In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

Niadtong 1844, mibiya ang mga Protestante sa Estados Unidos gikan sa kalihokang Millerite ug mikuha sa ilang mapanagnaong baruganan ingon nga anak nga babaye sa Babilonia, sumala sa gisimbolo ni Jeroboam sa dihang iyang gitukod ang peke nga sistema sa pagsimba sa dihang ang iyang napulo ka amihanang banay mibulag gikan sa habagatang gingharian sa Juda. Ang duruha ka bulawang nating baka ni Jeroboam, ang usa didto sa siyudad sa Bethel (nagkahulugang “ang balay sa Dios”/Iglesia), ug ang usa didto sa Dan (nagkahulugang paghukom/Estado), nagsimbolo sa bakak nga sistema sa Iglesia ug Estado nga nagsimbolo sa Estados Unidos. Ang tanang mga elemento sa peke nga sistema ni Jeroboam sa iglesia ug estado gipahimutang sumala sa mao gayod nga estruktura nga gipadayag sa pagrebelde ni Aaron. Busa, ang peke nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam maoy larawan sa peke nga sistema sa pagsimba ni Aaron.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

Ang peke nga sistema ni Jeroboam nagrepresentar sa sistema sa pagsimba nga gipadayon sa Protestantehanismo sa dihang mibulag kini gikan sa kalihokan sa unang manulonda ug nahimong usa ka anak nga babaye, o usa ka hulagway sa Romanhong mananap sa kapapahan. Sa diha gayud sa pagkatukod sa peke nga sistema ni Jeroboam, usa ka propeta gikan sa Juda mitubang sa iyang halaran ug sa mini nga sistema sa pagsimba. Niadtong 1844, sa sugod pa lamang sa papel sa apostatang Protestantehanismo sa pagtukod sa usa ka sistema sa pagsimba nga gihulagway ingon nga anak nga babaye sa Roma, ang mga Millerite, pinaagi sa pagtuo, misulod sa Labing Balaang Dapit sa langitnong santuwaryo ug miila sa Igpapahulay, ug busa nagrepresentar sa usa ka profetikong pagbadlong ngadto sa mga anak nga babaye sa Roma, nga mipili sa pagpadayon sa pagbantay sa timaan sa awtoridad sa Roma—ang pagsimba sa Domingo.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

Ang propeta sa Juda nga mibatok kang Jeroboam, didto ug niadtong higayona nagpahayag ug usa ka propesiya.

And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

Ug misinggit siya batok sa halaran pinaagi sa pulong sa Ginoo, ug miingon: O halaran, halaran, mao kini ang giingon sa Ginoo; Ania karon, usa ka bata pagaanakon ngadto sa balay ni David, si Josias ang ngalan; ug sa ibabaw nimo ihalad niya ang mga saserdote sa hatag-as nga mga dapit nga nagsunog ug incienso sa ibabaw nimo, ug ang mga bukog sa mga tawo pagasunogon sa ibabaw nimo. Ug siya mihatag ug usa ka timaan niadtong maong adlawa, nga nagaingon: Mao kini ang timaan nga gisulti sa Ginoo; Ania karon, ang halaran mabuka, ug ang mga abo nga anaa sa ibabaw niini mangatagak. 1 Mga Hari 13:2, 3.

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

Ang tagna naglakip sa pagdoble sa pulong nga “halaran.” Ang pagdoble sa usa ka pulong o hugpong sa mga pulong diha sa tagna nagrepresentar ug usa ka simbolo sa mensahe sa ikaduhang manulonda, sa ingon nagpaila sa tuig 1844, sa dihang miabot ang ikaduhang manulonda ug ang Protestanteismo napukan, nga nahimong usa ka anak nga babaye sa Babilonia. Sa samang higayon ang manalagna mihatag ug usa ka timailhan, sama sa giila sa mga Millerite niadtong 1844 ang timailhan sa Igpapahulay. Ingon nga gihulga ni Jeroboam ang manalagna diha sa mosunod nga mga bersikulo, ang iyang kamot naparalisar, sa ingon naghisgot sa marka sa Babilonia nga ipugos ibabaw sa agtang o sa kamot, ug nga sa dihang madawat sa espirituhanong paagi, makapahimong bakol sa usa ka tawo alang sa walay katapusan.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

Alang sa mga katuyoan niining pagtuona, atong gikonsiderar ang panagna nga gipadayag sa propeta nga nagtimaan nga “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Ang Josiah nagkahulogan ug “ang patukoranan sa Dios”, ug nagrepresentar sa mga patukoranan sa Adventismo nga gitukod sa mao gayud nga kasaysayan nga gitipohan sa pagpasinugda ni Jeroboam sa iyang mini nga sistema sa pagsimba. Ibabaw sa mini nga sistema sa pagsimba nga gitukod ni Jeroboam, silotan ni Josiah ang mga pari nga nangulo sa peke nga pagsimba.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

Ang manalagna misupak sa sugo sa Ginoo nga dili na mobalik agi sa dalan nga iyang giagian sa pag-adto sa inagurasyon ni Jeroboam, ug nga dili mokaon o moinom sa Bethel. Sa dihang mikaon siya sa pagkaon sa mini nga manalagna sa Bethel, gipahimutang siya ingon nga usa ka simbolo sa kamatayon nga igadala ibabaw niadtong mga, human sa 1844, mopili sa pagbalik ug sa pagkaon sa mga doktrina ug mini nga pamaagi sa pagpanagna sa apostatang Protestantismo, ingon sa girepresentahan sa rebelyon sa 1863. Ang higdaanan sa kamatayon niadtong mga misukol niadtong 1863, mao usab ang maong higdaanan sa kamatayon sa mini nga manalagna sa Bethel. Ang higdaanan sa kamatayon alang sa apostatang Protestantismo mao ang kasaysayan gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa 1844, sa dihang sila, ang kanhing pinili nga katawhan sa Dios, gilabyan ug nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Ang higdaanan sa kamatayon sa Adventismong Laodiceano usab anha sa taliwala sa petsa sa pagkanaog sa gamhanang manolunda niadtong Setyembre 11, 2001, maingon sa nahitabo kaniadtong 1840, ug sa takna sa dakong linog, nga nagarepresentar sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, nagsugod ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ug ang manulonda misugod sa paglihok latas sa Jerusalem nga nagbutang ug timaan sa agtang niadtong nanaghinuktok ug nanagtu-aw tungod sa mga kangil-aran nga gibuhat sa yuta (ang Tinipong Bansa), ug sa iglesia (Laodicean Adventism). Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga sala sa mga amahan nga gilarawan pinaagi sa upat ka mga kangil-aran sa Ezekiel, nahimong mga kamatuoran sa pagsulay nga anaa sa proseso sa pagtimri nga niadto nagsugod.

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

Ang pagsulay sa 1863 naglakip sa mga patukoranan sa kalihukang Millerite ingon sa girepresentahan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 nga gisalikway niadtong 1863. Ang pagsulay naglakip sa pagkaandam o pagkadili-andam sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias aron makita ang kapahulayan sa ulahing ulan. Ang pagsulay sa 1888 mao ang mensahe ngadto sa iglesia sa Laodicea ingon sa gidala nila ni Elder Jones ug Elder Waggoner, nga mao usab ang mensahe sa pagpamatarung pinaagi sa pagtoo.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

Niadtong 1856, ang mensahe ngadto sa Laodicea unang miabot sa kalihokan sa mga Millerite, ug miabot kini uban sa nadugang nga kahayag sa “pito ka panahon,” apan ang kasinatian nga girepresentahan sa mga tambal diha sa mensahe ngadto sa Laodicea, ug ang mensahe sa matagnaong kasaysayan, kapuwa gisalikway niadtong 1863. Ang kasinatian girepresentahan sa panan-awon (mareh) sa “panagway”, ug sa panan-awon sa (chazon) “matagnaong kasaysayan” nga kapuwa gisalikway. Kining duruha ka panan-awon nakakaplag sa ilang katumanan niadtong Oktubre 22, 1844, ug napulog-siyam ka tuig ang milabay sila kapuwa gisalikway, kay si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang pagsulay sa mga pagrebelde sa 1863 ug 1888 nahimong pag-usab nga kamatuorang mosulay, kay silang duha nalambigit sa karaang mga alagianan ni Jeremias. Nianang petsaha miabot ang mensahe sa ulahing ulan, ug ang pagsulay sa 1919 miabot usab, kay niadtong 1919, ang bakak nga ebanghelyo sa usa ka Cristo nga walay bisan unsang profetikong kalabutan gipadayag ingon nga peke nga mensahe sa “pakigdait ug kaluwasan.” Sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo napulog-walo mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga bersikulo uno hangtod tres natuman, ug ang mga bersikulo uno hangtod tres nagrepresentar sa mensahe sa “unang tingog”.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

“Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagahapsayon pinaagi sa usa ka dako nga balod sa dagat? Kini wala ko gayud isulti. Ang akong giingon mao nga, sa akong pagtan-aw sa dagkung mga bilding nga gitukod didto, andana ibabaw sa andana, ‘Pagkamakahadlok nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa umalabot sa ibabaw sa yuta. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga nahibalo ako nga moabot ang adlaw nga ang dagkung mga bilding didto pagapukan pinaagi sa paglibot ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nahibalo ako nga ang kalaglagan ania sa kalibutan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang pagkamakahadlok dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

Sa pag-abot sa manulonda sa Pinadayag 18, ang ulahing ulan nagsugod sa pagwisik, ug ang “matagnaong pakiglalis” nga gihulagway sa Habacuc kapitulo 2, misugod. Ang pakiglalis mahitungod sa duha ka pamaagi sa pagsabot sa tagna sa Biblia, ug sa mini ug sa tinuod nga mensahe sa ulahing ulan. Ang pakiglalis matapos sa dihang moabut ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag 18 ug maila niini ang sinugdanan sa ehekutibong paghukom sa Dios ibabaw sa modernong Babilonia, ug tawagon ang laing panon sa Dios paggula gikan sa Babilonia. Ang pag-abot sa ikaduhang tingog nagtimaan sa katapusan sa kasaysayan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga girepresentahan sa ikaupat nga dulumtanan, nga sa baylo nagrepresentar sa ikaupat ug katapusang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo nga moyukbo sa adlaw, sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

Ang higdaanan sa kamatayon sa apostatang Protestantismo, tali sa pagkanaog sa manulonda ug sa siradong pultahan sa 1844, maoy hulagway sa higdaanan sa kamatayon sa Laodiceanhong Adventismo tali sa pagkanaog sa manulonda ug sa siradong pultahan sa umaabot nga balaod sa Dominggo. Ang manalagna gikan sa Juda gilubong sa mao rang lubnganan uban sa bakakon nga manalagna sa Bethel, ug sa dihang gisugdan ni hari Josias ang iyang reporma, mitindog siya atubangan nianang maong lubnganan. Ang reporma ni hari Josias, kansang ngalan nagrepresentar sa “mga patukoranan sa Dios”, nagsugod sa dihang gisugdan sa Dios ang paggiya sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw pabalik ngadto sa mga patukoranan niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang iyang reporma nagsugod sa dihang gisugdan ang buhat sa pagpahiuli sa templo.

And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

Ug nahitabo sa ikanapulo ug walo nga tuig ni hari Josias, nga ang hari nagsugo kang Shaphan nga anak ni Azalias, anak ni Meshullam, ang escriba, ngadto sa balay sa Ginoo, nga nagaingon: Umadto ka kang Hilkias nga labawng sacerdote, aron iyang ihapon ang salapi nga gidala ngadto sa balay sa Ginoo, nga gitigom sa mga magbalantay sa pultahan gikan sa katawhan; ug ipatugyan nila kini ngadto sa kamot sa mga magbubuhat sa bulohaton, nga nagdumala sa balay sa Ginoo; ug ihatag nila kini sa mga magbubuhat sa bulohaton nga anaa sa balay sa Ginoo, aron ayuhon ang mga naguba sa balay, ngadto sa mga panday, ug mga magtutukod, ug mga mason, ug sa pagpalit ug kahoy ug tinabas nga bato aron sa pag-ayo sa balay. Apan walay pag-ihap nga gihimo uban kanila mahitungod sa salapi nga gitugyan ngadto sa ilang kamot, tungod kay sila nagbuhat sa pagkamatinumanon. Ug si Hilkias nga labawng sacerdote miingon kang Shaphan nga escriba: Akong nakita ang basahon sa Kasugoan sa balay sa Ginoo. Ug gihatag ni Hilkias ang basahon kang Shaphan, ug gibasa niya kini. Ug si Shaphan nga escriba miadto sa hari, ug midala pag-usab ug pulong ngadto sa hari, ug miingon: Ang imong mga alagad nagtipon sa salapi nga hingkaplagan sa balay, ug gitugyan kini ngadto sa kamot niadtong nagbuhat sa bulohaton, nga nagdumala sa balay sa Ginoo. Ug gipahibalo ni Shaphan nga escriba ang hari, nga nagaingon: Si Hilkias nga sacerdote mihatag kanako ug usa ka basahon. Ug gibasa kini ni Shaphan sa atubangan sa hari. Ug nahitabo, sa dihang nadungog sa hari ang mga pulong sa basahon sa Kasugoan, nga iyang gigisi ang iyang mga bisti. Ug ang hari nagsugo kang Hilkias nga sacerdote, ug kang Ahicam nga anak ni Shaphan, ug kang Achbor nga anak ni Michaiah, ug kang Shaphan nga escriba, ug kang Asahias nga alagad sa hari, nga nagaingon: Panglakaw kamo, pangutan-a ang Ginoo alang kanako, ug alang sa katawhan, ug alang sa tibook Juda, mahitungod sa mga pulong niining basahona nga hingkaplagan; kay daku ang kapungot sa Ginoo nga misilaub batok kanato, tungod kay ang atong mga amahan wala mamati sa mga pulong niining basahona, aron sa pagbuhat sumala sa tanan nga nahisulat mahitungod kanato. 2 Mga Hari 22:3–13.

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

Ang panagna nga matawo ang usa ka bata nga paganganlang Josias, nagaila sa Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang gamhanang manulonda mikunsad ug nagmando sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw sa pagbalik ngadto sa daang mga alagianan. Kadtong pagkunsad gitipohan na daan pinaagi sa pagkunsad sa mao gihapong manulonda niadtong Agosto 11, 1840. Ang duha ka pagkunsad nagtimaan sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam. Ang makasaysayanong personahe kansang ngalan nalangkit sa pag-ila nang daan, ug sa pagmantala sa daan nga panagna mahitungod sa katumanan sa tagna sa panahon sa Islam nga makita diha sa Pinadayag kapitulo nuwebe bersikulo kinse, mao si Josias.

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

Sa duha ka paglugsong sa manulonda sa Pinadayag kapitulo napulo o napulog-walo, ang ngalan nga “Josiah” gimarkahan. Si Josiah Litch mipresentar sa mensahe bahin sa Islam nga natuman niadtong Agosto 11, 1840, ug niadtong Septiyembre 11, 2001 ang tagna mahitungod sa pagkatawo sa usa ka bata nga ginganlag Josiah, nga gipahimutang sa masinupakon nga propeta diha sa kasaysayan ni Jeroboam, natuman sa Laodiceanong Adventismo samtang ang manulonda nangulo sa Iyang katawohan sa kataposang mga adlaw pauli ngadto sa pundasyonal nga kasaysayan diin ang komprontasyon sa masinupakon nga propeta ug ni Jeroboam nakaabot sa iyang katumanan. Ang biblikanhong pamatuod nagpaila sa usa ka panagna mahitungod sa umaabot nga si Josiah, ug sa dihang ang kasaysayan nga gitipoan sa masinupakon nga propeta gisubli niadtong 1844, ang iyang panagna sa ngalan sa makausa pa gibutang sulod sa profetikanhong asoy.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Leon sa banay ni Juda nangulo sa Iyang mga katawohan sa ulahing mga adlaw pabalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias, nga naghulagway sa kap-atan ug unom ka tuig diin ang Mensahero sa Tugon nagpatindog ug usa ka templo aron kalit nga pagaanhian Niya sa Oktubre 22, 1844. Nadiskobrehan ni Josias ang tunglo ni Moises sa dihang gisugdan niya ang buluhaton sa pag-ayo sa templo. Ang buluhaton sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gihulagway ni Isaias ingon nga usa ka buluhaton sa pagpahiuli.

And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

Ug pagatukoron nila ang karaang mga guba, ilang patindogon pag-usab ang unang mga pagkalaglag, ug ilang ayohon ang mga siyudad nga nangagun-ob, ang mga pagkalaglag sa daghang mga kaliwatan. Isaias 61:4.

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

Ang buluhaton ni Josiah sa pag-ayo ug pagpahiuli sa templo mao ang buluhaton nga giila ni Isaias nga pagabuhaton sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw, kay ang tanang mga propeta naghisgot labaw pa mahitungod sa kataposang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi. Kana nga buluhaton gihulagway usab pinaagi niadtong migula gikan sa Babilonia sa panahon ni Ezra.

For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

Kay mga ulipon kita; apan ang atong Dios wala mobiya kanato sa atong pagkaulipon, hinunoa iyang gipalapad ang kalooy kanato sa atubangan sa mga hari sa Persia, sa paghatag kanato ug pagpabuhi, sa pagtukod sa balay sa atong Dios, ug sa pag-ayo sa mga guba niini, ug sa paghatag kanato ug kuta sa Juda ug sa Jerusalem. Ezra 9:9.

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

Ang buluhaton nga gipadayon ni Ezra natuman sa dihang sila nakagula na gikan sa Babilonia, ug kini nagrepresentar sa buluhaton sa pagpahiuli sa templo nga gibuhat ni Josiah, ang buluhaton nga giila ni Isaias mahitungod sa mga katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug kini nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001. Diha usab sa Pinadayag, giila ni Juan kana nga buluhaton.

And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

Ug ang tingog nga akong nadungog gikan sa langit misulti kanako pag-usab, ug miingon: Lakaw, ug kuhaa ang gamayng basahon nga bukás diha sa kamot sa manulonda nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta. Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya: Ihatag kanako ang gamayng basahon. Ug siya miingon kanako: Kuhaa kini, ug kaona kini; ug kini makapapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa dihang akong nakaon na kini, napait ang akong tiyan. Ug siya miingon kanako: Kinahanglan nga managna ka pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawhan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Ug gihatagan ako ug bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug ang manulonda nagtindog, nga nagaingon: Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug ang mga nagasimba diha niini. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo biya-i, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad pagatamakan nila sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug ihatag ko ang gahum sa akong duruha ka mga saksi, ug sila managna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga sinul-oban ug sako. Pinadayag 10:8–11:3.

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

Niining pahayag, si Juan nagrepresentar sa mga Millerite nga nakakaon sa mensahe nga anaa sa kamot sa manulonda sa dihang Siya mikunsad niadtong Agosto 11, 1840, apan nakaantus usab sa mapait nga kapakyasan sa Oktubre 22, 1844. Samtang nagtindog sa mapait nga kapakyasan sa 1844, gisuginlan si Juan nga siya, isip simbolo sa katapusang-panahon nga katawhan sa Dios, kinahanglan nga sublion ang kasinatian nga girepresentahan sa 1840 ngadto sa 1844, sa ingon nagpunting ngadto sa unahan sa Septiyembre 11, 2001, ug ngadto sa nagasingabot nga balaod sa Domingo. Gisuginlan siya, “Kinahanglan ka nga magpanagna pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawhan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari,” nga nagrepresentar sa tibuok kalibotan nga mapasidlakan sa dihang mokunsad ang manulonda diha sa Pinadayag dieciocho, sa dihang ang kasaysayan sa Pinadayag kapitulo diez pag-usbon—“linya ibabaw sa linya.”

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

Maylabot sa pag-ila sa kasaysayan nga pagausabon sa dihang ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw magapanagna pag-usab, si Juan gisultihan sa “pagtindog ug pagsukod” sa templo sa Dios. Ang iyang “pagsukod” giklaro sa piho gayud, kay gibutang man siya sa tuig 1844, diin ang iyang tiyan gipakapait tungod sa kasubo sa Oktubre 22. Gisultihan siya sa pagsukod sa templo, apan biyaan ang hawanan sa gawas, nga iyang gipahibaloan nga nagrepresentar sa panahon sa mga Hentil, sa dihang ilang pagatamakan ang hawanan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig natapos niadtong 1798. Si Juan kinahanglan magsugod sa iyang pagsukod niadtong 1798, ug biyaan ang miaging usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, diin ang espirituhanong templo ug ang espirituhanong Jerusalem gitamakan. Siya nagtindog diha sa kasubo sa 1844, busa gikan sa 1798 ngadto sa 1844, kap-atan ug unom ka tuig kana. Kadtong kap-atan ug unom ka tuig nagrepresentar sa templo.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

Sa dihang si Juan, ingon nga ang mga katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw magapanagna pag-usab, maingon sa ilang gibuhat sukad sa 1840 hangtod sa 1844, sila magasugod sa dihang ang manolonda mikunsad sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam. Ang ilang buluhaton sa pagpanagna pag-usab magkinahanglan ug buluhaton sa pagsukod sa templo, ug kana nga buluhaton magrepresentar sa usa ka pagsusi sa “daan nga mga alagianan,” nga mao ang kasaysayan nga girepresentahan sa “templo,” nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug natapos sa dakong kapakyasan sa 1844. Sa dihang gisugdan nila ang ilang buluhaton sa pagsusi sa daang mga alagianan ni Jeremias, nga mao ang “templo nga kap-atan ug unom ka tuig” ni Juan, ang tunglo ni Moises hingkaplagan diha sa mga guba nga nagkatag sa tibuok templo, ug natuman ang tagna mahitungod sa Josias nga umaabot. Ang buluhaton ni Josias giila usab pag-usab pinaagi ni Isaias:

And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

Ug ang mga magagikan gikan kanimo magatukod sa karaang mga dapit nga nagun-ob; imong patindogon pag-usab ang mga patukoranan sa daghang mga kaliwatan; ug ikaw pagatawgon, Ang Mag-uuli sa nangaguba, Ang Magpapasig-uli sa mga alagianan nga kapuy-an. Isaias 58:12.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

Ang kataposang-panahon nga katawhan sa Dios kinahanglan unta nga mopahiuli sa “mga alagianan nga kapuy-an,” nga mao ang “karaang mga alagianan” ni Jeremias. Kinahanglan unta nilang tukoron pag-usab ang karaang mga dapit nga nangagun-ob, maingon sa gihimo sa mga mamumuo diha sa mga kasaysayan ni Josias ug ni Ezra. Kinahanglan unta nilang gamiton ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” kay dili lamang nila “patindogon pag-usab” ang pundasyonal nga kasaysayan sa Adventismo, nga girepresentahan sa templo nga kap-atan ug unom ka tuig, kondili sa pagbuhat niana kinahanglan unta nilang “patindogon pag-usab ang mga patukoranan sa daghang mga kaliwatan.” Kinahanglan unta nilang ilaon nga ang matag kalihokang reporma nagrepresentar ug usa ka pundasyonal nga buhat, nga ang “linya ibabaw sa linya” nagaila sa mga patukoranan sa kataposang mga adlaw gikan sa 1798 ngadto sa 1844. Kinahanglan unta nilang ayuhon “ang guba,” ug ang guba nagrepresentar sa nahaunang pagkaguba sa usa ka sudlanan o sa usa ka paril nga nag-abli sa dalan alang sa dugang pang kadaot. Ang “guba” nga kinahanglan unta nga ayuhon mao ang pagrebelde sa 1863.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

Sa pag-abot ni Josias niadtong Septiyembre 11, 2001, ang katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw mibalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias ug misugod sa pagsukod sa kasaysayan sa mga Millerite. Ilang nadiskobrehan ang “liki.” Ilang giila ang kamatuoran sa mga hiyas sa damgo ni Miller samtang ilang gitukod ang “mga daang awaawng dapit.” Ilang nadiskobrehan ang “pito ka mga panahon,” ingon usab kang Josias, ug ilang gipahiuli ang kamatuoran sa Levitico 26, ug sa ingon gipatindog nila “ang nangaging mga pagkalaglag.” Sa dihang ilang gipahiuli ang “nahauna” ug ang “naulahi” nga mga pagkalaglag sa Levitico 26, ilang giila dayon nga ang usa nahuman niadtong 1798 ug ang usa pa niadtong 1844. Busa ang ilang buluhaton sa pagpatindog sa nangaging mga pagkalaglag mao gayud ang “sungkod” nga gihatag kang Juan nga nagtugot kaniya sa pagsukod sa templo.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

Ang Leon sa banay ni Juda maoy nagmando sa Iyang katawhan balik ngadto sa karaang mga alagianan, aron ilang makaplagan ang mensahe sa ulahing ulan, ug ang mensahe sa ulahing ulan mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong kaalautan. Sa dihang sa katapusan ilang nadiskobrehan ang duha ka sagradong papan ni Habakkuk, ingon sa gilarawan sa mga pioneer nga tsart sa 1843 ug 1850, ilang nakita nga ang patukoranan naglakip sa “tulo ka mga kaalautan” sa Pinadayag kapitulo otso, ug nga ang ikaduhang kaalautan natapos na diha sa kasaysayan sa patukoranan diin ang Millerite nga templo natukod. Unya ilang naila nga ang pagsabot sa lagda sa tulo ka pag-aplikar sa mga tagna daan nang gipahimutang sa Leon sa banay ni Juda, aron nga sa ilang pagbalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ilang maila “ang pahulay ug ang kahupayan,” nga mao ang mensahe sa ulahing ulan sa ikatulong kaalautan, nga gipaila ug gipahimutang uban sa duha ka mga saksi sa nahauna ug ikaduhang mga kaalautan.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

“Ang kaaway nagatinguha sa pagpasimang sa mga hunahuna sa atong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye gikan sa buluhaton sa pag-andam ug usa ka katawhan aron makabarog niining ulahing mga adlaw. Ang iyang mga malimbongong pangatarungan gilaraw aron madala ang mga hunahuna palayo gikan sa mga kapeligrohan ug mga katungdanan niining taknaa. Ilang giisip nga walay bili ang kahayag nga gidala ni Cristo gikan sa langit aron ihatag kang Juan alang sa Iyang katawhan. Ilang ginatudlo nga ang mga talan-awon nga ania na sa atong atubangan dili igo kaimportante aron hatagan ug pinasahi nga pagtagad. Ilang gipawalay-bisa ang kamatuoran nga gikan sa langitnong gigikanan ug ilang gikawatan ang katawhan sa Dios sa ilang nangaging kasinatian, nga gipuli kanila ang usa ka bakak nga siyensiya.

“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

“‘Mao kini ang giingon sa Ginoo, Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang daang mga alagianan, hain ba ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana.’ Jeremias 6:16.

“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

“Walay usa nga maningkamot sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtuo—ang mga patukoranan nga gipahamutang sa sinugdanan sa atong buluhaton pinaagi sa inampuangon nga pagtoon sa pulong ug pinaagi sa pagpadayag. Diha niining mga patukoranan kita nagatukod sulod sa miaging kalim-an ka tuig. Ang mga tawo mahimong maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong paagi ug nga sila makahimutang ug patukoranan nga mas malig-on kay niadtong napahimutang na. Apan kini usa ka dakong paglimbong. Kay walay bisan kinsa nga makapahimutang ug laing patukoranan gawas niadtong napahimutang na.”

“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

“Sa nangaging mga panahon, daghan ang misulay sa pagtukod ug usa ka bag-ong pagtuo, sa pagpahimutang ug bag-ong mga prinsipyo. Apan unsa kadugay mitindog ang ilang gitukod? Sa wala madugay kini napukan, kay wala kini matukod ibabaw sa Bato.

“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

“Wala ba ang unang mga tinun-an kinahanglan moatubang sa mga pulong sa mga tawo? Wala ba sila kinahanglan maminaw sa bakak nga mga teoriya, ug unya, sa nahimo na nila ang tanan, magpabilin nga malig-on, nga nagaingon: ‘Kay walay lain nga patukoranan nga arang mapahamutang sa bisan kinsa gawas niana nga napahamutang na’? 1 Corinthians 3:11.

“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

“Busa kinahanglan natong kupoton nga malig-on hangtod sa katapusan ang sinugdanan sa atong pagsalig. Ang mga pulong sa gahum gipadala sa Dios ug ni Cristo ngadto niining katawhan, nga nagpagula kanila gikan sa kalibutan, lakang sa matag lakang, ngadto sa matin-aw nga kahayag sa kamatuoran alang niining panahona. Uban sa mga ngabil nga gitandog sa balaang kalayo, gipahibalo sa mga alagad sa Dios ang mensahe. Ang langitnong pagpamulong nagbutang sa iyang selyo sa pagkatinuod sa kamatuoran nga gipahibalo.” Testimonies, volume 8, 296, 297.