In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
Artıq bir neçə məqalədir üzərində düşündüyümüz “Testimonies” əsərinin beşinci cildindən olan parçadan bizə Hizqiyala, Yeşayaya və Yəhyaya verilmiş məbəd görüntüsü haqqında məlumat verilir:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“Bu dərslər bizim faydamız üçündür. İmanımızı Allah üzərində möhkəm tutmalıyıq, çünki məhz qarşımızda insanların canını sınağa çəkəcək bir vaxt vardır. Məsih, Zeytun dağında, Özünün ikinci gəlişindən əvvəl baş verəcək dəhşətli mühakimələri xatırladaraq dedi: ‘Müharibələr və müharibə xəbərləri eşidəcəksiniz.’ ‘Millət millətə, səltənət səltənətə qarşı qalxacaq; müxtəlif yerlərdə aclıqlar, vəbalar və zəlzələlər olacaq. Bütün bunlar ağrıların başlanğıcıdır.’ Bu peyğəmbərliklər Yerusəlimin dağıdılması zamanı qismən yerinə yetsə də, onların daha birbaşa tətbiqi axır günlərə aiddir.”
The Ninth of Av
Avın Doqquzu
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
İbranicədə “Avın Doqquzu” mənasını verən Tişa B’Av, e.ə. 586-cı ildə Babillilər tərəfindən Birinci Məbədin və miladın 70-ci ilində Titus tərəfindən İkinci Məbədin dağıdılmasını yad edən yəhudi günüdür. Hər iki dağıdılış eyni təqvim tarixində — İbrani təqviminin Av ayının 9-cu günündə (adətən Qriqorian təqvimində iyul və ya avqust aylarına təsadüf edir) baş vermişdir. Sister White Yerusəlimin dağıdılmasını son günlərdə “insanların canını sınağa çəkəcək zaman”la əlaqələndirdikdə, o, hər ikisi tezliklə gələcək bazar qanununu təsvir edən iki dağıdılışı müəyyən edir.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
Danielun on birinci fəslinin on altıncı ayəsi həmin bazar qanununu təmsil edir və qırx birinci ayə ilə uyğunluq təşkil edir. Yezekieldə Yerusəlimin məhvi, bazar qanunu zamanı müdrik və ağılsız bakirələrin ayrılmasını təsvir etmək üçün istifadə olunur. Yezekiel Babilistanda əsir olduğu vaxt, səkkizinci fəsildən on birinci fəslə qədər məhz həmin ayrılığı görmək üçün möcüzəvi şəkildə Yerusəlimə aparılmışdı.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Və altıncı ildə, altıncı ayda, ayın beşinci günü baş verdi ki, mən evimdə oturmuşdum və Yəhudanın ağsaqqalları qarşımda oturmuşdular; o zaman orada Xudavənd Rəbbin əli mənim üzərimə endi. Sonra baxdım və budur, od görünüşünə bənzər bir surət var idi: belinin görünüşündən aşağısı od idi; belindən yuxarısı isə parlaqlıq görünüşü kimi, kəhrəba rəngi kimi idi. O, bir əl şəklini uzatdı və başımın bir telindən məni tutdu; ruh məni yer ilə göy arasında qaldırdı və Allahın görüntüləri içində məni Yerusəlimə, şimala baxan daxili qapının girişinə gətirdi; qısqanclığa təhrik edən qısqanclıq bütünün oturduğu yer də orada idi. Yezekel 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Səkkizdən on birədək olan dörd fəsil ayrılmanın təsviridir və Sister White, Yezekel doqquza şərh verərkən, bunun Vəhy yeddinci fəsildəki eyni möhürləmə olduğunu göstərməklə yanaşı, Yerusəlimin axır günlərdəki Laodikiya Yeddinci Gün Adventist kilsəsini təmsil etdiyini də müəyyən edir.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Öz mənəvi süqutu üzərində kədərlənməyən və başqalarının günahları üçün yas tutmayan sinif Allahın möhürü olmadan buraxılacaq. Rəbb Öz elçilərinə, əllərində qırğın silahları olan adamlara belə əmr edir: “Onun ardınca şəhərin içindən keçin və vurun; gözünüz əsirgəməsin, rəhminiz gəlməsin; qocaları və cavanları, qızları, kiçik uşaqları və qadınları tamamilə öldürün; amma üzərində nişan olan heç bir adama yaxınlaşmayın; və Mənim məbədimdən başlayın. O zaman onlar evin önündə olan qocaman adamlardan başladılar.”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“Burada görürük ki, kilsə — Rəbbin məbədi — Allahın qəzəbinin zərbəsini ilk hiss edən oldu. Qədim qocalar, Allahın böyük nur verdiyi və xalqın ruhani mənafelərinin keşikçiləri kimi dayanmış olanlar, onlara etibar edilmiş əmanətə xəyanət etmişdilər. Onlar belə bir mövqe tutmuşdular ki, əvvəlki günlərdə olduğu kimi, möcüzələr və Allahın qüdrətinin aşkar təzahürünü gözləməyə ehtiyac yoxdur. Zamanlar dəyişmişdir. Bu sözlər onların imansızlığını möhkəmləndirir və onlar deyirlər: Rəbb nə yaxşılıq edəcək, nə də pislik. O, Öz xalqını hökmlə cəzalandırmaq üçün həddindən artıq mərhəmətlidir. Beləliklə, “Sülh və əmin-amanlıq” Allahın xalqına günahlarını və Yaqubun evinə təqsirlərini göstərmək üçün bir daha heç vaxt səsini şeypur kimi ucaltmayacaq adamların fəryadıdır. Hürməyən bu lal itlər təhqir olunmuş Allahın ədalətli qisasını duyanlardır. Kişilər, qızlar və kiçik uşaqlar hamısı birlikdə həlak olurlar.
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“Sadiq olanların ah çəkib fəryad etdikləri iyrəncliklər məhdud gözlərin ayırd edə bildiyi hər şey idi; lakin açılmamış qalan günahlar arasında ən dəhşətliləri, pak və müqəddəs Allahın qısqanclığını oyadan günahlar, bunlardan qat-qat ağır idi. Qəlblərin Böyük Araşdırıcısı qanunsuzluq edənlərin gizlicə işlətdiyi hər bir günahı bilir. Bu adamlar öz aldatmalarında özlərini arxayın hiss etməyə başlayır və Onun səbir və təhəmmülünə görə deyirlər ki, Rəbb görmür; sonra da elə davranırlar ki, guya O, yeri tərk etmişdir. Lakin O, onların ikiüzlülüyünü aşkara çıxaracaq və gizlətmək üçün bu qədər diqqətlə örtdükləri günahları başqalarının önündə açacaqdır.”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“Rütbə, ləyaqət və ya dünyəvi hikmət baxımından heç bir üstünlük, müqəddəs vəzifədə heç bir mövqe, insanları öz aldadıcı ürəklərinin ixtiyarına buraxıldıqları zaman prinsipi qurban verməkdən qoruyub saxlamayacaq. Layiqli və saleh sayılmış olanlar dönüklükdə başçı, laqeydlikdə və Allahın mərhəmətlərindən sui-istifadədə nümunə olduqlarını göstərirlər. O, onların bu şər yoluna daha artıq dözməyəcək və qəzəbində onlarla mərhəmətsiz davranır.”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“Rəbb böyük nurla nemətləndirilmiş və başqalarına xidmət edərkən kəlamın qüdrətini hiss etmiş olanlardan Öz hüzurunu könülsüzlüklə geri çəkir. Onlar bir vaxtlar Onun sadiq xidmətçiləri idilər, Onun hüzuru və rəhbərliyi ilə lütfkarlıq görmüşdülər; lakin Ondan uzaqlaşdılar və başqalarını azğınlığa apardılar, buna görə də ilahi narazılıq altına gətirilirlər.” Testimonies, 5-ci cild, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Yezekel kitabının bütövlükdə məzmunu Yerusəlimin məhvi konteksti içərisində yerləşir. Yezekelin şəhadətində Navuxodonosorun bir il yarım davam edən mühasirəsi xüsusi olaraq qeyd olunur, lakin İsanın Matta iyirmi dörddəki xəbərdarlığının “daha birbaşa tətbiqi” axır günlərdədir. Yezekeldə həmin həqiqət xətti iyirmi dördüncü fəsildə tapılır.
January 15, 588 BC
e.ə. 588-ci il, 15 yanvar
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Yenə doqquzuncu ildə, onuncu ayda, ayın onuncu günündə Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: “Ey bəşər oğlu, bu günün adını, məhz bu günün özünü yaz; Babil padşahı elə bu gün Yerusəlimə qarşı səf düzdi.” Hezekiel 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Bu tarixdə, digər bibliya şahidlərində də təsbit olunduğu kimi, on səkkiz aylıq mühasirə başladı. Həmin tarixdə Yezekelə gələn Rəbbin kəlamı, böyük bir odun ardınca qaynayan qazanla təsvir edilən qanlı şəhər məsəlindən ibarət idi. Bu məsəl açıq şəkildə Yerusəlim üzərinə gələn hökmü təmsil edir və həmin fəsildə onun ardınca, nəhayət məbədi məhv edəcək mühasirənin başlandığının bir rəmzi olaraq, Yezekelin arvadının qəfil zərbə ilə həyatdan alınaraq dəfnə verilməsi zikr olunur.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
Yenə Rəbbin sözü mənə gəlib dedi: “Ey bəşər oğlu, bax, gözlərinin arzusunu bir zərbə ilə səndən alıram; amma sən nə matəm tutacaqsan, nə ağlayacaqsan, nə də göz yaşların axacaq. Ah-nalədən çəkin, ölən üçün matəm etmə, baş sarığını başına bağla, ayaqlarına başmaqlarını gey, dodaqlarını örtmə və adamların çörəyindən yemə.” Beləcə, səhər xalqla danışdım; axşam isə arvadım öldü; və ertəsi səhər mənə əmr olunduğu kimi etdim. Ezekiel 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Sonra Yezekelin ətrafındakı xalq ondan məsələnin mənasını və arvadının ölümünün mənasını soruşdu.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Xalq mənə dedi: «Sən niyə belə edirsən, bunların bizim üçün nə demək olduğunu bizə bildirməyəcəksənmi?» O zaman mən onlara cavab verdim: «Rəbbin sözü mənə nazil olub dedi: İsrail nəslinə söylə: Xudavənd Rəbb belə deyir: Baxın, Mən Öz müqəddəs məbədimi, qüvvənizin iftixarı olanı, gözlərinizin arzusu olanı və canınızın əsirgədiyini murdarlayacağam; sizin geridə qoyduğunuz oğullarınız və qızlarınız isə qılıncdan keçəcəklər». Yezekel 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Mətn hissəsində həm Yezekelin arvadı, həm də məbədgah “gözlərinin arzusu” kimi təqdim edilir. Müqəddəs Kitab tarixçiləri mühasirənin on səkkiz ay davam etdiyini müəyyən edirlər, halbuki Cestiusun və Titusun mühasirələri 66-cı ildən 70-ci ilədək dörd il çəkmişdir. Cestiusun ilk mühasirəsindən məhvə qədər olan zamanın dəqiq hesabı üç il yarımdır, lakin Müqəddəs Kitabda ən çox tətbiq edilən üsul olan “inklüziv hesablama” tətbiq edildikdə, bu, dörd ildir. Hər iki hesablamanın etibarlı olduğunu bilmək bizə Cestiusdan Titusa qədər həm üç il yarımı, həm də dörd ili görməyə imkan verir.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Bizim, Yerusəlimin iki məhvi hadisəsində bazar günü qanununun iki şahidi vardır və hər iki tarixin təfərrüatları tezliklə gələcək bazar günü qanununa tətbiq olunmalıdır — həmin vaxt Laodikiya Rəbbin ağzından qusulub atılır. Navuxodonosorun mühasirəsinin başlanğıcı Yezekelin arvadının ölümü ilə işarələnir. Onun ölümündə Yezekelə açıq şəkildə yas tutmaması əmr olundu, çünki o, əsirliyə aparılan Yəhudilərin əlaməti idi.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
66-dan 70-ə qədər olan dördillik dövrün başlanğıcı viranəlik iyrəncliyi əlaməti ilə işarələnir; bu isə Yerusəlimdəki məsihçilərin qaçması üçün verilən əlamət idi.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Buna görə də, Daniel peyğəmbər vasitəsilə deyilmiş viranəlik iyrəncliyini müqəddəs yerdə durarkən gördüyünüz zaman, (oxuyan anlasın:) o vaxt Yəhudeyada olanlar dağlara qaçsınlar. Matta 24:15,16.
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
Bir-biri ilə aydın şəkildə uyğunlaşan iki mühasirə vardır və hər iki mühasirə də mühasirənin başlanğıcında bir “əlamət” ehtiva edir. Hizqiyal öz arvadının ölümü və onun tərəfindən matəmin olmaması ilə nə nəzərdə tutulduğunu izah edərkən, bunu açıqladı və sonra qeyd etdi:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Beləcə, Hizqiyal sizin üçün bir nişanədir: onun etdiyi hər şeyə görə siz də edəcəksiniz; və bu baş verdikdə biləcəksiniz ki, Mən Xudavənd Rəbbəm. Hizqiyal 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Yezekelin arvadının ölümünün əlaməti, tezliklə gələcək Yerusəlimin və məbədin məhvinin, eləcə də bundan sonra Babil əsarətinin baş verəcəyinin nişanəsi idi. Danielin bəhs etdiyi viranəlik iyrəncliyinin əlaməti məhvdən qaçmaq üçün bir xəbərdarlıq idi, lakin hər iki mühasirənin də başlanğıcda bir əlaməti vardır.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Yaxında gələcək Bazar qanunundan əvvəl peyğəmbərlik mühasirəsi olacaq və Yezekelin arvadının ölümü, Laodikiyalı Yeddinci Gün Adventist kilsəsinin tamamilə kənardan keçilib ötürüldüyünün simvoludur; halbuki Yezekel yüz qırx dörd minin simvoludur və mühasirənin başlanğıcında qaldırılan bayrağın simvoludur. Yezekel Babilin mühasirəsinin əvvəlində yüz qırx dörd minin bayrağıdır və başlanğıcdakı viranəlik iyrəncliyinin əlaməti Romanın “əlaməti”dir. Bir əlamət daxili xəbərdarlığa, digəri isə xarici xəbərdarlığa işarə edir. Şübhəsiz ki, 66-cı ildə məsihçilərə bir xəbərdarlıq verilmişdi, lakin xəbərdarlıq əlaməti Roma idi. Babilin məhvindəki əlamət Yezekelin arvadı idi. Roma vəhşi heyvanın nişanını alan sinifdir, Yezekel isə Allahın möhürünü alanların əlamətidir.
Two Ending Periods
İki Son Dövrü
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
Birinci mühasirə on səkkiz ay davam etdi, ikinci mühasirə isə dörd il sürdü. Hər iki mühasirə özünün “daha birbaşa” yerinə yetməsini axırzamanlarda tapır və hər iki mühasirə Vəhy 9:15-də yer alan üç yüz doxsan bir il və on beş gün peyğəmbərliyi ilə birbaşa bağlıdır.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
Vəhy 9:10-da qeyd olunan beş ayın başlanğıcı, otuz səkkiz rəqəmi ilə bağlı olan və dördillik mühasirə ilə zirvəyə çatan otuz səkkizillik bir dövrü işarələyən tarixi ehtiva edir və İslamın yüksəlişini müəyyən edir. Həmin dördillik mühasirənin qarşılığı, (beş ay) yüz əlli ilin başa çatdığı və üç yüz doxsan bir il on beş günün başlandığı zaman başlayan tarixdə tapılır. Bu, 27 iyul 1449-cu ildə başlandı və dörd il sonra İslam Konstantinopola qarşı əlli beş günlük bir mühasirə gətirdi ki, bu da 29 may 1453-cü ildə başa çatdı.
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
27 iyul 1449-cu ildə başlayan zaman peyğəmbərliyi 11 avqust 1844-cü ildə başa çatdıqda, 1840-dan 1844-ə qədər birinci və ikinci mələklərin hərəkatının dörd ili, 1333-dən 1337-yə qədər olan dördillik mühasirə ilə, habelə 1449-dan 1453-ə qədər olan dördillik dövrlə uyğunlaşdı. Hamısı eyni peyğəmbərlik xəttinin birbaşa hissəsi olan bu üç şahid, 1840-dan 1844-ə qədərki birinci və ikinci mələk hərəkatının üçüncü mələyin hərəkatı tarixində təkrarlandığı rəmzi dördillik bir dövrü təmsil edir. Bu üç şahid yüz qırx dörd minin tarixində dördillik bir mühasirəni tipoloji olaraq göstərir. Həmin dördillik dövr həmçinin Qüdsün 66 və 70-ci illərdəki mühasirələri ilə də təsvir olunur.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
66-cı ildə Cestiusun dördillik mühasirəyə başlaması və sonra 70-ci ildə Titusun onu başa çatdırması dörd illik bir dövr üçün alfa simvolu və omeqa simvolu yaradır. Həmin eyni dövr həmçinin üç il yarım kimi təqdim olunur ki, bu da öz növbəsində papalıq Romanın müqəddəs məkanı tapdaladığı üç il yarımlıq peyğəmbərlik illəri ilə uyğunlaşır.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Lakin məbəddən kənarda olan həyəti kənarda burax və onu ölçmə; çünki o, bütpərəst millətlərə verilmişdir; və onlar müqəddəs şəhəri qırx iki ay ayaq altına salacaqlar. Və Mən Öz iki şahidimə qüdrət verəcəyəm, və onlar çul geyinmiş halda min iki yüz altmış gün peyğəmbərlik edəcəklər. Vəhy 11: 2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Onlar qılıncın ağzından keçəcək, bütün millətlər arasına əsir aparılacaqlar; və Yerusəlim, başqa xalqların zamanları tamam olana qədər, millətlər tərəfindən tapdalanacaqdır. Luka 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Qeyd etmək zəruridir ki, mən Cestiusun alfa rəmzi ilə Titusun omeqa rəmzi arasında təmsil olunan dövrə münasibətdə həm “inklüziv”, həm də “eksklüziv” hesablamadan istifadə edirəm. Bu, bir tarixlə zamanın iki tətbiqinin təmsil olunduğunu göstərir. Biz bu bibliya prinsipini artıq, İsanın Qeysəriyyə-Filippi (Panium) səfəri ilə Onun Dəyişilmə Dağına getməsi arasındakı vaxtı nəzərdən keçirdiyimiz zaman (bir çox məqalə əvvəl) araşdırmışıq. Bibliyanın iki müəllifi altı günü, biri isə səkkiz günü qeyd edir.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Altı gün sonra İsa Peteri, Yaqubu və onun qardaşı Yəhyanı götürüb ayrı bir yerə, uca bir dağa çıxardı. Matthew 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Altı gündən sonra İsa Peteri, Yaqubu və Yəhyanı özü ilə götürüb onları ayrıca, təkbaşına uca bir dağa çıxardı; və onların önündə surəti dəyişdi. Mark 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Təxminən bu sözlərdən səkkiz gün sonra belə oldu: O, Peteri, Yəhyanı və Yaqubu yanına alıb dua etmək üçün dağa qalxdı. Luka 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Qüdsün məhvi axır günlərə aid “daha birbaşa” bir tətbiqə malikdir və bu məhv Babil və Roma ilə təmsil olunan iki şahiddir. Bu iki şahid bir-biri ilə uyğunluq təşkil edir, lakin həqiqəti daha da qüvvətləndirmək üçün fərqli və zəruri peyğəmbərlik xüsusiyyətləri təqdim edir. Roma tərəfindən mühasirə (66-dan 70-ə qədər) dörd il idi və bu, həm də üç il yarımı təmsil edir. Bu üç il yarım həm bütpərəstlik, həm də papalıq tərəfindən həyata keçirilən müqəddəs məkanın və qoşunun tapdalanması ilə əlaqələnir. Papalıq tərəfindən tapdalanma, Roma tərəfindən olan mühasirədəki hərfi üç il yarımın nümunə olaraq göstərdiyi kimi, rəmzi üç il yarım müddətində idi.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
Həmin dördillik mühasirə həmçinin İslamın yüksəldilməsini və ondan sonra birinci, ikinci, ardınca isə üçüncü mələklərin hərəkatının yüksəldilməsini müəyyən edən peyğəmbərlik xətti ilə əlaqəli olan dördillik dövrlərlə də bağlıdır. Cestiusdan Titusa qədər olan dövr papalıq Romanın çarxı ilə, eləcə də İslamın çarxı ilə kəsişir. Romanın çarxı və Cestiusla Titusun üç il yarımlıq dövrü papalıq Romanın üç il yarımlıq simvolik illəri ilə kəsişir və beləliklə bütpərəst və papalıq Romanın bu iki varlığını müəyyən edir. İslamın çarxı eyni tarixlə, dörd il kimi başa düşülən şəkildə, əlaqələndirilir; lakin həmin tarixdə Romanın çarxında olduğu kimi, İslam da İslamın çarxına tabe olan ikinci bir qüvvə ilə əlaqələndirilir — bu isə Adventizmdir. Üç il yarımlıq dövr Romanı hər iki mərhələsində təmsil edir, dördillik dövr isə İslamı və Adventizmi təmsil edir. Bütpərəst və papalıq Romanı peyğəmbərlik baxımından bir-birindən ayırmaq mümkün olmadığı kimi, İslamı və Adventizmi də ayırmaq mümkün deyildir.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Bu, peyğəmbərlik baxımından tələb edir ki, Babilin mühasirəsini nəzərdən keçirdiyimiz zaman, on səkkiz aylıq mühasirə təsvirində zamanın iki anlayışı görünsün. Roma tərəfindən gətirilən mühasirədə zamanın iki təmsili, peyğəmbərlik etibarilə, Navuxodonosor tərəfindən gətirilən mühasirədə də zamanın iki təmsilini tələb edir. Navuxodonosorun on səkkiz aylıq mühasirəsi, həmçinin bir il yarımın rəmzi kimi də başa düşülə bilər. On səkkiz ay bir il yarımdır və bir yarım 1.5 il kimi ifadə edilə bilər. Navuxodonosorun mühasirəsi həm on səkkiz ay, həm də bir nöqtə beş (1.5) il idi.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
On səkkiz ay Yerusəlimi tapdalayacaq gücə işarə edir, 1,5 il isə İslama işarə edir. On səkkiz ayı müəyyən edən peyğəmbərlik hesab çarxı Babili müəyyən edir, digər peyğəmbərlik hesab çarxı isə İslamı müəyyən edir. Hələlik 1,5 ilin İslamla əlaqədar tətbiqinə necə gəlib çıxdığımızın izahını təqdim etməmişik, lakin qeyd olunmalıdır ki, Romanın gətirdiyi məhvdə zamanın iki hesabı mövcuddur: biri Romanın peyğəmbərlik çarxı ilə əlaqədardır, (həm bütpərəst, həm də papalıq Romanı), digəri isə İslamın peyğəmbərlik çarxı ilə əlaqədardır. Bu xüsusiyyətlər Yerusəlimin həm alfa, həm də omeqa məhvlərində mövcuddur.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Yerusəlimin Sestiy və Titusla bağlı dördillik mühasirəsi, İslamın ucaldılmasını simvolizə edən dördillik mühasirə ilə başa çatan otuz səkkiz illik bir dövrlə başlanmış peyğəmbərlik xəttinin sona çatmasını təmsil edir; və məhz həmin eyni xəttdəki son dördillik dövr yüz qırx dörd minin bayrağının ucaldılmasını təmsil edir.
We will continue these things in the next article.
Bu məsələləri növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.