And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

Ug ang Dios nag-uban sa bata; ug siya mitubo, ug mipuyo sa kamingawan, ug nahimong usa ka magpapana. Genesis 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Si Ismael nahimong usa ka magpapana, nga usa ka simbolo sa pakiggubat, ug usa ka simbolo sa ehekutibong paghukom nga gidala batok sa Roma.

The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

Ang tingog nila nga nangalagiw ug nakaikyas gikan sa yuta sa Babilonia, aron sa pagpahibalo didto sa Zion sa panimalos sa Ginoo nga atong Dios, ang panimalos alang sa iyang templo. Tiguma ang mga magpapana batok sa Babilonia: kamong tanan nga mobawog sa pana, magpahaluna batok kaniya sa naglibot; ayaw tugoti nga may makaikyas gikan kaniya: balosi siya sumala sa iyang binuhatan; sumala sa tanan nga iyang gibuhat, buhata usab ngadto kaniya: kay siya nagpagarbo batok sa Ginoo, batok sa Balaan sa Israel. Jeremias 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Ang mga mamamana mohatag ug balus sa Babilonia sumala sa iyang binuhatan, ug kana nga balus magsugod sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo, uban sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18, sa dihang magsugod ang progresibong ehekutibong paghukom sa Babilonia.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili usab kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut hangtod sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Balusi siya maingon sa iyang pagbalus kaninyo, ug duphahi kaniya ang doble sumala sa iyang mga binuhatan: sa kopa nga iyang gipuno, pun-i usab siya sa doble. Ingon sa gidak-on sa iyang paghimaya sa iyang kaugalingon, ug sa iyang pagkinabuhi sa kaluho, sa maong gidak-on hatagi siya ug kasakit ug kaguol: kay nagaingon siya sa iyang kasingkasing, Nagalingkod ako nga usa ka rayna, ug dili biyuda, ug dili gayud ako makakita ug kaguol. Pinadayag 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Si Ismael ug ang iyang inahan nga si Agar gipugngan gikan sa pagpanunod sa katungod sa pagkapanganay, ug gipapahawa. Busa, ang kasina nahimong maoy propetikong pagdasig sa Islam, ug ang pagpakiggubat maoy ilang propetikong buluhaton. Ang unang paghisgot naglakip sa pagpugong nga gipahamtang kang Ismael ug sa iyang inahan ni Sara, ug ang ilang “pagpugong” nahimong usa ka pangunang propetikong kinaiya sa Islam sa tibuok Pulong sa Dios ug sa kasaysayan. Ang mga kaliwat ni Ismael mamahimong ihalas nga mga tawo, kansang kamot batok sa tagsatagsa ka tawo, ug ang ilang ihalas nga kinaiya gilarawan pinaagi sa ihalas nga Arabianong asno, nga sakop sa kaliwat sa kabayo. Busa, ang Islamikong pakiggubat sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalaotan gilarawan ingon nga mga manggugubat nga nagkabayo sa mga masinuk-anong kabayo.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Ang Islam mao ang mensahe sa ulahing ulan, ug angay lamang nga ang tulo ka kasamok nagrepresentar sa tulo ka piho nga mga linya sa tagna, kay ang pamaagi sa ulahing ulan mao ang “linya ibabaw sa linya.” Sa dihang ang mga tagnaong kinaiya sa unang duha ka linya pagahiuson, ilang mapalig-on ang linya sa ikatulong kasamok. Ang tanang tulo ka mga linya sa tagna naghulagway sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kining tulo ka mga linya nagrepresentar sa panahon sa pagbubo sa ulahing ulan, kay ang ulahing ulan misugod sa pagwisik sa dihang miabot ang ikatulong Kasamok niadtong Septiyembre 11, 2001.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

“Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda manaog gikan sa langit, ug ang tibuok kalibotan pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Ang yugto sa pagtimri girepresentahan usab sa yugto nga nagsugod niadtong Agosto 11, 1840 ug natapos sa pag-abot sa ikatulong manulunda niadtong Oktubre 22, 1844. Kadtong yugto sa panahon girepresentahan usab diha sa Habakkuk kapitulo dos. Ang kasaysayan sa mga Millerita nagtuman sa Habakkuk kapitulo dos, ug sa pagbuhat niini nagsugod kini sa dihang mikunsad ang manulunda niadtong Agosto 11, 1840, ug natapos kini sa dihang miabot ang ikatulong manulunda niadtong Oktubre 22, 1844.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Ang ikaduhang kapitulo sa Habakkuk nagpadayag nga sa katapusan sa panan-awon, ang panan-awon “mosulti.” Sa bersikulo tres sa Revelation kapitulo napulo, ang manulonda misinggit (misulti) sa makusog nga tingog, ug niadtong Oktubre 22, 1844 ang maong manulonda nanumpa (misulti) nga “ang panahon dili na molungtad.” Ang magbalantay ni Habakkuk sa bersikulo usa sa ikaduhang kapitulo, nahimutang sa Agosto 11, 1840, kay mao kana ang panahon nga ang mga magbalantay mopatugbaw sa ilang mga tingog.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Sa rebelyon sa 1888, nga giila ni Sister White nga nagrepresentar sa manulonda sa Pinadayag dieciocho nga magadan-ag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya, ang mga magbalantay (Jones ug Waggoner) mipataas sa ilang mga “tingog” ingon sa usa ka trumpeta, aron ipakita sa katawohan sa Dios ang ilang mga kalapasan, kay ang ilang mensahe mao ang mensahe ngadto sa Laodicea. Niadtong Septiyembre 11, 2001, nga gitipoan pinaagi sa kasaysayan sa 1888, gigiyahan sa Ginoo ang Iyang katawohan sa kataposang mga adlaw pabalik sa daang mga alagianan ni Jeremias, diin wala pamatia ang mga magbalantay. Ang pagkanaog sa manulonda nagtimaan sa propetikong pag-abot sa mga magbalantay.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang “tingog” nga miabot niadtong Agosto 11, 1840, gipadayag pinaagi sa mga magbalantay, ug si Jeremias gisultihan nga kon mobalik siya sa iyang pagtoo ug pagsalig sa Dios human sa iyang kapakyasan, mahimo siyang baba sa Dios. Sa dihang ang panan-awon nga nalangan sa kataposan miabot niadtong Oktubre 22, 1844, kini “misulti.” Ang yugto sa Habakuk kapitulo dos, nga natuman sa kasaysayan sa mga Millerita, naghulagway sa yugto sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Hinungdanon ang pag-ila nga ang Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844, naghulagway sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang yugto diin gibubo ang ulahing ulan. Hinungdanon kini tungod kay ang mensahe sa ulahing ulan kinahanglan mailhan pinaagi sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya.” Ang pinasahi nga yugto nga mao ang pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo sagad nga gilarawan pag-usab sa mga linyang propetiko, ug ingon niini kini diha sa Habakuk dos, nga si Sister White tin-aw nga nag-ila nga natuman sa kasaysayan sa mga Millerita. Kanunay usab niyang gitudlo nga ang kasaysayan sa mga Millerita gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

“Nalambigit uban sa mga tagna nga ilang giisip nga nagtumong sa panahon sa ikaduhang pag-anhi mao ang mga pahimangno nga ilabinang nahiangay sa ilang kahimtang sa kawalay-kasigurohan ug pagpaabut, ug nga nagdasig kanila sa mapailubon nga paghulat diha sa pagtoo nga ang karon mangitngit pa sa ilang pagsabut sa takdang panahon pagahimoon nga tin-aw.

“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

“Lakip sa niini nga mga tagna mao ang sa Habakuk 2:1–4: ‘Motindog ako sa ibabaw sa akong bantayan, ug mopahiluna ako sa ibabaw sa torre, ug motan-aw ako aron makita kon unsay isulti Niya kanako, ug unsa ang akong itubag sa dihang badlongon ako. Ug mitubag kanako ang Ginoo, ug miingon, Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw sa ibabaw sa mga papan, aron makadalagan ang magabasa niini. Kay ang panan-awon alang pa sa gitakda nga panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili mamakak: bisan pa kon malangan, hulata kini; kay kini sa pagkatinuod moabot, kini dili malangan. Tan-awa, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong diha kaniya: apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo.’”

“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

“Sa sayo pa sa 1842 ang direktiba nga gihatag niini nga tagna sa ‘isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga matin-aw diha sa mga papan, aron makadalagan ang magabasa niini,’ nakapadasig kang Charles Fitch sa pag-andam ug usa ka profetikanhong tsart aron ipakita ang mga panan-awon ni Daniel ug sa Pinadayag. Ang pagmantala niini nga tsart giisip ingon nga katumanan sa sugo nga gihatag ni Habakkuk. Apan, niadtong panahona, walay nakamatikod nga ang usa ka makita nga paglangan sa katumanan sa panan-awon—usa ka panahon sa paglangan—gipakita usab sa maong tagna. Human sa kapakyasan, kini nga kasulatan mipakita nga mahinungdanon kaayo: ‘Kay ang panan-awon alang pa sa panahon nga gitudlo, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili magbakak: bisan pa kon malangan kini, hulata kini; kay sa pagkatinuod moabot kini, dili kini malangan.... Ang matarung mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo.’”

“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

“Usa ka bahin sa tagna ni Ezekiel nahimong tinubdan usab sa kusog ug paglipay alang sa mga magtutuo: ‘Ang pulong sa Ginoo midangat kanako, nga nagaingon, Anak sa tawo, unsa ba kana nga sanglitanan nga anaa kaninyo sa yuta sa Israel, nga nagaingon, Ang mga adlaw nalangan, ug ang matag panan-awon mapakyas? Busa sultihi sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios.... Haduol na ang mga adlaw, ug ang katumanan sa matag panan-awon.... Ako mosulti, ug ang pulong nga Akong isulti matuman; dili na kini malangan pa.’ ‘Sila sa balay sa Israel nagaingon, Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga umalabot, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahon nga halayo pa. Busa ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Wala nay bisan usa sa Akong mga pulong nga malangan pa, kondili ang pulong nga Akong gisulti pagabuhaton.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Ang mga Millerite dili lamang nakakita sa ilang kaugalingon nga nagtuman sa sambingay sa napulo ka ulay, ug sa Habakkuk kapitulo dos, kondili gidala usab sila sa pagtan-aw nga ang kasaysayan diin ilang gituman kining maong mga tagna mao usab ang pag-ila ni Ezekiel nianang maong kasaysayan, diin “ang katumanan sa matag panan-awon” pagatumanon. Ang linya sa kasaysayan nga nagrepresentar sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang dapit diin ang katumanan sa matag panan-awon matuman!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Ang mga linya nga nagrepresentar sa panahon sa ulahing ulan ug sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo gidugtong aron ipakita nga ang maong kasaysayang matagnaon sa kanunay nagdala sa timaan sa Alpha ug Omega.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Ang kasaysayan sa mga Millerita nagsugod pinaagi sa tingog sa manulonda sa Pinadayag napulo, ug natapos pinaagi sa mao rang tingog. Ang Septiyembre 11, 2001 nagsugod pinaagi sa nahaunang tingog sa Pinadayag kapitulo disiotso, ug natapos pinaagi sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo disiotso. Ang Habakuk kapitulo dos, nagsugod pinaagi sa tingog sa mga magbalantay, ug natapos pinaagi sa tingog sa magbalantay ni Jeremias. Ang nahaunang kaalautan nagsugod kang Mohammed, ug natapos kang Mohammed II. Ang ikaduhang kaalautan nagsugod sa pagpagawas sa upat ka mga manulonda sa Islam ug natapos sa pagpugong sa Islam.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Ang pamaagi nga mao ang ulahing ulan mao ang pamaagi ni Isaias nga “linya ibabaw sa linya,” ug ang mga linya nga gihiusa aron maila ug mapalig-on ang mensahe sa ulahing ulan sa kanunay naglangkob sa timailhan sa Alpha ug Omega. Ang unang kaalaut sa Pinadayag kapitulo nuebe nagsugod kang Mohammed ug natapos kang Mohammed II. Ang maong yugto gibahin ngadto sa duha ka matang sa pakiggubat, ang una mao ang walay kahapsay nga mga pag-atake batok sa Roma nga nagsugod sa tinuod gayud ubos ni Abubakar, ug unya misunod ang usa ka yugto nga usa ka gatus ug kalim-an ka tuig diin natuman ang unang organisado nga pakiggubat sa Islam.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig girepresentar sa tagna sa panahon nga “lima ka bulan”. Ang ikaduhang kaalautan usab adunay tagna sa panahon nga tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw. Busa, sanglit ang tagnaong estruktura sa nahaunang ug sa ikaduhang mga kaalautan nag-ila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, kini naglangkob ug usa ka pagbahin tali sa pagpatik, ug sa usa ka piho nga yugto sa panahon. Ang proseso sa pagpatik girepresentar sa sinugdanan sa kasaysayan sa nahaunang kaalautan, ug kini girepresentar sa katapusan sa ikaduhang kaalautan.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Ang mosunod sa pagtimri sa bersikulo kwatro, diha sa nahaunang kaalautan, mao ang “lima ka bulan” (usa ka gatus ug kalim-an ka tuig). Ang lima ka bulan giila sa makaduha, kausa sa bersikulo singko ug usab sa bersikulo diyes. Ang nag-una sa proseso sa pagtimri gikan sa Agosto 11, 1840 ngadto sa Oktubre 22, 1844 diha sa ikaduhang kaalautan mao ang tagna sa “takna, adlaw, bulan, ug tuig” (tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw), sa bersikulo kinse. Sa tingub, sa usa ka walay pagkaputol nga linya, ang ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta nagsugod ug natapos uban sa usa ka hulagway sa proseso sa pagtimri.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Ingon duha ka linya, sa paggamit sa “linya ibabaw sa linya,” ilang gipaila ang usa ka sinugdanan ug usa ka katapusan nga gimarkahan ni Mohammed ang nahauna ug ni Mohammed ang ikaduha. Pinaagi sa “linya ibabaw sa linya,” ilang gipaila ang duha ka managlahi nga mga yugto sulod sa matag linya, nga namugna tungod kay ang matag linya nagbaton ug usa ka panagna sa panahon. Sa kasaysayan sa unang kaalaut, ang Islam gikatagana sa “pagpasakit” sa Roma, ug sa ikaduhang kaalaut, kini gikatagana sa “pagpatay” sa Roma. Ang unang kaalaut usa ka gubat sa mga bangkaw, espada, ug mga pana, ug ang ikaduhang kaalaut nagpaila sa pulbura isip mga hinagiban.

“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

“BERSIKULO 10. Ug sila may mga ikog nga sama sa mga tanga, ug diha sa ilang mga ikog may mga ikot: ug ang ilang gahum mao ang pagpasakit sa mga tawo sulod sa lima ka bulan. 11. Ug sila may hari nga nagmando kanila, nga mao ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreohanon mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon.

“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

“Hangtod niini, si Keith naghatag kanato ug mga hulagway sa pagpatunog sa unang lima ka trumpeta. Apan kinahanglan na karon nga mobiya kita kaniya, ug mopadayon ngadto sa pag-aplikar sa bag-ong bahin sa tagna nga gipaila dinhi; nga mao, ang mga profetikong yugto sa panahon.

“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

“Ang ilang gahum mao ang pagpasakit sa mga tawo sulod sa lima ka bulan.—1. Mitungha ang pangutana, Kinsang mga tawo man ang ilang pagapasakiton sulod sa lima ka bulan?—Sa walay pagduhaduha, mao ra ang mao unyang ilang pagapatyon (tan-awa ang bersikulo 15); ‘Ang ikatulong bahin sa mga tawo,’ o ang ikatulong bahin sa Romanhong imperyo,—ang Gregong dibisyon niini.

“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

“2. Kanus-a sila magsugod sa ilang buluhaton sa pagsakit? Ang ika-11 nga bersikulo nagatubag sa maong pangutana.

“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

“(1) ‘Sila may hari ibabaw kanila.’ Gikan sa kamatayon ni Mohammed hangtod sa hapit na sa kataposan sa ikanapulog tulo nga siglo, ang mga Mohammedan gibahin ngadto sa nagkalainlaing mga pundok ubos sa daghang mga pangulo, nga walay kinatibuk-ang sibil nga kagamhanan nga milapad ibabaw kanilang tanan. Hapit na sa kataposan sa ikanapulog tulo nga siglo, gitukod ni Othman ang usa ka kagamhanan nga sukad niadto nailhan ingong Ottoman nga kagamhanan, o emperyo, nga mitubo hangtod nga milapad kini ibabaw sa tanang nag-unang mga banay nga Mohammedan, nga naghiusa kanila ngadto sa usa ka dakong monarkiya.

“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

“(2) Ang kinaiya sa hari. ‘Nga mao ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban.’ Ang manulonda nagpasabot ug usa ka mensahero, usa ka ministro, maayohon man o daotan, ug dili sa tanang higayon usa ka espirituhanong binuhat. ‘Ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban,’ o ang pangulong ministro sa relihiyon nga migula gikan didto sa dihang kini giablihan. Kana nga relihiyon mao ang Mohammedanismo, ug ang sultan mao ang iyang pangulong ministro. ‘Ang Sultan, o grand Seignior, sumala sa kasagarang pagngalan kaniya, mao usab ang Labing Hataas nga Caliph, o labawng pari, nga naghiusa diha sa iyang kaugalingon sa labing hataas nga espirituhanong dignidad uban sa labing hataas nga sekular nga awtoridad.’—World As It Is, p.361.”

“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

“(3) Ang iyang ngalan. Sa Hebreo, ‘Abaddon,’ ang maglalaglag; sa Grego, ‘Apollyon,’ ang usa nga mopapas, o maglaglag. Sanglit adunay duha ka nagkalainlaing ngalan sa duha ka pinulongan, dayag nga ang kinaiya, ug dili ang ngalan sa gahum, mao ang gituyo nga ipasabot. Kon mao kana, sumala sa gipahayag sa duha ka pinulongan, siya usa ka maglalaglag. Ingon niana sa kanunay ang kinaiya sa pangagamhanan sa Ottoman.”

“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

“Apan kanus-a gihimo ni Othman ang iyang unang pagsulong batok sa imperyong Griyego?—Sumala kang Gibbon, Decline and Fall, ug uban pa, ‘Si Othman unang misulod sa teritoryo sa Nicomedia sa ika-27 nga adlaw sa Hulyo, 1299.’”

“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

“Ang mga kalkulasyon sa pipila ka mga magsusulat gibase sa pagtuo nga ang yugto kinahanglan magsugod sa pagtukod sa emperyong Ottoman; apan kini dayag nga sayop; kay dili lamang kay magbaton sila ug usa ka hari ibabaw kanila, kondili magasakit usab sila sa mga tawo sulod sa lima ka bulan. Apan ang yugto sa pagsakit dili makasugod sa dili pa ang unang pag-atake sa mga mananakit, nga, sumala sa gipahayag sa ibabaw, Hulyo 27, 1299.

“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

“Ang kalkulasyon nga mosunod, nga gibase niining sinugdanang punto, gihimo ug gimantala sa usa ka buhat nga giulohan, Christ’s Second Coming, etc., ni J. Litch, niadtong 1838.

“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

“‘Ug ang ilang gahum maoy sa pagpasakit sa mga tawo sulod sa lima ka bulan.’ Kutob dinhi midangat ang ilang sugo, sa pagsakit pinaagi sa walay hunong nga mga pagpang-agaw, apan dili sa pagpatay kanila sa politikanhong paagi. Ang ‘lima ka bulan,’ nga traynta ka adlaw sa usa ka bulan, naghatag kanato ug usa ka gatus ug kalim-an ka adlaw; ug kining mga adlawa, sanglit simboliko man, nagpasabot ug usa ka gatus ug kalim-an ka tuig. Nga nagsugod sa Hulyo 27, 1299, ang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig moabot hangtod sa 1449. Sa tibuok nianang panahona ang mga Turko nalambigit sa halos walay hunong nga pakiggubat batok sa imperyong Griyego, apan bisan pa niana wala nila kini mabuntog. Ilang giilog ug gihuptan ang pipila sa mga lalawigan sa mga Griyego, apan nagpabilin gihapon ang independensiya sa Gresya sa Constantinople. Apan niadtong 1449, ang pagtapos sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, may miabot nga kausaban, kansang kasaysayan makita ilalom sa misunod nga trumpeta.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Si Uriah Smith nagkutlo sa kalkulasyon ni Josiah Litch sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, nga sa dihang kini matapos, nagrepresentar ug sinugdanan alang sa tagna sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw sa sunod nga Trumpeta. Sa pagkomento sa tagna ni Litch mahitungod niining duha ka magkadugtong nga mga tagna sa panahon, si Sister White nagsulat:

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

“Sa tuig 1840, laing kahibulongang katumanan sa tagna maoy nakapukaw ug halapad nga interes. Duha ka tuig sa wala pa niini, si Josiah Litch, usa sa mga nangunang mga ministro nga nagwali sa ikaduhang pag-anhi, mipatik ug usa ka paghubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Imperyong Ottoman. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kining gahuma pagalaglagon... sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum sa Ottoman didto sa Constantinople gilaoman nga mabungkag. Ug kini, ako nagtuo, mapamatud-an nga mao gayud ang nahitabo.”

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

“Sa tukmang panahong gitakda, ang Turkey, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa mga kaalyadong gahum sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagpugong sa mga Cristohanong nasod. Ang hitabo mituman sa tagna sa tukma gayud. Sa pagkahibalo niini, daghang mga tawo nakombinsir sa katukma sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang nahatag sa kalihokan sa pag-anhi. Ang mga tawo nga maalamon ug may kahimtang mikighiusa kang Miller, sa pagwali ingon man sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 hangtod 1844 ang buluhaton miuswag sa madali.” The Great Controversy, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Ang nahauna ug ang ikaduhang kaalautan nalambigit pinaagi sa duha ka nagkadugtong nga mga profesiya sa panahon. Ang nahaunang kaalautan nagsugod sa usa ka hulagway sa pagtimri, ug ang ikaduhang kaalautan natapos sa kasaysayan gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa pagpatingog sa ikapitong trumpeta sa Oktubre 22, 1844, nga usa usab ka hulagway sa pagtimri. Ang sinugdanan ug ang katapusan nagadala sa pirma sa Alpha ug Omega, tungod kay, sama sa kasaysayan diin gipalig-on ni Cristo ang tugon sulod sa usa ka semana, ang maong yugto gibahin sa duha ka bahin. Ang unang yugto nagsugod sa unang Mohammed, ug natapos sa ikaduhang Mohammed. Ang ikaduhang yugto nagsugod sa “usa ka tingog gikan sa upat ka sungay sa bulawang halaran nga anaa sa atubangan sa Dios,” ug natapos kini sa “tingog” ni Cristo, nga nanumpa “tungod kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan, nga nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niana, nga wala nay panahon.”

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

“Bisan unsang pangutana nga mapukaw ni Satanas diha sa hunahuna aron makamugna ug pagduhaduha mahitungod sa halangdong kasaysayan sa nangaging mga pagpanaw sa katawhan sa Dios makapahimuot sa iyang satanikong pagkahalangdon ug maoy usa ka paglapas batok sa Dios. Ang balita sa haduol nga pag-anhi sa Ginoo ngadto sa atong kalibotan uban sa gahum ug dakong himaya maoy kamatuoran, ug niadtong 1840 daghang mga tingog ang mipatugbaw diha sa pagpahibalo niini.” Manuscript Releases, tomo 9, 134.