The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

Ang pito ka tuig nga pasidaan sukad sa 63 hangtod sa tuig 70 nga gipahibalo pinaagi sa tawo nga milakaw “pasaka ug paubos sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga nagpahayag sa mga kaalaut nga moabot sa siyudad,” gisimbolohan na daan pinaagi sa pasidaan nga gihatag sa Jerusalem sulod sa tulo ka tuig ug tunga, una sa ministeryo ni Cristo, ug unya tulo ka tuig ug tunga sa ministeryo sa mga tinun-an. Ang nangaging mga artikulo nagpaila na nga ang pagkalaglag sa Jerusalem mahimo unta nga mahitabo sa krus, o sa ulahi sa pagbato kang Esteban, apan ang pailub sa Dios nga dugay kaayo mipaatras sa Iyang paghukom batok sa siyudad ug sa katawhan.

“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

“Ug sa ‘kang bisan kinsa nga kini mapukan, kini magagaling kaniya ngadto sa pagkapulbos.’ Ang mga tawo nga misalikway kang Cristo sa dili madugay makakita sa ilang siyudad ug sa ilang nasod nga pagalaglagon. Ang ilang himaya pagadugmokon, ug pagapatlaagon sama sa abog sa atubangan sa hangin. Ug unsa man ang naglaglag sa mga Judio? Mao kadto ang bato nga, kon diha pa sila manukod ibabaw niini, mahimo unta kadto nilang kasigurohan. Mao kadto ang kaayo sa Dios nga gitamay, ang pagkamatarong nga gisalikway, ang kalooy nga gipakaubos. Ang mga tawo nanindog batok sa Dios, ug ang tanan nga mahimo unta nilang kaluwasan nahimong ilang pagkalaglag. Ang tanan nga gitagana sa Dios alang sa kinabuhi ilang hingkaplagan nga ngadto sa kamatayon. Diha sa paglansang sa mga Judio kang Cristo nalakip ang pagkalaglag sa Jerusalem. Ang dugo nga giula didto sa Calvary mao ang gibug-aton nga nagpalunod kanila ngadto sa kapildihan alang niining kalibutana ug alang sa kalibutan nga umalabot. Mao usab kini sa dakong katapusang adlaw, sa diha nga ang paghukom mahulog sa mga mosalikway sa grasya sa Dios. Si Cristo, ang ilang bato nga kapangdolan, unya magapakita kanila ingon nga usa ka mapanimaslon nga bukid. Ang himaya sa Iyang dagway, nga alang sa mga matarong mao ang kinabuhi, alang sa mga daotan mahimong usa ka kalayo nga nagaut-ut. Tungod sa gugma nga gisalikway, sa grasya nga gitamay, ang makasasala pagalaglagon.”

“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

“Pinaagi sa daghang mga ilustrasyon ug gisubli nga mga pasidaan, gipakita ni Jesus kon unsa ang mahimong sangpotanan alang sa mga Judio sa ilang pagsalikway sa Anak sa Dios. Niining mga pulonga Iyang gipadulngan ang tanan sa matag kapanahonan nga nagdumili sa pagdawat Kaniya ingon nga ilang Manunubos. Ang matag pasidaan alang kanila. Ang gihugawan nga templo, ang anak nga masupilon, ang malimbongong mga mag-uuma sa parasan, ang mapangtamayon nga mga magtutukod, adunay katumbas diha sa kasinatian sa matag makasasala. Gawas kon siya maghinulsol, ang silot nga ilang gisimbolohan maoy maiyaha.” The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

Ang pito ka tuig nga yugto diin ang tawo nagpamatuod ngadto sa Jerusalem gibahin, sa nahaunang paglikos, ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tagsa ka usa may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Kadtong pito ka tuig nagrepresentar sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug ang pito ka tuig sa ministeryo ni Cristo ug sa mga tinun-an nagrepresentar sa sinugdanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug si Jesus kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Kadtong pito ka tuig gitipohan usab pinaagi sa “pito ka panahon” batok sa amihanang gingharian nga gibahin ngadto sa duha ka managsama nga yugto nga tagsa ka usa may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Sa dihang ang Modernong Roma mousab sa kasaysayan sa pagano ug papal nga Roma nga nagayatak sa literal ug espirituwal nga Jerusalem, ug sa dihang ang Modernong Roma mousab sa duruha ka kasaysayan sa duruha ka yugto sa pasidaan nga gihatag sa tawo gikan sa tuig 63 hangtod sa tuig 70, ug sa dihang ang Modernong Roma mousab sa kasaysayan nga gilarawan sa duruha ka yugto sa dihang si Cristo ug ang mga tinun-an nagsulod ug migula sa Jerusalem sulod sa tulo ug tunga ka tuig, duruha ka managlahi nga mga yugto igapakita bisan pa sa kaulahiang mga adlaw, “ang panahon wala na.”

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

Ang ulahi niadtong duha ka mga yugto mao ang simbolikong kap-atan ug duha ka bulan diin ang Modernong Roma magatuman sa iyang katapusang paglutos batok sa mga matinumanon, sa dihang mamaayo na ang iyang makamatay nga samad tungod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Kana nga simbolikong kap-atan ug duha ka bulan mao ang ikaduha sa duha ka mga yugto, ug mao ang yugto sa ehekutibong paghukom sa modernong Roma. Kining yugtoa giuna sa imbestigatibong paghukom sa mga buhi sulod sa Laodiceanong Adventismo.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

Ang tawo nga mipasidaan ngadto sa literal nga Jerusalem namatay sa panahon sa paglikos ni Tito. Wala siya mamatay sa pagkalaglag, kondili sa panahon sa paglikos nga miuna sa pagkalaglag, kay walay bisan usa ka Kristohanon nga namatay sa pagkalaglag sa Jerusalem.

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

“Sulod sa pito ka tuig ang usa ka tawo nagpadayon sa pagsaka ug paglugsong sa mga kadalanan sa Jerusalem, nga nagpahayag sa mga kaalautang moabot sa siyudad. Sa adlaw ug sa gabii iyang gipanambit ang mabangis nga awit sa pagminatay: ‘Usa ka tingog gikan sa sidlakan! usa ka tingog gikan sa kasadpan! usa ka tingog gikan sa upat ka mga hangin! usa ka tingog batok sa Jerusalem ug batok sa templo! usa ka tingog batok sa mga pamanhonon ug sa mga pangasaw-onon! usa ka tingog batok sa tibook katawhan!’—Ibid. Kining katingalahang binuhat gipriso ug gilatigo, apan walay bisan unsang pagreklamo nga migula gikan sa iyang mga ngabil. Sa mga pagpasipala ug pagdaugdaug mitubag lamang siya: ‘Alaut, alaut ang Jerusalem!’ ‘alaut, alaut ang mga lumulupyo niini!’ Ang iyang singgit sa pagpasidaan wala moundang hangtud nga siya gipatay sa panahon sa paglikos nga iyang gitagna.” The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

Ang tawo namatay sa paglikos, apan dili sa katapusang paglaglag, ug ang katapusang paglaglag nagarepresentar sa pagsira sa panahon sa pagtilaw ug sa pito ka ulahing mga hampak. Busa, ang tawo maoy usa ka simbolo sa mensahe sa paggula sa Jerusalem sa unang paglikos. Unya mikalagiw ang mga Cristohanon, ug sa unang tulo ug tunga ka tuig, ang tawo maoy simbolo sa usa ka pundok nga dili mamatay sa Jerusalem, ug sa ikaduhang tulo ug tunga ka tuig siya maoy simbolo sa katapusang mga Cristohanon nga mamatay sa dili pa ang pagsira sa panahon sa pagtilaw. Sa unang yugto siya nagaila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug sa ikaduhang yugto nga tulo ug tunga ka tuig siya nagarepresentar sa dakong panon nga mamatay sulod sa ikaduhang yugto.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

Ang mensahe sa tawo gitala sa historyador, ug kini girepresentahan pinaagi sa unom ka mga tingog. Sa dihang sa katapusan napriso siya, ang iyang ikapito ug katapusang mensahe mao ang “pagkaalaot, pagkaalaot” batok sa Jerusalem ug sa iyang mga lumulupyo. Ang unang “tingog” nga natala mao ang usa ka “tingog gikan sa sidlakan,” ug ang iyang katapusang mensahe mao ang “pagkaalaot.” Ang unang elemento sa iyang mensahe ug ang katapusang elemento sa iyang mensahe mao ang biblikanhong simbolo nga nagarepresentar sa Islam, kay ang Islam mao ang mga anak sa “sidlakan” diha sa Biblia, ug sila girepresentahan sa “hangin sa sidlakan.” Ang pagdoble sa pulong nga “pagkaalaot,” sa iyang katapusang mensahe nagapakita sa katapusan sa Modernong Babilonia, sa dihang ang mga hari sa yuta mosinggit sa makatulo, “Alaut, alaut kadtong dakong siyudad.” Ang Gregong pulong nga gihubad nga “alaut” sa tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo 18, gihubad nga “pagkaalaot” sa kapitulo 8, bersikulo 13.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

Ug nakita ko, ug nadungog ko ang usa ka manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog, Alaut, alaut, alaut ang mga nagpuyo sa yuta tungod sa laing mga tingog sa trumpeta sa tulo ka mga manulonda, nga manghuyop pa lamang! Pinadayag 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

Ang pagpahibalo sa tawo sa “alaut, alaut,” nagrepresentar sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa tulo ka mga Kalautan, kay ang mga elemento sa nahaunang Kalautan, inubanan sa mga elemento sa ikaduhang Kalautan “linya ibabaw sa linya” nag-ila sa mga elemento sa ikatulong Kalautan, maingon nga ang tulo ka mga pagpamulong sa “alaut, alaut” sa mga hari sa yuta diha sa kapitulo disiotso nagrepresentar sa ikatulong Kalautan, sumala sa napahimutang pinaagi sa nahauna ug ikaduhang mga Kalautan. Ang sinugdanan ug katapusan sa mensahe sa tawo nagtimaan sa mensahe sa Islam sa ikatulong Kalautan.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

Ang unang pagpamulong sa iyang mensahe mao ang usa ka tingog gikan sa “sidlakan,” ug ang “sidlakan” usa ka simbolo sa Islam, apan kini usab usa ka pag-ila sa manulonda nga nagatimbre nga motungha sa sidlakan.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

Ug human niini nakita ko ang upat ka mga manulonda nga nagtindog sa upat ka mga suok sa yuta, nga nagkupot sa upat ka mga hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuros sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga mitungas gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka mga manulonda, kang kinsa gihatag ang pagdaot sa yuta ug sa dagat, Nga nagaingon, Ayaw pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtud nga mapatikan namo ang mga ulipon sa atong Dios sa ilang mga agtang. Ug nadungog ko ang gidaghanon niadtong mga pinatikan: ug may napatikan nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gikan sa tanang mga banay sa mga anak sa Israel. Pinadayag 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

Sa sugilanon ni Elias didto sa Bukid sa Carmel, sa dihang mitan-aw siya ngadto sa dagat ug nakakita ug usa ka panganod, nagtan-aw siya paingon sa kasadpan, kay ang Bukid sa Carmel nahimutang duol sa Dagat Mediteraneo.

And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

Ug nahitabo sa ikapito nga higayon, nga siya miingon, Tan-awa, may nagatunga nga usa ka gamayng panganod gikan sa dagat, sama sa kamot sa usa ka tawo. Ug siya miingon, Tumungas ka, ingna si Ahab, Andama ang imong karo, ug lumugsong ka, aron dili ka mapugngan sa ulan. 1 Hari 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

Si Elias nag-atubang unta paingon sa kasadpan, sa direksiyon sa Dagat Mediteraneo. Sa Lucas kapitulo dose, si Cristo nagsulti nga ang Iyang mensahe mao ang usa ka mensahe sa pagkabahinbahin.

Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

Naghunahuna ba kamo nga mianhi Ako aron sa paghatag ug pakigdait sa yuta? Sultihan Ko kamo, Dili; kondili hinoon pagkabahinbahin: Kay sukad karon may lima sa usa ka balay nga mabahin, tulo batok sa duha, ug duha batok sa tulo. Ang amahan mabahin batok sa anak nga lalake, ug ang anak nga lalake batok sa amahan; ang inahan batok sa anak nga babaye, ug ang anak nga babaye batok sa inahan; ang ugangan nga babaye batok sa iyang umagad nga babaye, ug ang umagad nga babaye batok sa iyang ugangan nga babaye. Ug miingon usab Siya sa katawhan, Sa diha nga makita ninyo ang usa ka panganod nga motungha gikan sa kasadpan, dihadiha moingon kamo, Moabot ang usa ka ulan; ug mao gayud kini. Ug sa diha nga makita ninyo nga mohuyop ang hangin gikan sa habagatan, moingon kamo, Mag-init; ug mahitabo gayud kini. Mga hipokrito, kamo makahibalo sa pag-ila sa dagway sa langit ug sa yuta; apan ngano man nga dili ninyo maila kining panahona? Lucas 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

Ang mensahe sa mensahero ngadto sa Jerusalem nagdala sa pirma sa Alpha ug Omega, kay ang sinugdanan ug ang katapusan nag-ila sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, ug pinaagi sa tingog sa “sidlakan” sa samang higayon giila niini ang mensahe sa Islam ingon nga mensahe sa pagpatik. Ang “ikaduhang tingog” gikan sa “kasadpan” nag-ila sa ulahing ulan, nga mao ang katapusang ulan, ug ang tanang mga manalagna naghisgot sa ulahing mga adlaw. Ang mensahe sa “kasadpan” usa ka simbolo sa mensahe sa ulahing ulan, nga nagpatungha ug duha ka matang sa mga magsisimba. Ang usa ka matang dili makaila sa mensahe sa ulahing ulan kay sila “wala makaila niining panahona.”

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Ang sunod nga elemento sa mensahe sa manununod mao ang tingog sa “upat ka hangin,” nga mao ang mensahe sa pagpatik ug ang mensahe sa masuk-anong kabayo sa Islam, ingon sa girepresentahan sa ikatulong Kasilag. Ang sunod nga elemento batok sa Jerusalem ug sa templo, sa ingon nag-ila sa mensahe sa tanang mga propeta nga nag-ila sa usa ka hut-ong sa mga tawo nga gilabyan lamang, kay ilang gibasi ang ilang pag-angkon sa kaluwasan, dili diha kang Cristo, kondili sa templo ug sa ilang panulondon ingon nga piniling katawhan sa Dios. Sila mao kadtong anaa sa tibuok sagradong kasaysayan nga girepresentahan ingon nga nagamantala, “ang templo sa Ginoo, ang templo sa Ginoo mao kami.” Ang mensahe batok sa Jerusalem ug sa templo mao ang mensahe sa Laodicea.

“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

“Walay angay ikatingala nga ang iglesia wala mabanhaw pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu. Ang mga lalaki ug mga babaye nagabiya sa pagtulon-an nga gihatag ni Cristo. Ang kasuko ug pagkamadalo-on nagdaog. Ang templo sa kalag napuno sa pagkadaotan. Walay luna alang kang Cristo. Ang mga tawo nagsunod sa ilang kaugalingong masukihon nga mga dalan. Dili sila mamati sa mga pulong sa Manluluwas. Gikuha nila ang ilang kaugalingon ngadto sa ilang kaugalingong mga kamot, nga nagasalikway sa mga pagbadlong ug mga pasidaan, hangtud nga ang tangkawan mapapahawa gikan sa iyang dapit, ug ang espirituhanong pag-ila malibog tungod sa tawhanong mga hunahuna. Bisan kulang sa pag-alagad, gipakamatarong nila ang ilang kaugalingon, nga nagaingon, ‘Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo kami.’ Gibutang nila sa kilid ang kasugoan sa Dios aron magsunod sa kahayag sa ilang kaugalingong paghanduraw.” Review and Herald, Abril 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

Unya gipataas sa mensahero ang tingog sa iyang pasidaan batok sa mga pamanhonon ug sa mga pamanhonon nga babaye, ingon nga usa ka simbolo sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya,” kay ang profetikong linya sa kataposang mga adlaw mahisama gayud sa profetikong linya sa mga adlaw ni Noe, sa dihang sila nangasawa ug nangaminyo sa takna gayud nga ang lunop sa pagkalaglag hapit na moawas ibabaw sa ilang mga kalibotanon nga ambisyon ug mga plano.

“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

“Ang Biblia nagpahayag nga sa ulahing mga adlaw ang mga tawo mapugsanon gayod sa kalibutanong mga tinguha, sa kalipay ug sa pagpangita og salapi. Mabuta sila sa walay-kataposang mga kamatuoran. Si Cristo nagaingon, ‘Apan maingon sa mga adlaw ni Noe, mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Kay maingon sa mga adlaw sa wala pa ang lunop sila nanagkaon ug nanag-inom, nanagpangasawa ug nanagpaminyo, hangtud sa adlaw nga si Noe misulod sa arka, ug wala makamatikod hangtud nga miabot ang lunop, ug gilaglag silang tanan; mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo.’ Mateo 24:37–39.”

“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

Mao man usab kini karon. Ang mga tawo nagdinaganan sa pagpangita og ganansiya ug sa mahakuganon nga pagpasiugda sa kaugalingong kahimuot ingon nga daw walay Dios, walay langit, ug walay kinabuhi sa umaabot. Sa mga adlaw ni Noe ang pasidaan mahitungod sa lunop gipadala aron pukawon ang mga tawo gikan sa ilang pagkadaotan ug tawgon sila ngadto sa paghinulsol. Busa ang mensahe sa haduol nga pag-anhi ni Cristo gituyo aron pukawon ang mga tawo gikan sa ilang pagkahingalubong sa mga butang sa kalibotan. Gituyo kini sa pagpamata kanila ngadto sa pagbati sa mga realidad nga walay katapusan, aron ilang hatagan og pagtagad ang pagdapit ngadto sa lamesa sa Ginoo.

“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

“Ang pagdapit sa ebanghelyo igahatag ngadto sa tibuok kalibotan—‘sa matag nasud, ug kaliwatan, ug pinulongan, ug katawhan.’ Pinadayag 14:6. Ang katapusang mensahe sa pasidaan ug kalooy mao ang pagpasidlak sa tibuok yuta pinaagi sa iyang himaya. Kini kinahanglan makaabot sa tanang hut-ong sa mga tawo, dato ug kabus, hataas ug ubos. ‘Umadto kamo sa mga dalan nga dagku ug sa mga koral,’ nagaingon si Cristo, ‘ug pugsa sila sa pagsulod, aron ang Akong balay mapuno.’” Christ’s Object Lessons, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Ang katapusang bahin sa pasidaan gipasiugda sa miaging pahayag. Ang mensahe nga gihulagway ingon nga tingog batok sa “tanang katawhan,” mao ang walay-kataposang ebanghelyo, nga nagaila sa panginahanglan sa pagtuman sa mga gikinahanglan sa ebanghelyo aron maluwas. Ang unang gikinahanglan sa walay-kataposang ebanghelyo mao ang pagkahadlok sa Dios, ug kana nga kahadlok napasukad sa kamatuoran nga ang atong mga sala mao ang maoy nagbutang kang Cristo, ang Anak sa buhing Dios, ibabaw sa krus.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Ang matag elemento sa mensahero ngadto sa Jerusalem sulod sa iyang pito ka tuig nga ministeryo nagrepresentar sa walay-kataposang ebanghelyo, nga mao gayod ang mao rang ebanghelyo nga gipadayag sa pito ka tuig diin gipalig-on ni Cristo ang tugon uban sa daghan sukad sa tuig 27 hangtod sa tuig 34. Kini usab mao ang walay-kataposang ebanghelyo nga gimantala sa kataposang duha ka yugto sa ulahing mga adlaw, ug kini piho alang sa mensahe sa ulahing ulan, nga mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaguol. Kini nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, sa pagkabulag sa trigo ug sa mga bunglayon, sa kahimtang nga Laodicea sa mga bunglayon, ug sa tulo ka pilo nga paggamit sa tagna ingon nga simbolo sa pamaagi sa ulahing ulan, nga mao ang “linya ibabaw sa linya.”

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

Ang mensahe sa pito ka tuig diha nianang kasaysayan gipahimutang sa paagi nga mapasikad sa tagna sulod sa “mga adlaw sa panimalos,” nga kabahin sa labing unang paghisgot sa mensahe ug buluhaton ni Cristo; ug ang Iyang mensahe ug buluhaton pagausbon sa ulahing mga adlaw pinaagi sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Unya ilang ilaon ang ilang mensahe sulod sa tagnaong kahimtang sa “mga adlaw sa panimalos sa Dios.” Adunay duha ka biblikanhong mga tipo sa “panimalos” sa Dios nga girepresentahan sulod sa Iyang Pulong: ang Iyang panimalos batok sa Iyang katawhan ug usab ang Iyang panimalos batok sa Iyang mga kaaway.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

Ang “pito ka panahon,” sa Leviticus 26 naghulagway sa panimalos sa Dios batok sa Iyang masinupakon nga katawhan, ug kana nga panimalos naglakip sa literal ug espirituhanong pagyatak sa santuwaryo ug sa panon. Sulod sa simbolismo sa pagyatak sa santuwaryo ug sa panon, girepresentar usab ang simbolismo sa panimalos sa Dios batok sa Iyang mga kaaway. Sa kataposang mga adlaw, ang panimalos sa Dios batok sa Iyang katawhan girepresentar ingon nga pagsuka sa Laodicean Adventism sa haduol na kaayong balaod sa Domingo. Nianang maong timaan sa dalan, nagsugod usab ang Iyang panimalos batok sa Modernong Babilonia.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Ang imbestigatibong paghukom sa mga buhi ibabaw sa Laodicean Adventism, nga sundan sa eksikutibong paghukom ibabaw sa bigaon sa Tiro ug sa mananap nga iyang gisakyan ug giharianan, mao ang propetikong kasaysayan sa ulahing mga adlaw, diin matuman ang epekto sa matag panan-awon. Ang matag panan-awon kinahanglan iaplikar ngadto nianang duha ka mga propetikong yugto, kay ang metodolohiya sa ulahing ulan mao ang pag-aplikar sa propetikong linya ibabaw sa propetikong linya. Sa sinugdanan niadtong duha ka mga kasaysayan si Jesus nagpaila sa usa ka “timaan” nga nagapamatuod nga kadtong mga buhi niadtong maong punto anaa na sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

Ang nahaunang yugto nagsugod sa dihang nagsugod ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo niadtong Septiyembre 11, 2001. Sulod niana nga timailhan gibutang ang “ilhanan” nga giila ni Cristo sa Lucas 21.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

“Karón, mga igsoon, buot sa Dios nga atong kuhaon ang atong baruganan uban sa tawo nga nagadala sa parol; buot kita nga mokuha sa atong baruganan didto diin anaa ang kahayag, ug diin gihatag sa Dios sa trumpeta ang usa ka tino nga tingog. Buot nato nga ihatag sa trumpeta ang usa ka tino nga tingog. Nahimutang kita sa kalibog, ug nahimutang kita sa pagduhaduha, ug ang mga iglesia andam na sa pagkamatay. Apan karón dinhi atong mabasa: ‘Ug tapos niining mga butanga nakita ko ang laing manulonda nga mikanaug gikan sa langit, nga may dakung gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog uban sa usa ka gamhanang tingog, nga nagaingon: Ang Babilonia nga daku napukan na, napukan na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug salawayon nga langgam’ [Pinadayag 18:1, 2].”

“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

“Busa karon, unsaon man nato pagkahibalo sa bisan unsa mahitungod nianang mensahe kon wala kita sa kahimtang sa pag-ila sa bisan unsa nga kahayag sa langit sa dihang moabot kana kanato? Ug sa walay langan atong dawaton ang labing mangitngit nga paglimbong sa dihang moabot kana kanato gikan sa usa ka tawo nga mouyon kanato, samtang wala kita bisan usa ka tipik sa pamatuod nga ang Espiritu sa Dios mao ang nagpadala kanila. Miingon si Cristo, ‘Ako mianhi sa ngalan sa akong Amahan, apan dili ninyo ako dawaton’ [tan-awa ang John 5:43]. Karon, mao gayud kana ang buluhaton nga nagpadayon dinhi sukad pa sa tigum sa Minneapolis. Tungod kay ang Dios nagpadala ug usa ka mensahe sa iyang ngalan nga dili mouyon sa inyong mga hunahuna, busa [inyong ginahinapos] nga dili kana mahimong usa ka mensahe gikan sa Dios.” Sermons and Talks, volume 1, 142.