İsa Məsihin Vəhyi — On yeddi nömrə

Çöldə fəryad edən kəsin “səsini” eşidən, küçədə ölü uzanmış quru sümüklər bunu ona görə edirlər ki, Təsəlliverici İsanın Onu göndərəcəyi vədinin yerinə yetməsi olaraq gəlmişdir. Millerçilərin ilk məyusluğu zamanı, Millerçilər anladılar ki, onlar bakirələrin məsəli üzrə ləngimə vaxtında idilər.

Millerçilər tərəfindən öncədən simvollaşdırılmış olanlar ilk məyusluğun təcrübəsini təkrar edirlər və bunu etdikləri zaman başa düşməlidirlər ki, onlar da bakirələr məsəlindəki ləngimə vaxtındadırlar. Bu həqiqəti görmələrinə yalnız Təsəllivericinin təsiri imkan verir. Təsəlliverici tərəfindən meydana gətirilən bu dərk, Yezekelə quru, ölü sümüklər vadisinə elan etməsi tapşırılan ilk peyğəmbərliklə təmsil olunur.

“Şöhrət” Müqəddəs Ruhu təmsil edir. Həmin anda bakirələr başa düşməlidirlər ki, onlar ləngimə vaxtındadırlar. Müqəddəs Kitabda, məyus olanların ləngimə vaxtında olduqlarını dərk etdikdə nə etməli olduqlarına dair göstərişlər boldur. Yeremya öyrədir ki, onlar heç vaxt “istehzaçıların məclisinə” qayıtmamalıdırlar; Filadelfiyaya olan xəbərdə isə bu, Şeytanın sinaqoqudur. Onlar həmçinin qiymətlini dəyərsizdən ayırmalıdırlar. Dəyərsizlə müqayisə edilən qiymətlinin ikili mənası vardır.

Bu peyğəmbərlik fərqini illər əvvəl özüm üçün öyrəndim; o zaman William Millerin yuxusuna bir tətbiq vermişdim. Mən daş-qaşları Allahın Kəlamının həqiqətləri, saxta daş-qaşları isə təhrif olunmuş təlimlər kimi düzgün müəyyən etmişdim. Bundan sonra mənə göstərildi ki, James White da William Millerin yuxusuna bir tətbiq vermişdi və öz tətbiqində daş-qaşları Allahın sadiq xalqı, saxta daş-qaşları isə həqiqəti iddia edən saxta etiqadçılar kimi tanımışdı. James White-ın bu yuxu haqqında nə öyrətdiyini araşdırdıqda başa düşdüm ki, hər ikimiz də haqlı idik. Daş-qaşlar Allahın sadiqlərini, saxta daş-qaşlar isə sadiq olmayanları təmsil edə bilər; lakin daş-qaşlar həm də Allahın Kəlamının həqiqətlərini təmsil edə bilər və saxta daş-qaşlar da yalan təlimlər ola bilər. James White Millerin yuxusunu həmin vaxt özünün yaşadığı tarixə tətbiq etmişdi, mən isə yuxuya axır günlərin tarixi kimi yanaşmışdım. Bu iki tətbiq birlikdə göstərir ki, insanlar inandıqları şeyə çevrilirlər və əgər yanlış təlimlərə bağlı qalmağı seçsələr, çevrildikləri təlimlərlə birlikdə, çirk fırçası olan adam tərəfindən pəncərədən süpürülüb atılacaqlar. Biz nə yeyiriksə, oyuq.

Məyus olanlar Yeremyaya görə başa düşdükdə ki, onlar ləngimə vaxtındadırlar, qiymətlini dəyərsizdən ayırmalıdırlar.

Qiymətli və alçaq olan həqiqəti və yanlışı təmsil edir. Bu, həm də insanlardan ibarət iki sinfi təmsil edir.

Yeremyaya belə tapşırılmışdı ki, əgər o geri qayıdacaqsa, ağılsız bakirələrdən ayrılmalı, həmçinin ağılsız bakirələrin yanlış təlimlərindən də ayrılmalıdır. Yüz qırx dörd min nəfər kamil birliyə daxil olanlardır. Yeremyaya, əgər görüntü danışdığı zaman Allahın “ağzı” olacaqlarsa, Hezekielin dörd külək barədə ikinci xəbəri ilə möhürlənməyə çağırılanların yerinə yetirməli olduqları işi təmsil edir. Görüntü, mühakimə gəlib çatdığı zaman Millerçi tarixində danışdı və yer vəhşi heyvanı danışanda, üçüncü vayın mühakiməsi gəlib çatanda da yüz qırx dörd min nəfərin tarixində danışır. O zaman Yeremyayanın müəyyən etdiyi işi yerinə yetirmiş olanlar Allahın gözətçiləri kimi ucaldılırlar.

Rəbb məyus olanları öz ölümündən oyatmaq üçün Təsəlliverəni göndərdiyi zaman, bazar günü qanunu böhranında Onun sözçüləri olmaq istəyirlərsə, onların yerinə yetirməli olduqları bir təmizlənmə işini müəyyən edir. Yeşaya Yeremyanın nəsihəti ilə razılaşır.

“Xoş xəbərlər gətirən” və “sülhü və xilası bəyan edən”lər “birlikdə səslərini ucaldırlar”, çünki onlar “göz-gözə görəcəklər”.

“Xoş xəbərlər gətirən” ifadəsi Yeşaya kitabındakı həmin parçadakı mətnində iki dəfə təkrar olunur ki, bu da murdar olandan qiymətli olan ayrıldıqda həyata keçən birliyin Yeşayanın təsvirinə aparan ayələr kimi, Gecəyarısı Nidasının tarixini müəyyən edir.

Yeremya ilk məyusluq içində olub gecikmə vaxtında olduqlarını dərk edənləri təmsil edir. Yeşaya həmin şəxslərə “oyan, oyan” əmrini verir. Onlar oyanır və nəhayət elə bir nöqtəyə çatırlar ki, Allahın kilsəsində artıq sünnətsiz və murdar heç kəs qalmayacaq; çünki onlar qiymətli ilə dəyərsizi ayırmaq işini yerinə yetirmiş olacaqlar. “Rəbb istəyir ki, Onun kilsəsi təmizlənsin; Onun hökmləri dünyanın üzərinə daha açıq surətdə enməzdən əvvəl.”

Yalan təlimlərə sarılanlar çöldə fəryad edən “səs”lə başlayan tarixdə ayrılacaqlar. Allahın yaradıcı qüdrətinin şəxsi müqəddəsləşmiş bir təcrübə hasil etməsinə izin verməyi rədd edənlər, çöldə fəryad edən “səs”lə başlayan tarixdə “qızıl”dan ayrılacaqlar. Onlar, məhz Laodikeyanın Filadelfiyaya keçdiyi nöqtədə, Laodikeyalı olaraq qalacaqlar.

Qiymətlini alçaq olandan ayırmaq işi, qəflətən gəlib Levi oğullarını paklayan əhdin elçisinin demək olar ki, tamamilə öz işidir, lakin biz də bunda iştirak etməliyik.

Yeremyaya bildirildi ki, əgər qarşıdan gələn hökm zamanı Allahın sözçüsü olmaq istəyirsə, qiymətli olanı dəyərsiz olandan ayırmalıdır. Yeremyayanın Allahın ona verdiyi nəsihəti eşitməsi faktı göstərirdi ki, əgər işi öz üzərinə götürməyi seçsəydi, Təsəlliverənin hüzuru artıq əlçatan idi.

Vəhy on birdəki üç gün yarım, quru sümüklərin küçədə ölü olduğu zaman, bir “səhra”nın rəmzidir və “səhra” Levililər iyirmi altıdakı “yeddi vaxt”ı təmsil edir. Üç gün yarımlıq səpələnmənin sonunda, yüz qırx dörd minin arasında olmağa çağırılanlar “oyanmalı” və “tozu üstlərindən silkələməlidirlər.” Bacı Uayt deyir: “Rəbb istəyərdi ki, Onun kilsəsi, hökmləri dünya üzərinə daha aydın şəkildə nazil olmamışdan əvvəl, paklansın.”

“Saflaşdırılmış bir kilsə” ilə bağlı olaraq o, Yeremyanın “qiymətlini alçaq olandan ayıran” ayırma prosesinə istinad edir. O, bunu həmçinin Malaki kitabının üçüncü fəslinə bağlayır; orada bir xəbərçi əhdin Xəbərçisinin yolunu hazırlayır. Yolu hazırlayan xəbərçi Yeşayanın “səhrada fəryad edən səs”idir. Əhdin Xəbərçisi isə Məsihdir; O, “Levililər” kimi, “Öz xüsusi işi üçün Onun tərəfindən ayrılmış” olan yüz qırx dörd minlə əhdə daxil olmağa hazırlaşır. Sonra o, onları kahinlər kimi tanıdır və İsanın belə dediyi sözləri sitat gətirir: “Buna görə də kamil olun; necə ki, göylərdə olan Atanız kamildir.”

Ləngimə vaxtı dövrünün sonunda qeyd olunan bir təmizlənmə prosesi vardır, çünki Rəbbin yüz qırx dörd minin yerinə yetirməsi üçün xüsusi bir işi vardır və “Onun hökmləri dünyaya daha nəzərəçarpacaq şəkildə nazil olmamışdan” əvvəl O, təmizlənmiş bir kilsəyə sahib olacaqdır. Onun hökmləri artıq dünyadadır, lakin bazar günü qanunu zamanı “Allahın dağıdıcı hökmləri” nazil olmağa başlayır.

O hökmlər “həqiqəti heç vaxt tanımamış olanlar üçün mərhəmət zamanıdır.” Lakin zəruri təmizlənmə prosesinə daxil olmaq istəməyənlər üçün həmin hökmlərdə heç bir mərhəmət yoxdur. “Daha aydın şəkildə baş verən” “hökmlər” əlamət olan hökmləri müəyyən edir. Onlar bir işarəni təmsil edir və Müqəddəs Ruh həmin hökmlərin törətdiyi qarışıqlıq və çaşqınlıqdan istifadə edərək “saxta istirahət gününə” riayət edənlərlə “Rəbbin Şənbəsini vicdanla saxlayanlar” arasında fərq qoyur; çünki “dünya”nın xəbərdar edilə bilməsinin yeganə yolu budur. Əlamət olan hökmlər, Müqəddəs Ruhun hələ də Babilonda olan Allahın övladlarını yüz qırx dörd minin bayrağını tanımağa yönəltmək üçün istifadə etdiyi fonu təşkil edir.

Lakin bacı Vayt yalnızca Malakinin üçüncü fəslinə istinad etmir; o, həmçinin Malaki kitabının dördüncü fəslinin son ayələrini də daxil edir və bir daha əhdin xəbərçisi üçün yolu hazırlamalı olan “səs”ə istinad edir. Həmin son ayələr əhdin xəbərçisi üçün hazırlıq barədə deyil; onlar Musanın Qanununu xatırlamaqdan və ataların ürəklərinin övladlara, övladların isə atalardan yana çevrilməsindən bəhs edir. “Səs” əvvəlcə Məsihin, əhdin xəbərçisi olaraq, qəflətən Öz məbədinə gəlib oyadılmış məyus xalqını saflaşdırması üçün hazırlıq görür ki, onlar bayraq işini yerinə yetirə bilsinlər. Sonra Malaki “səs”in işinin başqa bir cəhətinə toxunur.

O, “ataların ürəyini övladlara, övladların ürəyini də atalarına döndərəcək” və bu işi Horebdə verilmiş qanunla əlaqədar olaraq həyata keçirəcək. İlyas, Yeşayanın “səsi” də olan həmin şəxs, Allahın xalqının günahlarını aşkara çıxaracaq. Bu, təmizlənmə prosesinin bir hissəsidir. Günahın yalnız bir tərifi vardır: Horebdə verilmiş qanunun pozulması. Vəftizçi Yəhya İlyas idi və onun işi məhz bu ünsürü də ehtiva edirdi.

Vəftizçi Yəhya Vəhyin on birinci fəslindəki üç yarım günün “səhrasına” gəldi, çünki bütün peyğəmbərlər yaşadıqları günlərdən daha çox axır günlər haqqında danışırlar. O, günahdan tövbə etmək barədə bir xəbər gətirdi, çünki göylərin Padşahlığı yaxın idi; necə ki, İsa Məsihin Vəhyi də “vaxt yaxındır” deyilərkən açılır. Vəftizçi Yəhya “səs”in işini təcəssüm etdirir, çünki İsanın sözünə görə, o həm də gəlməli olan İlyas idi.

İsa Vəftizçi Yəhyanın peyğəmbərlik kimliyinin bir sınaq olduğunu bildirir. O, birbaşa belə deyir: “if ye will receive it”. Sonra İsa şagirdlərini bunu qəbul etməyə təşviq edərək deyir: “He that hath ears to hear, let him hear.” Qoy nəyi eşitsin? Qoy Müqəddəs Kitabın son səhrasına gələn, əhdin elçisi üçün yolu hazırlayan və Allahın işarəvi hökmləri zamanı yüz qırx dörd mini xüsusi bir işi görməyə hazırlayan səsin kim olduğunu eşitsin.

Yəhyanın “dəvə tükündən paltarı, belində isə dəri qurşağı var idi; yeməyi çəyirtkələr və çöl balı idi.” Onun “yeməyi” İslamın xəbəri idi, çünki “çəyirtkələr” sözü İslamı təmsil edir, bal isə Allahın sözüdür; bu söz onun ağzında şirin idi. Onun yediyi şirin xəbər “vəhşi” ərəb eşşəyi haqqında idi; bu, Müqəddəs Yazılarda İslamın ən ilk rəmzidir. İslamın vəhşi ərəb eşşəyi haqqında olan bu şirin xəbər — ki, “çəyirtkələr”lə də təmsil olunur — onun paltarına da toxunmuşdu, çünki dəvələr də İslamın başqa bir rəmzidir. Yəhyanın yediyi qidanın həşəratlar deyil, çəyirtkə ağacına işarə etməsi halında belə, “çəyirtkələr” sözünü İslamın rəmzi kimi işlətmək kəlamı təhrif etmək deyildir. “Çəyirtkələr” sözü İslamın rəmzidir və Yəhya hər hansı fiziki qidanın yeyilməsini təmsil etmirdi; onun pəhrizi yediyi peyğəmbərlik xəbərinin rəmzi idi.

Onun qurşağı Habakkukda təmsil olunan “peyğəmbərlik” idi. Həmin peyğəmbərlik müqəddəs cədvəllərdə təmsil olunduğu kimi, birinci məyusluğu, bakirələrin ləngimə vaxtını və Adventizmin əsaslarını bir araya gətirir. Habakkuk bütün bu həqiqətləri bir-birinə bağlayan peyğəmbərlik qurşağı idi.

“səs”in xəbərdarlığını təşkil edən xəbərləri bir qurşaq kimi bir-birinə bağlayan peyğəmbərlik xəbəri, danışmaq üçün geciksə də danışacaq olan görüntü ilə əlaqəli bakirələr məsəli idi. Gecəyarısı Hayqırtısının görüntüsü, “canı qürurla şişmiş” murdar ilə imanla saleh sayılan qiymətli arasında bir fərq yaradır. İmanla saleh sayılma “səs”in taxdığı qurşaqdır.

2020-ci il 18 iyul məyusluğundan sonra məyusluğun “səhrada fəryad edən səsi” gəlib çatdıqda, onun xəbəri 2001-ci il 11 sentyabrdan bəri olduğu həmin xəbər idi. Gələcək İlyasın, gözləyən, məyus, ölü, qurumuş sümüklərə ünvanlanan həmin xəbəri budur ki, İslam “işarəvi hökmlər”dir; bunlar Babildə olan Allahın digər övladları üçün salehliyi öyrənməyə zəmin yaradır.

Gələcək olan İlyas sayılan Vəftizçi Yəhya, Vəhy kitabının on birinci fəslindəki üç yarım günün “səhrasında” səslənən “səs”dir. Onun işi, canları qürurla yüksəlmiş və atalarının ruhani irsinə bel bağlayan, lakin Allahın qəzəbinin yaxınlaşmaqda olduğunu duyan Adventizmin dördüncü və son nəslini müəyyən etməyi də əhatə edir. Onlar dördüncü nəsildir, çünki onlar Məsihin tam əksi olan bir nəslə tamamilə çevrilib zahir olmuşlar. Onlar gürzə ilanları nəslidir, lakin yenə də ataları İbrahimə işarə edərək, əslində Quzunun nəsli olduqlarını iddia edirlər. Quzunun nəsli Peterin seçilmiş nəslidir; onlar Quzu hara gedirsə, Onun ardınca gedənlərdir.

Yəhya, şübhəsiz, onun xəbərini eşitməyə gələnlərin günahlarını ortaya qoyurdu; çünki onlar tövbə edir və vəftiz olunurdular. O, həmçinin onlara bildirdi ki, ondan sonra gələcək Biri vardır və O, Öz xırman yerini tamamilə təmizləyəcək. Həmin Şəxs əhdin xəbərçisidir; O, saxta sikkələri və cəvahiratı pəncərədən süpürüb çıxaran və sonra ilkin cəvahiratı bərpa edən “çirk fırçası adamıdır”; bu cəvahirat isə William Millerə birinci mələyin hərəkətində ilkin cəvahiratı toplamaq işində mələklər tərəfindən rəhbərlik edildiyi zaman olduğundan on dəfə daha parlaq şəkildə parlayır.

Yəhya Vəftizçi, Laodikeyalı Adventistin ataları İbrahimə bəslədikləri etimada qarşı ittihamında qəti və açıq idi; çünki gələcək İlyasın vəzifəsi ataların ürəklərini övladlara, övladlarınkını isə atalara çevirmək idi. Müqəddəs Kitabda birincinin və sonuncunun tətbiqi prinsipi həmin işdə təmsil olunur; lakin eləcə də pərakəndə vəziyyətdə, düşmənlərin torpağında, səhrada ölü halda olduqlarını görənlər üçün çarə də oradadır. Onlar öz günahlarını və atalarının günahlarını etiraf etməli və tövbə etməlidirlər. Öz günahlarını və atalarının günahlarını etiraf etməklə yanaşı, onlar həm də etiraf etməlidirlər ki, üç gün yarımlıq səhra dövrü ərzində Rəblə birlikdə yürüməmişdilər. Bundan əlavə, onlar etiraf etməlidirlər ki, həmin tarix ərzində Allah da onlarla birlikdə yürüməmişdi.

Lənət ona görə idi ki, onlar torpağın şənbətlərini xatırlamadılar.

Gələcək olan İlyas sayılan Vəftizçi Yəhya, Vəhy kitabının on birinci fəslindəki üç yarım günün səhrasındakı “səs”i simvolizə edirdi. O, ölü quru sümüklərə Horebdə Musanın qanununu “xatırlamağı” yönəldəcəkdi və əgər onlar bunu etsəydilər, onda əhdin elçisi onların atalarının əhdini “xatırlayacaqdı”. Lakin bu, yalnız onlar öz günahlarını, atalarının günahlarını etiraf etdikləri və daha da alçaldıcı olaraq, Allaha qarşı “işlədikləri” təqsirləri ayrıca bildirdikləri təqdirdə baş verəcəkdi.

Onlar həmçinin etiraf etməli idilər ki, Allaha qarşı “zidd” yolda olmuşlar və Allah da onlara qarşı “zidd” yolda olmuşdur.

Onlar həmçinin dərk etməli idilər ki, Vəhy on birinci fəsildəki küçədə olan ölü, quru sümüklər məhz özləri idilər; çünki etiraf etməli idilər ki, Allah onları düşmənin torpağına gətirmişdi və düşmənin torpağı ölümdür.

Vəftizçi Yəhyaya görə, onlar həmçinin “səhrada” fəryad edən “səs”in kim olduğu sualına da cavab verməli idilər, çünki Yəhya soruşdu: “Gələcək qəzəbdən qaçmağınız üçün sizi kim xəbərdar etdi?”

Bu mövzuları növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.