzgün olduğunu bilmək bizə Sestidən Titə qədər olan müddətin həm üç il yarım, həm də dörd il olduğunu görməyə imkan verir.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destructions of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Yerusəlimin iki dəfə dağıdılması timsalında bazar günü qanununa dair iki şahidimiz var və hər iki tarixi hadisənin təfərrüatları tezliklə çıxarılacaq bazar günü qanununa tətbiq edilməlidir — həmin vaxt Laodikiya Rəbbin ağzından qusulub atılacaq. Navuxodonosorun mühasirəsinin başlanğıcı Yezekelin arvadının ölümü ilə əlamətdardır. Arvadı öldükdə Yezekelə açıq şəkildə yas tutmamaq əmr edildi, çünki o, yəhudilərin əsirliyə aparılmasının rəmzi idi.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
66-dan 70-ə qədər olan dördillik dövrün başlanğıcı viranəlik iyrəncliyi əlaməti ilə işarələnir; bu isə Yerusəlimdəki məsihçilərin qaçması üçün verilən əlamət idi.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Buna görə də, Daniel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durarkən gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın:) o vaxt Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar. Matta 24:15,16.
Two sieges clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explained what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
İki mühasirə bir-birinə açıq-aydın uyğun gəlir və hər iki mühasirənin başlanğıcında bir “əlamət” var. Yezekel arvadının ölümünün və özünün yas tutmamasının nə məna daşıdığını izah edərkən bunu açıqladı və ardınca belə yazdı:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Beləcə, Hizqiyal sizin üçün bir nişanədir: onun etdiyi hər şeyə görə siz də edəcəksiniz; və bu baş verdikdə biləcəksiniz ki, Mən Xudavənd Rəbbəm. Hizqiyal 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Yezekelin arvadının ölümünün əlaməti, tezliklə gələcək Yerusəlimin və məbədin məhvinin, eləcə də bundan sonra Babil əsarətinin baş verəcəyinin nişanəsi idi. Danielin bəhs etdiyi viranəlik iyrəncliyinin əlaməti məhvdən qaçmaq üçün bir xəbərdarlıq idi, lakin hər iki mühasirənin də başlanğıcda bir əlaməti vardır.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law, and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon, and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction by Babylon of Jerusalem was Ezekiel’s wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Tezliklə gələcək bazar günü qanunundan əvvəl peyğəmbərlik xarakterli bir mühasirə olacaq və Yezekelin arvadının ölümü Laodikeyalı Yeddinci Gün Adventistləri kilsəsindən tamamilə yan keçildiyinin rəmzidir, Yezekel isə yüz qırx dörd minin rəmzidir və mühasirənin başlanğıcında ucaldılan bayrağın rəmzidir. Yezekel Babil mühasirəsinin başlanğıcında yüz qırx dörd minin bayrağıdır və başlanğıcda viranəlik gətirən iyrənc şeyin əlaməti Romanın “əlaməti”dir. Əlamətlərdən biri daxili xəbərdarlığa, digəri isə xarici xəbərdarlığa işarə edir. Şübhəsiz ki, 66-cı ildə xristianlara xəbərdarlıq edilmişdi, lakin xəbərdarlıq əlaməti Roma idi. Babilin Yerusəlimi dağıtması zamanı əlamət Yezekelin arvadı idi. Roma vəhşi heyvanın nişanını alan zümrədir, Yezekel isə Allahın möhürünü alanların əlamətidir.
Two Ending Periods
İki Son Dövrü
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
Birinci mühasirə on səkkiz ay davam etdi, ikinci mühasirə isə dörd il sürdü. Hər iki mühasirə özünün “daha birbaşa” yerinə yetməsini axırzamanlarda tapır və hər iki mühasirə Vəhy 9:15-də yer alan üç yüz doxsan bir il və on beş gün peyğəmbərliyi ilə birbaşa bağlıdır.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449, and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on May 29, 1453.
Vəhy kitabının doqquzuncu fəslinin onuncu ayəsindəki beş ayın başlanğıcı otuz səkkiz rəqəmi ilə əlaqəli olan dördillik mühasirə ilə yekunlaşan otuz səkkizillik bir dövrü əks etdirən tarixi hadisələri əhatə edirdi və İslamın yüksəlişini göstərirdi. Həmin dördillik mühasirə öz qarşılığını (beş ay) yüz əlli ilin başa çatdığı və üç yüz doxsan bir il və on beş günün başladığı vaxt başlanan tarixi hadisələrdə tapır. Bu, 1449-cu il iyulun 27-də başladı və dörd il sonra İslam Konstantinopola qarşı 1453-cü il mayın 29-da başa çatan əlli beş günlük mühasirəyə başladı.
When the time prophecy that began on July 27, 1449, concluded on August 11, 1840, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angels’ movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
1449-cu il iyulun 27-də başlayan zaman peyğəmbərliyi 1840-cı il avqustun 11-də başa çatdıqda, birinci və ikinci mələyin hərəkatının 1840-cı ildən 1844-cü ilədək davam edən dördillik müddəti 1333-cü ildən 1337-ci ilədək davam edən dördillik mühasirəyə, eləcə də 1449-cu ildən 1453-cü ilədək olan dördillik dövrə uyğun gəldi. Hamısı bilavasitə eyni peyğəmbərlik xəttinin tərkib hissəsi olan bu üç şahid birinci və ikinci mələyin 1840-cı ildən 1844-cü ilədək davam edən hərəkatının üçüncü mələyin hərəkatının tarixində təkrarlandığı rəmzi dördillik dövrü təmsil edir. Bu üç şahid yüz qırx dörd min nəfərin tarixindəki dördillik mühasirəni rəmzi olaraq qabaqcadan göstərir. Həmin dördillik dövr həmçinin Yerusəlimin 66-cı və 70-ci illərdəki mühasirələri ilə təsvir olunur.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66 and then the ending by Titus in 70 produce an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also represented by three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
Sestinin 66-cı ildə dördillik mühasirəni başlatması və daha sonra Titin 70-ci ildə onu sona çatdırması dördillik bir dövr üçün alfa və omeqa simvollarını yaradır. Həmin dövr üç il yarımla da ifadə olunur; bu isə öz növbəsində papalıq Romasının müqəddəs məkanı tapdaladığı üç yarım peyğəmbərlik ilinə uyğun gəlir.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Lakin məbəddən kənarda olan həyəti kənarda burax və onu ölçmə; çünki o, bütpərəst millətlərə verilmişdir; və onlar müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altına salacaqlar. Və Mən Öz iki şahidimə qüdrət verəcəyəm, və onlar çul geyinmiş halda min iki yüz altmış gün peyğəmbərlik edəcəklər. Vəhy 11: 2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Onlar qılıncın ağzından keçəcək, bütün millətlər arasına əsir aparılacaqlar; və Yerusəlim, başqa xalqların zamanları tamam olana qədər, millətlər tərəfindən tapdalanacaqdır. Luka 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago) the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Sestiusun alfa rəmzindən Titusun omeqa rəmzinədək uzanan dövrə həm “inklüziv”, həm də “eksklüziv” zaman hesablamasını tətbiq etdiyimi qeyd etmək vacibdir. Bu, eyni tarixi hadisələrin iki fərqli zaman hesabı ilə ifadə olunduğunu göstərir. Biz Müqəddəs Kitabdakı bu prinsipi artıq (xeyli məqalə əvvəl) İsanın Filip Qeysəriyyəsinə (Paniuma) səfəri ilə Onun Surətin Dəyişilməsi dağına gedişi arasındakı müddəti nəzərdən keçirərkən araşdırmışdıq. Müqəddəs Kitabın iki müəllifi altı gün, biri isə səkkiz gün qeyd edir.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Altı gün sonra İsa Peteri, Yaqubu və onun qardaşı Yəhyanı götürüb ayrı bir yerə, uca bir dağa çıxardı. Matthew 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Altı gündən sonra İsa Peteri, Yaqubu və Yəhyanı özü ilə götürüb onları ayrıca, təkbaşına uca bir dağa çıxardı; və onların önündə surəti dəyişdi. Mark 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Təxminən bu sözlərdən səkkiz gün sonra belə oldu: O, Peteri, Yəhyanı və Yaqubu yanına alıb dua etmək üçün dağa qalxdı. Luka 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Qüdsün məhvi axır günlərə aid “daha birbaşa” bir tətbiqə malikdir və bu məhv Babil və Roma ilə təmsil olunan iki şahiddir. Bu iki şahid bir-biri ilə uyğunluq təşkil edir, lakin həqiqəti daha da qüvvətləndirmək üçün fərqli və zəruri peyğəmbərlik xüsusiyyətləri təqdim edir. Roma tərəfindən mühasirə (66-dan 70-ə qədər) dörd il idi və bu, həm də üç il yarımı təmsil edir. Bu üç il yarım həm bütpərəstlik, həm də papalıq tərəfindən həyata keçirilən müqəddəs məkanın və qoşunun tapdalanması ilə əlaqələnir. Papalıq tərəfindən tapdalanma, Roma tərəfindən olan mühasirədəki hərfi üç il yarımın nümunə olaraq göstərdiyi kimi, rəmzi üç il yarım müddətində idi.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersect with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
Həmin dördillik mühasirə İslamın ucaldılmasını və bundan sonra birinci və ikinci mələklərin, daha sonra isə üçüncü mələyin hərəkatının ucaldılmasını müəyyənləşdirən peyğəmbərlik xətti ilə bağlı dördillik dövrlərlə də əlaqələnir. Sestiusdan Titusa qədərki dövr həm papalıq Romasının çarxı, həm də İslamın çarxı ilə kəsişir. Romanın çarxı və Sestiusla Titusun üç il yarımlıq dövrü papalıq Romasının üç il yarımlıq simvolik dövrü ilə kəsişir və bununla da iki qurumu — bütpərəst Romanı və papalıq Romasını müəyyənləşdirir. İslamın çarxı dörd il kimi başa düşülən həmin tarixi dövr vasitəsilə əlaqələnir, lakin həmin tarixi dövrdə Romanın çarxı ilə bağlı olduğu kimi, İslam da İslamın çarxına tabe olan ikinci bir qüvvə ilə əlaqələndirilir — bu qüvvə Adventizmdir. Üç il yarımlıq dövr Romanı onun hər iki mərhələsində təmsil edir, dördillik dövr isə İslamı və Adventizmi təmsil edir. Bütpərəst Roma ilə papalıq Romasını peyğəmbərlik baxımından bir-birindən ayırmaq mümkün olmadığı kimi, İslamla Adventizmi də ayırmaq mümkün deyil.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon, two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Bu, peyğəmbərlik baxımından onu tələb edir ki, Babilin mühasirəsini nəzərdən keçirərkən on səkkiz aylıq mühasirənin təsvirində zamanın iki fərqli yozumu nəzərə alınsın. Romanın həyata keçirdiyi mühasirədə zamanın iki şəkildə ifadə olunması peyğəmbərlik baxımından Navuxodonosorun həyata keçirdiyi mühasirədə də zamanın iki şəkildə ifadə olunmasını tələb edir. Navuxodonosorun on səkkiz aylıq mühasirəsi bir il yarımın rəmzi kimi də başa düşülə bilər. On səkkiz ay bir il yarımdır və bir il yarım 1,5 il kimi ifadə edilə bilər. Navuxodonosorun mühasirəsi həm on səkkiz ay, həm də bir tam onda beş (1,5) il davam etmişdir.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destructions of Jerusalem.
On səkkiz ay Yerusəlimi tapdalayacaq qüvvəyə, 1,5 il isə İslama aiddir. On səkkiz ayı müəyyən edən peyğəmbərlik hesablama çarxı Babili, digər peyğəmbərlik hesablama çarxı isə İslamı müəyyən edir. Biz 1,5 ilin İslamla əlaqədar tətbiqinə necə gəlib çıxdığımızı hələ izah etməmişik, lakin qeyd etmək lazımdır ki, Romanın törətdiyi dağıntı ilə bağlı iki zaman hesablaması Romanın (həm bütpərəst, həm də papalıq Romasının) peyğəmbərlik çarxı ilə, digər hesablama isə İslamın peyğəmbərlik çarxı ilə əlaqəli idi. Bu xüsusiyyətlər Yerusəlimin həm alfa, həm də omeqa dağıdılmasında müşahidə olunur.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represents the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-year siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Sesti və Titin başçılığı ilə Yerusəlimin dördillik mühasirəsi İslamın ucaldılmasını simvolizə edən dördillik mühasirə ilə yekunlaşan otuz səkkiz illik bir dövrlə başlamış peyğəmbərlik xəttinin sonunu təmsil edir və məhz həmin xəttin son dördillik dövrü yüz qırx dörd min nəfərin bayrağının ucaldılmasını təmsil edir.
We will continue these things in the next article.
Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.