In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

Sa miaging mga artikulo atong giila nga ang mga Millerite nakaila nga ilang ginatuman ang sambingay sa napulo ka mga ulay, ang Habakkuk kapitulo 2, ug ang Ezekiel kapitulo 12, bersikulo 21 hangtod 28. Ang mga bersikulo sa Ezekiel nagpaila nga sa dihang kining tulo ka mga tagnaong pahayag hingpit nga matuman sa katapusang mga adlaw, “ang katumanan sa matag panan-awon” matuman. Si Sister White usab naghisgot niini nga panghitabo.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

“Diha sa Pinadayag nagtagbo ug natapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katumanan sa basahon ni Daniel. Ang usa usa ka tagna; ang usa usa ka pinadayag. Ang basahon nga gitimrihan dili mao ang Pinadayag, kondili kadtong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabutan sa kaulahiang mga adlaw. Ang anghel nagsugo, ‘Apan ikaw, O Daniel, takpi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon, bisan hangtod sa panahon sa katapusan.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

Ang sambingay sa napulo ka ulay pagausbon pag-ayo ngadto sa matag pulong sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 ug matapos sa dihang ang pultahan pagasirhan ibabaw sa mga buang nga ulay sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Niini nga yugto sa kasaysayan, ang epekto sa matag panan-awon nga girepresentahan sa “all the books of the Bible meet and end.”

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

Nagpatukod kita ug usa ka salalayan sa pagsabot sa miaging artikulo aron ipahimutang ang gawasnong linya sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse, nga nagrepresentar sa politikal nga kasaysayan sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta. Kana nga kasaysayan nagdagan nga kaabay sa relihiyosong kasaysayan sa tinuod nga Protestante nga sungay sa mananap sa yuta. Atong naila ang pipila ka mga profetikanhong linya nga naghisgot sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta, ug among gipahimutang kana nga mga linya ibabaw sa profetikanhong kasaysayan nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

Ang propetikong yugto sa mananap sa yuta nga nagsugod niadtong 1776, ug natapos sa panahon sa katapusan niadtong 1798, mao ang linya nga among tuyo gamiton sa paningkamot sa paghiusa sa tanang mga linya nga karon nagapakita sa ilang epekto. Ang yugto gikan sa 1776 ngadto sa 1798 nagadala sa timaan sa Alpha ug Omega, kay kini nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka lehislatibong lihok, nga mao ang pagsulti sa usa ka nasud.

“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

“Ang pagpanulti sa nasod mao ang buhat sa iyang mga awtoridad sa lehislatibo ug hudisyal.” The Great Controversy, 443.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

Usa sa nag-unang kinaiya sa mananap sa yuta mao ang iyang pagsulti. Ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika maoy usa ka balaanong dokumento nga nag-abli sa mga pultahan alang sa relihiyoso ug politikanhong kagawasan, ug sa pagbuhat niini gilamoy niini ang “baha” sa paglutos nga sa daghang mga siglo gipadayon sa mga hari sa Uropa ug sa Simbahang Katolika.

And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

Ug ang bitin nagbuga gikan sa iyang baba ug tubig nga daw baha sunod sa babaye, aron siya maanod sa baha. Ug ang yuta mitabang sa babaye, ug ang yuta mibuka sa iyang baba, ug gilamoy ang baha nga gibuga sa dragon gikan sa iyang baba. Pinadayag 12:15, 16.

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

Sa kataposan sa paghari sa mapintas nga mananap sa yuta ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, mosulti kini pag-usab, apan unya mosulti kini ingon nga usa ka dragon, pinaagi sa pagpatuman sa balaod sa Domingo.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

Ug nakita ko ang laing mapintas nga mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay sama sa usa ka nating karnero, ug siya misulti ingon sa usa ka dragon. Pinadayag 13:11.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

Ang mananap sa yuta nagsugod ingon nga ikaunom nga gingharian niadtong 1798, sa dihang ang kapapahan gihikawan sa iyang gahum.

“And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

“Ug sa dihang ang Kapapahan, nga gihukasan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosubli sa tingog sa dragon, ug ipadayon ang maong malupigon ug mapasipalahong buhat. Kining gahuma, ang kataposang makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbuloan pinaagi sa usa ka mapintas nga mananap nga may mga sungay nga sama sa nating karnero.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

Niadtong 1798, sa dihang ang kapapahan nakadawat sa iyang makamatay nga samad, misulti ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug maingon nga mao gayud kini sa kanunay bahin sa Alpha ug Omega, ang pagsulti sa sinugdan naglandong daan sa pagsulti sa katapusan. Ang Alien and Sedition Acts gipamulong ngadto sa balaod niadtong 1798, nga naglandong daan sa mga balaod nga ipatuman sa katapusan nga naghisgot sa iligal nga imigrasyon, ug sa media.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

Ang yugto nga atong gikonsiderar gikan sa 1776 ngadto sa 1798 nagbaton sa timaan sa Alpha ug Omega, kay kini nag-ila sa “pagsulti” sa Declaration of Independence sa sinugdan, nga nagatipo sa Alien and Sedition Acts of 1798. Sa taliwala nianang yugtoa, makita nimo ang Constitution of the United States. Ang maong yugto nagahatag ug usa ka propetikong representasyon sa paghari sa mananap sa yuta, kay kini nagsugod sa pagsulti ingon nga usa ka nating karnero, apan ang yugto natapos uban sa lehislasyon nga nagarepresentar sa usa ka dragon. Apan, ingon sa sagad mahitabo, ang sinugdanan ug katapusan sa usa ka butang nagtugbang sa magkaatbang. Ang unang waymark sa maong yugto girepresentahan diha sa ulahing waymark, ug ang tunga-tungang waymark mao ang Constitution of the United States, nga giratipikar sa TRESE ka mga estado. Ang Hebreohanong pulong nga “kamatuoran” gihimo pinaagi sa unang letra, gisundan sa ikatreseng letra, gisundan sa ulahing letra sa Hebreohanong alpabeto.

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

Ang yugto nga atong gikonsiderar karon nagdala sa timaan sa Una ug sa Katapusan, nga mao ang Kamatuoran. Kini nga yugto nagrepresentar sa usa ka panahon nga modala ngadto sa sinugdanan sa paghari sa mananap sa yuta isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug busa nagrepresentar usab kini sa usa ka panahon nga modala ngadto sa katapusan sa paghari sa mananap sa yuta isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Kana nga yugto nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ang 1776 ngadto sa 1798 ipahaluna ibabaw sa 1989 ngadto sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo sa dihang ang mananap sa yuta mosulti ingon nga usa ka dragon, ingon sa girepresentahan sa Alien and Sedition Acts.

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

Angay nga ipahimutang ang laing kamatuoran sa tagna sulod sa atong pagtuon. Kana nga kamatuoran maoy usa ka elemento sa “panahon sa katapusan” ingon nga usa ka simbolo nga sagad mapasagdan. Ang Adventismo sa Laodicea tingali gayod nasayod nga ang 1798 mao ang “panahon sa katapusan,” apan ang ilang pagsabot kasagaran kutob lamang didto, kay sila walay alamag nga ang matag linya sa reporma nagkaparihas sa ubang mga linya sa reporma. Ang matag linya sa reporma magsugod sa “panahon sa katapusan.”

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

Si Moises maoy larawan ni Cristo, ug si Moises mismo mitug-an niana nga kamatuoran, ug si Pedro nagpamatuod niini diha sa basahon sa Mga Buhat.

The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

Ang Ginoo nga imong Dios magapatindog alang kanimo ug usa ka Propeta gikan sa imong taliwala, gikan sa imong mga igsoon, nga sama kanako; kaniya kamo magapatalinghog. Deuteronomio 18:15.

Jesus was to be “like unto” Moses.

Si Jesus pagakahisamaon kang Moises.

And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

Ug karon, mga igsoon, nahibalo ako nga tungod sa pagkawalay alamag gibuhat ninyo kana, maingon usab sa inyong mga punoan. Apan kadtong mga butanga nga gipahibalo nang daan sa Dios pinaagi sa baba sa tanan niyang mga manalagna, nga ang Cristo magaantus, gituman niya kini sa ingon niana. Busa paghinulsol kamo, ug magbalik-loob, aron ang inyong mga sala mapapas, sa diha nga moabut ang mga panahon sa kahupayan gikan sa atubangan sa Ginoo; Ug ipadala niya si Jesucristo, nga sa nangagi gikawali na kaninyo: Nga ang langit kinahanglan modawat kaniya hangtod sa mga panahon sa pagpahiuli sa tanang mga butang, nga gisulti sa Dios pinaagi sa baba sa tanan niyang balaang mga manalagna sukad pa sa sinugdan sa kalibotan. Kay si Moises sa pagkatinuod miingon sa mga amahan, Usa ka manalagna ang pagapatindogon sa Ginoo nga inyong Dios alang kaninyo gikan sa inyong mga igsoon, sama kanako; kaniya mamati kamo sa tanang mga butang bisan unsa ang iyang igaingon kaninyo. Ug mahitabo nga ang tagsatagsa ka kalag nga dili mamati nianang manalagnaa pagalaglagon gikan sa taliwala sa katawhan. Oo, ug ang tanang mga manalagna sukad kang Samuel ug kadtong mga misunod kaniya, ang tanan nga nakasulti, nanagna usab mahitungod niining mga adlawa. Mga Buhat 3:17–24.

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

Ang panahon sa katapusan diha sa kasaysayan ni Moises mao ang iyang pagkatawo, ug kini nagtimaan sa pagkatawo ni Cristo. Sa mga pagkatawo ni Cristo ug ni Moises, dihay pagdugang sa kahibalo nga mosulay nianang kaliwatan. Ang kahibalo mahitungod sa ilang duha ka pagkatawo maoy nagdala sa gahum sa dragon sa Ehipto ug sa Roma sa pagsulay sa pagpatay sa mga gisaad sa tagna. Ang mga magbalantay sa karnero didto sa kabungtoran, ang mga manggialamon nga tawo gikan sa sidlakan, nagrepresentar niadtong nakasabut sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

Ang kasagarang dili mamatikdan mao nga adunay duha ka mga timaan sa dalan sa panahon sa katapusan. Dili lamang si Moises ang natawo, kondili tulo ka tuig sa wala pa siya natawo ang iyang igsoon nga si Aaron. Unom ka bulan sa wala pa matawo si Cristo, natawo ang iyang ig-agaw nga si Juan. Ang 1798 mao ang labing kasagarang pag-ila sa “panahon sa katapusan,” ug niadtong 1798 ang mapintas nga mananap (ang politikal nga kasangkapan) nga gisakyan sa bigaon sa tibuok Madulom nga Panahon gipatay, ug usa ka tuig sa ulahi ang “babaye” nga nagsakay nianang mapintas nga mananap namatay usab.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

Niadtong 1989 may duha ka presidente. Si Reagan nagmando hangtod sa inagurasyon niadtong 1989, ug dayon si Bush nga nahauna misugod sa iyang paghari. Ang katapusan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig gipaila pinaagi sa kapitoan ka mga tuig sa pagkabinihag sa Babilonia, ug sa dihang si Heneral Ciro, ang pag-umangkon ni Dario, mipatay kang Belshazzar sa gabii sa kombira, si Dario mao ang tinuod nga hari. Si Dario ug si Ciro nagrepresentar sa duha ka mga timaan niadtong panahona sa katapusan.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

Ang manalagnong relasyon tali ni Moises ug Aaron, ni Juan ug Jesus, ni Dario ug Ciro, sa kapapahan ug sa papa, ug ni Reagan ug Bush, silang tanan mga tinubdan sa manalagnong kahayag kon tun-an pinaagi sa hustong pamaagi. Ang among ipunting dinhi mao nga si Juan, ang ig-agaw ni Jesus, mao ang tingog diha sa kamingawan, nga gisimbolohan na daan ni Aaron nga igsoon ni Moises, nga miadto sa kamingawan aron sa pagsugat kang Moises, aron mahimong iyang tingog.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

Sa traynta ka tuig nga miuna sa pagdihog kang Cristo, ug sa traynta ka tuig nga miuna sa antikristo, adunay usa ka timaan sa dalan nga nagpaila sa usa ka “tingog.” Alang kang Cristo, kini mao ang tingog ni Juan nga nagasinggit didto sa kamingawan. Niadtong 533 si Justinian nagmugna ug usa ka sugo nga nagpaila sa antikristo ingon nga magtutul-id sa mga erehe ug pangulo sa iglesia. Ang sugo ni Justinian mao ang “tingog” nga nag-andam alang sa “sugo” sa balaod sa Domingo didto sa Konseho sa Orleans niadtong 538.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

Ang kasundalohan ni Heneral Ciro maoy tingog nga nagpaila nga ang pagbuntog ni Dario sa Babilonia haduol na gayod.

“The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

“Ang pag-abot sa kasundalohan ni Ciro sa atubangan sa mga kuta sa Babilonia maoy usa ka timaan alang sa mga Judio nga ang ilang kaluwasan gikan sa pagkabinihag nagakahiduol na. Kapin sa usa ka gatus ka tuig sa wala pa matawo si Ciro, ang Inspirasyon naghingalan kaniya sa ngalan, ug nagpahimo nga maisulat ang tinuod nga buluhaton nga iyang pagabuhaton sa pag-ilog sa siyudad sa Babilonia sa wala damha, ug sa pag-andam sa dalan alang sa kagawasan sa mga anak sa pagkabinihag. Pinaagi kang Isaias, kini nga pulong gipamulong:”

“‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

“‘Mao kini ang giingon sa Ginoo ngadto sa Iyang dinihogan, kang Ciro, kansang toong kamot Akong gikupot, aron pailalon ang mga nasud sa iyang atubangan; … aron ablihan sa iyang atubangan ang duha-ka-pikas nga mga ganghaan; ug ang mga ganghaan dili pagasirhan; ako magauna sa imong atubangan, ug himoon ko nga matul-id ang mga liko nga dapit: dugmokon ko ang mga ganghaang tumbaga, ug putlon ko ang mga trangka nga puthaw: ug ihatag ko kanimo ang mga bahandi sa kangitngit, ug ang tinagong mga bahandi sa mga tagoanan, aron ikaw makaila nga Ako, ang Ginoo, nga nagtawag kanimo pinaagi sa imong ngalan, mao ang Dios sa Israel.’ Isaias 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

Sa dihang maila nga duha ka mga saksi o duha ka mga timaan sa dalan ang pinaagi niini gitukod ang usa ka profetikanhong “panahon sa katapusan,” mahimo usab maila nga ang usa sa duha ka mga timaan sa dalan nagrepresentar sa usa ka pag-ila, pagpahibalo, o pasidaan mahitungod sa nagasingabot nga kasaysayan. Si Aaron, si Juan, si Ciro, ug si Justinian nagrepresentar sa usa ka timaan sa dalan nga nag-una sa panahon sa katapusan. Ang panahon sa katapusan sa 1798 mao ang katapusan sa yugto nga girepresentahan gikan sa 1776 hangtod sa 1798. Ang timaan sa dalan sa taliwala nianang kasaysayana mao ang tingog nga nagasinggit didto sa kamingawan alang sa nagasingabot nga kasaysayan. Kana nga kasaysayan nagsugod pinaagi sa usa ka publikasyon nga misalikway sa diktatoryal nga pagmando sa usa ka hari o sa usa ka papa, ug natapos kini pinaagi sa usa ka publikasyon nga nagrepresentar sa kinaiya sa usa ka diktador. Ang publikasyon sa taliwala nagrepresentar sa “pasidaan” sa umaabot nga kasaysayan, ug ang pasidaan mao nga ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika pagabalihon sa katapusan sa maong kasaysayan.

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

Kadtong laray sa kasaysayan nagsugod pag-usab sa pagbalik-balik niadtong 1989, ug kini matapos sa balaod sa Domingo sa dihang isalikway ang pasidaan gikan sa kamingawan duha ka gatus ka tuig ang milabay niadtong 1789. Ang 1989 mao ang panahon sa katapusan sa katapusan sa bersikulo kwarenta, ug kini motakdo sa panahon sa katapusan sa 1798. Ang 1989 motakdo sa 1776, ug ang balaod sa Domingo nagrepresentar sa 1798. Sa taliwala sa maong kasaysayan diin ang epekto sa matag panan-awon matuman, ang kasaysayan nga nagsugod niadtong Setyembre 11, 2001, ug nagpadayon hangtod sa pasidaan sa 1789, matuman ug ang Konstitusyon mapukan. Kinahanglan adunay usa ka timailhan sa taliwala, kay ang Dios dili gayud mausab. Kana nga timailhan magrepresentar sa usa ka pasidaan alang sa propetikong kasaysayan nga magsugod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

Ang 1989 nagtimaan sa panahon sa katapusan diha sa bersikulo kap-atan nga modala ngadto sa balaod sa Domingo diha sa bersikulo kap-atan ug usa. Ang mensahe sa pasidaan nga miabot human sa panahon sa katapusan, apan sa wala pa ang balaod sa Domingo, mao ang Septiyembre 11, 2001. Nagpasidaan kini nga sa pagtapos nianang yugto sa kasaysayan, ang ikatulong Kaalaotan nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, ug dihadiha gipugngan, mohampak pag-usab ingon nga usa ka wala damhang katingala, ug linibo ka mga siyudad ang pagalaglagon. Sa dihang moabot kana nga pagkalaglag si Satanas magsugod sa iyang kahibulongang buhat, ug kana nga buhat magsugod sa haduol nang pag-abot sa balaod sa Domingo.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

“O nga unta nga ang katawohan sa Dios adunay pagbati sa nagakahaduol nga kalaglagan sa linibo ka mga siyudad, nga karon hapit na gitugyan ngadto sa pagsimba sa mga diosdios! Apan daghan niadtong angay unta nga nagamantala sa kamatuoran mao hinuoy nagasumbong ug nagahukom sa ilang mga igsoon. Sa diha nga ang makakabig nga gahum sa Dios moabut ibabaw sa mga hunahuna, aduna gayud ing usa ka tino nga kausaban. Ang mga tawo wala nay tinguha sa pagsaway ug sa pagguba. Dili sila mopabilin sa usa ka kahimtang nga nagababag sa kahayag sa pagsidlak ngadto sa kalibutan. Ang ilang pagsaway, ang ilang pagsumbong, mohunong. Ang mga gahum sa kaaway nagatigum alang sa gubat. Ania sa atong atubangan ang mapintas nga mga pakigbisog. Paghiusa pag-ayo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, paghiusa pag-ayo. Ihigot ang inyong kaugalingon kang Cristo. ‘Ayaw kamo pag-ingon, Usa ka pakighiusa,... ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangalisang. Balaana ang Ginoo sa mga panon mismo; ug siya mao ang himoa ninyong kahadlokan, ug siya mao ang himoa ninyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puluy-anan; apan usa ka bato nga kapangdolan ug usa ka bato nga kapangdolan sa duha ka mga balay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka busal alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan kanila ang mangdulong, ug mangapukan, ug mangabali, ug mangalit-ag, ug mangadakpan.’

“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

“Ang kalibotan usa ka teatro. Ang mga artista, nga mao ang iyang mga nagpuyo, nangandam sa pagdula sa ilang bahin sa katapusang dakong drama. Ang Dios wala na tagda. Sa dagkong panon sa katawhan walay panaghiusa, gawas lamang sa dihang ang mga tawo maghimo ug pakighiusa aron matuman ang ilang hakog nga mga katuyoan. Ang Dios nagatan-aw. Ang Iyang mga katuyoan bahin sa Iyang masinupakon nga mga sakop matuman gayud. Ang kalibotan wala itugyan ngadto sa mga kamot sa mga tawo, bisan pa nga gitugotan sa Dios ang mga elemento sa kalibog ug kasamok nga maghari sa makadiyot. Usa ka gahum gikan sa ubos nagalihok aron mapahinabo ang katapusang dagkong mga talan-awon sa drama,—si Satanas nga moanhi ingon nga si Cristo, ug magabuhat uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nagabugkos sa ilang kaugalingon sa pagtigom sa tinago nga mga kapunongan. Kadtong nagapasakop sa kadasig alang sa pakighiusa nagapadayon sa pagtuman sa mga laraw sa kaaway. Ang hinungdan pagasundan sa sangpotanan.”

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

“Ang paglapas hapit na maabut ang kinatumyan niini. Ang kalibotan napuno sa kalibog, ug sa dili madugay usa ka dakong kalisang moabot ibabaw sa katawhan. Ang katapusan haduol na kaayo. Kita nga nasayod sa kamatuoran kinahanglan mangandam alang sa hapit na moabot ibabaw sa kalibotan ingon nga usa ka makapabug-at nga katingala.” Review and Herald, September 10, 1903.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

Ang pasidaan nga gilarawan pinaagi sa pagpaila sa Konstitusyon niadtong 1789, mao ang pasidaan sa ikatulong manulonda, nga mobalik ngadto sa ikaduhang Kadesh, sa dihang magsugod ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga pasidaan mao ang pasidaan sa unang tingog sa Pinadayag kapitulo disiotso, ug dili lamang nga ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York nangapukan niadtong panahona, kondili ang mismong kinauyokan sa Konstitusyon giusab. Ang Konstitusyon gisulat ug gipasukad sa balaod Ingles, kansang batakang pilosopiya mahimong yano nga ipasabut ingon nga “ang usa ka tawo walay sala hangtod mapamatud-ang sad-an.” Ang Konstitusyon gisulat alang sa katuyoan sa pagsalikway sa gitawag nga balaod Romano, kansang batakang pilosopiya mahimong yano nga ipasabut ingon nga “ang usa ka tawo sad-an hangtod mapamatud-ang walay sala.”

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

Ang pasidaan gikan sa kamingawan niadtong 1789, nga girepresentahan sa Konstitusyon, nagarepresentar sa pasidaan sa Septyembre 11, 2001, ug dili lamang nga ang nagadilaab nga mga bilding nagtimaan nianang kasaysayan pinaagi sa usa ka literal nga katumanan, kondili ang pagpasa usab sa Patriot Act nagrepresentar sa maong pasidaan.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

Ang Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) gipaila sa Kongreso sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos sa wala madugay human sa mga teroristang pag-atake niadtong Septyembre 11, 2001. Ang maong balaodnon gipaila sa House of Representatives niadtong Oktubre 23, 2001, ug sa Senado niadtong Oktubre 24, 2001. Gipirmahan kini aron mahimong balaod ni Presidente George W. Bush niadtong Oktubre 26, 2001. Ang Patriot Act nagtumong sa pagpalig-on sa abilidad sa gobyerno sa pag-imbestigar ug pagpugong sa mga buhat sa terorismo ug sa pagpalapad sa mga gahum sa pagbantay ug pagpatuman sa balaod, ug gisalikway niini ang sukaranan ug pundamental nga prinsipyo sa balaod Ingles nga nag-ila nga ang usa ka tawo inosente hangtod mapamatud-an nga sad-an. Gigamit gihapon kini hangtod karon sa mga elite sulod sa gobyerno aron likayan ang husto nga proseso sa balaod, pribasiya, ug makiangayon nga mga paglilitis.

We will continue this study in our next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa atong sunod nga artikulo.

“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

“Unsa ang atong kahimtang niining makahahadlok ug solenning panahona? Alaot, unsang pagkamapahitas-on ang naghari sa iglesia, unsang pagkasalingkapaw, unsang paglimbong, unsang paghigugma sa pagpanamit, sa kawang-kawang, ug sa kalingawan, unsang tinguha alang sa pagkalabaw! Kining tanan nga mga sala nakapanganod sa hunahuna, aron ang mga butang nga walay katapusan wala mailhi. Dili ba kita magsusi sa Kasulatan, aron mahibalo kita kon hain na kita niining kasaysayan sa kalibotan? Dili ba kita mahimong masinabuton mahitungod sa buluhaton nga ginatuman alang kanato niining panahona, ug sa kahimtang nga angay natong pagaokupahan ingon nga mga makasasala samtang kining buluhaton sa pagpasig-uli nagapadayon? Kon kita may bisan unsang pagtagad sa kaluwasan sa atong mga kalag, kinahanglan nga mohimo kita ug tin-aw nga kausaban. Kinahanglan nga pangitaon nato ang Ginoo uban sa tinuod nga paghinulsol; kinahanglan nga uban sa lalom nga pagbasol sa kalag isugid nato ang atong mga sala, aron sila mapapas.”

“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

“Dili na kita kinahanglan magpabilin pa sa yutang linamat. Nagkaduol na kita sa pagtapos sa atong panahon sa pagsulay. Hinaut nga ang matag kalag mangutana, Unsa man ang akong kahimtang atubangan sa Dios? Wala kita mahibalo kon unsa ka dali nga ang atong mga ngalan pagahisgutan sa mga ngabil ni Cristo, ug ang atong mga kahimtang pagahukman sa kataposan. Unsa, oh, unsa kaha kini nga mga paghukom? Pagaisipon ba kita uban sa mga matarong, o pagaisipon ba kita ipon sa mga daotan?

“Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

“Pasagdi ang iglesia, ug maghinulsol sa iyang mga pagtalikod sa atubangan sa Dios. Pasagmata ang mga magbalantay, ug ipatunog ang trompeta sa tin-aw ug sigurado nga tingog. Kini usa ka piho nga pasidaan nga kinahanglan natong imantala. Ang Dios nagsugo sa iyang mga alagad, ‘Suminggit ka sa makusog, ayaw pagpugngi, ipataas ang imong tingog sama sa usa ka trompeta, ug ipakita sa akong katawhan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala.’ Kinahanglan madani ang pagtagad sa katawhan; gawas kon kini mahimo, walay kapuslanan ang tanang paningkamot; bisan pa kon adunay usa ka manulonda gikan sa langit nga mokanaog ug mosulti kanila, ang iyang mga pulong dili na makahimo ug dugang nga kaayohan kay sa kon siya nagsulti ngadto sa bugnaw nga dalunggan sa kamatayon. Ang iglesia kinahanglan momata ngadto sa paglihok. Ang Espiritu sa Dios dili gayud moanhi hangtud nga siya magaandam sa dalan. Kinahanglan adunay mainiton nga pagsusi sa kasingkasing. Kinahanglan adunay hiniusang, mapinadayonong pag-ampo, ug pinaagi sa pagtuo ang pag-angkon sa mga saad sa Dios. Kinahanglan adunay, dili ang pagsul-ob sa lawas ug sako, sama sa karaang mga panahon, kondili usa ka halalum nga pagpaubos sa kalag. Wala kita bisan sa labing unang katarongan alang sa pagpanghimaya sa kaugalingon ug pagpataas sa kaugalingon. Kinahanglan kita magpaubos sa atubangan sa gamhanang kamot sa Dios. Siya mopakita aron paglipay ug pagpanalangin sa mga tinuod nga nangita.”

“The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

“Ania na sa atong atubangan ang buluhaton; motuman ba kita niini? Kinahanglan nga molihok kita sa madali, kinahanglan nga magpadayon kita sa makanunayon nga pag-uswag. Kinahanglan nga mangandam kita alang sa dakong adlaw sa Ginoo. Wala kitay panahon nga usik-usikon, walay panahon nga igahin sa hakog nga mga tuyo. Ang kalibutan kinahanglan nga pasidan-an. Unsa man ang atong ginabuhat isip tagsa-tagsa aron mahatag ang kahayag ngadto sa uban? Gibiyaan sa Dios sa matag tawo ang iyang buluhaton; ang matag-usa adunay bahin nga pagabuhaton, ug dili nato mahimong pasagdan kini nga buluhaton gawas sa pagbutang sa atong mga kalag sa katalagman.

“O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

“O akong mga igsoon, pasuboon ba ninyo ang Balaang Espiritu, ug hinungdanon ba ninyo nga kini mobiya? Isalikway ba ninyo ang bulahan nga Manluluwas, tungod kay dili kamo andam alang sa iyang presensya? Pasagdan ba ninyo nga mangamatay ang mga kalag nga walay kahibalo sa kamatuoran, tungod kay gihigugma ninyo pag-ayo ang inyong kahamugaway aron dili pas-anon ang lulan nga gidala ni Jesus alang kaninyo? Mangmata kita gikan sa pagkatulog. ‘Magmalinawon kamo sa hunahuna, magmatngon kamo; kay ang inyong kaaway nga Yawa, sama sa usa ka nagangulob nga leon, naglibotlibot, nangita kon kinsa ang iyang matukob.’” Review and Herald, Marso 22, 1887.