In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.
1856-cı ildə əvvəllər Filadelfiyalı Millerçi Adventizm Ceyms və Ellen Vayt tərəfindən Laodikeyalı kimi müəyyən edildi. Bundan sonra Ceyms Vayt Review and Herald vasitəsilə bu hərəkata Laodikeya xəbərini təbliğ etməyə başladı. Həmin nəşrdə, elə həmin ildə, Levililər iyirmi altının “yeddi dəfə”si ilə bağlı artmış işıq da Vaytların o qədər yüksək dəyərləndirdikləri Hiram Edson tərəfindən səkkiz məqalə silsiləsində təqdim olundu ki, onlar ilk oğullarına onun adını verdilər. Bu silsilə gələcəkdə tamamlanacağı vədi ilə sona çatdı, lakin bir daha ortaya çıxmadı. Birinci mələyin hərəkətinin Filadelfiyadan Laodikeyaya keçid nöqtəsində, hərəkat Levililər iyirmi altının “yeddi dəfə”si üzərində büdrədi; bu isə Allahın mələklərinin Uilyam Millerə tanıtdığı və bəyan etməyə yönəltdiyi elə ilk “zaman peyğəmbərliyi”ni təmsil edirdi.
The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.
“Yeddi zaman” Millerçi məbədinin bünövrəsinin baş guşə daşı idi. Müqəddəs bünövrəyə dair hər bir peyğəmbərlik rəmzi Məsihin rəmzidir, çünki Məsihdən başqa heç bir bünövrə qoyula bilməz.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Çünki heç kəs qoyulmuş olandan başqa bir təməl qoya bilməz; bu təməl isə İsa Məsihdir. 1 Korinflilərə 3:11.
Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.
Məsih təkcə təməl deyil, O həm də inşaatçıların rədd etdikləri və sonra büdrədikləri təməl daşdır. O, nəhayət, küncün baş daşı olan daşdır. Millerçi tarixində “yeddi vaxt” həmin künc daşının rəmzi idi.
Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.
Məsih əhdi bir həftə müddətinə çoxları ilə təsdiq etdi. Hiram Edsonun tamamlanmamış səkkiz məqalədə müəyyən etdiyi İsrailin şimal padşahlığına qarşı “yeddi vaxt” peyğəmbərliyinin quruluşu, Məsihin Danielin doqquzuncu fəslinin iyirmi yeddinci ayəsinin yerinə yetirilməsində əhdi təsdiq etdiyi peyğəmbərlik həftəsinin eyni quruluşunu təkrar edirdi. Məsihin İsraili topladığı həftə, Məsihin İsraili dağıtdığı həftənin eyni quruluşudur. Qədim İsrailin dağıdılması iki min beş yüz iyirmi il idi, ruhani İsrailin toplanması isə iki min beş yüz iyirmi gün idi. O, əhdi təsdiq etmək üçün İsraili topladı və Öz əhdinin mübahisəsi üzündən İsraili dağıtdı. “Yeddi vaxt”ı Millerçi məbədin təməl daşı kimi müəyyən etmək, Məsihi təməl daşı kimi müəyyən etməklə tam uyğunluq təşkil edir. O daşı rədd etmək, Məsihi rədd etməkdir.
When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.
Məsih 1856-cı ildə xristianlıq tarixində ilk dəfə Laodikiyanın qapısını döyərək dayandığı zaman, inşaatçıların kənara atmaq üzrə olduqları büdrəmə daşı üzərində biliyin artımını hasil etməyə çalışırdı. Yeddi il sonra, yaxud belə demək mümkünsə, iki min beş yüz iyirmi simvolik gün sonra, Laodikiyalı Adventizm qapını bağladı. Təəssüf ki, Adventizm bilikdəki artımı görməkdən imtina etdi. Büdrədiyin daş, görmədiyin daşdır, lakin o yenə də oradadır.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Xalqım biliksizlik üzündən məhv olur; çünki sən biliyi rədd etdin, Mən də səni rədd edəcəyəm ki, Mənə kahin olmayasan; madem ki, Allahının qanununu unutdun, Mən də sənin övladlarını unudacağam. Huşə 4:6.
The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.
Cənubdakı Yəhuda padşahlığına qarşı olan “yeddi vaxt” lənəti e.ə. 677-ci ildə başladı və Daniel kitabının səkkizinci fəslinin on dördüncü ayəsindəki iki min üç yüz illə birlikdə 22 oktyabr 1844-cü ildə başa çatdı. “Yeddi vaxt” məhz Advent hərəkatının “təməli və mərkəzi sütunu” kimi müəyyən edilmiş peyğəmbərliyin bir hissəsidir. Adventizmin təməli və mərkəzi sütunu bir neçə başqa peyğəmbərliklə eyni vaxtda yerinə yetdi. “Yeddi vaxt”, iki min üç yüz gün, Malaki kitabının üçüncü fəsli, Daniel kitabının yeddinci fəslinin on üçüncü ayəsi və Matta 25-dəki on bakirə məsəli — bunların hamısı 22 oktyabr 1844-cü ildə yerinə yetdi. 22 oktyabr 1844-cü il tarixi Advent hərəkatının təməl tarixidir və həmin tarixlə əlaqədar olaraq yalnız bir əmr müəyyən edilmişdi.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Dənizin və yerin üzərində dayandığını gördüyüm mələk əlini göyə qaldırdı, və əbədi olaraq diri Olanın, göyü və onda olanları, yeri və onda olanları, dənizi və onda olanları Yaradanın adı ilə and içdi ki, daha vaxt olmayacaq. Vəhy 10:5, 6.
Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.
Vəhy kitabının onuncu fəslində yerdə və dəniz üzərində durmuş mələyi bacı Uayt İsa Məsih kimi təqdim edir.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“Yəhyanı təlimatlandıran qüdrətli mələk İsa Məsihin Özündən az olmayan bir şəxsiyyət idi. Onun sağ ayağını dənizin, sol ayağını isə quru torpağın üzərinə qoyması, Şeytanla olan böyük mübarizənin son səhnələrində O’nun icra etdiyi rolu göstərir. Bu mövqe Onun bütün yer üzəri üzərində ali qüdrətini və hakimiyyətini ifadə edir.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, cild 7, 971.
Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”
Məsih Özünün ali hakimiyyətini təmsil etmək üçün dəniz və yer üzərində dayanmaq mövqeyini tutdu. Sonra əlini qaldırdı və “artıq zaman olmayacaq” deyə əmr etdi. Məsih Millerçilərlə əhdə daxil olurdu və onlara bir əmr verdi; necə ki, İbrahimlə əhdə daxil olduğu zaman ona da bir əmr vermişdi. O, İbrahimə kişi uşaqlarını sünnət etməyi əmr etmişdi. Musa dövrünün tarixində seçilmiş bir xalqla əhdə daxil olduğu zaman isə O, çoxlu əmrlər verdi və həmin əmrlərə yalnız kahinlərin əhd sandığına toxuna biləcəyi barədə göstəriş də daxil idi. O, 22 oktyabr 1844-cü ildə əlini qaldırıb and içdi ki, peyğəmbərlik zamanı artıq Müqəddəs Kitab peyğəmbərliklərinə daxil edilməyəcək. İsa “vaxtlar və mövsümlər” mövzusuna mələklər buludu içində göyə yüksəldiyi zaman toxunmuşdu; bununla da O, işarə olaraq iki şahidin yüksəlişini təmsil etmişdi. O zaman Onun əmr etdiyi şey “vaxtlar və mövsümlər” haqqında idi.
When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.
Onlar buna görə bir yerə toplaşdıqları zaman Ondan soruşub dedilər: «Ya Rəbb, bu vaxt İsrailə padşahlığı yenidən bərpa edəcəksənmi?» O isə onlara dedi: «Atanın Öz ixtiyarında saxladığı vaxtları və mövsümləri bilmək sizə aid deyil. Lakin Müqəddəs Ruh üzərinizə gəldiyi zaman siz qüdrət alacaqsınız; və həm Yerusəlimdə, həm bütün Yəhudeyada, həm Samariyada, həm də yer üzünün ən ucqarına qədər Mənə şahidlər olacaqsınız». Həvarilərin İşləri 1:6–8.
Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”
İsa vaxtların və mövsümlərin olmadığını demədi; çünki Süleyman vasitəsilə danışarkən “vaxtların və mövsümlərin” mövcud olduğunu təsdiq etmişdi.
To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.
Hər bir şeyin öz vaxtı var və göy altında hər bir məqsədin öz zamanı var: Vaiz 3:1.
There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.
Müqəddəs Kitab qeydləri daxilində Palmoniyə, yəni “Möcüzəli Sayıcı”ya şəhadət edən “zamanlar və mövsümlər” vardır; lakin 22 oktyabr 1844-cü il tarixindən etibarən Allahın xalqına vaxt üzərinə qurulan peyğəmbərlik bir xəbərini bir daha heç vaxt irəli sürməmək əmr edilmişdir. İsanın göyə yüksəlməzdən dərhal əvvəl şagirdlərə verdiyi öyüd, Onun paklanmış xalqının Vəhy kitabının on birinci fəslində bir bayraq kimi ucaldılmasından dərhal əvvəlki tarixi təmsil edir və bu, Onun 22 oktyabr 1844-cü ildə verdiyi əmrlə uzlaşır. Adventizmin təməl tarixində Məsih əmr etdi ki, artıq vaxta əsaslanan heç bir peyğəmbərlik xəbəri olmasın və Vəhy 11-dəki iki şahidin göyə qaldırılmasını əvvəlcədən təsvir edən Özünün göyə yüksəlişi zamanı O, həmin əmri təkrar etdi.
“Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.
“Qoy bütün qardaş və bacılarımız, Rəbbin Öz gəlişi ilə bağlı kəlamını, yaxud xüsusi əhəmiyyət daşıyan hər hansı digər vədini nə vaxt yerinə yetirəcəyini müəyyən etməyə çalışan hər kəsdən ehtiyat etsinlər. ‘Ata Öz hakimiyyətində saxladığı vaxtları və mövsümləri bilmək sizə aid deyil.’ Yalan müəllimlər Allahın işi üçün çox qeyrətli görünə bilər və öz nəzəriyyələrini dünya və kilsə qarşısına çıxarmaq üçün vəsait sərf edə bilərlər; lakin onlar həqiqəti yanlışlıqla qarışdırdıqları üçün, onların xəbəri aldatma xəbəridir və canları yalan yollara aparacaqdır. Onlara qarşı çıxılmalı və müqavimət göstərilməlidir, ona görə yox ki, onlar pis adamlardır, ona görə ki, onlar yalanın müəllimləridir və yalana həqiqət möhürünü vurmağa çalışırlar.” Testimonies to Ministers, 55.
Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.
Bacı Uayt açıq şəkildə bildirmişdi ki, biz heç vaxt xüsusi əhəmiyyət daşıyan hər hansı bir şeyi müəyyən edən zamanla bağlı bir xəbərə malik olmayacağıq; bu, sadəcə Onun İkinci Gəlişinə aid deyildir. Millerçi hərəkatın mövzusu olan zaman peyğəmbərliyi 22 oktyabr 1844-cü ildə sona çatdı və həmin təməl tarixlə bağlı verilən yeganə göstəriş bundan ibarət idi ki, Allahın xəbərinin təqdimində zaman bir daha heç vaxt istifadə olunmamalıdır.
In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.
Birinci mələyin hərəkatının başlanğıcında, Filadelfiyadan Laodikeyaya keçidin məhz o nöqtəsində, Millerçi hərəkatın təməl həqiqəti üzərinə artmış nur verildi. Yeddi il sonra, yaxud iki min beş yüz iyirmi simvolik gün sonra, yaxud bir “səhra” sonra, 1863-cü ildə, “yeddi vaxt”ın təməl daşı qurucular tərəfindən kənara atıldı.
In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?
Üçüncü mələyin son hərəkətində, Laodikiyadan Filadelfiyaya keçidin məhz dönüş nöqtəsində, ataların günahlarının etirafını da özündə ehtiva edən bir sınaq verilir. Atalar üçün təməlin sınağı, onların təməl daşı olan “yeddi vaxt” idi. Son hərəkət, atalarının öz təməl daşlarını nəzərdən qaçırdıqları kimi, təməl tarixlə əlaqəli olan yeganə əmri də nəzərdən qaçıracaqmı?
Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.
Bəli. Onlar, şübhəsiz ki, məhz bunu etdilər. Onlar atalarının günahlarını təkrarladılar.
Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.
Onların ataları təməl tarixdə günah etmədilər, çünki digər şeylərlə yanaşı, həmin təməl tarixdə onlar hələ Filadelfiyalı idilər. Onların ataları təməl sınaqlarında o vaxt uğursuz oldular ki, Laodikeyaya çevrilib “yeddi dəfə”ni onun artan nuru ilə birlikdə rədd etdilər.
Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.
Onların 1863-cü ildəki təməl uğursuzluğundan əvvəl, Məsihin onların Laodikiyaçı ürəklərinin qapısını döydüyü yeddi il gəlmişdi. Yeddi il “yeddi vaxtın” və “səhranın” simvoludur. 1856-cı ildən 1863-cü ilədək davam edən “səhra”dan sonra onlar təməl sınaqlarından keçə bilmədilər.
In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.
Üçüncü mələyin hərəkatının ilk məyusluğunda Allahın xalqı günah etdi; çünki onlar təməl tarixlə birbaşa əlaqəli olan yeganə əmri rədd etdilər. Onlar, daha yaxşı bildikləri halda, peyğəmbərlik xəbərinə zaman proqnozunu daxil etməyi seçdilər. Bununla onlar Musanın oğlunu sünnət etdirməmək günahını və Uzzanın sandığa toxunmaq günahını təkrar etdilər; halbuki o, bunun ona qadağan edildiyini bilirdi. Üçüncü mələyin hərəkatı doğru olmadığını bildikləri şeyi etdi! Əgər kimsə bu həqiqətin üstünü boya ilə ört-basdır etmək istəyirsə, onda boya qabının qalan hissəsini də istifadə etsin ki, həm Musanın, həm də Uzzanın günah etdikləri və Allahın iradəsinə qarşı üsyan nümayiş etdirdikləri həqiqətini örtsün; halbuki onlar bütün islahat xətlərinin ən sonuncusunun — hər bir islahat xəttinin irəliyə işarə etdiyi islahat xəttinin — ilk məyusluğunu təmsil edirdilər. İslahat xətlərindəki ilk məyusluğun təsvirləri Alfa və Omeqanın imzasını daşıyır və oradakı qeyd Allahın xalqının faydası üçündür, hətta Allahın xalqı bundan faydalanmaqdan imtina etsə belə.
The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.
Birinci mələyin hərəkatına yeddi illik bir dövr verilmişdi; bu, “yeddi vaxt” səhrasının bir rəmzidir ki, “yeddi vaxt”ın nuru ilə birlikdə Laodikiya xəbərini qəbul etsinlər. “Yeddi vaxt”ın lənəti Rəbbin ağzından qusulub atılmaq lənətidir. 1863-cü ildə onlar Yerixonu yenidən qurmaq işini təkrar etdilər; bu iş özündə bir “lənət” daşıyırdı. 1856-dan 1863-ə qədər olan yeddi il, qədim İsrailin atalarının günah içindəki üsyanının və onların üzərinə “yeddi vaxt” lənətini gətirmiş günahının kiçik bir təsviridir. Müasir İsrail 1863-cü ildə öz atalarının günahlarını təkrar etdi.
The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.
Üçüncü mələyin hərəkatı da, Musa və Uzzah kimi, birinci məyusluğun sınağından mütləq surətdə keçə bilmədi. Sonra onlar üç yarım günlük bir “səhra” dövrü ərzində küçələrdə öldürüldülər. İndi isə Təsəlliçinin səsi ilə cisimlər halında formalaşdırılırlar. Təsəlliçinin səsi səhradakı “səs” vasitəsilə verilir və indi onlar vaxt təyin etməyin deyil, “yeddi dəfə”nin sınağı ilə üz-üzədirlər. Onlar vaxt təyin etməyin sınağından artıq keçə bilmədilər.
They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.
Onlar “yeddi zaman”ın etibarlı bir həqiqət olub-olmadığı barədə sınanmırlar, çünki onlar əvvəllər “yeddi zaman”ı etibarlı bir peyğəmbərlik kimi qəbul etdiklərinə şəhadət vermişlər. Onlar iki min beş yüz iyirmi illik səpələnmə peyğəmbərliyinə inandıqlarını etiraf etmişlər. Lakin onlar “yeddi zaman”a dair yeni bir sınaq işığının mövcud olduğundan bixəbər ola bilərlər. Onlar 1856-cı ildə atalarının dayandığı yerdə dayanırlar. Yeni işıq budur ki, Vəhy on birinci fəsildəki üç gün yarım təkcə Fransız İnqilabını göstərmir, həm də indi hazırkı həqiqətin bir gerçəkliyidir.
Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?
Yeddi gurultunun gizli tarixinin açılması və yeddinci möhürün açılması əslində İsa Məsihin Vəhyinin indi möhürdən açıldığını göstərən iki şahiddirmi? Əgər belədirsə, onda doğrudanmı Vəhy kitabının bütövlükdə son günlərdən bəhs etdiyi həqiqətdir? Əgər bu doğrudursa, onda üç gün yarım bakirələrin məsəlinə aid gözləmə müddətini təmsil edirmi? Əgər edirsə, onda “yeddi dəfə”nin çarəsi həqiqətən də 18 iyul 2020-ci il tarixli Naşvil proqnozunda iştirak etmiş olanlar tərəfindən yerinə yetirilməli olan bir əmri təmsil edirmi?
Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?
Vay! Sənin üçün bir sınaq var! Ləngimə vaxtında olduqlarını oyanıb dərk edənlər, doğrudanmı üç yarım günün sonunda öz günahlarına və atalarının günahlarına görə tövbə etməlidirlər? Zamandan bir peyğəmbərlikdə istifadə etməmək əmrinə məhəl qoymamaq həqiqətən də günah idimi?
For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.
Neşvilin baş tutmayan qabaqcadan deyilmiş xəbərinin hər hansı şəkildə Allahın nəzərdə tutduğu məqsəd olduğunu iddia edən və sonradan bu iddianı müdafiə etməyə cəhd göstərənlərə, Allahın peyğəmbərliklərində vaxtdan istifadə etməyin günahından əlavə, daha bir müşahidə də əlavə edərdim. Neşvil ilə bağlı yalan qabaqcadan deyilmiş xəbərdə baş verən şey sadəcə 1844-cü ildə Məsihin əmrinin əleyhinə üsyanın təzahürü deyildi; bu, Adventizmdən kənarda olanlara Peyğəmbərlik Ruhunda olan qabaqcadan deyilmiş xəbərlərin qüsurlu olduğunu bildirən bir hərəkət idi. Bu, Peyğəmbərlik Ruhunun yazıları üzərinə gətirilmiş bir rüsvayçılıq idi. Bu, dünyada olanlara Ellen Uaytın yazılarının Cozef Smitin və ya Nostradamusun yazıları qədər əhəmiyyətli olduğuna dair dəlil verir. Ellen Uaytın qiymətli sözləri üsyanımızın alçaq sözləri ilə pozuldu. Bu, yalnız Allahın Kəlamı olan Məsihə qarşı bir üsyan deyildi, eyni zamanda Peyğəmbərlik Ruhuna qarşı da bir üsyan idi. Yəhya Patmos adlanan adada ona görə təqib olunmurdu ki, o, öz insani fikrini Müqəddəs Kitabdan və Peyğəmbərlik Ruhundan üstün tutmuşdu; əksinə, ona görə təqib olunurdu ki, həmin iki şahidə itaət etmişdi.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.
Mən Yəhya, həm sizin qardaşınız, həm də İsa Məsihin məşəqqətində, səltənətində və səbrində sizin şərikiniz, Allahın Kəlamı və İsa Məsihin şəhadəti uğrunda Patmos adlanan adada idim. Vəhy 1:9.
We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.
İlk məyusluğumuz zamanı atamız Musanın günahlarını təkrarladıq və bunu etiraf etməyə ehtiyacımız var. Bunu etiraf etməyə ehtiyacımız var, çünki indi 1856-cı ildəyik. İndi “yeddi vaxt” haqqında yeni işıq var, necə ki, o vaxt da var idi. Biz indi Laodikiyadan Filadelfiyaya keçiddəyik; necə ki, başlanğıc hərəkatı 1856-cı ildə Filadelfiyadan Laodikiyaya keçid zamanı idi. 1856-cı ildə atalarımız “yeddi vaxt” barəsində bilginin artmasının nəşrini dayandırdılar. Biz həmin işığın nəşrini dayandıra bilməyə də bilərik, lakin şübhəsiz ki, ürəklərimizin qapılarını bu işığa qarşı bağlaya bilərik. Biz, ilk Yeddinci Gün Adventist qurucularının etdiyi kimi, daşın əslində orada olmadığını iddia edə və ona büdrəməyə davam edə bilərik. Bizim problemimiz budur ki, başlarımızı quma gömmək üçün bir əsrdən artıq vaxtımız yoxdur, çünki hökmlər artıq başlanır.
If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.
Əgər Alfa və Omeqanın bizə bir şeyin sonunun onun başlanğıcı ilə təsvir edildiyi prinsipi əsasında öyrətməsinə yol versək, asanlıqla görə bilərik ki, Alfa və Omeqa Nashville proqnozunun atalarımız vasitəsilə timsallaşdırıldığını göstərir. Bu həqiqəti qəbul etdikdə isə, proqnozdan bəri uğursuz proqnozu əsaslandırmaq üçün hər hansı bir insan məntiqi növü ortaya qoymağa yönəlmiş hər bir cəhdin ən artıq əncir yarpağından başqa bir şey olmadığı gerçəkliyi ilə üz-üzə qalacağıq. O zaman görəcəyik ki, düşmənin torpağında olduğumuz müddətdə Allah bizimlə birlikdə addımlamamışdır. O, orada olmuşdur, lakin yalnız bu mənada ki, ürəklərin qapılarını döyərək daxil olmaq üçün yol axtarmışdır. Əgər insan məntiqinin əncir yarpağı götürülsə, onda həm də görə bilərik ki, Nashville proqnozunu əsaslandırmaq üçün istifadə etdiyimiz inkar, yaxud qüsurlu insan məntiqi, Məsihə zidd olaraq yeridiyimizin sübutudur.
In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.
1856-cı ildə Filadelfiyalı Adventizm Laodikeyaya çevrildi və onlar bunu bilirdilər. Rəbb bunu peyğəmbər qadının və onun ərinin sözləri vasitəsilə təsdiq etdi. O Laodikeya ürəklərinin qapıları önündə dayanaraq, Məsih içəri girib onlarla birlikdə şam etməyi təklif etdi. Onun birgə süfrə açmaq üçün gətirdiyi qida “yeddi zaman”ın təməl daşı idi. Onlar bunu rədd etdilər.
In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.
2023-cü ildə son hərəkat indi Laodikeyadan Filadelfiyaya keçir, çünki səkkizinci kilsə yeddi kilsədəndir. Rəbb Alfa və Omeqa bunu Öz “həqiqət” sözü vasitəsilə təsdiq etmişdir. Məsih indi yaxınlarda ölmüş quru sümüklərin qapısı önündə dayanıb onlarla birlikdə içəri girib şam etməyi təklif edir və Onun onlarla bölüşmək istədiyi yemək, 1856-cı ildə onların ataları ilə bölüşməyə cəhd etdiyi yeməyin eynisidir. Bu, sadəcə olaraq, 1856-cı ildə onların ataları üçün olduğu kimi, “yeddi vaxt” təliminin texniki əsasları deyildir. Xeyr, bu, “yeddi vaxt”ın acı dərmanıdır və bu dərman çox vaxt udulması çətin olan bir təvazökarlıq növü tələb edir.
The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.
Rəbbin sözü yenidən mənə nazil olub dedi: “Ey bəşər oğlu, Sur hökmdarına de: Xudavənd Rəbb belə deyir: ‘Ürəyin təkəbbürlə dolduğuna görə və: “Mən allaham, dənizlərin ortasında Allahın taxtında oturmuşam”, — dediyinə görə, halbuki sən Allah deyil, insansan, hərçənd qəlbini Allahın qəlbi kimi tutursan. Bax, sən Daniyeldən daha hikmətlisən; elə bir sirr yoxdur ki, onu səndən gizlədə bilsinlər.’” Yezekel 28:1–3.
Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?
Bəlkə də Nashville barədəki qabaqcadan xəbərdə iştirak edən bizlər Danieldən daha müdrikik?
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.
Padşahlığının birinci ilində mən, Daniel, kitablardan illərin sayını anladım; Rəbbin sözünün peyğəmbər Yeremyaya gəldiyini, yəni Yerusəlimin xarabalıqları üzərində yetmiş ili tamamlayacağını. Və mən üzümü Xudavənd Allaha tutdum ki, dua və yalvarışlarla, oruc, çul və kül içində Onu axtarım. Və mən Rəbb Allahıma dua etdim, etirafımı etdim və dedim: “Ya Rəbb, Səni sevənlərə və əmrlərini qoruyanlara əhdi və mərhəməti saxlayan böyük və qorxulu Allah! Biz günah etdik, təqsir işlətdik, pislik etdik və üsyan etdik; hətta Sənin qaydalarından və hökmlərindən dönüb uzaqlaşdıq. Nə də Sənin adınla bizim padşahlarımıza, başçılarımıza, atalarımıza və ölkənin bütün xalqına danışan qulların peyğəmbərlərə qulaq asdıq. Ya Rəbb, salehlik Sənə məxsusdur, lakin bu gün olduğu kimi üzümüzün xəcaləti bizə məxsusdur; Yəhuda adamlarına, Yerusəlim sakinlərinə və bütün İsrailə — istər yaxın olsunlar, istər uzaqda, onları qovduğun bütün ölkələrdə — Sənə qarşı etdikləri xainlik üzündən. Ya Rəbb, üzümüzün xəcaləti bizə, padşahlarımıza, başçılarımıza və atalarımıza məxsusdur, çünki Sənə qarşı günah etdik. Xudavənd Allahımıza mərhəmətlər və bağışlamalar məxsusdur, halbuki biz Ona qarşı üsyan etmişik; nə də qulları peyğəmbərlər vasitəsilə önümüzə qoyduğu qanunlarında yerimək üçün Xudavənd Allahımızın səsinə itaət etdik. Bəli, bütün İsrail Sənin qanununu pozdu, hətta dönüb uzaqlaşdı ki, Sənin səsinə itaət etməsin; buna görə də lənət üzərimizə töküldü, Allahın qulu Musanın qanununda yazılmış and da, çünki Ona qarşı günah etdik. Və O, bizə və bizə hökm edən hakimlərimizə qarşı söylədiyi sözlərini yerinə yetirdi, üzərimizə böyük bir fəlakət gətirməklə; çünki bütün səma altında Yerusəlimin başına gələn kimi bir şey edilməmişdir.
As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.
Musanın Qanununda yazıldığı kimi, bütün bu bəla başımıza gəldi; yenə də Allahımız Rəbbin önündə dua etmədik ki, təqsirlərimizdən dönək və Sənin həqiqətini dərk edək. Buna görə də Rəbb bu bəlanı gözlədi və onu başımıza gətirdi; çünki Allahımız Rəbb etdiyi bütün işlərində salehdir; amma biz Onun səsinə itaət etmədik. İndi isə, ey Allahımız Rəbb, Öz xalqını qüdrətli əlinlə Misir torpağından çıxaran və bu gün olduğu kimi Özünə şöhrət qazandıran Sən, biz günah etdik, pislik etdik. Ey Rəbb, bütün salehliyinə görə Səndən yalvarıram, qoy qəzəbin və hiddətin şəhərin Yerusəlimdən, müqəddəs dağından dönsün; çünki günahlarımız və atalarımızın təqsirləri üzündən Yerusəlim və Sənin xalqın ətrafımızdakılara rüsvayçılıq olmuşdur. İndi isə, ey Allahımız, qulunun duasını və yalvarışlarını eşit və Rəbb naminə viran qalmış məbədinin üzərinə Öz üzünü işıq saçdır. Ey Allahım, qulağını meyil et və eşit; gözlərini aç və viranəliklərimizə, üzərinə Sənin adın çağırılan şəhərə bax; çünki yalvarışlarımızı Öz önünə saleh işlərimizə görə deyil, böyük mərhəmətlərinə görə gətiririk. Ey Rəbb, eşit; ey Rəbb, bağışla; ey Rəbb, qulaq as və icra et; gecikmə, Öz naminə, ey Allahım; çünki şəhərin və xalqın Sənin adınla çağırılır. Mən danışarkən, dua edərkən, öz günahımı və xalqım İsrailin günahını etiraf edərkən və Allahımın müqəddəs dağı üçün yalvarışımı Allahım Rəbbin önünə gətirərkən; bəli, mən hələ duada danışarkən, əvvəlki görüntüdə gördüyüm o kişi Cəbrayıl, sürətlə uçaraq, axşam qurbanı vaxtı mənə toxundu. O, mənə anlayış verdi, mənimlə danışdı və dedi: Ey Daniel, indi sənə hikmət və anlayış vermək üçün gəldim. Daniel 9:2–22.