Verse forty of Daniel eleven begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798 runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.
Ang kap-atan nga bersikulo sa Daniel kapitulo napulog usa nagsugod sa panahon sa kataposan, apan ang maong bersikulo nagpaila sa duha ka panahon sa kataposan, ug busa nagtugot sa tigtuon sa tagna nga ipahiuyon ang unang panahon sa kataposan sa ikaduhang panahon sa kataposan. Kon himoon kini nga pagpadapat, ang linya sa kasaysayan sa mga Millerite nga nagsugod niadtong 1798 modagan nga kaagapay sa kasaysayan sa Estados Unidos niadtong 1989. Ang duha ka linya nagpaila sa linya sa tinuod nga Protestanteng sungay ug sa linya sa Republikanhong sungay sa mananap nga gikan sa yuta diha sa Pinadayag kapitulo napulog tulo. Ang duha ka linya nagsugod sa panahon sa kataposan niadtong 1798, ug ang panahon sa kataposan niadtong 1989 nagkomplemento lamang ug naghatag og ikaduhang saksi sa mga timaan sa dalan sa kamatuoran nga gitangtangan sa selyo diha sa bersikulo.
The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001, was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863 represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001, represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.
Ang kalihokan sa ikatulong manulonda miabot niadtong Oktubre 22, 1844, apan gipalangan tungod sa pito ka tuig nga pagsukol gikan sa 1856 hangtod sa 1863. Ang pag-abot sa ikatulong manulonda nasubli niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang tuig 1863 gihulagway daan sa unang pagkampo sa karaang Israel sa Kadesh ug sa pagsukol sa napulo ka espiya, ug ang Septiyembre 11, 2001, gihulagway daan sa kataposang pagkampo sa karaang Israel sa Kadesh ug sa pagsukol ni Moises. Ang pagsukol sa 1863 nagrepresentar sa unang pagsukol sa Kadesh, nga nagbunga sa hukom nga kamatayon sa kamingawan. Ang pagsukol sa Septiyembre 11, 2001, nagrepresentar sa kataposang pagsukol sa Kadesh, nga nagbunga sa kamatayon sa kapangulohan sa Laodiceanhong Adbentismo.
The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.
Ang pagkanaug sa manulonda niadtong Agosto 11, 1840, nga maoy nagpasiugdang sa kalihukan gikan sa 1840 ngadto sa 1844, nga gitawag ni Sister White nga usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios, nagtimaan sa Septiyembre 11, 2001 ug nagpaila sa usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
“Ang manulonda nga naghiusa sa pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda mao ang magadan-ag sa tibook kalibotan pinaagi sa iyang himaya. Dinhi gitagna ang usa ka buluhaton nga moabot sa tibuok kalibotan ug adunay dili kasagarang gahum. Ang kalihokan sa pag-abot sa Ginoo sa 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahum sa Dios; ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa pagmimisyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod dihay pinakadakong relihiyosong interes nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini pagasapawan sa gamhanang kalihokan ilalom sa katapusang pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.
The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.
Ang unang pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844 (ang unang Kadesh), mao unta ang pagtapos sa buluhaton, apan ang katawhan sa Dios mipili sa pagpili ug bag-ong pangulo ug sa pagbalik sa Ehipto. Pag-abot sa 1863, ilang “gitukod pag-usab ang Jerico,” inay sa pag-apil sa buhat sa Dios sa pagpukan sa mga paril sa Jerico. Busa sila gitunglo, pinaagi sa kamatayon didto sa kamingawan.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
Ug niadtong panahona, gipatugnan sila ni Josue, nga nagaingon: Tinunglo sa atubangan sa Ginoo ang tawo nga motindog ug motukod niining lungsora sa Jerico; sa iyang kamagulangan nga anak ibutang niya ang patukoranan niini, ug sa iyang kamanghuran nga anak iyang patindogon ang mga ganghaan niini. Josue 6:26.
As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.
Sama sa karaang Israel didto sa unang Kadesh, nga misalikway sa mensahe ni Josue ug Caleb, ang pagrebelde sa modernong Israel didto sa unang Kadesh (1863), nagdala ibabaw kanila sa tunglo ni Josue. Sa dihang mibalik ang ikatulong manulonda niadtong Septiyembre 11, 2001 (ang kataposang Kadesh), nagsugod ang kataposang buluhaton sa wala pa pukanon sa Dios ang Jerico ug ang mga paril niini.
October 22, 1844, marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday law in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.
Ang Oktubre 22, 1844, nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong anghel, ug sa ingon nagtimaan kini sa pag-abot sa balaod sa Domingo nga hapit nang moabot sa kataposang mga adlaw. Ang tuig 1863 nagtimaan sa kataposan sa panahon sa pagsulay sa ikatulong anghel nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844. Busa, ang tuig 1863 usa ka simbolo sa balaod sa Domingo nga hapit nang moabot, kay si Jesus kanunayng naghulagway sa kataposan pinaagi sa sinugdanan. Niadtong 1863, ang nasod nabahin ngadto sa duha ka hut-ong, ug ingon man usab, sa panahon sa balaod sa Domingo, duha ka hut-ong ang mapadayag.
The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863) is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001, marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.
Ang panahon sa pagsulay sa ikatulong manulonda diha sa kasaysayan sa mga Millerite nagsugod niadtong 1844 ug natapos niadtong 1863, ug ang sinugdanan ug ang kataposan parehong nagtimaan sa balaod sa Domingo sa kataposang mga adlaw. Sa kasaysayan tali sa sinugdanan (1844) ug sa kataposan (1863) nahitabo ang pagrebelde sa kalihokang Millerite (1856). Busa, ang maong panahon nagdala sa tatak sa “Kamatuoran.” Ang pagbalik sa Kadesh sa ikaduhang higayon niadtong Septiyembre 11, 2001, nagtimaan sa sinugdanan sa proseso sa pagsulay sa ikatulong manulonda, nga matapos sa nagsingabot nga balaod sa Domingo, ingon sa gihulagway sa 1863 isip tipo.
From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.
Gikan nianang balaod sa Domingo hangtod nga mosira ang tawhanong panahon sa pagsulay, ang Jerico ug ang mga kuta niini pagapukanon, subay sa ehekutibong paghukom batok sa bigaon sa Babilonia nga girepresentahan nianang kasaysayan. Ang bersikulo kwarenta nagsugod sa 1798, ug matapos sa haduol nga moabot nga balaod sa Domingo diha sa bersikulo kwarenta ug uno. Ang panahon sa katapusan sa 1798 nagarepresentar sa sulod nga linya sa iglesia sa Dios, nga nagsugod sa mga Millerita sa kalihokan sa unang manulonda hangtod sa kalihokan sa ikatulong manulonda ug sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang tanan anaa sulod sa usa ka bersikulo.
The war between the king of the north and the king of the south that began with the ascendancy of the king of the south in 1798 was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798 was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.
Ang gubat tali sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan nga nagsugod sa pagsaka sa gahom sa hari sa habagatan niadtong 1798 natapos niadtong 1989, sa dihang ang hari sa habagatan napildi sa usa ka alyansa tali sa ikalima ug ikaunom nga mga gingharian sa tagna sa Bibliya. Ang gubat tali sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan nga nagsugod niadtong 1798 giila sa mga Millerite ingong usa ka pakiggubat batok sa Roma, nga ilang giisip nga mao lamang ang duha ka gahom nga makapabiniyaan, ang paganismo ug ang papalismo. Sa dihang natapos ang gubat niadtong 1989, nalambigit ang tanang tulo ka gahom nga makapabiniyaan, ug nagtimaan kini sa sinugdanan sa matagnaong paghulagway sa maong tulo ka gahom nga naggiya sa kalibotan padulong sa Armageddon, nga gihulagway sa geograpikanhong paagi diha sa bersikulo kap-atan ug lima sa Daniel onse.
Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one includes verses forty-one through forty-four.
Ang mga bersikulo kap-atan hangtod sa kap-atan ug lima nagpaila sa matagnaong dinamika sa tulo ka gahom nga magdala sa papa ngadto sa iyang kataposan taliwala sa mga dagat ug sa mahimayaong balaang bukid. Kon sabton sa hustong paagi, ang matagnaong kasaysayan nga gihulagway sa bersikulo kap-atan ug usa naglakip sa mga bersikulo kap-atan ug usa hangtod sa kap-atan ug upat.
Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verses forty-one through forty-four identify the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective, present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.
Busa, sugod sa panahon sa kataposan niadtong 1989, uban sa ikaduhang saksi sa 1798, nga nagpaila sa sinugdanan ug kataposan sa gubat tali sa hari sa habagatan ug sa hari sa amihanan, ang mga bersikulo kap-atan ug usa hangtod sa kap-atan ug upat nagpaila sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa sa usa ka papado kansang makamatay nga samad naayo na, ug diha sa bersikulo kap-atan ug lima siya moabot sa iyang kataposan. Ang maong mga bersikulo, kon tan-awon gikan niini nga panglantaw, naglahad og usa ka kasaysayan nga anaa sa gawas sa iglesia sa Dios, ingon sa gihulagway usab sa relasyon tali sa pito ka mga timri ug sa pito ka mga iglesia diha sa basahon sa Pinadayag.
The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.
Ang linya sa propetikong kasaysayan nga girepresentahan sa 1798 nagarepresentar sa panguna sa imbestigatibong paghukom, ug ang linya nga nagsugod sa mao usab nga punto sa 1989 nagarepresentar sa panguna sa ehekutibong paghukom. Ang 1798 sa panguna nagahatag ug paghatag‑diin sa buluhaton sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad, ug ang 1989 sa panguna nagahatag ug paghatag‑diin sa buluhaton sa mensahero ni Elias.
Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last-day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.
Sugod niadtong 1798, sa dihang gitangtang ang selyo sa basahon ni Daniel, nagkadugang ang atong kahibalo bahin sa matagnaong kasaysayan diin si Cristo naggiya sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka relasyon sa pakigsaad nga nagpahinabo sa permanenteng paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagkatawo. Ang maong pakigsaad sa kataposang mga adlaw balikbalik nga gipaila diha sa Kasulatan.
Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.
Ania karon, ang mga adlaw moabot na, nagaingon ang Ginoo, nga magahimo ako ug bag-ong tugon uban sa balay sa Israel ug uban sa balay sa Juda: Dili sumala sa tugon nga akong gihimo uban sa ilang mga amahan sa adlaw nga gikuptan ko sila sa kamot aron pagulaon sila gikan sa yuta sa Egipto; nga ilang gilapas ang akong tugon, bisan ako nahimong bana nila, nagaingon ang Ginoo: Apan mao kini ang tugon nga akong pagahimoon uban sa balay sa Israel; Human niadtong mga adlawa, nagaingon ang Ginoo, ibutang ko ang akong kasugoan sa ilang kinasuloran, ug isulat ko kini sa ilang mga kasingkasing; ug ako mamahimong ilang Dios, ug sila mamahimong akong katawohan. Ug dili na sila magtinudlo ang tagsatagsa sa iyang silingan, ug ang tagsatagsa sa iyang igsoon, nga magaingon, Ilhon ninyo ang Ginoo: kay silang tanan makaila kanako, sukad sa labing ubos kanila hangtod sa labing daku kanila, nagaingon ang Ginoo: kay pasayloon ko ang ilang kasal-anan, ug dili ko na hinumdoman ang ilang sala. Jeremias 31:31–34.
All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”
Ang tanang mga manalagna nagtimaan sa kataposang mga adlaw, ug ang pulong nga “kataposang mga adlaw,” diha sa profesiya nagrepresentar sa yugto sa panahon sa paghukom. Ang unang manulonda miabot niadtong 1798, sa panahon sa katapusan, aron sa pagpahibalo sa pag-abli sa paghukom niadtong 1844, nga mao usab ang pag-abot sa kataposang mga adlaw. Ang kataposang mga adlaw mao ang “mga adlaw” ni Jeremias nga moabot, sa dihang ang Dios “magapasaylo” sa “kadautan” ug “dili na magahinumdom pag-usab” sa mga sala sa Iyang katawohan. Kana nga buluhaton natuman pinaagi kang Cristo, ingon nga Labing Halangdong Saserdote sa antitipikal nga adlaw sa pagpasig-uli, sulod sa “kataposang mga adlaw.”
Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.
Kon ang Millerite Adventism nagpadayon pa unta pinaagi sa pagtoo sa paglakaw diha sa nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda nga miabut niadtong Oktubre 22, 1844, atua na unta sila karon sa ilang walay katapusang puloy-anan uban kang Jesus. Mao kini ang buot ipasabot ni Jeremias sa dihang siya nagaingon, “human niadtong mga adlaw.” “Kadtong mga adlaw” mao ang mga panahon nga matagnaon nga mitultol ngadto sa, ug natapos niadtong, 1844. Mao kini ang “mga adlaw” nga gihisgutan sa Daniel kapitulo dose.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
Apan umadto ka sa imong dalan hangtod sa katapusan; kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw. Daniel 12:13.
At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.
Sa “katapusan sa mga adlaw,” o sumala sa giingon ni Jeremias, “human niadtong mga adlaw,” gituyo ni Cristo nga ibutang ang Iyang Kasugoan diha sa mga sulod nga bahin sa Iyang katawhan ug isulat ang Iyang Kasugoan ibabaw sa mga kasingkasing. Ang mga sulod nga bahin mao ang ubos nga kinaiya, o sumala sa pagtawag niini ni Pablo, ang unod, ug ang kasingkasing mao ang hataas nga kinaiya. Ang saad sa tugon mao ang paghatag sa Iyang katawhan ug bag-ong hunahuna sa pagkakabig, ug bag-ong lawas sa Ikaduhang Pag-anhi. Ang tawo nahulog uban ni Adan, nga gibuhat sa dagway sa Dios, ug nga gibuhat nga may hataas nga kinaiya ug ubos nga kinaiya. Ang tugon ni Cristo mao ang pagtubos sa katawhan uban sa ilang duruha ka kinaiya gikan sa tunglo sa sala.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’
“Sa katapusang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa, ang tugon sa Dios uban sa Iyang katawhang nagabantay sa Iyang mga sugo pagabag-ohon. ‘Nianang adlawa magahimo Ako ug tugon alang kanila uban sa mga mapintas nga mananap sa kapatagan, ug uban sa mga langgam sa kalangitan, ug uban sa mga nanagkamang sa yuta: ug pagaputlon Ko ang pana ug ang espada ug ang gubat gikan sa yuta, ug papapuy-on Ko sila sa kasigurohan. Ug pakaslon Ko ikaw ngadto Kanako sa walay katapusan; oo, pakaslon Ko ikaw ngadto Kanako diha sa pagkamatarung, ug sa paghukom, ug sa mahigugmaong-kalolot, ug sa mga kalooy. Pakaslon Ko gayod ikaw ngadto Kanako diha sa pagkamatinumanon; ug ikaw makaila sa Ginoo.’”
“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.
“‘Ug mahitabo nianang adlawa, ako mamati, nagaingon ang Ginoo, ako mamati sa mga langit, ug sila mamati sa yuta; ug ang yuta mamati sa trigo, ug sa bino, ug sa lana; ug sila mamati kang Jezreel. Ug ako siya ipugas alang kanako diha sa yuta; ug ako malooy kaniya nga wala makadawat ug kalooy; ug ako moingon kanila nga dili akong katawohan, Ikaw akong katawohan; ug sila moingon, Ikaw akong Dios.’ Hosea 2:14-23.
“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.
“‘Nianang adlawa, ... ang salin sa Israel, ug ang mga nakagawas sa balay ni Jacob, ... mosalig sa Ginoo, ang Balaan sa Israel, sa kamatuoran.’ Isaias 10:20. Gikan sa ‘matag nasod, ug kabanayan, ug pinulongan, ug katawhan’ adunay mga motubag nga may kalipay sa mensahe, ‘Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom.’ Motalikod sila gikan sa matag diosdios nga nagagapos kanila niining kalibotana, ug ‘mosimba kaniya nga nagbuhat sa langit, ug sa yuta, ug sa dagat, ug sa mga tuboran sa katubigan.’ Buhi-on nila ang ilang kaugalingon gikan sa matag pagkalambigit, ug motindog sa atubangan sa kalibotan ingon nga mga handumanan sa kalooy sa Dios. Masinugtanon sa matag balaanong kinahanglanon, pagailhon sila sa mga manulonda ug sa mga tawo ingon nga kadtong ‘nagatuman sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Pinadayag 14:6–7, 12.”
“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
“‘Tan-awa, moabot ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoo, nga ang magdadaro makaapas sa mag-aani, ug ang magpipisa sa ubas sa nagapugas sa binhi; ug ang kabukiran motulo ug matam-is nga bino, ug ang tanang kabungtoran matunaw. Ug ibalik ko ang pagkabinihag sa akong katawhan nga Israel, ug ilang tukoron ang mga kalungsoran nga nahimong awaaw, ug ilang puy-an kini; ug mananum sila ug kaparrasan, ug moinom sa bino niini; magbuhat usab sila ug mga tanaman, ug mokaon sa bunga niini. Ug itanum ko sila sa ilang yuta, ug dili na gayud sila lukahon pag-usab gikan sa ilang yuta nga akong gihatag kanila, nagaingon ang Ginoo nga imong Dios. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.
When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods) marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844, He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.
Sa pag-ingon ni Jeremias nga “human niadtong mga adlawa,” ang “mga adlaw” nga nag-una sa buluhaton nga gihulagway sa kalit nga pag-anhi ni Kristo sa Iyang templo aron hinloan kini mao ang mga yugto sa tagna nga natapos sa 1798 ug 1844. Ang kataposan niadtong mga adlaw sa tagna (mga yugto) nagtimaan sa kap-atan ug unom ka tuig diin gitukod ni Kristo ang templo sa mga Millerite, ug sa dihang kalit Siyang mianhi niadtong Oktubre 22, 1844, Iyang gituman ang ikatulong kapitulo sa Malaquias, nga gituman usab Niya sa dihang gihinloan Niya ang templo sa sinugdanan ug sa kataposan sa Iyang ministeryo.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamamalit ug mga magbabaligya sa kalibotan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kailibgon, sa daotang mga batasan, nga nagdaut sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” The Desire of Ages, 161.
And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or, as Jeremiah states, writing His law upon the hearts and inward parts.
Ug “human niadtong mga adlawa,” gituyo ni Cristo nga hinloan ang templo nga Iyang gitukod, nga naghulagway sa Iyang buhat sa paghinlo sa mga kasingkasing sa Iyang katawhan gikan sa kahugawan sa sala, o, sumala sa gipahayag ni Jeremias, sa pagsulat sa Iyang balaod diha sa ilang mga kasingkasing ug kinahiladman.
For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.
Kay sa pagpangita ug sayop diha kanila, siya nagaingon, Ania karon, ang mga adlaw moabut, nagaingon ang Ginoo, nga ako magahimo ug usa ka bag-ong pakigsaad uban sa balay sa Israel ug uban sa balay sa Juda: Dili sumala sa pakigsaad nga akong gihimo uban sa ilang mga amahan sa adlaw nga gikuptan ko sila sa kamot aron sa pagmando kanila paggawas gikan sa yuta sa Egipto; tungod kay sila wala magpadayon sa akong pakigsaad, ug ako wala magtagad kanila, nagaingon ang Ginoo. Kay mao kini ang pakigsaad nga akong pagahimoon uban sa balay sa Israel tapos niadtong mga adlawa, nagaingon ang Ginoo; Ibutang ko ang akong mga balaod sa ilang hunahuna, ug isulat ko kini sa ilang mga kasingkasing: ug ako mahimong Dios alang kanila, ug sila mahimong usa ka katawohan alang kanako. Hebreohanon 8:8–10.
The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.
Ang mga pulong nga “niadtong mga adlaw” mao ang “katapusan sa mga adlaw” ni Daniel, nga natapos sa 1798 ug 1844. Ang linya sa Protestante nga sungay nga nagsugod sa 1798, diha sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse, naghatag og pagpasiugda sa relasyon sa tugon nga natukod uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang Hebreohanon nga pulong nga “lot” usa ka gamayng bato nga gigamit aron pagtino sa kapalaran sa usa ka tawo. Si Daniel gisultihan sa paglakaw ug pagpahulay (sa kamatayon), hangtod sa “katapusan sa mga adlaw,” sa dihang, sa 1844, magsugod ang paghukom ug pagatukoron ang iyang kapalaran.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
Apan lumakaw ka sa imong dalan hangtod sa katapusan: kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw. Daniel 12:13.
The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the mareh vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.
Ang “mga adlaw” sa “kataposan sa mga adlaw” nagrepresentar sa mga tagna sa panahon nga natapos niadtong 1844, kay human niadto wala nay matagnaong panahon. Ang duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig, nga mao ang panan-awong mareh, nga nagpasabot sa kalit nga pagpakita ni Cristo diha sa Iyang santuwaryo, natapos niadtong panahona, ug ang duha ka libo ug lima ka gatos ug kawhaan ka tuig sa kataposang kapungot natapos usab, maingon nga ang mga adlaw sa unang kapungot natapos na sa panahon sa kataposan niadtong 1798. Ang “Human niadtong mga adlawa,” nga gihisgotan ni Jeremias, gituki ni Pablo sa ulahi. Duha ka higayon nga gihisgotan ni Pablo ang “human niadtong mga adlawa” ni Jeremias, kay dili lamang niya gituki ang pakigsaad nga pagatukoron “human niadtong mga adlawa,” kondili, mas hinungdanon pa, iyang gipaila ang buluhaton ni Cristo isip Labawng Saserdote.
For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.
Kay pinaagi sa usa ka halad iyang gihingpit sa walay kataposan ang mga gipabalaan. Ug ang Espiritu Santo usab mao ang saksi alang kanato; kay sa human siya makasulti nang daan, Kini mao ang tugon nga akong pagahimoon uban kanila tapus niadtong mga adlawa, nagaingon ang Ginoo, Ibutang ko ang akong mga balaod sulod sa ilang mga kasingkasing, ug sa ilang mga hunahuna isulat ko kini; Ug ang ilang mga sala ug mga kalapasan dili ko na hinumduman pa. Karon diin may kapasayloan niini, didto wala nay halad pa tungod sa sala. Busa, mga igsoon, sanglit kita may kaisog sa pagsulod ngadto sa labing balaang dapit pinaagi sa dugo ni Jesus, Pinaagi sa usa ka bag-o ug buhi nga dalan, nga iyang gipahinungod alang kanato, agi sa tabil, sa ato pa, sa iyang unod; Ug sanglit may atong dakong sacerdote ibabaw sa balay sa Dios. Hebreohanon 10:14–21.
The two hundred and twenty years that link the prophecy of the mareh vision of Christ’s appearance with the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy of the chazon vision of prophetic history tie together, or link, the beginning of those two prophetic periods with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.
Ang duha ka gatos ug kawhaan ka tuig nga nagdugtong sa tagna sa mareh nga panan-awon mahitungod sa pagpakita ni Cristo ug sa duha ka libo lima ka gatos ug kawhaan ka tuig nga tagna sa chazon nga panan-awon mahitungod sa matagnaong kasaysayan nagbugkos, o nagdugtong, sa sinugdanan niadtong duha ka matagnaong yugto pinaagi sa usa ka simbolikong sumpay nga nagrepresentar sa paghiusa sa pagkatawhanon ug pagkadiosnon, nga mao ang buhat nga gituman ni Cristo diha sa paghinlo nga mahitabo panahon sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug mosangpot sa pakigsaad nga Iyang gihimo uban sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo.
The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ’s work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecies of God’s indignation that represent the trampling down of the host and the sanctuary.
Ang panan-awon sa chazon, nga naghulagway sa pagyatak-yatak sa templo ug mao ang panan-awon sa katawhan nga giyatak-yatakan sa sala sukad sa pagsukol ni Adan sa Tanaman sa Eden, ug ang panan-awon sa marah, nga naghulagway sa buhat ni Cristo sa pagpahiuli ug paghinlo sa templo, parehong natuman niadtong Oktubre 22, 1844. Adunay duha ka tagna sa kapungot sa Dios nga ang matag usa naglangkob og duha ka libo lima ka gatos ug kawhaan ka tuig ug nga naghulagway sa pagyatak-yatak sa panon ug sa sangtuwaryo.
Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.
Kining duruha ka mga tagna naghulagway sa pagyatak sa katawhan, nga igauli pinaagi sa panan-awon sa marah. Kining duruha ka mga kapungot sa Dios batok sa Iyang katawhan naghulagway sa kapungot batok sa nahulog nga katawhan, nga maluwas ug mauli lamang pinaagi sa buluhaton ni Cristo sa pagtukod pag-usab ug paghinlo sa nahulog nga templo.
The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature rule over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.
Ang duha ka kapungot nagrepresentar sa mas hataas nga kinaiya ug sa mas ubos nga kinaiya sa katawhan. Sa pagkahulog ni Adan, ang mas ubos nga kinaiya nangibabaw sa mas hataas nga kinaiya, ug ang laraw ni Cristo alang sa mga tawo mao nga ang mas hataas nga kinaiya maoy magmando sa mas ubos nga kinaiya. Sa pagkahulog ni Adan, ang mas hataas nga kinaiya napailalom sa mga kailibgon sa mas ubos nga kinaiya, ug ang laraw sa Dios nabalit-ad. Mao kini ang gipasabot sa biblikanhong “pagkakabig.” Ang pagkakabig nagpasabot sa pagpasig-uli sa mas hataas nga kinaiya ngadto sa iyang posisyon sa pagmando sa mas ubos nga kinaiya. Ang pagkabig mao ang pagbali, o pagbalit-ad.
The first indignation against the northern kingdom was the indignation against the lower nature that subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.
Ang unang kapungot batok sa gingharian sa amihanan mao ang kapungot batok sa ubos nga kinaiya nga mibuntog sa labaw nga kinaiya sa panahon sa pagkahulog. Kadto nga kapungot maoy nahiuna, kay gisugdan ni Cristo ang buluhaton sa pagtubos diha gayod diin kini unang nagsugod, ug kini nagsugod sa kailibgon sa ubos nga kinaiya, nga mao ang kailibgon sa gana sa pagkaon. Gisugdan ni Cristo ang Iyang buluhaton pinaagi sa kap-atan ka adlaw nga pagpuasa.
“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.
“Nasayod si Cristo nga aron malampuson nga mapadayon ang plano sa kaluwasan kinahanglan nga sugdan Niya ang buluhaton sa pagtubos sa tawo diha gayod sa dapit diin nagsugod ang pagkalaglag. Napukan si Adan tungod sa pagpatuyang sa gana. Aron ipabati sa tawo ang iyang mga obligasyon sa pagtuman sa kasugoan sa Dios, gisugdan ni Cristo ang Iyang buluhaton sa pagtubos pinaagi sa pagreforma sa pisikal nga mga batasan sa tawo. Ang pagkahinayhinay sa pagkamaayo ug ang pagkadaut sa kaliwatan sa tawo kasagarang ikahinungdan sa pagpatuyang sa hiwi nga gana.” Testimonies, tomo 3, 486.
The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city in which God chose to place His name. On October 22, 1844, the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.
Ang ikaduhang kapungot gitumong batok sa mas hataas nga kinaiya, nga gihulagway sa habagatang gingharian, diin nahimutang ang Jerusalem, ang siyudad nga gipili sa Dios aron didto ibutang ang Iyang ngalan. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang buluhaton nga gituyo ni Cristo nga buhaton, ug ang buluhaton nga Iyang ginatuman karon, gihulagway sa duha ka lipak ni Ezekiel.
When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.
Sa dihang ang duruha ka sungkod ni Ezekiel pagahipuson ngadto sa usa ka sungkod sa walay katapusan, kini nagaila sa tugon diin si Cristo nagakuha sa sala gikan sa Iyang katawohan sa walay katapusan, ug ang kinatas-an ug kinaubsan nga mga kinaiya ginapabalik ngadto sa husto nga herarkikal nga kahimtang, ug ang mga tawo sa makausa pa nahimong hingpit. Sa kahimtang nga wala pa makabig, ang ubos nga kinaiya sa tawo, nga gilarawan pinaagi sa nahaunang kapungot, naggahum ibabaw sa hataas nga kinaiya sa tawo nga gilarawan pinaagi sa ulahing kapungot. Busa, ang nahaunang kapungot batok sa amihanang gingharian, nga sa heyograpiya “ibabaw” sa habagatang gingharian.
The two hundred and twenty years that link the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the Second Coming in a twinkling of an eye.
Ang duha ka gatos ug kawhaan ka tuig nga naglangkit sa duha ka panan-awon sa marah ug chazon sa pagka-Dios ug pagkatawo, sa ilang managsamang mga sinugdanan, parehong mahiusa ngadto sa usa ka kahoy sa dihang tapuson ni Cristo ang buluhaton sa ikatulong manulonda uban sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang tagna sa kataposang kapungot batok sa gingharian sa habagatan mao ang gidugtong sa tagna sa pagpakita niadtong 1844, kay ang pakigsaad naghatag ug bag-ong hunahuna sa pagkakabig, apan ang bag-ong lawas (ang gingharian sa amihanan) mapasig-uli lamang sa Ikaduhang Pag-anhi sa usa ka pagpamilok sa mata.
Verse forty of Daniel eleven identifies both times of the end, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity does not sin is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.
Ang bersikulo kap-atan sa Daniel onse nagpaila sa duha ka panahon sa kataposan, ug sa ingon nagpasiugda sa sulodnon ug gawasnong linya sa matagnaong kasaysayan sulod sa kasaysayan sa mananap nga gikan sa yuta sa Pinadayag kapitulo trese. Ang mga kamatuoran nga gitangtangan sa selyo diha sa maong bersikulo nagrepresentar sa sulodnon ug gawasnong mga linya sa kamatuoran nga mianhi si Cristo aron ipaila ug tumanon diha sa Iyang katawhan. Ang kamatuoran nga ang tawhanong kinaiya nga nahiusa sa diosnong kinaiya dili magpakasala gihulagway diha sa kahayag nga nalambigit sa epekto sa pagtangtang sa selyo sa kahibalo, ug nagrepresentar sa sulodnong kamatuoran sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw. Ang kahayag nga gihulagway sa pakiggubat tali sa mga gahom nga nagdala sa kalibotan ngadto sa Armageddon mao ang gawasnong kamatuoran sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.
Ang pulong ni Jehova miabut pag-usab kanako, nga nagaingon: Labut pa, ikaw anak sa tawo, pagkuha ug usa ka sungkod, ug isulat ibabaw niini, Alang kang Juda, ug alang sa mga anak sa Israel nga iyang mga kauban: unya pagkuha ug laing sungkod, ug isulat ibabaw niini, Alang kang Jose, ang sungkod ni Efraim, ug alang sa tibook balay sa Israel nga iyang mga kauban: Ug idugtong sila ang usa sa usa ngadto sa usa ka sungkod; ug sila mahimong usa diha sa imong kamot. Ug sa dihang ang mga anak sa imong katawohan mosulti kanimo, nga magaingon, Dili ba nimo ipakita kanamo kon unsa ang imong gipasabut niini? Ingna sila, Kini mao ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, akong kuhaon ang sungkod ni Jose, nga anaa sa kamot ni Efraim, ug ang mga banay sa Israel nga iyang mga kauban, ug ipahimutang ko sila uban kaniya, bisan uban sa sungkod ni Juda, ug himoon ko sila nga usa ka sungkod, ug sila mahimong usa diha sa akong kamot. Ug ang mga sungkod nga imong gisulatan anha sa imong kamot sa atubangan sa ilang mga mata. Ug ingna sila, Kini mao ang giingon sa Ginoong Jehova; Ania karon, akong kuhaon ang mga anak sa Israel gikan sa taliwala sa mga nasud, diin sila nangadto, ug tigumon ko sila gikan sa tanang dapit, ug dad-on ko sila ngadto sa ilang kaugalingong yuta: Ug himoon ko sila nga usa ka nasud sa yuta ibabaw sa kabukiran sa Israel; ug usa ka hari maoy mahimong hari nilang tanan: ug dili na sila mahimong duha ka nasud, ni mabahin pa sila ngadto sa duha ka gingharian sa gihapon: Ni dili na usab nila hugawan ang ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga diosdios, ni pinaagi sa ilang mga makalilisang nga butang, ni pinaagi sa bisan hain sa ilang mga kalapasan: apan luwason ko sila gikan sa tanan nilang mga pinuy-anan, diin sila nakasala, ug hinloan ko sila: busa sila mahimong akong katawohan, ug ako mahimong ilang Dios. Ug si David nga akong alagad mahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan adunay usa ka magbalantay: sila usab magalakaw sa akong mga paghukom, ug magabantay sa akong kabalaoran, ug magabuhat niini. Ug sila mopuyo sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug sila mopuyo didto, sila, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa kahangturan: ug si David nga akong alagad mahimong ilang principe sa walay katapusan. Labut pa, magabuhat ako ug tugon sa pakigdait uban kanila; kini mahimong walay katapusang tugon uban kanila: ug ibutang ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ipahimutang ko ang akong balaang puloy-anan sa ilang taliwala sa walay katapusan. Ang akong tabernakulo usab magauban kanila: oo, ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawohan. Ug ang mga nasud makaila nga ako mao si Jehova nga nagabalaan sa Israel, sa dihang ang akong balaang puloy-anan anaa sa ilang taliwala sa walay katapusan. Ezekiel 37:15–28.