We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

Gikonsiderar nato ang tulo ka pag-aplikar sa tagna. Gibuhat nato kini aron maila nga sa dihang gibuksan sa Ginoo ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse pinaagi sa pagkapukan sa Unyong Sobyet sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989, usa ka “pagdugang sa kahibalo” ang napagula nga maoy pagsulay sa maong kaliwatan sa katawohan sa Dios.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

Ug siya miingon, Lumakaw ka, Daniel: kay ang mga pulong gitak-om ug gitimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagkadautan: ug walay usa sa mga dautan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Daniel 12:9, 10.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

Sa matag higayon nga ang usa ka kamatuoran hubaran gikan sa pagkaselyado pinaagi sa Leon sa banay ni Juda, si Satanas molihok aron mosukol sa mensahe. Ang pagsukol nga gihimo batok sa mga kamatuoran nga gipadayag niadtong katapusang mga bersikulo sa Daniel onse nagpugos sa usa ka labi pang lawom nga pagtuon sa mga kamatuoran nga nalangkit sa mga bersikulo, aron ang usa ka nabalaan nga pagpanalipod batok sa mga kasaypanan nga gisugyot aron pagub-on ang mga kamatuoran nga gipadayag dili makabarog. Usa sa mga prinsipyo nga gipadayag taliwala niadtong lalis, mao ang tulo-ka-pilo nga pag-aplikar sa tagna. Kini sa sinugdan giila diha sa kalambigitan sa panginahanglan nga masayod sa husto kon unsa ang gipasabot sa “adlaw-adlaw” sa basahon sa Daniel (pagano), ug sa husto nga kasaysayan nga nalangkit sa “pagkuha sa adlaw-adlaw” (508 AD).

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

Ang pag-ila sa tulo ka mga gahum nga nagapahimong awaaw ingon nga balangkas sa tagna, nga nahisama sa Millerite nga balangkas sa tagna nga mao ang unang duha ka mga gahum nga nagapahimong awaaw, ug ang Millerite nga pag-ila sa “adlaw-adlaw” ingon nga paganismo, naghatag ug usa ka kasaysayan nga nahiuyon sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, sumala sa giingon ni Sister White nga kinahanglan kini. Busa, ang pagsukol batok sa wala pa mabuksan nga kahibalo sa panahon sa katapusan niadtong 1989, nagpatungha ug labi pang dakong kahayag, samtang ang kahibalo midaghan, ug kini usab nagpaila sa piho nga mga lagda alang sa lihok sa ikatulong manulonda, nga nahisama sa pagpalambo sa pipila ka mga lagda sa tagna nga gitigom ug gigamit sa lihok sa unang manulonda ni William Miller.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

Atong gikonsiderar ang tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka Roma, sa tulo ka pagkapukan sa Babilonia, ug sa tulo ka Elias, ug karon atong gisaysay ang tulo ka mga mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Tugon. Atong naila ang usa ka suod nga pagkatakdo ug pagkaparalelo sa tulo ka Roma uban sa tulo ka pagkapukan sa Babilonia, ug usab ang usa ka suod nga pagkaparalelo ngadto sa tulo ka Elias ug sa tulo ka mga mensahero nga nagaandam sa dalan. Sa katapusang mga adlaw si William Miller ug ang Future for America kapuwa nagrepresentar sa ikatulong Elias ug usab sa ikatulong mensahero nga nagaandam sa dalan. Kanunay nga gihulagway ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug ang kalihokan sa unang anghel nagkaparalelo sa kalihokan sa ikatulong anghel.

“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

“Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit diha sa linya sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining kalibotana. Ang mga mensahe sa nahaunang manulonda ug sa ikaduhang manulonda kamatuoran gihapon alang niining panahona, ug magpadayon nga magkauban sa mensahe nga mosunod niini. Ang ikatulong manulonda nagmantala sa iyang pasidaan uban sa makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakakita ako ug laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahum, ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya.’ Niining paglamdag, ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe nahiusa.” The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

Ang paglihok sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda gipangulohan ni William Miller. Giila ni Sister White si Miller ingon nga “piniling mensahero.”

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

“Si William Miller nakasamok sa gingharian ni Satanas, ug ang kaaway sa mga kalag nagtinguha dili lamang sa pagpugong sa epekto sa mensahe, kondili sa paglaglag sa tigpahatud sa mensahe mismo.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

Gipaila usab niya nga si Miller gitipoan sa samang hulagway ni Elias ug ni Juan Bautista.

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

“Liniboan ang gidala ngadto sa pagdawat sa kamatuoran nga giwali ni William Miller, ug ang mga alagad sa Dios gipatindog diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron imantala ang mensahe. Sama kang Juan, ang mag-uuna kang Jesus, kadtong nagwali niining solemne nga mensahe mibati nga napugos sa pagbutang sa atsa sa gamut sa kahoy, ug sa pagtawag sa mga tawo sa pagpamunga ug mga bunga nga angay sa paghinulsol.” Early Writings, 233.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

Si Juan Bautista, nga sumala kang Jesus mao ang ikaduhang Elias, mao usab ang unang mensahero nga mag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad. Busa dayag nga ang kalihokan sa ikatulong manulonda adunay usa ka “piniling mensahero.” Kana nga mensahero mahisama pinaagi sa tipolohiya kang Elias, kang Juan Bautista, ug kang William Miller. Uban kang Miller, kining duha ka piniling mga mensahero nagrepresentar sa sinugdanan ug sa katapusan sa kalihokan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14, ug sa pagbuhat niini, silang tanan sa tingub nagrepresentar sa ikatulong Elias ug usab sa ikatulong mensahero nga mag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

Ang pagsalikway sa mensahe sa bisan hain sa pinili nga mensahero sa sinugdanan o sa katapusan mao ang kamatayon, ug ang mensahe sa Future for America nakabasi sa propetikanhong paggamit sa “line upon line,” nga mao ang metodolohiya sa ulahing ulan. Pinaagi sa paggamit sa “line upon line” natukod nga ang kalihokang Millerite maoy tipo sa kalihokan sa Future for America. Usa ka waymark sa kasaysayan sa Millerite mao si William Miller, ang “pinili nga mensahero.” Ang pagsalikway nianang waymark maoy pagsalikway sa mensahe, busa natukod pinaagi sa sinugdanan ug sa katapusan sa Adventismo, nga ang pagsalikway sa mensahero mao usab ang pagsalikway sa mensahe, kay ang mensahe nag-ila sa usa ka pinili nga mensahero. Busa, ang pagsalikway sa mensahe mao ang pagsalikway sa mensahero ug vice versa. Kon walay mananayaw, walay sayaw.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

“Gipahinumdoman ako pag-usab ngadto sa pagpahibalo sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pag-andam sa dalan ni Jesus. Kadtong misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala mapahimusli sa mga pagtolon-an ni Jesus. Ang ilang pagsupak sa mensahe nga nagtagna sa Iyang pag-anhi nagbutang kanila sa kahimtang diin dili sila andam nga modawat sa labing lig-on nga pamatuod nga Siya mao ang Mesiyas. Gipadayon ni Satanas ang mga misalikway sa mensahe ni Juan sa pagpadayon pa gayod, aron isalikway ug ilansang sa krus si Cristo. Sa pagbuhat niini ilang gibutang ang ilang kaugalingon sa kahimtang diin dili nila madawat ang panalangin sa adlaw sa Pentecostes, nga unta magtudlo kanila sa dalan paingon ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang pagkabiyak sa tabil sa templo nagpakita nga ang Judiohong mga halad ug mga tulomanon dili na pagadawaton. Ang daku nga Halad nahalad na ug gidawat na, ug ang Espiritu Santo nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, diin si Jesus misulod pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, aron ibubo ibabaw sa Iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa Iyang pagpasig-uli. Apan ang mga Judio gibiyaan diha sa hingpit nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta mahimo nilang maangkon mahitungod sa laraw sa kaluwasan, ug misalig gihapon sila sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga offering. Ang langitnong santuwaryo mipuli na sa dapit sa yutan-ong santuwaryo, apan sila walay kahibalo sa maong kausaban. Busa dili sila mapahimuslan sa pagpangamuyo ni Cristo sa balaang dapit.”

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

“Daghan ang nagtan-aw uban sa kalisang sa dalan nga gisubay sa mga Judio sa ilang pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus; ug sa ilang pagbasa sa kasaysayan sa Iyang makauulaw nga pagpasipala, naghunahuna sila nga nahigugma sila Kaniya, ug nga dili unta nila Siya ilimod sama sa gibuhat ni Pedro, ni ilansang Siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios nga nagabasa sa mga kasingkasing sa tanan, nagdala ngadto sa pagsulay nianang gugma alang kang Jesus nga ilang giangkon nga gibati. Ang tibuok langit nagtan-aw uban sa labing halalum nga interes sa pagdawat sa mensahe sa nahaunang manulonda. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma kang Jesus, ug nga nagpaagay ug mga luha sa ilang pagbasa sa sugilanon sa krus, nagyubit sa maayong balita sa Iyang pag-anhi. Inay nga dawaton ang mensahe uban sa kalipay, ilang gipahayag kini nga usa ka limbong. Gidumtan nila kadtong mga nahigugma sa Iyang pagpakita ug gipagula sila gikan sa mga iglesia. Kadto nga misalikway sa nahaunang mensahe dili na mapahimuslan sa ikaduha; ni mapahimuslan sila sa singgit sa tungang gabii, nga maoy pag-andam kanila sa pagsulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtoo ngadto sa labing balaang dapit sa langitnong santuwaryo. Ug pinaagi sa pagsalikway sa duha ka nahaunang mga mensahe, ilang gipangitngitan pag-ayo ang ilang salabutan hangtod nga wala na silay makita nga kahayag diha sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga nagapakita sa dalan paingon ngadto sa labing balaang dapit. Akong nakita nga maingon nga gilansang sa mga Judio si Jesus sa krus, mao man nga gilansang sa mga ngalanon nga mga iglesia kining mga mensahe, ug busa wala silay kahibalo sa dalan paingon ngadto sa labing balaang dapit, ug dili sila mapahimuslan sa pagpangamuyo ni Jesus didto. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang walay kapuslanan nga mga halad, ilang ginahalad ang ilang walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan na ni Jesus; ug si Satanas, nga nalipay sa paglimbong, nagasul-ob ug relihiyosong kinaiya, ug nagatultol sa mga hunahuna niining nagaangkon nga mga Cristiano ngadto sa iyang kaugalingon, nga nagabuhat pinaagi sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan, aron ipahigpit sila diha sa iyang lit-ag.” Early Writings, 259–261.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

Kadtong “misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala makabenepisyo gikan sa mga pagtulon-an ni Jesus,” ug kadtong “misalikway sa nahaunang mensahe dili makabenepisyo gikan sa ikaduhang mensahe; ni wala usab sila makabenepisyo gikan sa pagsinggit sa tungang gabii.” Ang ministeryo ni Juan miuna sa bautismo ni Cristo, nga wala madugay human niana naghinlo sa templo sa sinugdanan sa Iyang ministeryo. Ang ministeryo ni Miller nag-andam alang kang Cristo sa pagputli sa mga anak ni Levi sa diha nga Siya miabut sa kalit niadtong Oktubre 22, 1844. Sa bisan hain niadtong duha ka mga saksi, ang pagsalikway sa mensahero nga nagaandam sa dalan, katumbas sa kamatayon.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

Ang paghinlo ug pagputli nga gihimo ni Cristo diha sa Iyang buluhaton ingon nga Mensahero sa Pakigsaad alang sa katuyoan sa pagpatindog ug usa ka katawhan aron tumanon ang buluhaton sa pagdala sa mensahe sa kaluwasan ngadto sa kalibotan. Ang maong buluhaton matuman sa dili pa ang yugto sa panahon nga nagrepresentar sa dihang magsugod ang ehekutibong paghukom. Ang pagkalaglag sa Jerusalem diha sa kasaysayan sa mga tinun-an nagrepresentar sa ehekutibong paghukom, ug ang Adventismo mitalikod gikan sa ilang katungdanan sa pagtuman niana nga buluhaton, apan ang Ginoo naningkamot sa pagtigom kanila pagtingub. Iyang gimandoan ang Iyang katawhan sa pagmantala sa tsart sa 1850 ingon nga hulagwayong representasyon sa mensahe nga unta ilang madala ngadto sa kalibotan.

“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

“Dili kabubut-on sa Dios nga ang Israel maglatagaw sulod sa kap-atan ka tuig didto sa kamingawan; ang Iyang tinguha mao ang pagdala kanila sa dayon ngadto sa yuta sa Canaan ug sa pagpatukod kanila didto, ingon nga usa ka balaan, malipayon nga katawohan. Apan ‘sila wala makasulod tungod sa pagkadili-matinoohon.’ Hebreohanon 3:19. Tungod sa ilang pagtalikod ug apostasiya nangamatay sila sa kamingawan, ug ang uban gipatindog aron makasulod sa Yutang Saad. Sa samang paagi, dili kabubut-on sa Dios nga ang pag-anhi ni Cristo malangan sa hataas kaayo ug nga ang Iyang katawohan magpabilin sa daghang mga tuig niining kalibotan sa sala ug kaguol. Apan ang pagkadili-matinoohon maoy nakapabulag kanila gikan sa Dios. Sanglit sila midumili sa pagbuhat sa buluhaton nga Iyang gitugyan kanila, ang uban gipatindog aron sa pagmantala sa mensahe. Tungod sa kalooy alang sa kalibotan, si Jesus naglangan sa Iyang pag-anhi, aron ang mga makasasala makabaton ug kahigayonan sa pagpatalinghug sa pasidaan ug sa pagpangita diha Kaniya ug kapasilongan sa dili pa ibubo ang kapungot sa Dios.” The Great Controversy, 458.

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

Kon ang Adventismo nagpabilin lamang nga malig-on sa ilang pagtuo, “ang ilang buluhaton unta nahuman na.”

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

“Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, nagpabilin nga malig-on sa ilang pagtoo ug nagpadayon nga nagkahiusa sa nagabukas nga paggiya sa Dios, nga nagadawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug sa gahum sa Espiritu Santo nagamantala niini ngadto sa kalibotan, nakita unta nila ang kaluwasan sa Dios, ang Ginoo molihok unta sa dakong gahum uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton mahuman na unta, ug si Cristo mianhi na unta sa dili pa kini nga panahon aron sa pagdawat sa Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtotoo sa advento mibiya sa ilang pagtoo.... Sa ingon niini nababagan ang buluhaton, ug ang kalibotan gibilin sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa mga Adventista nagkahiusa unta ibabaw sa mga sugo sa Dios ug sa pagtoo ni Jesus, unsa na lamang ka lahi ang atong kasaysayan!” Evangelism, 695.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

Sa Tingpamulak sa 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad miputli sa kalihukan sa mga Millerita, ug unya sa Tingdagdag gidala niya ang mensahe sa ikatulong manulonda. Si Miller, ang iyang mensahe, ug ang kalihukan nga iyang girepresentahan, nakatuman sa sambingay sa napulo ka ulay. Sa camp meeting sa Exeter, NH, miabot ang mensahe sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit ug sulod sa mubo nga duha ka bulan napadayag kon hain sa mga ulay ang adunay lana. Ang duha ka hut-ong napadayag, ug miabot ang ikatulong manulonda nga may mensahe diha sa iyang kamot nga pagakan-on, apan ang maalamong mga ulay “mitugyan sa ilang pagtuo” sa “panahon sa pagduhaduha ug kawalay kasigurohan.”

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

Ang “panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan” girepresentahan sa mga tinun-an sa Iyang kamatayon, apan sa ikatulong adlaw nagsugod Siya sa pag-abli sa mensahe sa Iyang pagkabanhaw ngadto sa Iyang mga tinun-an, ug wala nila “itugyan ang ilang pagtuo.” Ang panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan alang sa manggialamong mga ulay sa kalihokan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda nagpadayon sulod sa gibana-banang tulo ka tuig, diin niadtong taknaa gipadayag sa Ginoo kang Igsoong White nga Iyang gituy-od pag-usab ang Iyang kamot aron tigumon pag-usab ang salin sa Iyang katawhan. Giyahan Niya ang Iyang katawhan sa pagsugod sa ilang buluhaton sa pagmantala ug sa paghimo sa ikaduhang lamesa ni Habakkuk, apan “daghan sa mga magtotoo sa advento mitugyan sa ilang pagtuo.... Sa ingon niana ang buluhaton napugngan, ug ang kalibotan gibilin sa kangitngit.”

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

Niadtong 1849, si William Miller, ang piniling mensahero sa mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, gipahulay sa kamatayon. Kon ang manggialamong mga ulay niadtong Oktubre 22, 1844 “nagkupot pag-ayo sa ilang pagtoo ug nagpadayon nga nagkahiusa sa nagbukas nga pag-atiman sa Dios,” ang Ginoo magpatindog unta ug laing mensahero diha sa espiritu ug gahum ni Elias. Hinunoa, “ang pag-anhi ni Cristo” “nalangan ug ang Iyang katawhan” “sa samang paagi” sama sa karaang Israel magapabilin “sa daghang mga tuig niining kalibotan sa sala ug kasubo.”

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

Usa ka gatus ug baynte-sais ka tuig human sa pagrebelde niadtong 1863, gipatindog sa Ginoo ang piniling mensahero sa ikatulong manulonda. Ang iyang buhat mao ang pag-andam sa dalan alang sa Mensahero sa Tugon aron sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo ug mosulod ngadto sa usa ka kalambigitan sa tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sulod sa panapos nga mga talan-awon sa hukom nga mapanusi; apan usab, ang pagpresentar sa usa ka mensahe nga moatubang sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa ni Ahab, Jezebel, ug sa iyang mga manalagna sa yugto sa Ehekutibong Hukom, nga magsugod sa haduol na nga balaod sa Domingo.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

Ang ikatulong mensahero nga nagaandam sa dalan nagrepresentar sa usa ka buluhaton, usa ka mensahe, usa ka mensahero, ug usa ka kalihukan sa panahon sa panapos nga mga talan-awon sa Hukom nga Imbestigatibo. Ang ikatulong Elias nagrepresentar sa usa ka buluhaton, usa ka mensahe, usa ka mensahero, ug usa ka kalihukan sa panahon sa panapos nga mga talan-awon sa Hukom nga Ehekutibo. Ang mensahe sa mensahero nga nagaandam sa dalan, ug ang mensahe ni Elias, mao ang mensahe sa ikatulo sa tulo ka mga Kaalaotan sa Pinadayag kapitulo otso hangtod onse.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

Sa kasaysayan nga girepresentar sa mensahero nga nagaandam sa dalan, ang mensahe sa ikatulong Kaalaotan nagarepresentar sa Trumpeta nga nagtawag sa Laodiceanong Adventismo sa “pagpalit gikan kanako ug bulawan nga sinulayan sa kalayo, aron ikaw mahimong dato; ug maputing bisti, aron ikaw mabistihan, ug aron ang kaulawan sa imong pagkahubo dili makita; ug dihogi ang imong mga mata sa tambal sa mata, aron ikaw makakita.” Mao kini ang mensahe sa gugma sa Dios nga nagapakita sa katawohan sa Dios sa ilang mga kalapasan, kay “ang tanan nga” Iyang gihigugma, Iyang “badlongon ug kastigohon.” Mao kini ang mensahe sa pagkamatarong ni Cristo nga nagtawag sa mga tawo sa pagdawat sa Iyang kinaiya, nga napadayag sa yugto sa panahon sa dihang ang Mensahero sa Tugon nagatuman sa buluhaton sa paghinlo sa templo sa kalag, ug busa Iyang gitawag kadtong Iyang gihigugma sa pagpakita sa Iyang kinaiya ug sa “pagkamasibuton, busa, ug paghinulsol,” kay anaa Siya “sa” pultahan sa dispensasyon, nga nagarepresentar sa panapos sa panahon sa pagsulay, diin Iyang “isuka” ang Laodiceanong Adventismo “gikan sa” Iyang “baba.” Kana nga “pultahan” sa dispensasyon mao ang pultahan nga Iyang “giabrihan, ug walay tawo nga makasira; ug gisira, ug walay tawo nga makaabli.”

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

Adunay usa ka daw pagsupak nga masulbad pinaagi sa paggamit sa “line upon line,” apan daghan tingali ang dili gani makaila niining daw pagsupak. Sa dihang masulbad na kini, nagdugang kini ug kapatin-aw sa pagbalhin gikan sa Hukom nga Imbestigatibo ngadto sa Hukom nga Ehekutibo nga mahitabo sa haduol nang pagpatuman sa balaod sa Domingo. Masulbad kini pinaagi sa pagdawat nga ang Pentecostes nagailhanan sa haduol nang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Aron tapuson ang atong pagtagad sa ikatulong mensahero nga nagaandam sa dalan ingon nga usa ka simbolo sa sulod sa Hukom nga Imbestigatibo, sa pagtandi sa ikatulong Elias nga usa ka simbolo sa Hukom nga Ehekutibo, atong hisgutan kining daw pagsupak.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

“Ang manulonda nga makighiusa sa pagpahibalo sa mensahe sa ikatulong manulonda mao ang magadan-ag sa tibook kalibotan pinaagi sa iyang himaya. Dinhi gitagna ang usa ka buluhaton nga moabot sa tibuok kalibotan ug adunay dili kasagarang gahum. Ang kalihokan sa pag-abot ni Cristo sa 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa pagmimisyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod dihay labing dakong interes sa relihiyon nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagalukban sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.”

“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

“Ang buluhaton mahisama niadtong sa Adlaw sa Pentecostes. Maingon nga ang ‘unang ulan’ gihatag, diha sa pagbu-bu sa Balaang Espiritu sa pagsugod sa maayong balita, aron moturok ang bililhong binhi, mao man usab ang ‘ulahing ulan’ igahatag sa katapusan niini alang sa pagkahinog sa ani. ‘Unya makaila kita, kon magpadayon kita sa pag-ila kang Jehova: ang Iyang paggula andam sama sa kabuntagon; ug moanhi Siya kanato ingon sa ulan, ingon sa ulahing ulan ug sa unang ulan ngadto sa yuta.’ Oseas 6:3. ‘Busa pagmalipayon kamo, kamong mga anak sa Sion, ug pagmaya kamo diha kang Jehova nga inyong Dios: kay gihatagan Niya kamo sa unang ulan sa matarung nga sukod, ug paulanon Niya alang kaninyo ang ulan, ang unang ulan, ug ang ulahing ulan.’ Joel 2:23. ‘Sa kaulahiang mga adlaw, nagaingon ang Dios, ibubo Ko ang Akong Espiritu ibabaw sa tanang unod.’ ‘Ug mahitabo nga ang bisan kinsa nga motawag sa ngalan sa Ginoo maluwas.’ Mga Buhat 2:17, 21.”

“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

“Ang dakong buluhaton sa ebanghelyo dili matapos nga adunay mubo nga pagpadayag sa gahum sa Dios kay sa nagtimaan sa pag-abli niini. Ang mga tagna nga natuman sa pagbubo sa nahaunang ulan sa pagsugod sa ebanghelyo pagatumanon pag-usab sa ulahiang ulan sa pagtapos niini. Ania dinhi ang ‘mga panahon sa pagpabag-o’ nga gipaabot ni apostol Pedro sa dihang siya miingon: ‘Busa paghinulsol kamo, ug magbalik, aron ang inyong mga sala mapapas, sa diha nga ang mga panahon sa pagpabag-o moabot gikan sa presensya sa Ginoo; ug Iyang ipadala si Jesus.’ Mga Buhat 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.