“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

“Diha sa Pinadayag nagtagbo ug nagtapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 585.

The truth that is identified by John as “the Revelation of Jesus Christ,” which the Lion of the tribe of Judah has been unsealing for his people since July 2023, is brought to perfection when the book of Daniel is brought together with the book of Revelation. Daniel chapter two represents the second angel’s message in the context of the image of the beast test of the last days. It identifies a process of testing and a specific period of testing.

Ang kamatuoran nga giila ni Juan ingong “ang Pinadayag ni Jesu-Cristo,” nga padayong gitangtangan sa Leon sa banay ni Juda sa mga selyo alang sa iyang katawhan sukad sa Hulyo 2023, mahingpit sa dihang ipahiusa ang basahon ni Daniel sa basahon sa Pinadayag. Ang ikaduhang kapitulo sa Daniel nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulonda diha sa konteksto sa pagsulay sa kataposang mga adlaw maylabot sa larawan sa mananap nga mapintas. Kini nagpaila sa usa ka proseso sa pagsulay ug sa usa ka piho nga yugto sa pagsulay.

The period and process of Daniel chapter two, represented by the seventy years of Daniel’s captivity, typified the testing period of the Protestants in Millerite history. The Protestants failed their testing process and became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter typifies her mother; and Rome is a prophetic beast. Their failure and subsequent transitioning into the daughters of Rome typify the test of the image of the beast in our current history, for they transitioned into an image of the beast. Our current testing process is therefore represented by Daniel’s seventy years of captivity, and also by the history of the second angel’s message during the Millerite movement.

Ang yugto ug proseso sa Daniel kapitulo dos, nga gihulagway sa kapitoan ka tuig sa pagkabihag ni Daniel, naglarawan sa yugto sa pagsulay sa mga Protestante sa kasaysayang Millerite. Ang mga Protestante napakyas sa ilang proseso sa pagsulay ug nahimong mga anak nga babaye sa Roma. Sa tagna, ang usa ka anak nga babaye naglarawan sa iyang inahan; ug ang Roma usa ka mananap nga mapintas sa tagna. Ang ilang kapakyasan ug ang misunod nilang pagkahimong mga anak nga babaye sa Roma naglarawan sa pagsulay sa larawan sa mananap nga mapintas sa atong kasamtangang kasaysayan, kay nahimo silang usa ka larawan sa mananap nga mapintas. Busa, ang atong kasamtangang proseso sa pagsulay gihulagway sa kapitoan ka tuig sa pagkabihag ni Daniel, ug usab sa kasaysayan sa mensahe sa ikaduhang anghel sa panahon sa kalihokang Millerite.

In the history of the second angel’s message that began on September 11, 2001, there is a specific period and testing process that is symbolically represented as Nebuchadnezzar’s image-dream of beasts; for a kingdom in Bible prophecy is also a beast. Nebuchadnezzar and the Chaldean religious elite represent those that fail the test, and Daniel and the three worthies represent those that pass the test. It may appear otherwise, but Nebuchadnezzar’s failure is confirmed in chapter three of Daniel.

Sa kasaysayan sa mensahe sa ikaduhang manulonda nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, adunay usa ka piho nga yugto ug proseso sa pagsulay nga sa simbolikong paagi gilarawan ingon nga hulagway-damgo ni Nabucodonosor mahitungod sa mga mapintas nga mananap; kay ang usa ka gingharian sa tagna sa Biblia usa usab ka mapintas nga mananap. Si Nabucodonosor ug ang relihiyosong elit sa mga Caldeo nagrepresentar niadtong mapakyas sa pagsulay, ug si Daniel ug ang tulo ka takus nga mga lalaki nagrepresentar niadtong makapasar sa pagsulay. Mahimong mopakita kini nga lahi, apan ang kapakyasan ni Nabucodonosor gipamatud-an sa ikatulong kapitulo sa Daniel.

In the testing process, which is represented in both Daniel chapters one and two, there are specific prophetic waymarks that line up with the truths that have recently been set forth in the book of Revelation. In chapter one, “ten days” represented the testing period that led to Daniel manifesting a fairer and fatter image due to his eating the heavenly fare, while the other class of eunuchs manifested the image of those who ate the diet of the king. A king prophetically is a kingdom, and prophetically a king or kingdom is also a beast. Those whose countenances manifested the results of eating the king’s diet manifested the image of the beast.

Sa proseso sa pagsulay, nga gihulagway diha sa kapitulo uno ug sa kapitulo dos sa Daniel, adunay piho nga mga matagnaong timailhan nga nahiuyon sa mga kamatuoran nga bag-o lang gilatid sa basahon sa Pinadayag. Sa kapitulo uno, ang “napulo ka adlaw” nagrepresentar sa yugto sa pagsulay nga misangpot sa pagpakita ni Daniel ug mas maanyag ug mas tambok nga dagway tungod sa iyang pagkaon sa langitnong kalan-on, samtang ang laing pundok sa mga eunuko nagpakita sa dagway niadtong mikaon sa kalan-on sa hari. Sa tagna, ang usa ka hari maoy usa ka gingharian, ug sa tagna, ang usa ka hari o gingharian usa usab ka mananap. Kadtong kansang mga panagway nagpakita sa mga resulta sa ilang pagkaon sa kalan-on sa hari nagpakita sa dagway sa mananap.

In Daniel chapter two, Daniel was praying to understand the hidden “secret” of Nebuchadnezzar’s image-dream. He needed to know what the dream was, and also what it meant. He represents those in the last days that are seeking to understand the secrets associated with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, for the unsealing of the Revelation of Jesus Christ is the last prophetic “secret” that is unsealed before probation closes. All the prophets, including Daniel, are identifying the last days. Daniel’s endeavor to understand the “secret” was a life-or-death endeavor, as is the image of the beast test for God’s people in the last days.

Sa Daniel kapitulo dos, si Daniel nag-ampo aron masabtan ang tinagong “tinago” sa damgo-mahongtandog ni Nabucodonosor. Gikinahanglan niyang mahibaloan kon unsa ang damgo, ug usab kon unsay kahulogan niini. Siya nagrepresentar niadtong mga anaa sa katapusang mga adlaw nga nangita sa pagsabut sa mga tinago nga nalangkit sa pagbukas sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, kay ang pagbukas sa Pinadayag ni Jesu-Cristo mao ang katapusang propetikong “tinago” nga mabuksan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay. Ang tanang mga propeta, lakip si Daniel, nagtimaan sa katapusang mga adlaw. Ang paningkamot ni Daniel sa pagsabut sa “tinago” maoy usa ka paningkamot nga kinabuhi-o-kamatayon, maingon man ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap alang sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

“Gipakita sa Ginoo kanako sa tin-aw nga paagi nga ang larawan sa mananap maporma sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay; kay kini mao ang mahimong dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, diin pagahukman ang ilang walay kataposang kapalaran.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The prayer of Daniel, as he sought to understand the “secret,” represents a specific waymark in the history of God’s people in the last days. The book of Daniel provides two witnesses that establish the waymark of “prayer” in the last days. That waymark is located in the period of time that is represented by the second message of every reform line.

Ang pag-ampo ni Daniel, samtang nangita siya sa pagsabot sa “tinago,” nagrepresentar sa usa ka piho nga ilhanan sa dalan diha sa kasaysayan sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw. Ang basahon ni Daniel naghatag ug duha ka mga saksi nga nagapahimutang sa ilhanan sa dalan nga “pag-ampo” sa katapusang mga adlaw. Kana nga ilhanan sa dalan nahimutang sa yugto sa panahon nga ginarepresentahan sa ikaduhang mensahe sa matag linya sa reporma.

The prophetic setting of both prayers is the seventy years of captivity, which as a symbol represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. In Daniel two, in the first verse, the name “Nebuchadnezzar” is doubled, and the doubling of a word in Scripture is a symbol of the second angel’s message.

Ang matagnaong konteksto sa duha ka pag-ampo mao ang kapitoan ka tuig sa pagkabihag, nga, ingong simbolo, nagrepresentar sa “pito ka panahon” sa Levitico kapitulo kaluhaan ug unom. Sa Daniel kapitulo duha, sa unang bersikulo, ang ngalan nga “Nebuchadnezzar” gidoble, ug ang pagdoble sa usa ka pulong sa Kasulatan usa ka simbolo sa mensahe sa ikaduhang manulonda.

There are several references in the writings of Sister White that identify Daniel chapter three as a symbol of the Sunday law. Daniel chapter one possesses every characteristic of the first angel’s message, and we are informed that you cannot have a third message (Daniel chapter three) without a first and second message.

Adunay pipila ka mga pakisayran sa mga sinulat ni Igsoong White nga nagpaila sa ikatulong kapitulo sa Daniel ingong simbolo sa balaod sa Domingo. Ang unang kapitulo sa Daniel nagbaton sa tanang kinaiya sa mensahe sa unang manulonda, ug gipahibalo kita nga dili mahimong adunay ikatulong mensahe (Daniel kapitulo tulo) kon walay una ug ikaduhang mensahe.

The image of the beast test has been defined by Ellen White as the test we must pass before probation closes, and before we are sealed. When the music played in Daniel chapter three, probation symbolically closed, for chapter three represents the Sunday law. Nebuchadnezzar’s music represents the melody that the whore of Tyre then begins to sing to the kings of the earth at the end of the symbolic seventy years that she had been forgotten.

Ang pagsulay sa larawan sa mapintas nga mananap gihubit ni Ellen White ingon nga mao ang pagsulay nga kinahanglan natong malampasan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay, ug sa dili pa kita mabutang sa patik. Sa dihang ang musika gipatugtog sa Daniel kapitulo tres, ang panahon sa pagsulay sa simbolikong paagi natapos, kay ang kapitulo tres nagrepresentar sa balaod sa Dominggo. Ang musika ni Nabucodonosor nagrepresentar sa melodiya nga ang bigaon sa Tiro unya nagsugod sa pag-awit ngadto sa mga hari sa yuta sa katapusan sa simbolikong kapitoan ka tuig nga siya nahikalimtan.

And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Tiro hikalimtan sulod sa kapitoan ka tuig, sumala sa mga adlaw sa usa ka hari: human sa kataposan sa kapitoan ka tuig ang Tiro moawit sama sa usa ka bigaon. Kuhaa ang alpa, libota ang siyudad, ikaw nga bigaon nga nahikalimtan; himoa nga matam-is ang imong melodiya, pag-awit ug daghang mga alawiton, aron ikaw mahinumduman. Ug mahitabo, human sa kataposan sa kapitoan ka tuig, nga ang Ginoo moduaw sa Tiro, ug siya mobalik ngadto sa iyang suhol, ug makighilawas siya uban sa tanang mga gingharian sa kalibotan ibabaw sa nawong sa yuta. Isaias 23:15–17.

Sister White identifies the three angels’ messages as three tests.

Giila ni Igsoong White ang mga mensahe sa tulo ka manulonda ingong tulo ka pagsulay.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.” Review and Herald, October 31, 1899.

“Daghan ang miadto sa pagtagbo sa Pamanhonon ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, apan misalikway sa ikatulo, ang kataposang mensahe sa pagsulay nga igahatag ngadto sa kalibotan, ug usa ka susamang baruganan pagakuhaon sa dihang ipahibalo na ang kataposang tawag.” Review and Herald, Oktubre 31, 1899.

Upon several witnesses, Daniel chapter two is the second angel’s message. The history of the empowerment of the first angel until the judgment is the history represented by the seventy years of Daniel’s captivity. The setting of Daniel’s prayer in chapter two takes place within the seventy years, which is a symbol of the “seven times”.

Pinasukad sa pipila ka saksi, ang ikaduhang kapitulo sa Daniel mao ang mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang kasaysayan gikan sa paghatag og gahom sa unang manulonda hangtod sa paghukom mao ang kasaysayan nga gihulagway sa kapitoan ka tuig sa pagkabihag ni Daniel. Ang tagpo sa pag-ampo ni Daniel sa ikaduhang kapitulo nahimutang sulod sa kapitoan ka tuig, nga usa ka simbolo sa “pito ka panahon”.

The prayer of chapter nine begins with a direct reference to the seventy years. The prophetic setting of both prayers is identical. They represent different aspects of the same prayer, but are both placed in the identical setting of the “seven times,” and both align with the waymark of “prayer” that is located in the history of the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Ang pag-ampo sa ikasiyam nga kapitulo nagsugod sa usa ka direktang paghisgot sa kapitoan ka tuig. Managsama ang matagnaong konteksto sa duha ka pag-ampo. Nagrepresentar kini sa managlahing mga aspeto sa mao rang pag-ampo, apan silang duha gibutang sa mao rang konteksto sa “pito ka panahon,” ug silang duha nahiuyon sa timaan sa dalan nga “pag-ampo” nga nahimutang sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa mga kataposang adlaw.

When Daniel prays in chapter nine, he is in a prophetic “period of transition” from the kingdom of Babylon unto the kingdom of the Medes and the Persians. That transition point is also a waymark, and it also aligns with the same transition point in the movement of the third angel, when God’s people die in the street as “Laodiceans”, and come out of the grave as “Philadelphians”. The transition point for the movement of the first angel aligns with both Daniel’s transition point and the movement of the third angel, and all three are directly connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement took place with the arrival of “new light” on the “seven times” in 1856, and the subsequent rejection of the “seven times” altogether in 1863. Daniel in chapter nine, the movement of the first angel in Millerite time, and the movement of the third angel in our time all have transition points that align with one another, and all three transition points are set within the context of the “seven times”.

Sa dihang nag-ampo si Daniel diha sa kapitulo siyam, anaa siya sa usa ka matagnaong “panahon sa pagbalhin” gikan sa gingharian sa Babilonia ngadto sa gingharian sa mga Medianhon ug mga Persianhon. Kanang punto sa pagbalhin usa usab ka timaan sa dalan, ug motakdo usab kini sa samang punto sa pagbalhin diha sa kalihokan sa ikatulong manulonda, sa dihang ang katawhan sa Dios mangamatay sa dalan isip “mga taga-Laodicea”, ug mogula gikan sa lubnganan isip “mga taga-Filadelfia”. Ang punto sa pagbalhin alang sa kalihokan sa unang manulonda motakdo sa punto sa pagbalhin ni Daniel ug sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug kining tulo direktang nalangkit sa “pito ka panahon” sa Levitico kawhaan ug unom. Ang pagbalhin gikan sa Filadelfia ngadto sa Laodicea diha sa kalihokan sa mga Millerite nahitabo sa pag-abot sa “bag-ong kahayag” mahitungod sa “pito ka panahon” niadtong 1856, ug sa misunod nga hingpit nga pagsalikway sa “pito ka panahon” niadtong 1863. Si Daniel diha sa kapitulo siyam, ang kalihokan sa unang manulonda sa panahon sa mga Millerite, ug ang kalihokan sa ikatulong manulonda sa atong panahon adunay tagsa-tagsa ka punto sa pagbalhin nga nagkatakdo sa usag usa, ug kining tulo ka punto sa pagbalhin nahimutang sulod sa konteksto sa “pito ka panahon”.

In the history of the testing process, Daniel represents the messenger that is given the light which he shares first with his three companions, thus typifying the prophetic role of “Elijah”, who is the “voice crying in the wilderness”.

Sa kasaysayan sa proseso sa pagsulay, si Daniel nagrepresentar sa mensahero nga gihatagan sa kahayag nga una niyang ipaambit sa iyang tulo ka mga kauban, sa ingon naghulagway sa propetikong tahas ni “Elias”, nga mao ang “tingog sa usa nga nagasinggit sa kamingawan”.

The “secret” of Daniel chapter two identifies that the eighth kingdom of Bible prophecy is “of the seven” kingdoms. As the first representation of the kingdoms of Bible prophecy, it therefore connects with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy found in Revelation chapter seventeen. The eighth kingdom, being “of the seven” previous kingdoms, is addressing the transition point that establishes modern Babylon as the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet. Nebuchadnezzar’s image-dream is ultimately identifying the eighth earthly kingdom of prophetic history.

Ang “tinago” sa Daniel kapitulo dos nagtimaan nga ang ikawalong gingharian sa tagna sa Biblia “gikan sa pito” ka mga gingharian. Ingon nga mao kini ang unang representasyon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, busa nagdugtong kini sa katapusang representasyon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia nga makita sa Pinadayag kapitulo disi-siyete. Ang ikawalong gingharian, ingon nga “gikan sa pito” ka nag-unang mga gingharian, naghisgot sa punto sa pagbalhin nga nagatukod sa modernong Babilonia ingon nga tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta. Ang damgo sa hulagway ni Nabucodonosor sa katapusan nagaila sa ikawalong yutan-ong gingharian sa kasaysayan sa tagna.

A kingdom is a beast in Bible prophecy, so the truth represented by Nebuchadnezzar’s image-dream is the first reference to the final beast, as is also identified in Revelation chapter seventeen. Therefore, Nebuchadnezzar’s dream is ultimately the dream of the image of the eighth and final beast. It’s the dream of “the image of the beast”.

Ang usa ka gingharian mao ang usa ka mapintas nga mananap diha sa tagna sa Biblia, busa ang kamatuoran nga girepresentahan sa damgo-mahong larawan ni Nabucodonosor mao ang unang reperensiya ngadto sa kataposang mapintas nga mananap, ingon man usab nga giila sa Pinadayag kapitulo disi-siyete. Busa, ang damgo ni Nabucodonosor sa kataposan mao ang damgo sa larawan sa ikawalo ug kataposang mapintas nga mananap. Kini mao ang damgo sa “larawan sa mapintas nga mananap”.

That in itself is the confirmation of the importance of recognizing the transition point that occurs in the movement of the third angel, but the “secret” is also the key that brings together and establishes much of what the previous articles have been identifying about the history that followed July 18, 2020. In those articles, it has been presented that the four waymarks of each of the sacred reform movements, which are represented by Daniel’s seventy years of captivity, always possess the same theme.

Kana mismo mao ang pagpamatuod sa kamahinungdanon sa pag-ila sa punto sa transisyon nga mahitabo sa kalihokan sa ikatulong manulonda, apan ang “tinago” mao usab ang yawe nga naghiusa ug nagpalig-on sa dakong bahin sa mga butang nga gitumbok sa nangaging mga artikulo bahin sa kasaysayan nga misunod sa Hulyo 18, 2020. Sa maong mga artikulo, gipahayag nga ang upat ka timaan sa dalan sa matag usa sa sagradong mga kalihokan sa reporma, nga gihulagway sa kapitoan ka tuig nga pagkabihag ni Daniel, kanunayng adunay samang tema.

Those four waymarks in the time of Christ were set within the context of “death and resurrection”. The first waymark, which represented the empowerment of the first message, was Christ’s baptism, the symbol of death and resurrection. The second waymark, which represents the first disappointment in that history, was the death and resurrection of Lazarus. The third waymark was the triumphal entry into Jerusalem, representing the Midnight Cry. Christ was heading to His death and resurrection, and Lazarus, the living representative of death and resurrection, led the procession. Lazarus also establishes that during the proclamation of the Midnight Cry, God’s people are “sealed”.

Kadtong upat ka timaan sa dalan sa panahon ni Kristo nahimutang sulod sa konteksto sa “kamatayon ug pagkabanhaw”. Ang unang timaan sa dalan, nga naghulagway sa paghatag og gahom sa unang mensahe, mao ang bautismo ni Kristo, ang simbolo sa kamatayon ug pagkabanhaw. Ang ikaduhang timaan sa dalan, nga naghulagway sa unang pagkadismaya nianang kasaysayana, mao ang kamatayon ug pagkabanhaw ni Lazaro. Ang ikatulong timaan sa dalan mao ang madaogong pagsulod sa Jerusalem, nga naghulagway sa Singgit sa Tungang Gabii. Si Kristo nagpadulong sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw, ug si Lazaro, ang buhing representante sa kamatayon ug pagkabanhaw, maoy nangulo sa prosesyon. Gipamatud-an usab ni Lazaro nga sa panahon sa pagpahayag sa Singgit sa Tungang Gabii, ang katawhan sa Dios “giselyohan”.

“This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

“Kining kinatumyan nga milagro, ang pagbanhaw kang Lazaro, maoy magbutang sa patik sa Dios ibabaw sa Iyang buhat ug sa Iyang pag-angkon sa pagka-Dios.” The Desire of Ages, 529.

The fourth waymark of judgment was the cross, which was also a death and resurrection. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang ikaupat nga timailhan sa paghukom mao ang krus, nga usa usab ka kamatayon ug pagkabanhaw. Ang yugto niadtong upat ka mga timailhan ginarepresentahan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag ni Daniel.

In Millerite history, the theme was the “day-for-a-year principle”, and August 11, 1840, was the confirmation of that principle. The first disappointment was the result of an incorrect application of the day-for-a-year principle. The Midnight Cry was the perfection of the day-for-a-year principle in connection with the twenty-three-hundred-year prophecy and the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy, and then the Investigative Judgment began when those day-for-a-year prophecies were fulfilled on October 22, 1844. The theme of all four waymarks in Millerite history was the “day-for-a-year principle”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Sa kasaysayan sa mga Millerita, ang tema mao ang “prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig”, ug ang Agosto 11, 1840, mao ang pagpamatuod sa maong prinsipyo. Ang unang kapakyasan maoy resulta sa sayop nga paggamit sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig. Ang Singgit sa Tungang Gabii mao ang paghingpit sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig may kalabotan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig ug sa tagna sa duha ka libo ug lima ka gatos ug kawhaan ka tuig, ug unya nagsugod ang Paghukom sa Pagsusi dihang natuman kadtong mga tagna diin ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig niadtong Oktubre 22, 1844. Ang tema sa tanang upat ka timaan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang “prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig”. Ang yugto nga gisakop niadtong upat ka timaan sa dalan gihulagway sa kapitoan ka tuig nga pagkabihag ni Daniel.

In the days of King David, the theme was “the ark of God”. When David was empowered, he then determined to bring the ark to the city of David.

Sa mga adlaw ni Haring David, ang tema mao ang “arka sa Dios”. Sa dihang gihatagan og gahom si David, mihukom dayon siya nga dad-on ang arka ngadto sa siyudad ni David.

And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

Ug si David mipadayon, ug nahimong bantugan pag-ayo, ug ang Ginoong Dios sa mga panon uban kaniya. 2 Samuel 5:10.

The first disappointment was when Uzzah sinned by touching the ark. The third waymark was when David understood that the Lord had blessed the house of Obededom the Gittite, where the ark had been kept since Uzzah’s rebellion. David then went and retrieved the ark for his triumphal entry into Jerusalem (only for his wife to manifest undue anger and “disappointment” for David’s entrance). Each of those four waymarks is represented by the ark. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang unang kasagmuyo nahitabo sa dihang nakasala si Uzzah pinaagi sa paghikap sa kaban. Ang ikatulong timaan sa dalan mao ang dihang nasabtan ni David nga gipanalanginan sa Ginoo ang panimalay ni Obededom nga Gethihanon, diin gitipigan ang kaban sukad sa pagrebelde ni Uzzah. Unya miadto si David ug gikuha pagbalik ang kaban alang sa iyang madaugong pagsulod sa Jerusalem (apan ang iyang asawa mipakita hinuon og dili makataronganong kasuko ug “kasagmuyo” tungod sa pagsulod ni David). Ang matag usa niadtong upat ka timaan sa dalan gisimbolohan sa kaban. Ang yugto niadtong upat ka timaan sa dalan gisimbolohan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag ni Daniel.

On September 11, 2001, Islam of the “third Woe” was loosed, and then restrained. July 18, 2020, was a failed prediction about the role of Islam. The message that brings the dead dry bones to life comes from “the four winds”, which are a symbol of Islam and represents the Midnight Cry message. The national ruin that follows the national apostasy of the Sunday law in the United States is brought about by Islam of the “third Woe”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Islam sa “ikatulong Kaalaotan” gibuhian, ug unya gipugngan. Ang Hulyo 18, 2020, maoy napakyas nga tagna mahitungod sa papel sa Islam. Ang mensahe nga naghatag ug kinabuhi sa mga patay ug mamala nga mga bukog nagagikan sa “upat ka hangin”, nga simbolo sa Islam ug nagrepresentar sa mensahe sa Tungang Gabiing Singgit. Ang nasodnong kalaglagan nga mosunod sa nasodnong apostasya sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika pagadad-on sa Islam sa “ikatulong Kaalaotan”. Ang panahon niadtong upat ka mga timailhan girepresentahan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag ni Daniel.

The movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the Midnight Cry message in Millerite history was a correction of the failed prediction that produced the first disappointment.

Ang lihok sa nahaunang manulonda nagrepresentar sa lihok sa ikatulong manulonda, ug ang mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit sa kasaysayan sa mga Millerite maoy usa ka pagtul-id sa napakyas nga tagna nga maoy nakahatag sa unang kapakyasan.

“The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

“Ang mga nasagmuyo nakakita gikan sa Kasulatan nga sila diha sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao rang mga pamatuod nga nagdala kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo niadtong 1843, mao usab ang nagdala kanila sa paglaum Kaniya niadtong 1844.” Early Writings, 247.

The same evidence of an Islamic attack upon Nashville is the evidence of an attack upon Nashville that will take place in response to the enforcement of Sunday worship. The writings of the Spirit of Prophecy never fail. The prediction of an attack upon Nashville is set forth in the writings of the Spirit of Prophecy. The Nashville prediction will be fulfilled, but the prediction of the attack on Nashville will be based upon a correction of the previously failed prediction, as it was in Millerite history. It is fulfilled at the fourth waymark, which is the waymark representing “judgment”.

Ang samang ebidensiya sa usa ka Islamikong pag-atake sa Nashville mao ang ebidensiya sa usa ka pag-atake sa Nashville nga mahitabo agig tubag sa pagpatuman sa pagsimba sa Domingo. Ang mga sinulat sa Espiritu sa Tagna dili gayod mapakyas. Ang panagna bahin sa usa ka pag-atake sa Nashville gipahayag diha sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna. Ang panagna bahin sa Nashville matuman, apan ang panagna bahin sa pag-atake sa Nashville ipasukad sa pagtul-id sa panagna nga napakyas kaniadto, sama sa nahitabo sa kasaysayan sa mga Millerite. Kini matuman sa ikaupat nga timaan sa dalan, nga mao ang timaan sa dalan nga nagrepresentar sa “paghukom”.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first waymark of September 11, 2001, was an attack by Islam, so at the judgment of the Sunday law, there will be an Islamic attack upon Nashville. It may very well include other targets, but the message of the Midnight Cry is the message that is a correction of the message that produced the first disappointment. The first disappointment was caused by the sin of applying the time element to the prediction, not by the words of Ellen White.

Kanunayng gihulagway ni Jesus ang kataposan pinaagi sa sinugdanan, ug ang unang timaan sa dalan niadtong Septiyembre 11, 2001, mao ang usa ka pag-atake nga gihimo sa Islam, busa sa paghukom sa balaod sa Domingo, maglunsad ang Islam og pag-atake batok sa Nashville. Posible kaayo nga maglakip kini og uban pang mga puntirya, apan ang mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii mao ang mensahe nga nagtul-id sa mensahe nga mipahinabo sa unang kasagmuyo. Ang unang kasagmuyo gipahinabo sa sala sa pag-aplikar sa elemento sa panahon ngadto sa panagna, dili sa mga pulong ni Ellen White.

It is important to recognize that the four waymarks that begin at the “empowerment” of the first message (which in Daniel occurs at the beginning of the symbolic seventy years) are always governed by the same theme. If you have accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, you have prophetically eaten “the hidden book”. Very few people actually ate that truth, but there were some, as represented by Daniel, that purposed in their hearts not to be defiled by the Babylonian diet. Yet there are those who profess to believe September 11, 2001, was a fulfillment of prophecy, but argue that it was not Islam, but the Bush family, or the globalists, or the Jesuits, or the CIA or some combination of the usual subjects which are often employed by the modern conspiracy theorists. As Alpha and Omega, Jesus illustrates the end with the beginning, so if we are incorrect about what was prophetically represented on September 11, 2001, we are destroying our ability to rightly divide the prophetic Word of “truth”.

Mahinungdanon nga mailhan nga ang upat ka timaan sa dalan nga nagsugod sa “paghatag og gahom” sa unang mensahe (nga diha sa Daniel nahitabo sa sinugdanan sa simbolikong kapitoan ka tuig) kanunayng gidumala sa samang tema. Kon imong gidawat nga ang Septiyembre 11, 2001, usa ka katumanan sa tagna, sa matagnaong diwa imo nang gikaon ang “tinagong basahon”. Diyutay ra kaayong mga tawo ang tinuod nga mikaon nianang kamatuorana, apan dihay pipila, nga gihawasan ni Daniel, nga mihukom sa ilang mga kasingkasing nga dili mahugawan sa pagkaong Babilonyanhon. Bisan pa niana, adunay mga nag-angkon nga nagtuo nga ang Septiyembre 11, 2001, usa ka katumanan sa tagna, apan nangatarongan nga kini dili ang Islam, kondili ang pamilyang Bush, o ang mga globalista, o ang mga Heswita, o ang CIA, o usa ka kombinasyon sa naandang mga gipasanginlan nga sagad gamiton sa modernong mga teyorista sa panagkunsabo. Ingon nga Alpha ug Omega, gihulagway ni Jesus ang kataposan pinaagi sa sinugdanan, busa kon sayop kita bahin sa girepresentahan sa matagnaong diwa niadtong Septiyembre 11, 2001, atong giguba ang atong katakos sa hustong pagbahin sa matagnaong Pulong sa “kamatuoran”.

The “empowerment” of the first message in Millerite history was Islam of the second Woe, and that empowerment typified the empowerment on September 11, 2001, that was brought about by Islam of the third Woe.

Ang “paghatag og gahum” sa nahaunang mensahe diha sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang Islam sa ikaduhang Kaalaotan, ug kana nga paghatag og gahum usa ka hulagway nga nagtimaan sa paghatag og gahum niadtong Septiyembre 11, 2001, nga gipahinabo sa Islam sa ikatulong Kaalaotan.

Islam at the first waymark identifies Islam at the last waymark. The last waymark represents the judgment, and the United States is judged at the Sunday law. It is the second message of Ezekiel in chapter thirty-seven that brings the dead to life, and that message is the message of the third waymark, which is the Midnight Cry. It is the sealing message, as typified by the triumphal entry of Christ riding upon an “ass”, a symbol of Islam. The Midnight Cry sealing message is carried by Islam.

Ang Islam sa unang timaan sa dalan nagpaila sa Islam sa kataposang timaan sa dalan. Ang kataposang timaan sa dalan nagsimbolo sa paghukom, ug ang Estados Unidos gihukman sa panahon sa balaod sa Domingo. Ang ikaduhang mensahe ni Ezequiel sa kapitulo traynta y siyete mao ang nagbanhaw sa mga patay, ug kana nga mensahe mao ang mensahe sa ikatulong timaan sa dalan, nga mao ang Singgit sa Tungang Gabii. Kini mao ang mensahe sa pagpamatik, ingon sa gisagisag sa madaogong pagsulod ni Cristo nga nagsakay sa usa ka “asno”, usa ka simbolo sa Islam. Ang mensahe sa pagpamatik sa Singgit sa Tungang Gabii gidala sa Islam.

Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:5.

Ingna ninyo ang anak nga babaye sa Sion, Ania karon, ang imong Hari nagaanhi kanimo, maaghop, ug nagalingkod sa ibabaw sa usa ka asno, ug sa nati nga asno, ang nati sa usa ka asno. Mateo 21:5.

Ezekiel’s second prophecy comes from the “four winds”, which are also a symbol of Islam. It is absolutely essential to be clear about this truth, for the message that is the Midnight Cry is the message identifying Islam of the third Woe as the power that brings judgment upon the United States at the Sunday law and produces the national ruin that follows the decree.

Ang ikaduhang tagna ni Ezekiel naggikan sa “upat ka hangin”, nga simbolo usab sa Islam. Kinahanglanon gayod nga tin-aw ang pagsabot niining kamatuorana, kay ang mensahe nga mao ang Singgit sa Tungang Gabii mao ang mensahe nga nagpaila sa Islam sa ikatulong Kaalaotan isip gahom nga magdala ug paghukom sa Estados Unidos sa panahon sa balaod sa Domingo ug magpahinabo sa nasodnong kalaglagan nga mosunod sa maong dekreto.

The Seven Trumpets of Revelation were God’s judgments upon the enforcement of Sunday worship by both pagan Rome and papal Rome.

Ang Pito ka mga Trumpeta sa Pinadayag mao ang mga paghukom sa Dios batok sa pagpamugos sa pagsimba sa Dominggo pinaagi sa paganong Roma ug sa papal nga Roma.

  • The first four Trumpets were brought against pagan Rome after Constantine enforced the first Sunday law in the year 321.

    Ang unang upat ka Trumpeta gidala batok sa pagano nga Roma human ni Constantine ipatuman ang unang balaod sa Domingo sa tuig 321.

  • The fifth and sixth Trumpets (which are also the first and second Woes of Islam), were God’s judgments against papal Rome for the papal Sunday law enacted at the Council of Orleans, in the year 538.

    Ang ikalima ug ikaunom nga mga Trumpeta (nga mao usab ang una ug ikaduhang mga Pag-antus sa Islam), mao ang mga paghukom sa Dios batok sa papal nga Roma tungod sa papal nga balaod sa Domingo nga gipatuman sa Konseho sa Orleans, sa tuig 538.

  • The seventh Trumpet (which is the third Woe of Islam), is the judgment brought upon the United States when it enforces Sunday worship in the near future.

    Ang ikapitong Trumpeta (nga mao ang ikatulong Alaot sa Islam), mao ang hukom nga igapahamtang sa Tinipong Bansa sa Amerika sa diha nga ipatuman niini ang pagsimba sa Domingo sa haduol nga umaabot.

Islam of the third Woe represents the first waymark of September 11, 2001. The failed prediction of Islam’s attack on Nashville on July 18, 2020, represents the first disappointment, the second waymark. The message of the “four winds” of Islam, as represented in Ezekiel’s second prophecy in chapter thirty-seven, represents the Midnight Cry, the third waymark, and then comes the fourth waymark of the fulfillment of the failed prediction of July 18, 2020, at the Sunday law. Those are the four prophetic waymarks that occur in the prophetic history of the one hundred and forty-four thousand as represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang Islam sa ikatulong Alaut nagrepresentar sa unang timaan sa dalan niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang wala matuman nga panagna bahin sa pag-atake sa Islam sa Nashville niadtong Hulyo 18, 2020, nagrepresentar sa unang kasagmuyo, ang ikaduhang timaan sa dalan. Ang mensahe sa “upat ka hangin” sa Islam, sumala sa gihulagway sa ikaduhang panagna ni Ezekiel sa kapitulo katloan ug pito, nagrepresentar sa Singgit sa Tungang Gabii, ang ikatulong timaan sa dalan, ug unya moabot ang ikaupat nga timaan sa dalan: ang katumanan sa wala matuman nga panagna sa Hulyo 18, 2020, sa panahon sa balaod sa Domingo. Mao kana ang upat ka matagnaong timaan sa dalan nga mahitabo sa matagnaong kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, sumala sa gihulagway sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag ni Daniel.

The recognition of the message of the Midnight Cry is a primary element of the “secret” that was revealed in type to Daniel, when he prayed to understand Nebuchadnezzar’s image-dream. His prayer is a waymark that is located at the end of the three-and-a-half days of death for the two witnesses of Revelation eleven. Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, as recorded in chapter nine, was in the first year of Darius. This places his prayers at transition points.

Ang pag-ila sa mensahe sa Tunga‑tungang Panaghilak maoy usa ka nag-unang bahin sa “tinago” nga gipadayag sa hulagway kang Daniel, sa dihang nag-ampo siya aron masabtan ang damgo sa larawan ni Nabucodonosor. Ang iyang pag-ampo maoy usa ka timaan sa dalan nga nahimutang sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw sa kamatayon sa duha ka mga saksi sa Pinadayag onse. Ang pag-ampo ni Daniel sa Levitico beinte-sais, sumala sa natala sa kapitulo nuebe, nahitabo sa nahaunang tuig ni Dario. Kini nagapahimutang sa iyang mga pag-ampo sa mga punto sa pagbalhin.

The transition point in Millerite history was 1856 when the Millerite movement transitioned from Philadelphia to Laodicea according to James and Ellen White. In that same year “new light” upon the “seven times” arrived in Hiram Edson’s Review and Herald articles, but in 1863 (“seven times” later), the “seven times” was rejected altogether. Daniel prayed “the prayer” that is identified as “the remedy” for the “scattering” of the “seven times” at the transition point between the first and second kingdoms of Bible prophecy.

Ang mahinungdanong punto sa pagbalhin diha sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang 1856 sa dihang ang kalihukang Millerita mibalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea sumala kang James ug Ellen White. Nianang maong tuiga, ang “bag-ong kahayag” bahin sa “pito ka mga panahon” miabot diha sa mga artikulo ni Hiram Edson sa Review and Herald, apan sa 1863 (“pito ka mga panahon” sa ulahi), ang “pito ka mga panahon” hingpit nga gisalikway. Si Daniel nag-ampo sa “pag-ampo” nga giila ingon nga “ang tambal” alang sa “pagkatibulaag” sa “pito ka mga panahon” sa maong punto sa pagbalhin tali sa nahaunang ug ikaduhang mga gingharian sa tagna sa Biblia.

Three-and-a-half is a symbol for the twelve-hundred and sixty years, which in turn is a symbol of the “seven times.” On July 18, 2020, the Laodicean movement of Future for America manifested rebellion against God’s command to never again hang a prophetic message upon time. The movement was then “slain” and “scattered” in the street of Revelation eleven, which runs through Ezekiel’s valley of dead dry bones. At the end of that “scattering” time, which is also the “tarrying time” of the parable of the ten virgins, they are now being called out of their graves by “a voice crying” from within the “wilderness” of the “three-and-a-half” days.

Ang tulo ug tunga maoy usa ka simbolo alang sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, nga sa laing bahin usa usab ka simbolo sa “pito ka mga panahon.” Niadtong Hulyo 18, 2020, ang kalihokan sa Laodicea sa Future for America nagpakita ug pagrebelde batok sa sugo sa Dios nga dili na gayud usbon ang pagbitay sa usa ka mensahe nga manalagna ibabaw sa panahon. Unya ang kalihokan “gipatay” ug “gipatibulaag” sa dalan sa Pinadayag onse, nga moagi sa walog ni Ezekiel sa mga patay nga uga nga mga bukog. Sa katapusan nianang panahon sa “pagkatibulaag,” nga mao usab ang “panahon sa paglangan” sa sambingay sa napulo ka mga ulay, sila karon gitawag pagawas gikan sa ilang mga lubnganan pinaagi sa “usa ka tingog nga nagasinggit” gikan sa sulod sa “kamingawan” sa “tulo ug tunga” ka mga adlaw.

Just as the Millerites eventually recognized that they were then in the “tarrying time” of Matthew chapter twenty-five and Habakkuk chapter two, so too, the “two dead witnesses” are required to recognize where they are when the “voice in the wilderness” cries out. They must recognize they are “scattered”. That recognition is a call to “prayer”, but not simply prayer; it is a call to Daniel’s Leviticus twenty-six prayer. Without that specific prayer, there is no revival. The revival marks the transition point from Laodicea unto Philadelphia and produces the prophetic phenomenon of the eighth being of the seven, as is confirmed by Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two.

Maingon nga sa kadugayan nasabtan sa mga Millerite nga niadtong panahona anaa sila sa “panahon sa paglangan” sa Mateo kapitulo kawhaan ug lima ug Habakuk kapitulo duha, kinahanglan usab nga masabtan sa “duha ka patay nga saksi” kon hain na sila sa dihang mosinggit ang “tingog sa kamingawan”. Kinahanglan nilang ilhon nga sila “nagkatibulaag”. Kana nga pag-ila usa ka panawagan sa “pag-ampo”, apan dili kay basta pag-ampo lamang; kini usa ka panawagan sa pag-ampo ni Daniel nga pinasikad sa Levitico kapitulo kawhaan ug unom. Kon wala kanang piho nga pag-ampo, walay pagpabuhi. Ang pagpabuhi nagtimaan sa punto sa pagbalhin gikan sa Laodicea ngadto sa Filadelfia ug nagpatungha sa matagnaong panghitabo nga ang ikawalo usa sa pito, ingon sa gipamatud-an sa larawan ni Nabucodonosor sa Daniel kapitulo duha.

When that prayer of repentance and confession is accomplished, the promise is that God would then remember His covenant and gather His scattered people. Ezekiel’s first prophecy gathered the bones together, and then his prophecy of the “four winds” transformed the newly born “Philadelphians” into a mighty army…a mighty army that, according to Revelation eleven, were then to be “lifted up into heaven” with a “cloud of angels”. They are then the Lord’s “ensign”.

Sa dihang matuman na kana nga pag-ampo sa paghinulsol ug pagsugid, ang saad mao nga ang Dios unya mahinumdum sa Iyang pakigsaad ug tigumon ang Iyang nagkatibulaag nga katawhan. Ang unang tagna ni Ezekiel nagtapok sa mga bukog, ug unya ang iyang tagna mahitungod sa “upat ka hangin” nag-usab sa bag-ong natawo nga mga “Filadelfianhon” ngadto sa usa ka gamhanang kasundalohan…usa ka gamhanang kasundalohan nga, sumala sa Pinadayag onse, unya “gipasaka ngadto sa langit” uban sa usa ka “panganod sa mga manulonda”. Sila mao unya ang “bandila” sa Ginoo.

The “secret” of Daniel two, as the Lion of the tribe of Judah is now revealing, confirms the phenomenon of the “eighth being of the seven”…and every other prophetic element of Daniel two aligns with the prophetic sequence of the two witnesses of Revelation eleven. The two witnesses of Revelation chapter eleven are “lifted up as an ensign” in the same “hour” that the Sunday law occurs, for they are lifted up at the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The “great earthquake” destroys a tenth part of the city, and the United States is the primary king of the “ten kings”, just as was France, when the “earthquake” of the French Revolution wiped out France in fulfillment of Revelation chapter eleven.

Ang “tinago” sa Daniel dos, ingon sa gipadayag karon sa Leon sa tribo ni Juda, nagpamatuod sa panghitabo sa “ikawalo nga sakop sa pito”…ug ang tanang uban pang propetikanhong elemento sa Daniel dos nahiuyon sa propetikanhong han-ay sa duha ka saksi sa Pinadayag onse. Ang duha ka saksi sa Pinadayag kapitulo onse “gipataas isip usa ka bandila” sa samang “takna” sa pagtungha sa balaod sa Domingo, kay gipataas sila sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse. Ang “dakong linog” naglaglag sa ikanapulo nga bahin sa siyudad, ug ang Estados Unidos mao ang pangunang hari sa “napulo ka hari”, sama sa Pransiya kaniadto, sa dihang hingpit nga gilaglag sa “linog” sa Rebolusyong Pranses ang Pransiya isip katumanan sa Pinadayag kapitulo onse.

The perfect fulfillment of that earthquake is accomplished upon the “earth” beast, and the Sunday law in the kingdom of the earth beast produces a shaking. The perfect fulfillment of the “earthquake” of Revelation eleven is the Sunday law when the “earth” beast is “shaken” and national apostasy is followed by national ruin. In that hour, the two witnesses are “lifted up as an ensign”. They “ascend to heaven in the clouds”, just as Christ ascended into heaven for the final time. His last words to the disciples, who typify God’s people of the last days, who are also to be lifted up into heaven as an ensign, are recorded in the book of Acts.

Ang hingpit nga katumanan niadtong linog mahitabo diha sa mananap sa “yuta”, ug ang balaod sa Domingo sa gingharian sa mananap sa yuta mopahinabo ug pag-uyog. Ang hingpit nga katumanan sa “linog” sa Pinadayag kapitulo onse mao ang balaod sa Domingo sa dihang ang mananap sa “yuta” “maoyog” ug ang nasodnong apostasya sundan sa nasodnong pagkagun-ob. Nianang taknaa, ang duha ka saksi “ibayaw ingong usa ka bandila”. Sila “mosaka ngadto sa langit diha sa mga panganod”, maingon nga si Cristo misaka ngadto sa langit sa kataposang higayon. Ang Iyang kataposang mga pulong ngadto sa mga tinun-an, nga naghulagway sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw, nga ibayaw usab ngadto sa langit ingong usa ka bandila, natala sa basahon sa Mga Buhat.

And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. Acts 1:7–9.

Ug miingon siya kanila, Dili alang kaninyo ang paghibalo sa mga panahon o sa mga kahigayonan, nga gibutang sa Amahan sa iyang kaugalingong kagamhanan. Apan makadawat kamo ug gahum sa diha nga ang Espiritu Santo mokunsad kaninyo; ug mahimo kamong akong mga saksi sa Jerusalem, ug sa tibuok Judea, ug sa Samaria, ug hangtod sa kinatumyang dapit sa yuta. Ug sa nakasulti na siya niining mga butanga, samtang sila nagtan-aw, gikuha siya pataas; ug gitabon siya sa usa ka panganod gikan sa ilang panan-aw. Mga Buhat 1:7–9.

Those that would be the “ensign” must turn away from the application of “times and seasons”, if they would receive the power of the Holy Spirit to accomplish the work of the “ensign”.

Ang mga mamahimong “bandera” kinahanglan mosalikway sa pag-aplikar sa “mga panahon ug mga kapanahonan”, kon gusto nilang madawat ang gahum sa Balaang Espiritu aron matuman ang buluhaton sa “bandera”.

The “secret” that was revealed to Daniel in chapter two is the secret of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. That “secret” includes “the hidden history” of the “Seven Thunders.” That history is structured upon the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. When those letters are brought together, they form the Hebrew word “truth.” Jesus is the “truth”, which is also the First and the Last. Those three letters represent the structure of every great reform movement, for they represent the first, second and third angels. They represent the three-step purification process represented by Daniel in chapter twelve as “purified, made white and tried”. That three-step testing and purification process has been presented for over two decades by Future for America, but it has now been identified as representing a “hidden history” within the sacred reform lines. That “hidden history” is the perfect fulfillment of the “Seven Thunders” that were sealed up until now, just before the close of probation.

Ang “tinago” nga gipadayag kang Daniel sa ikaduhang kapitulo mao ang tinago sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga gitangtangan sa selyo sa dihang hapit nang matapos ang panahon sa kaluoy. Ang maong “tinago” naglakip sa “natagong kasaysayan” sa “Pito ka Dalugdog.” Ang maong kasaysayan gihan-ay pinasukad sa pulong nga Hebreohanon nga naporma pinaagi sa paghiusa sa una, ikanapulog tulo ug kataposang mga letra sa alpabetong Hebreohanon. Kon hiusahon ang maong mga letra, maporma ang pulong nga Hebreohanon nga “kamatuoran.” Si Jesus mao ang “kamatuoran”, nga mao usab ang Una ug ang Kataposan. Kadtong tulo ka letra nagrepresentar sa estruktura sa matag dakong kalihokan sa repormasyon, kay nagrepresentar kini sa una, ikaduha ug ikatulong mga manulonda. Nagrepresentar kini sa proseso sa pagputli nga adunay tulo ka hugna, nga gihulagway ni Daniel sa ikanapulog duhang kapitulo ingong “giputli, gipaputi ug gisulayan”. Ang maong proseso sa pagsulay ug pagputli nga adunay tulo ka hugna gipresentar sa Future for America sulod na sa kapin sa duha ka dekada, apan karon giila na kini nga nagrepresentar sa usa ka “natagong kasaysayan” sulod sa sagradong mga linya sa repormasyon. Ang maong “natagong kasaysayan” mao ang hingpit nga katumanan sa “Pito ka Dalugdog” nga giselyohan hangtod karon, sa dihang hapit nang matapos ang panahon sa kaluoy.

It has long been understood that the Seven Thunders represent a “delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages,” and that they also represent “future events that would be disclosed in their order.” It has now been revealed through the Revelation of “truth,” that the last three waymarks of a reform line are the “hidden history” of the Seven Thunders. Those waymarks begin with the “first” disappointment and end with the “last” disappointment. The middle waymark is the Midnight Cry. The first disappointment marks the beginning of the “tarrying time”, which ends at the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry ends at “the judgment” where the last disappointment is marked.

Dugay nang nasabtan nga ang Pito ka mga Dalugdog nagrepresentar sa usa ka “paglatid sa mga hitabo nga nahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda,” ug nga kini usab nagrepresentar sa “umalabot nga mga hitabo nga igapadayag sa ilang han-ay.” Karon gipadayag na pinaagi sa Kapadayagan sa “kamatuoran,” nga ang katapusang tulo ka mga ilhanan sa dalan sa usa ka linya sa reporma mao ang “tinagong kasaysayan” sa Pito ka mga Dalugdog. Kining mga ilhanan sa dalan nagsugod sa “nahaunang” kapakyasan ug matapos sa “ulahing” kapakyasan. Ang tunga-tungang ilhanan sa dalan mao ang Singgit sa Tunga sa Gabii. Ang nahaunang kapakyasan nagtimaan sa sinugdanan sa “panahon sa paglangan”, nga matapos sa Singgit sa Tunga sa Gabii. Ang mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii matapos sa “paghukom” diin ang ulahing kapakyasan gitimaan.

The first disappointment in Daniel chapter two was Daniel’s recognition that he had been placed under a “death decree”. He then asked for “time”, thus marking the beginning of the “tarrying time”. That led to his understanding of the “secret,” which is the message of the Midnight Cry, that was then presented to Nebuchadnezzar so he could “judge” Daniel’s message.

Ang unang kasagmuyo sa Daniel kapitulo duha mao ang pagkaamgo ni Daniel nga gipailalom na siya sa usa ka “dekreto sa kamatayon”. Dayon nangayo siya og “panahon”, nga sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa “panahon sa paghulat”. Kini mitultol kaniya sa pagsabot sa “tinago,” nga mao ang mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii, nga dayon gipresentar ngadto kang Nebuchadnezzar aron iyang “hukman” ang mensahe ni Daniel.

Nebuchadnezzar’s “judgment” of the dream and interpretation that Daniel presented marks the third of the three waymarks that represent the “hidden history” of the Seven Thunders. That judgment is also taken up in Daniel chapter three, which represents the principle that is firmly employed in the books of Daniel and Revelation, that principle being “repeat and enlarge”.

Ang “paghukom” ni Nabucodonosor sa damgo ug sa hubad nga gipresentar ni Daniel nagtimaan sa ikatulo sa tulo ka mga timailhan nga nagrepresentar sa “tinagong kasaysayan” sa Pito ka mga Dalogdog. Kana nga paghukom gihisgutan usab sa Daniel kapitulo tres, nga nagrepresentar sa prinsipyo nga lig-ong gigamit sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag, ug kana nga prinsipyo mao ang “balika ug palapda”.

We will address chapter three in the next article, but it is worth identifying here that the judgment of the third waymark in chapter three identifies the last disappointment that was typified by the first disappointment. The “hidden history” of the Seven Thunders identifies three waymarks, beginning and ending with a disappointment. In Daniel chapter two the first disappointment is associated with a “death decree” by Nebuchadnezzar, and in chapter three the last disappointment is associated with another “death decree” by Nebuchadnezzar.

Atong hisgotan ang kapitulo tulo sa sunod nga artikulo, apan angayng ipunting dinhi nga ang paghukom sa ikatulong timaan sa dalan diha sa kapitulo tulo nagpaila sa kataposang kasagmuyo nga gilarawan nang daan pinaagi sa unang kasagmuyo. Ang “natagong kasaysayan” sa Pito ka Dalugdog nagpaila sa tulo ka timaan sa dalan, nga nagsugod sa usa ka kasagmuyo ug natapos usab sa usa ka kasagmuyo. Sa Daniel kapitulo duha, ang unang kasagmuyo nalangkit sa usa ka “dekrito sa kamatayon” nga gipagula ni Nebuchadnezzar, ug sa kapitulo tulo, ang kataposang kasagmuyo nalangkit sa laing “dekrito sa kamatayon” nga gipagula ni Nebuchadnezzar.

The “hidden history” of the “two witnesses”, who represent the movement of Future for America, represents the disappointment of July 18, 2020. Then began the “tarrying time” as represented by “three-and-a-half days” in Revelation chapter eleven. The awakening and resurrection of those that were “slain in the streets” by the beast that ascended out of “the bottomless pit” is specifically detailed in God’s prophetic Word; but at a simple level, when the two witnesses awake, they understand the “secret” represented in Daniel chapter two.

Ang “tinagong kasaysayan” sa “duha ka mga saksi,” nga nagrepresentar sa kalihokan sa Future for America, nagrepresentar sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020. Unya misugod ang “panahon sa paghulat” ingon sa girepresentahan sa “tulo ug tunga ka adlaw” diha sa Pinadayag kapitulo onse. Ang pagpukaw ug pagkabanhaw niadtong mga “gipamatay sa kadalanan” sa mapintas nga mananap nga mitungha gikan sa “kahiladman nga walay kinutoban” espesipikong gihulagway diha sa matagnaong Pulong sa Dios; apan sa yano nga lebel, sa dihang mamata ang duha ka mga saksi, ilang masabtan ang “tinago” nga girepresentahan diha sa Daniel kapitulo dos.

That “secret” is the message of the Midnight Cry, which they then proclaim until Daniel chapter three, when the soon-coming Sunday law arrives, and the last disappointment occurs. The first disappointment was experienced by those represented as “Daniel” on July 18, 2020. The last disappointment is experienced by the leader of the “ten kings”, which is the United States, as national apostasy ushers in national ruin from Islam.

Kanang “tinago” mao ang mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii, nga unya ilang iproklamar hangtod sa Daniel kapitulo tres, sa dihang moabot ang nagkaduol nang balaod sa Domingo ug mahitabo ang kataposang kasagmuyo. Ang unang kasagmuyo nasinati sa mga gihulagway ingong “Daniel” niadtong Hulyo 18, 2020. Ang kataposang kasagmuyo masinati sa pangulo sa “napulo ka hari”, nga mao ang Estados Unidos, sa dihang ang nasodnong apostasya magdala og nasodnong kalaglagan nga ipahinabo sa Islam.

We will finish the summary and conclusion of Daniel chapter two in the next article.

Tapuson nato ang kinasumhan ug ang konklusyon sa ikaduhang kapitulo sa Daniel sa sunod nga artikulo.

“Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

“Gibihag ni Satanas ang kalibotan. Gipaila niya ang usa ka idolong igpapahulayng adlaw, nga sa dayag naghatag niini ug dakong kamahinungdanon. Gikawat niya ang pagdayeg sa Kristohanong kalibotan gikan sa Adlaw nga Igpapahulay sa Ginoo ngadto niining idolong igpapahulayng adlaw. Ang kalibotan moyukbo ngadto sa usa ka tradisyon, usa ka sugo nga hinimo sa tawo. Maingon nga gitukod ni Nabucodonosor ang iyang bulawang larawan didto sa kapatagan sa Dura, ug sa ingon gipabayaw ang iyang kaugalingon, mao man si Satanas nagapabayaw sa iyang kaugalingon niining mini nga adlaw nga igpapahulay, nga alang niini gikawat niya ang ilhanan sa langit.” Review and Herald, Marso 8, 1898.