Ang pito ka tuig nga pasidaan sukad sa 63 hangtod sa tuig 70 nga gipahibalo pinaagi sa tawo nga milakaw “pasaka ug paubos sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga nagpahayag sa mga kaalaut nga moabot sa siyudad,” gisimbolohan na daan pinaagi sa pasidaan nga gihatag sa Jerusalem sulod sa tulo ka tuig ug tunga, una sa ministeryo ni Cristo, ug unya tulo ka tuig ug tunga sa ministeryo sa mga tinun-an. Ang nangaging mga artikulo nagpaila na nga ang pagkalaglag sa Jerusalem mahimo unta nga mahitabo sa krus, o sa ulahi sa pagbato kang Esteban, apan ang pailub sa Dios nga dugay kaayo mipaatras sa Iyang paghukom batok sa siyudad ug sa katawhan.
“Ug sa ‘kang bisan kinsa nga kini mapukan, kini magagaling kaniya ngadto sa pagkapulbos.’ Ang mga tawo nga misalikway kang Cristo sa dili madugay makakita sa ilang siyudad ug sa ilang nasod nga pagalaglagon. Ang ilang himaya pagadugmokon, ug pagapatlaagon sama sa abog sa atubangan sa hangin. Ug unsa man ang naglaglag sa mga Judio? Mao kadto ang bato nga, kon diha pa sila manukod ibabaw niini, mahimo unta kadto nilang kasigurohan. Mao kadto ang kaayo sa Dios nga gitamay, ang pagkamatarong nga gisalikway, ang kalooy nga gipakaubos. Ang mga tawo nanindog batok sa Dios, ug ang tanan nga mahimo unta nilang kaluwasan nahimong ilang pagkalaglag. Ang tanan nga gitagana sa Dios alang sa kinabuhi ilang hingkaplagan nga ngadto sa kamatayon. Diha sa paglansang sa mga Judio kang Cristo nalakip ang pagkalaglag sa Jerusalem. Ang dugo nga giula didto sa Calvary mao ang gibug-aton nga nagpalunod kanila ngadto sa kapildihan alang niining kalibutana ug alang sa kalibutan nga umalabot. Mao usab kini sa dakong katapusang adlaw, sa diha nga ang paghukom mahulog sa mga mosalikway sa grasya sa Dios. Si Cristo, ang ilang bato nga kapangdolan, unya magapakita kanila ingon nga usa ka mapanimaslon nga bukid. Ang himaya sa Iyang dagway, nga alang sa mga matarong mao ang kinabuhi, alang sa mga daotan mahimong usa ka kalayo nga nagaut-ut. Tungod sa gugma nga gisalikway, sa grasya nga gitamay, ang makasasala pagalaglagon.”
“Pinaagi sa daghang mga ilustrasyon ug gisubli nga mga pasidaan, gipakita ni Jesus kon unsa ang mahimong sangpotanan alang sa mga Judio sa ilang pagsalikway sa Anak sa Dios. Niining mga pulonga Iyang gipadulngan ang tanan sa matag kapanahonan nga nagdumili sa pagdawat Kaniya ingon nga ilang Manunubos. Ang matag pasidaan alang kanila. Ang gihugawan nga templo, ang anak nga masupilon, ang malimbongong mga mag-uuma sa parasan, ang mapangtamayon nga mga magtutukod, adunay katumbas diha sa kasinatian sa matag makasasala. Gawas kon siya maghinulsol, ang silot nga ilang gisimbolohan maoy maiyaha.” The Desire of Ages, 600.
Ang pito ka tuig nga yugto diin ang tawo nagpamatuod ngadto sa Jerusalem gibahin, sa nahaunang paglikos, ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tagsa ka usa may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Kadtong pito ka tuig nagrepresentar sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug ang pito ka tuig sa ministeryo ni Cristo ug sa mga tinun-an nagrepresentar sa sinugdanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug si Jesus kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Kadtong pito ka tuig gitipohan usab pinaagi sa “pito ka panahon” batok sa amihanang gingharian nga gibahin ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tagsa ka usa may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.
Sa dihang ang Modernong Roma mousab sa kasaysayan sa pagano ug papal nga Roma nga nagayatak sa literal ug espirituwal nga Jerusalem, ug sa dihang ang Modernong Roma mousab sa duruha ka kasaysayan sa duruha ka yugto sa pasidaan nga gihatag sa tawo gikan sa tuig 63 hangtod sa tuig 70, ug sa dihang ang Modernong Roma mousab sa kasaysayan nga gilarawan sa duruha ka yugto sa dihang si Cristo ug ang mga tinun-an nagsulod ug migula sa Jerusalem sulod sa tulo ug tunga ka tuig, duruha ka managlahi nga mga yugto igapakita bisan pa sa kaulahiang mga adlaw, “ang panahon wala na.”
Ang ulahi niadtong duha ka mga yugto mao ang simbolikong kap-atan ug duha ka bulan diin ang Modernong Roma magatuman sa iyang katapusang paglutos batok sa mga matinumanon, sa dihang mamaayo na ang iyang makamatay nga samad tungod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Kana nga simbolikong kap-atan ug duha ka bulan mao ang ikaduha sa duha ka mga yugto, ug mao ang yugto sa ehekutibong paghukom sa modernong Roma. Kining yugtoa giuna sa imbestigatibong paghukom sa mga buhi sulod sa Laodiceanong Adventismo.
Ang tawo nga mipasidaan ngadto sa literal nga Jerusalem namatay sa panahon sa paglikos ni Tito. Wala siya mamatay sa pagkalaglag, kondili sa panahon sa paglikos nga miuna sa pagkalaglag, kay walay bisan usa ka Kristohanon nga namatay sa pagkalaglag sa Jerusalem.
“Sulod sa pito ka tuig ang usa ka tawo nagpadayon sa pagsaka ug paglugsong sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga nagpahayag sa mga kaalautang moabot sa siyudad. Sa adlaw ug sa gabii iyang gipanambit ang mabangis nga awit sa pagminatay: ‘Usa ka tingog gikan sa sidlakan! usa ka tingog gikan sa kasadpan! usa ka tingog gikan sa upat ka mga hangin! usa ka tingog batok sa Jerusalem ug batok sa templo! usa ka tingog batok sa mga pamanhonon ug sa mga pangasaw-onon! usa ka tingog batok sa tibook katawhan!’—Ibid. Kining katingalahang binuhat gipriso ug gilatigo, apan walay bisan unsang pagreklamo nga migula gikan sa iyang mga ngabil. Sa mga pagpasipala ug pagdaugdaug mitubag lamang siya: ‘Alaut, alaut ang Jerusalem!’ ‘alaut, alaut ang mga lumulupyo niini!’ Ang iyang singgit sa pagpasidaan wala moundang hangtud nga siya gipatay sa panahon sa paglikos nga iyang gitagna.” The Great Controversy, 29, 30.
Ang tawo namatay sa paglikos, apan dili sa katapusang paglaglag, ug ang katapusang paglaglag nagarepresentar sa pagsira sa panahon sa pagtilaw ug sa pito ka ulahing mga hampak. Busa, ang tawo maoy usa ka simbolo sa mensahe sa paggula sa Jerusalem sa unang paglikos. Unya mikalagiw ang mga Cristohanon, ug sa unang tulo ug tunga ka tuig, ang tawo maoy simbolo sa usa ka pundok nga dili mamatay sa Jerusalem, ug sa ikaduhang tulo ug tunga ka tuig siya maoy simbolo sa katapusang mga Cristohanon nga mamatay sa dili pa ang pagsira sa panahon sa pagtilaw. Sa unang yugto siya nagaila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug sa ikaduhang yugto nga tulo ug tunga ka tuig siya nagarepresentar sa dakong panon nga mamatay sulod sa ikaduhang yugto.
Ang mensahe sa tawo gitala sa historyador, ug kini girepresentahan pinaagi sa unom ka mga tingog. Sa dihang sa katapusan napriso siya, ang iyang ikapito ug katapusang mensahe mao ang “pagkaalaot, pagkaalaot” batok sa Jerusalem ug sa iyang mga lumulupyo. Ang unang “tingog” nga natala mao ang usa ka “tingog gikan sa sidlakan,” ug ang iyang katapusang mensahe mao ang “pagkaalaot.” Ang unang elemento sa iyang mensahe ug ang katapusang elemento sa iyang mensahe mao ang biblikanhong simbolo nga nagarepresentar sa Islam, kay ang Islam mao ang mga anak sa “sidlakan” diha sa Biblia, ug sila girepresentahan sa “hangin sa sidlakan.” Ang pagdoble sa pulong nga “pagkaalaot,” sa iyang katapusang mensahe nagapakita sa katapusan sa Modernong Babilonia, sa dihang ang mga hari sa yuta mosinggit sa makatulo, “Alaut, alaut kadtong dakong siyudad.” Ang Gregong pulong nga gihubad nga “alaut” sa tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo 18, gihubad nga “pagkaalaot” sa kapitulo 8, bersikulo 13.
Ug nakita ko, ug nadungog ko ang usa ka manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Alaut, alaut, alaut ang mga nagpuyo sa yuta tungod sa laing mga tingog sa trumpeta sa tulo ka mga manulonda, nga manghuyop pa lamang! Pinadayag 8:13.
Ang pagpahibalo sa tawo sa “alaut, alaut,” nagrepresentar sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka mga Kalautan, kay ang mga elemento sa nahaunang Kalautan, inubanan sa mga elemento sa ikaduhang Kalautan “linya ibabaw sa linya” nag-ila sa mga elemento sa ikatulong Kalautan, maingon nga ang tulo ka mga pagpamulong sa “alaut, alaut” sa mga hari sa yuta diha sa kapitulo disiotso nagrepresentar sa ikatulong Kalautan, sumala sa napahimutang pinaagi sa nahauna ug ikaduhang mga Kalautan. Ang sinugdanan ug katapusan sa mensahe sa tawo nagtimaan sa mensahe sa Islam sa ikatulong Kalautan.
Ang unang pagpamulong sa iyang mensahe mao ang usa ka tingog gikan sa “sidlakan,” ug ang “sidlakan” usa ka simbolo sa Islam, apan kini usab usa ka pag-ila sa manulonda nga nagatimbre nga motungha sa sidlakan.
Ug human niini nakita ko ang upat ka mga manulonda nga nagtindog sa upat ka mga suok sa yuta, nga nagkupot sa upat ka mga hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuros sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga mitungas gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka mga manulonda, kang kinsa gihatag ang pagdaot sa yuta ug sa dagat, Nga nagaingon, Ayaw pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtud nga mapatikan namo ang mga ulipon sa atong Dios sa ilang mga agtang. Ug nadungog ko ang gidaghanon niadtong mga pinatikan: ug may napatikan nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gikan sa tanang mga banay sa mga anak sa Israel. Pinadayag 7:1–4.
Sa sugilanon ni Elias didto sa Bukid sa Carmel, sa dihang mitan-aw siya ngadto sa dagat ug nakakita ug usa ka panganod, nagtan-aw siya paingon sa kasadpan, kay ang Bukid sa Carmel nahimutang duol sa Dagat Mediteraneo.
Ug nahitabo sa ikapito nga higayon, nga siya miingon, Tan-awa, may nagatunga nga usa ka gamayng panganod gikan sa dagat, sama sa kamot sa usa ka tawo. Ug siya miingon, Tumungas ka, ingna si Ahab, Andama ang imong karo, ug lumugsong ka, aron dili ka mapugngan sa ulan. 1 Hari 18:44.
Si Elias nag-atubang unta paingon sa kasadpan, sa direksiyon sa Dagat Mediteraneo. Sa Lucas kapitulo dose, si Cristo nagsulti nga ang Iyang mensahe mao ang usa ka mensahe sa pagkabahinbahin.
Naghunahuna ba kamo nga mianhi Ako aron sa paghatag ug pakigdait sa yuta? Sultihan Ko kamo, Dili; kondili hinoon pagkabahinbahin: Kay sukad karon may lima sa usa ka balay nga mabahin, tulo batok sa duha, ug duha batok sa tulo. Ang amahan mabahin batok sa anak nga lalake, ug ang anak nga lalake batok sa amahan; ang inahan batok sa anak nga babaye, ug ang anak nga babaye batok sa inahan; ang ugangan nga babaye batok sa iyang umagad nga babaye, ug ang umagad nga babaye batok sa iyang ugangan nga babaye. Ug miingon usab Siya sa katawhan, Sa diha nga makita ninyo ang usa ka panganod nga motungha gikan sa kasadpan, dihadiha moingon kamo, Moabot ang usa ka ulan; ug mao gayud kini. Ug sa diha nga makita ninyo nga mohuyop ang hangin gikan sa habagatan, moingon kamo, Mag-init; ug mahitabo gayud kini. Mga hipokrito, kamo makahibalo sa pag-ila sa dagway sa langit ug sa yuta; apan ngano man nga dili ninyo maila kining panahona? Lucas 12:51–56.
Ang mensahe sa mensahero ngadto sa Jerusalem nagdala sa pirma sa Alpha ug Omega, kay ang sinugdanan ug ang katapusan nag-ila sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, ug pinaagi sa tingog sa “sidlakan” sa samang higayon giila niini ang mensahe sa Islam ingon nga mensahe sa pagpatik. Ang “ikaduhang tingog” gikan sa “kasadpan” nag-ila sa ulahing ulan, nga mao ang katapusang ulan, ug ang tanang mga manalagna naghisgot sa ulahing mga adlaw. Ang mensahe sa “kasadpan” usa ka simbolo sa mensahe sa ulahing ulan, nga nagpatungha ug duha ka matang sa mga magsisimba. Ang usa ka matang dili makaila sa mensahe sa ulahing ulan kay sila “wala makaila niining panahona.”
Ang sunod nga elemento sa mensahe sa manununod mao ang tingog sa “upat ka hangin,” nga mao ang mensahe sa pagpatik ug ang mensahe sa masuk-anong kabayo sa Islam, ingon sa girepresentahan sa ikatulong Kasilag. Ang sunod nga elemento batok sa Jerusalem ug sa templo, sa ingon nag-ila sa mensahe sa tanang mga propeta nga nag-ila sa usa ka hut-ong sa mga tawo nga gilabyan lamang, kay ilang gibasi ang ilang pag-angkon sa kaluwasan, dili diha kang Cristo, kondili sa templo ug sa ilang panulondon ingon nga piniling katawhan sa Dios. Sila mao kadtong anaa sa tibuok sagradong kasaysayan nga girepresentahan ingon nga nagamantala, “ang templo sa Ginoo, ang templo sa Ginoo mao kami.” Ang mensahe batok sa Jerusalem ug sa templo mao ang mensahe sa Laodicea.
“Walay angay ikatingala nga ang iglesia wala mabanhaw pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu. Ang mga lalaki ug mga babaye nagabiya sa pagtulon-an nga gihatag ni Cristo. Ang kasuko ug pagkamadalo-on nagdaog. Ang templo sa kalag napuno sa pagkadaotan. Walay luna alang kang Cristo. Ang mga tawo nagsunod sa ilang kaugalingong masukihon nga mga dalan. Dili sila mamati sa mga pulong sa Manluluwas. Gikuha nila ang ilang kaugalingon ngadto sa ilang kaugalingong mga kamot, nga nagasalikway sa mga pagbadlong ug mga pasidaan, hangtud nga ang tangkawan mapapahawa gikan sa iyang dapit, ug ang espirituhanong pag-ila malibog tungod sa tawhanong mga hunahuna. Bisan kulang sa pag-alagad, gipakamatarong nila ang ilang kaugalingon, nga nagaingon, ‘Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo kami.’ Gibutang nila sa kilid ang kasugoan sa Dios aron magsunod sa kahayag sa ilang kaugalingong paghanduraw.” Review and Herald, Abril 8, 1902.
Unya gipataas sa mensahero ang tingog sa iyang pasidaan batok sa mga pamanhonon ug sa mga pamanhonon nga babaye, ingon nga usa ka simbolo sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” kay ang profetikong linya sa kataposang mga adlaw mahisama gayud sa profetikong linya sa mga adlaw ni Noe, sa dihang sila nangasawa ug nangaminyo sa takna gayud nga ang lunop sa pagkalaglag hapit na moawas ibabaw sa ilang mga kalibotanon nga ambisyon ug mga plano.
“Ang Biblia nagpahayag nga sa ulahing mga adlaw ang mga tawo mapugsanon gayod sa kalibutanong mga tinguha, sa kalipay ug sa pagpangita og salapi. Mabuta sila sa walay-kataposang mga kamatuoran. Si Cristo nagaingon, ‘Apan maingon sa mga adlaw ni Noe, mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Kay maingon sa mga adlaw sa wala pa ang lunop sila nanagkaon ug nanag-inom, nanagpangasawa ug nanagpaminyo, hangtud sa adlaw nga si Noe misulod sa arka, ug wala makamatikod hangtud nga miabot ang lunop, ug gilaglag silang tanan; mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo.’ Mateo 24:37–39.”
Mao man usab kini karon. Ang mga tawo nagdinaganan sa pagpangita og ganansiya ug sa mahakuganon nga pagpasiugda sa kaugalingong kahimuot ingon nga daw walay Dios, walay langit, ug walay kinabuhi sa umaabot. Sa mga adlaw ni Noe ang pasidaan mahitungod sa lunop gipadala aron pukawon ang mga tawo gikan sa ilang pagkadaotan ug tawgon sila ngadto sa paghinulsol. Busa ang mensahe sa haduol nga pag-anhi ni Cristo gituyo aron pukawon ang mga tawo gikan sa ilang pagkahingalubong sa mga butang sa kalibotan. Gituyo kini sa pagpamata kanila ngadto sa pagbati sa mga realidad nga walay katapusan, aron ilang hatagan og pagtagad ang pagdapit ngadto sa lamesa sa Ginoo.
“Ang pagdapit sa ebanghelyo igahatag ngadto sa tibuok kalibotan—‘sa matag nasud, ug kaliwatan, ug pinulongan, ug katawhan.’ Pinadayag 14:6. Ang katapusang mensahe sa pasidaan ug kalooy mao ang pagpasidlak sa tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya. Kini kinahanglan makaabot sa tanang hut-ong sa mga tawo, dato ug kabus, hataas ug ubos. ‘Umadto kamo sa mga dalan nga dagku ug sa mga koral,’ nagaingon si Cristo, ‘ug pugsa sila sa pagsulod, aron ang Akong balay mapuno.’” Christ’s Object Lessons, 228.
Ang katapusang bahin sa pasidaan gipasiugda sa miaging pahayag. Ang mensahe nga gihulagway ingon nga tingog batok sa “tanang katawhan,” mao ang walay-kataposang ebanghelyo, nga nagaila sa panginahanglan sa pagtuman sa mga gikinahanglan sa ebanghelyo aron maluwas. Ang unang gikinahanglan sa walay-kataposang ebanghelyo mao ang pagkahadlok sa Dios, ug kana nga kahadlok napasukad sa kamatuoran nga ang atong mga sala mao ang maoy nagbutang kang Cristo, ang Anak sa buhing Dios, ibabaw sa krus.
Ang matag elemento sa mensahero ngadto sa Jerusalem sulod sa iyang pito ka tuig nga ministeryo nagrepresentar sa walay-kataposang ebanghelyo, nga mao gayod ang mao rang ebanghelyo nga gipadayag sa pito ka tuig diin gipalig-on ni Cristo ang tugon uban sa daghan sukad sa tuig 27 hangtod sa tuig 34. Kini usab mao ang walay-kataposang ebanghelyo nga gimantala sa kataposang duha ka yugto sa ulahing mga adlaw, ug kini piho alang sa mensahe sa ulahing ulan, nga mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaguol. Kini nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, sa pagkabulag sa trigo ug sa mga bunglayon, sa kahimtang nga Laodicea sa mga bunglayon, ug sa tulo ka pilo nga paggamit sa tagna ingon nga simbolo sa pamaagi sa ulahing ulan, nga mao ang “linya ibabaw sa linya.”
Ang mensahe sa pito ka tuig diha nianang kasaysayan gipahimutang sa paagi nga mapasikad sa tagna sulod sa “mga adlaw sa panimalos,” nga kabahin sa labing unang paghisgot sa mensahe ug buluhaton ni Cristo; ug ang Iyang mensahe ug buluhaton pagausbon sa ulahing mga adlaw pinaagi sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Unya ilang ilaon ang ilang mensahe sulod sa tagnaong kahimtang sa “mga adlaw sa panimalos sa Dios.” Adunay duha ka biblikanhong mga tipo sa “panimalos” sa Dios nga girepresentahan sulod sa Iyang Pulong: ang Iyang panimalos batok sa Iyang katawhan ug usab ang Iyang panimalos batok sa Iyang mga kaaway.
Ang “pito ka panahon,” sa Leviticus 26 naghulagway sa panimalos sa Dios batok sa Iyang masinupakon nga katawhan, ug kana nga panimalos naglakip sa literal ug espirituhanong pagyatak sa santuwaryo ug sa panon. Sulod sa simbolismo sa pagyatak sa santuwaryo ug sa panon, girepresentar usab ang simbolismo sa panimalos sa Dios batok sa Iyang mga kaaway. Sa kataposang mga adlaw, ang panimalos sa Dios batok sa Iyang katawhan girepresentar ingon nga pagsuka sa Laodicean Adventism sa haduol na kaayong balaod sa Domingo. Nianang maong timaan sa dalan, nagsugod usab ang Iyang panimalos batok sa Modernong Babilonia.
Ang imbestigatibong paghukom sa mga buhi ibabaw sa Laodicean Adventism, nga sundan sa eksikutibong paghukom ibabaw sa bigaon sa Tiro ug sa mananap nga iyang gisakyan ug giharianan, mao ang propetikong kasaysayan sa ulahing mga adlaw, diin matuman ang epekto sa matag panan-awon. Ang matag panan-awon kinahanglan iaplikar ngadto nianang duha ka mga propetikong yugto, kay ang metodolohiya sa ulahing ulan mao ang pag-aplikar sa propetikong linya ibabaw sa propetikong linya. Sa sinugdanan niadtong duha ka mga kasaysayan si Jesus nagpaila sa usa ka “timaan” nga nagapamatuod nga kadtong mga buhi niadtong maong punto anaa na sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta.
Ang nahaunang yugto nagsugod sa dihang nagsugod ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo niadtong Septiyembre 11, 2001. Sulod niana nga timailhan gibutang ang “ilhanan” nga giila ni Cristo sa Lucas 21.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“Karón, mga igsoon, buot sa Dios nga atong kuhaon ang atong baruganan uban sa tawo nga nagadala sa parol; buot kita nga mokuha sa atong baruganan didto diin anaa ang kahayag, ug diin gihatag sa Dios sa trumpeta ang usa ka tino nga tingog. Buot nato nga ihatag sa trumpeta ang usa ka tino nga tingog. Nahimutang kita sa kalibog, ug nahimutang kita sa pagduhaduha, ug ang mga iglesia andam na sa pagkamatay. Apan karón dinhi atong mabasa: ‘Ug tapos niining mga butanga nakita ko ang laing manulonda nga mikanaug gikan sa langit, nga may dakung gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog uban sa usa ka gamhanang tingog, nga nagaingon: Ang Babilonia nga daku napukan na, napukan na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug salawayon nga langgam’ [Pinadayag 18:1, 2].”
“Busa karon, unsaon man nato pagkahibalo sa bisan unsa mahitungod nianang mensahe kon wala kita sa kahimtang sa pag-ila sa bisan unsa nga kahayag sa langit sa dihang moabot kana kanato? Ug sa walay langan atong dawaton ang labing mangitngit nga paglimbong sa dihang moabot kana kanato gikan sa usa ka tawo nga mouyon kanato, samtang wala kita bisan usa ka tipik sa pamatuod nga ang Espiritu sa Dios mao ang nagpadala kanila. Miingon si Cristo, ‘Ako mianhi sa ngalan sa akong Amahan, apan dili ninyo ako dawaton’ [tan-awa ang John 5:43]. Karon, mao gayud kana ang buluhaton nga nagpadayon dinhi sukad pa sa tigum sa Minneapolis. Tungod kay ang Dios nagpadala ug usa ka mensahe sa iyang ngalan nga dili mouyon sa inyong mga hunahuna, busa [inyong ginahinapos] nga dili kana mahimong usa ka mensahe gikan sa Dios.” Sermons and Talks, volume 1, 142.