Ang Basahon ni Daniel - Numero Usa ka Gatus ug Pito

Niadtong 1844, mibiya ang mga Protestante sa Estados Unidos gikan sa kalihokang Millerite ug mikuha sa ilang mapanagnaong baruganan ingon nga anak nga babaye sa Babilonia, sumala sa gisimbolo ni Jeroboam sa dihang iyang gitukod ang peke nga sistema sa pagsimba sa dihang ang iyang napulo ka amihanang banay mibulag gikan sa habagatang gingharian sa Juda. Ang duruha ka bulawang nating baka ni Jeroboam, ang usa didto sa siyudad sa Bethel (nagkahulugang “ang balay sa Dios”/Iglesia), ug ang usa didto sa Dan (nagkahulugang paghukom/Estado), nagsimbolo sa bakak nga sistema sa Iglesia ug Estado nga nagsimbolo sa Estados Unidos. Ang tanang mga elemento sa peke nga sistema ni Jeroboam sa iglesia ug estado gipahimutang sumala sa mao gayod nga estruktura nga gipadayag sa pagrebelde ni Aaron. Busa, ang peke nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam maoy larawan sa peke nga sistema sa pagsimba ni Aaron.

Ang peke nga sistema ni Jeroboam nagrepresentar sa sistema sa pagsimba nga gipadayon sa Protestantehanismo sa dihang mibulag kini gikan sa kalihokan sa unang manulonda ug nahimong usa ka anak nga babaye, o usa ka hulagway sa Romanhong mananap sa kapapahan. Sa diha gayud sa pagkatukod sa peke nga sistema ni Jeroboam, usa ka propeta gikan sa Juda mitubang sa iyang halaran ug sa mini nga sistema sa pagsimba. Niadtong 1844, sa sugod pa lamang sa papel sa apostatang Protestantehanismo sa pagtukod sa usa ka sistema sa pagsimba nga gihulagway ingon nga anak nga babaye sa Roma, ang mga Millerite, pinaagi sa pagtuo, misulod sa Labing Balaang Dapit sa langitnong santuwaryo ug miila sa Igpapahulay, ug busa nagrepresentar sa usa ka profetikong pagbadlong ngadto sa mga anak nga babaye sa Roma, nga mipili sa pagpadayon sa pagbantay sa timaan sa awtoridad sa Roma—ang pagsimba sa Domingo.

Ang propeta sa Juda nga mibatok kang Jeroboam, didto ug niadtong higayona nagpahayag ug usa ka propesiya.

Ang tagna naglakip sa pagdoble sa pulong nga “halaran.” Ang pagdoble sa usa ka pulong o hugpong sa mga pulong diha sa tagna nagrepresentar ug usa ka simbolo sa mensahe sa ikaduhang manulonda, sa ingon nagpaila sa tuig 1844, sa dihang miabot ang ikaduhang manulonda ug ang Protestanteismo napukan, nga nahimong usa ka anak nga babaye sa Babilonia. Sa samang higayon ang manalagna mihatag ug usa ka timailhan, sama sa giila sa mga Millerite niadtong 1844 ang timailhan sa Igpapahulay. Ingon nga gihulga ni Jeroboam ang manalagna diha sa mosunod nga mga bersikulo, ang iyang kamot naparalisar, sa ingon naghisgot sa marka sa Babilonia nga ipugos ibabaw sa agtang o sa kamot, ug nga sa dihang madawat sa espirituhanong paagi, makapahimong bakol sa usa ka tawo alang sa walay katapusan.

Alang sa mga katuyoan niining pagtuona, atong gikonsiderar ang panagna nga gipadayag sa propeta nga nagtimaan nga “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Ang Josiah nagkahulogan ug “ang patukoranan sa Dios”, ug nagrepresentar sa mga patukoranan sa Adventismo nga gitukod sa mao gayud nga kasaysayan nga gitipohan sa pagpasinugda ni Jeroboam sa iyang mini nga sistema sa pagsimba. Ibabaw sa mini nga sistema sa pagsimba nga gitukod ni Jeroboam, silotan ni Josiah ang mga pari nga nangulo sa peke nga pagsimba.

Ang manalagna misupak sa sugo sa Ginoo nga dili na mobalik agi sa dalan nga iyang giagian sa pag-adto sa inagurasyon ni Jeroboam, ug nga dili mokaon o moinom sa Bethel. Sa dihang mikaon siya sa pagkaon sa mini nga manalagna sa Bethel, gipahimutang siya ingon nga usa ka simbolo sa kamatayon nga igadala ibabaw niadtong mga, human sa 1844, mopili sa pagbalik ug sa pagkaon sa mga doktrina ug mini nga pamaagi sa pagpanagna sa apostatang Protestantismo, ingon sa girepresentahan sa rebelyon sa 1863. Ang higdaanan sa kamatayon niadtong mga misukol niadtong 1863, mao usab ang maong higdaanan sa kamatayon sa mini nga manalagna sa Bethel. Ang higdaanan sa kamatayon alang sa apostatang Protestantismo mao ang kasaysayan gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa 1844, sa dihang sila, ang kanhing pinili nga katawhan sa Dios, gilabyan ug nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Ang higdaanan sa kamatayon sa Adventismong Laodiceano usab anha sa taliwala sa petsa sa pagkanaog sa gamhanang manolunda niadtong Setyembre 11, 2001, maingon sa nahitabo kaniadtong 1840, ug sa takna sa dakong linog, nga nagarepresentar sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, nagsugod ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ug ang manulonda misugod sa paglihok latas sa Jerusalem nga nagbutang ug timaan sa agtang niadtong nanaghinuktok ug nanagtu-aw tungod sa mga kangil-aran nga gibuhat sa yuta (ang Tinipong Bansa), ug sa iglesia (Laodicean Adventism). Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga sala sa mga amahan nga gilarawan pinaagi sa upat ka mga kangil-aran sa Ezekiel, nahimong mga kamatuoran sa pagsulay nga anaa sa proseso sa pagtimri nga niadto nagsugod.

Ang pagsulay sa 1863 naglakip sa mga patukoranan sa kalihukang Millerite ingon sa girepresentahan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 nga gisalikway niadtong 1863. Ang pagsulay naglakip sa pagkaandam o pagkadili-andam sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias aron makita ang kapahulayan sa ulahing ulan. Ang pagsulay sa 1888 mao ang mensahe ngadto sa iglesia sa Laodicea ingon sa gidala nila ni Elder Jones ug Elder Waggoner, nga mao usab ang mensahe sa pagpamatarung pinaagi sa pagtoo.

Niadtong 1856, ang mensahe ngadto sa Laodicea unang miabot sa kalihokan sa mga Millerite, ug miabot kini uban sa nadugang nga kahayag sa “pito ka panahon,” apan ang kasinatian nga girepresentahan sa mga tambal diha sa mensahe ngadto sa Laodicea, ug ang mensahe sa matagnaong kasaysayan, kapuwa gisalikway niadtong 1863. Ang kasinatian girepresentahan sa panan-awon (mareh) sa “panagway”, ug sa panan-awon sa (chazon) “matagnaong kasaysayan” nga kapuwa gisalikway. Kining duruha ka panan-awon nakakaplag sa ilang katumanan niadtong Oktubre 22, 1844, ug napulog-siyam ka tuig ang milabay sila kapuwa gisalikway, kay si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang pagsulay sa mga pagrebelde sa 1863 ug 1888 nahimong pag-usab nga kamatuorang mosulay, kay silang duha nalambigit sa karaang mga alagianan ni Jeremias. Nianang petsaha miabot ang mensahe sa ulahing ulan, ug ang pagsulay sa 1919 miabot usab, kay niadtong 1919, ang bakak nga ebanghelyo sa usa ka Cristo nga walay bisan unsang profetikong kalabutan gipadayag ingon nga peke nga mensahe sa “pakigdait ug kaluwasan.” Sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo napulog-walo mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga bersikulo uno hangtod tres natuman, ug ang mga bersikulo uno hangtod tres nagrepresentar sa mensahe sa “unang tingog”.

Sa pag-abot sa manulonda sa Pinadayag 18, ang ulahing ulan nagsugod sa pagwisik, ug ang “matagnaong pakiglalis” nga gihulagway sa Habacuc kapitulo 2, misugod. Ang pakiglalis mahitungod sa duha ka pamaagi sa pagsabot sa tagna sa Biblia, ug sa mini ug sa tinuod nga mensahe sa ulahing ulan. Ang pakiglalis matapos sa dihang moabut ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag 18 ug maila niini ang sinugdanan sa ehekutibong paghukom sa Dios ibabaw sa modernong Babilonia, ug tawagon ang laing panon sa Dios paggula gikan sa Babilonia. Ang pag-abot sa ikaduhang tingog nagtimaan sa katapusan sa kasaysayan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga girepresentahan sa ikaupat nga dulumtanan, nga sa baylo nagrepresentar sa ikaupat ug katapusang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo nga moyukbo sa adlaw, sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo.

Ang higdaanan sa kamatayon sa apostatang Protestantismo, tali sa pagkanaog sa manulonda ug sa siradong pultahan sa 1844, maoy hulagway sa higdaanan sa kamatayon sa Laodiceanhong Adventismo tali sa pagkanaog sa manulonda ug sa siradong pultahan sa umaabot nga balaod sa Dominggo. Ang manalagna gikan sa Juda gilubong sa mao rang lubnganan uban sa bakakon nga manalagna sa Bethel, ug sa dihang gisugdan ni hari Josias ang iyang reporma, mitindog siya atubangan nianang maong lubnganan. Ang reporma ni hari Josias, kansang ngalan nagrepresentar sa “mga patukoranan sa Dios”, nagsugod sa dihang gisugdan sa Dios ang paggiya sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw pabalik ngadto sa mga patukoranan niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang iyang reporma nagsugod sa dihang gisugdan ang buhat sa pagpahiuli sa templo.

Ang panagna nga matawo ang usa ka bata nga paganganlang Josias, nagaila sa Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang gamhanang manulonda mikunsad ug nagmando sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw sa pagbalik ngadto sa daang mga alagianan. Kadtong pagkunsad gitipohan na daan pinaagi sa pagkunsad sa mao gihapong manulonda niadtong Agosto 11, 1840. Ang duha ka pagkunsad nagtimaan sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam. Ang makasaysayanong personahe kansang ngalan nalangkit sa pag-ila nang daan, ug sa pagmantala sa daan nga panagna mahitungod sa katumanan sa tagna sa panahon sa Islam nga makita diha sa Pinadayag kapitulo nuwebe bersikulo kinse, mao si Josias.

Sa duha ka paglugsong sa manulonda sa Pinadayag kapitulo napulo o napulog-walo, ang ngalan nga “Josiah” gimarkahan. Si Josiah Litch mipresentar sa mensahe bahin sa Islam nga natuman niadtong Agosto 11, 1840, ug niadtong Septiyembre 11, 2001 ang tagna mahitungod sa pagkatawo sa usa ka bata nga ginganlag Josiah, nga gipahimutang sa masinupakon nga propeta diha sa kasaysayan ni Jeroboam, natuman sa Laodiceanong Adventismo samtang ang manulonda nangulo sa Iyang katawohan sa kataposang mga adlaw pauli ngadto sa pundasyonal nga kasaysayan diin ang komprontasyon sa masinupakon nga propeta ug ni Jeroboam nakaabot sa iyang katumanan. Ang biblikanhong pamatuod nagpaila sa usa ka panagna mahitungod sa umaabot nga si Josiah, ug sa dihang ang kasaysayan nga gitipoan sa masinupakon nga propeta gisubli niadtong 1844, ang iyang panagna sa ngalan sa makausa pa gibutang sulod sa profetikanhong asoy.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Leon sa banay ni Juda nangulo sa Iyang mga katawohan sa ulahing mga adlaw pabalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias, nga naghulagway sa kap-atan ug unom ka tuig diin ang Mensahero sa Tugon nagpatindog ug usa ka templo aron kalit nga pagaanhian Niya sa Oktubre 22, 1844. Nadiskobrehan ni Josias ang tunglo ni Moises sa dihang gisugdan niya ang buluhaton sa pag-ayo sa templo. Ang buluhaton sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway ni Isaias ingon nga usa ka buluhaton sa pagpahiuli.

Ang buluhaton ni Josiah sa pag-ayo ug pagpahiuli sa templo mao ang buluhaton nga giila ni Isaias nga pagabuhaton sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw, kay ang tanang mga propeta naghisgot labaw pa mahitungod sa kataposang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi. Kana nga buluhaton gihulagway usab pinaagi niadtong migula gikan sa Babilonia sa panahon ni Ezra.

Ang buluhaton nga gipadayon ni Ezra natuman sa dihang sila nakagula na gikan sa Babilonia, ug kini nagrepresentar sa buluhaton sa pagpahiuli sa templo nga gibuhat ni Josiah, ang buluhaton nga giila ni Isaias mahitungod sa mga katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug kini nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001. Diha usab sa Pinadayag, giila ni Juan kana nga buluhaton.

Niining pahayag, si Juan nagrepresentar sa mga Millerite nga nakakaon sa mensahe nga anaa sa kamot sa manulonda sa dihang Siya mikunsad niadtong Agosto 11, 1840, apan nakaantus usab sa mapait nga kapakyasan sa Oktubre 22, 1844. Samtang nagtindog sa mapait nga kapakyasan sa 1844, gisuginlan si Juan nga siya, isip simbolo sa katapusang-panahon nga katawhan sa Dios, kinahanglan nga sublion ang kasinatian nga girepresentahan sa 1840 ngadto sa 1844, sa ingon nagpunting ngadto sa unahan sa Septiyembre 11, 2001, ug ngadto sa nagasingabot nga balaod sa Domingo. Gisuginlan siya, “Kinahanglan ka nga magpanagna pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawhan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari,” nga nagrepresentar sa tibuok kalibotan nga mapasidlakan sa dihang mokunsad ang manulonda diha sa Pinadayag dieciocho, sa dihang ang kasaysayan sa Pinadayag kapitulo diez pag-usbon—“linya ibabaw sa linya.”

Maylabot sa pag-ila sa kasaysayan nga pagausabon sa dihang ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw magapanagna pag-usab, si Juan gisultihan sa “pagtindog ug pagsukod” sa templo sa Dios. Ang iyang “pagsukod” giklaro sa piho gayud, kay gibutang man siya sa tuig 1844, diin ang iyang tiyan gipakapait tungod sa kasubo sa Oktubre 22. Gisultihan siya sa pagsukod sa templo, apan biyaan ang hawanan sa gawas, nga iyang gipahibaloan nga nagrepresentar sa panahon sa mga Hentil, sa dihang ilang pagatamakan ang hawanan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig natapos niadtong 1798. Si Juan kinahanglan magsugod sa iyang pagsukod niadtong 1798, ug biyaan ang miaging usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, diin ang espirituhanong templo ug ang espirituhanong Jerusalem gitamakan. Siya nagtindog diha sa kasubo sa 1844, busa gikan sa 1798 ngadto sa 1844, kap-atan ug unom ka tuig kana. Kadtong kap-atan ug unom ka tuig nagrepresentar sa templo.

Sa dihang si Juan, ingon nga ang mga katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw magapanagna pag-usab, maingon sa ilang gibuhat sukad sa 1840 hangtod sa 1844, sila magasugod sa dihang ang manolonda mikunsad sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam. Ang ilang buluhaton sa pagpanagna pag-usab magkinahanglan ug buluhaton sa pagsukod sa templo, ug kana nga buluhaton magrepresentar sa usa ka pagsusi sa “daan nga mga alagianan,” nga mao ang kasaysayan nga girepresentahan sa “templo,” nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug natapos sa dakong kapakyasan sa 1844. Sa dihang gisugdan nila ang ilang buluhaton sa pagsusi sa daang mga alagianan ni Jeremias, nga mao ang “templo nga kap-atan ug unom ka tuig” ni Juan, ang tunglo ni Moises hingkaplagan diha sa mga guba nga nagkatag sa tibuok templo, ug natuman ang tagna mahitungod sa Josias nga umaabot. Ang buluhaton ni Josias giila usab pag-usab pinaagi ni Isaias:

Ang kataposang-panahon nga katawhan sa Dios kinahanglan unta nga mopahiuli sa “mga alagianan nga kapuy-an,” nga mao ang “karaang mga alagianan” ni Jeremias. Kinahanglan unta nilang tukoron pag-usab ang karaang mga dapit nga nangagun-ob, maingon sa gihimo sa mga mamumuo diha sa mga kasaysayan ni Josias ug ni Ezra. Kinahanglan unta nilang gamiton ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” kay dili lamang nila “patindogon pag-usab” ang pundasyonal nga kasaysayan sa Adventismo, nga girepresentahan sa templo nga kap-atan ug unom ka tuig, kondili sa pagbuhat niana kinahanglan unta nilang “patindogon pag-usab ang mga patukoranan sa daghang mga kaliwatan.” Kinahanglan unta nilang ilaon nga ang matag kalihokang reporma nagrepresentar ug usa ka pundasyonal nga buhat, nga ang “linya ibabaw sa linya” nagaila sa mga patukoranan sa kataposang mga adlaw gikan sa 1798 ngadto sa 1844. Kinahanglan unta nilang ayuhon “ang guba,” ug ang guba nagrepresentar sa nahaunang pagkaguba sa usa ka sudlanan o sa usa ka paril nga nag-abli sa dalan alang sa dugang pang kadaot. Ang “guba” nga kinahanglan unta nga ayuhon mao ang pagrebelde sa 1863.

Sa pag-abot ni Josias niadtong Septiyembre 11, 2001, ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw mibalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias ug misugod sa pagsukod sa kasaysayan sa mga Millerite. Ilang nadiskobrehan ang “liki.” Ilang giila ang kamatuoran sa mga hiyas sa damgo ni Miller samtang ilang gitukod ang “mga daang awaawng dapit.” Ilang nadiskobrehan ang “pito ka mga panahon,” ingon usab kang Josias, ug ilang gipahiuli ang kamatuoran sa Levitico 26, ug sa ingon gipatindog nila “ang nangaging mga pagkalaglag.” Sa dihang ilang gipahiuli ang “nahauna” ug ang “naulahi” nga mga pagkalaglag sa Levitico 26, ilang giila dayon nga ang usa nahuman niadtong 1798 ug ang usa pa niadtong 1844. Busa ang ilang buluhaton sa pagpatindog sa nangaging mga pagkalaglag mao gayud ang “sungkod” nga gihatag kang Juan nga nagtugot kaniya sa pagsukod sa templo.

Ang Leon sa banay ni Juda maoy nagmando sa Iyang katawhan balik ngadto sa karaang mga alagianan, aron ilang makaplagan ang mensahe sa ulahing ulan, ug ang mensahe sa ulahing ulan mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong kaalautan. Sa dihang sa katapusan ilang nadiskobrehan ang duha ka sagradong papan ni Habakkuk, ingon sa gilarawan sa mga pioneer nga tsart sa 1843 ug 1850, ilang nakita nga ang patukoranan naglakip sa “tulo ka mga kaalautan” sa Pinadayag kapitulo otso, ug nga ang ikaduhang kaalautan natapos na diha sa kasaysayan sa patukoranan diin ang Millerite nga templo natukod. Unya ilang naila nga ang pagsabot sa lagda sa tulo ka pag-aplikar sa mga tagna daan nang gipahimutang sa Leon sa banay ni Juda, aron nga sa ilang pagbalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ilang maila “ang pahulay ug ang kahupayan,” nga mao ang mensahe sa ulahing ulan sa ikatulong kaalautan, nga gipaila ug gipahimutang uban sa duha ka mga saksi sa nahauna ug ikaduhang mga kaalautan.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.