The vision of Christ in Daniel chapter ten, is the same vision which John saw in the Revelation. It was the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision of Christ’s appearance. “Mareh” is the vision of the twenty-three hundred years, and its primary meaning is “appearance.” The “appearance” of Christ with both Daniel and John were both visions of the glorified Christ.

Ang panan-awon ni Cristo sa Daniel kapitulo 10 mao ang mao gihapong panan-awon nga nakita ni Juan diha sa Pinadayag. Kini mao ang panan-awon nga “marah,” nga mao ang pambabaeng porma sa “mareh” nga panan-awon sa pagpakita ni Cristo. Ang “mareh” mao ang panan-awon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ug ang pangunang kahulogan niini mao ang “pagpakita.” Ang “pagpakita” ni Cristo ngadto kang Daniel ug kang Juan, silang duha, mga panan-awon sa mahimayaong Cristo.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. Daniel 10:4–6.

Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, samtang atua ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya gibayaw ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, may usa ka tawo nga nagsul-ob ug lino, kansang hawak gibaksan sa lunsayng bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong ingon sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata sama sa mga suga sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kolor sa sininawng tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon. Daniel 10:4–6.

The word “mareh” which means “appearance” is translated as “the appearance of lightning,” in the passage. The word is used four times in chapter ten, and two times it is translated as “vision”, and two times as “appearance.” It’s used three other times in its feminine form. The word “marah” is the feminine expression of the “appearance” vision. It is defined as “a looking glass”, and it is a “causative” adverb that causes something to happen when it is seen.

Ang pulong “mareh” nga nagpasabot ug “panagway” gihubad sa maong pahayag ingon nga “ang panagway sa kilat.” Ang pulong gigamit upat ka higayon sa kapitulo napulo, ug sa duha ka higayon gihubad kini nga “panan-awon,” ug sa duha ka higayon nga “panagway.” Gigamit usab kini sa laing tulo ka higayon diha sa iyang pormang babaye. Ang pulong “marah” mao ang pormang babaye sa panan-awon sa “panagway.” Gihubit kini ingon nga “usa ka salamin,” ug kini usa ka “causative” nga adberbyo nga maoy hinungdan sa usa ka butang nga mahitabo sa dihang kini makita.

A causative adverb is derived from an adjective that causes something to happen or produces an effect. In language and grammar, it often refers to verbs or constructions that express the idea of causing someone or something to perform an action or experience a state.

Ang usa ka adberbyong hinungdanon nagagikan sa usa ka adhetibo nga maoy hinungdan sa pagkahitabo sa usa ka butang o nagpatungha ug usa ka epekto. Sa pinulongan ug gramatika, kasagaran kini nagtumong sa mga berbo o mga pagkahimugso sa pulong nga nagpahayag sa ideya sa pagpahinabo sa usa ka tawo o usa ka butang sa pagbuhat sa usa ka lihok o sa pag-eksperyensiya sa usa ka kahimtang.

For example, in the sentence “She made him laugh,” the verb “made” is causative because it indicates that the subject (she) caused the object (him) to perform the action (laughing).

Pananglitan, sa hugpong sa pulong nga “She made him laugh,” ang berbo nga “made” maoy causative tungod kay kini nagpakita nga ang sujeto (she) maoy hinungdan nga ang objecto (him) mobuhat sa lihok (laughing).

“I had my car repaired.” (In this sentence, the subject “I” caused someone else to perform the action of repairing the car.)

“Gipaayo ko ang akong sakyanan.” (Niini nga tudling-pulong, ang simuno nga “ako” maoy hinungdan nga laing tawo maoy naghimo sa aksiyon sa pag-ayo sa sakyanan.)

“She made her students study for the exam.” (Here, the subject “She” caused her students to engage in the action of studying for the exam.)

“Gipatuon niya ang iyang mga estudyante alang sa eksaminasyon.” (Dinhi, ang tag-ingon nga “Siya” maoy nagpahinungdan sa iyang mga estudyante sa pagbuhat sa lihok sa pagtuon alang sa eksaminasyon.)

“He got his hair cut.” (In this case, the subject “He” caused someone else to perform the action of cutting his hair.)

“Nagpagupit siya sa iyang buhok.” (Niining kahimtanga, ang simuno nga “Siya” maoy nagpahimo sa laing tawo sa pagbuhat sa pagputol sa iyang buhok.)

“The company had the building renovated.” (In this sentence, the company caused someone else to carry out the action of renovating the building.)

“Gipaayo sa kompanya ang bilding.” (Niini nga tudling-pulong, ang kompanya maoy nagpahimo sa laing tawo sa pagbuhat sa aksiyon sa pagpaayo sa bilding.)

“We’ll get the children to help with the chores.” (Here, the subject “We” plans to cause the children to participate in the action of helping with the chores.) In each of these examples, the causative verbs (had, made, got, get) indicate that the subject causes someone else to perform the action specified by the main verb (repaired, study, cut, renovated, help).

“Paatabangon nato ang mga bata sa mga buluhaton sa panimalay.” (Dinhi, ang hilisgutan nga “We” nagplano nga maoy hinungdan sa pagpahimulos sa mga bata sa lihok sa pagtabang sa mga buluhaton sa panimalay.) Sa matag usa niini nga mga pananglitan, ang mga causative nga berbo (had, made, got, get) nagpakita nga ang hilisgutan maoy hinungdan nga ang laing tawo mohimo sa lihok nga gitino sa nag-unang berbo (repaired, study, cut, renovated, help).

The “mareh” vision of the appearance, when expressed in feminine tense “marah”, and as defined as “a looking glass” identifies that the vision of the glorified Christ, is reproduced in those who behold the vision. When Daniel saw the “appearance” of Christ as lightning, a class of persons fled in fear, but for Daniel it produced a miraculous change within him.

Ang panan-awon nga “mareh” sa dagway, sa dihang gipahayag sa pambabayeng porma nga “marah”, ug gihubit ingon nga “salamin,” nagpaila nga ang panan-awon sa mahimayaong Cristo ginapasanag pag-usab diha niadtong mga nagatan-aw sa maong panan-awon. Sa dihang nakita ni Daniel ang “dagway” ni Cristo nga sama sa kilat, usa ka hut-ong sa mga tawo mikalagiw tungod sa kahadlok, apan alang kang Daniel kini nagpatungha ug milagrosong kausaban sa sulod niya.

And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:7, 8.

Ug ako si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon; kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog miabot kanila, mao nga nangalagiw sila aron manago. Busa ako nahibiling nag-inusara, ug nakita ko kining daku nga panan-awon, ug walay nahibiling kusog dinhi kanako; kay ang akong katahom sa sulod nako nahimong pagkadunot, ug wala na ako makapabilin ug kusog. Daniel 10:7, 8.

The truth is represented by the Hebrew word “truth,” which is created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first letter and the last letter are always the same for Christ, as Alpha and Omega, always represents the end with the beginning. The middle or thirteenth letter represents rebellion. Daniel states, “I Daniel alone saw the vision,” but the men who were with Daniel, who were living in rebellion, “saw not the vision.” Therefore Daniel “alone” “saw the great vision.” At the beginning and the ending Daniel alone saw the vision, and the second reference caused those who fled to manifest their rebellion. Daniel is representing God’s people in the last days who are changed unto the image of Christ through the process of beholding His image. We are to look at the “looking glass” vision.

Ang kamatuoran girepresentahan sa Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran,” nga naporma pinaagi sa nahaunang, ikanapulog-tulo, ug kataposang letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang nahaunang letra ug ang kataposang letra kanunayng mao ra alang kang Cristo, isip Alpha ug Omega, nga sa kanunay nagarepresentar sa katapusan uban sa sinugdanan. Ang tunga-tunga o ikanapulog-tulong letra nagarepresentar sa pagsukol. Si Daniel nagaingon, “Ako si Daniel lamang maoy nakakita sa panan-awon,” apan ang mga tawo nga uban ni Daniel, nga nanagpuyo diha sa pagsukol, “wala makakita sa panan-awon.” Busa si Daniel “lamang” “nakakita sa dakung panan-awon.” Sa sinugdanan ug sa katapusan si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon, ug ang ikaduhang pakisayran maoy hinungdan nga ang mga mikalagiw magpadayag sa ilang pagsukol. Si Daniel nagarepresentar sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw nga mausab ngadto sa dagway ni Cristo pinaagi sa proseso sa pagtan-aw sa Iyang dagway. Kinahanglan natong tan-awon ang panan-awon sa “salamin.”

“We must have a knowledge of God by living experience. If we follow on to know the Lord, we shall know that His goings forth are prepared as the morning. Christ calls upon us to be filled with all the fulness of God. Then we can truly represent the perfection of the Christian religion. ‘Whosoever drinketh of the water that I shall give him,’ the Saviour declares, ‘shall never thirst; but the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life.’ Christ wants us to be co-laborers with Him. When we are emptied of self, He will give us His grace to impart to others. The two olive branches, which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves, will surely supply the cleansed vessels with light and comfort and hope and love for those who are in need. We must render God more than fitful service. But we can do this only by learning of Jesus, cherishing His meekness and lowliness of heart. Let us hide ourselves in God. Let us have confidence in Him. Let us abide in Christ. Then we all ‘with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory,’—from character to character. God does not expect impossibilities from you or me. Beholding Him, we may be changed into His image.” Signs of the Times, April 25, 1900.

“Kinahanglan kita nga adunay kahibalo mahitungod sa Dios pinaagi sa buhing kasinatian. Kon magpadayon kita sa pag-ila sa Ginoo, mahibaloan nato nga ang Iyang paggula andam sama sa kabuntagon. Si Cristo nagatawag kanato nga mapuno sa tanang kahupnganan sa Dios. Unya makarepresentar kita sa tinuod sa kahingpitan sa Cristohanong relihiyon. ‘Bisan kinsa ang moinom sa tubig nga akong ihatag kaniya,’ nagapahayag ang Manluluwas, ‘dili na gayud uhawon; apan ang tubig nga akong ihatag kaniya mamahimong kaniya usa ka tuboran sa tubig nga mosibol ngadto sa kinabuhing walay katapusan.’ Gusto ni Cristo nga kita mahimong mga kaubanan Niya sa pagpanarbaho. Sa diha nga mahaw-asan kita sa kaugalingon, ihatag Niya kanato ang Iyang grasya aron ipaambit ngadto sa uban. Ang duha ka sanga sa olibo, nga pinaagi sa duha ka bulawang tubo nagabubo sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon, sa pagkatinuod mohatag ngadto sa hinloang mga sudlanan ug kahayag ug kalipay ug paglaum ug gugma alang niadtong nanginahanglan. Kinahanglan nga mohatag kita sa Dios labaw pa sa panagsa-panagsang pag-alagad. Apan mahimo lamang nato kini pinaagi sa pagkat-on kang Jesus, sa pag-amping sa Iyang kaaghop ug pagpaubos sa kasingkasing. Magtago kita sa atong kaugalingon diha sa Dios. Magbaton kita ug pagsalig Kaniya. Magpabilin kita diha kang Cristo. Unya kitang tanan, ‘nga may nawong nga walay tabon sa pagtan-aw ingon sa salamin sa himaya sa Ginoo, nausab ngadto sa mao rang dagway gikan sa himaya ngadto sa himaya,’—gikan sa kinaiya ngadto sa kinaiya. Ang Dios wala magpaabut ug mga butang nga dili mahimo gikan kanimo o kanako. Sa pagtan-aw Kaniya, mahimo kitang mausab ngadto sa Iyang dagway.” Signs of the Times, Abril 25, 1900.

In Daniel chapter ten and chapter nine, Gabriel provides the interpretation of the external and internal visions of prophecy to Daniel, and Daniel’s first statement in verse one of chapter ten, is that he had understanding of both visions, represented as the “thing” and the “vision.” He received that understanding at the end of twenty-one days in which he had been in mourning. That twenty-one days concluded with the arrival of Michael the archangel. The number two hundred and twenty, and the number twenty-two, which is a tenth or tithe of two hundred and twenty is a symbol for the combination of Divinity with humanity, and it was on the twenty-second day that Daniel was changed into the image of Christ.

Sa Daniel kapitulo napulo ug kapitulo nuebe, si Gabriel naghatag kang Daniel sa hubad sa gawasnon ug sulodnon nga mga panan-awon sa tagna, ug ang unang pahayag ni Daniel sa bersikulo uno sa kapitulo napulo mao nga siya may pagsabot sa duruha ka panan-awon, nga girepresentahan ingon nga ang “butang” ug ang “panan-awon.” Nadawat niya kana nga pagsabot sa katapusan sa kaluhaan ug usa ka adlaw diin siya diha sa pagbangotan. Kadtong kaluhaan ug usa ka adlaw natapos uban sa pag-abot ni Miguel nga arkanghel. Ang numero nga duha ka gatus ug kaluhaan, ug ang numero nga kaluhaan ug duha, nga usa ka ikanapulo o ikapulo sa duha ka gatus ug kaluhaan, usa ka simbolo alang sa paghiusa sa Pagkadiyos uban sa pagkatawo, ug sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw si Daniel giusab ngadto sa dagway ni Cristo.

I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. Daniel 10:3–5.

Wala ako mokaon ug mga makalipay nga tinapay, ni unod ni bino wala makasulod sa akong baba, ni magdihog man ako sa akong kaugalingon bisan gayod, hangtod nga natuman ang tulo ka tibuok semana. Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, may usa ka tawo nga nagsul-ob ug lino, kansang hawak gibaksan sa lunsay nga bulawan sa Uphaz. Daniel 10:3–5.

Daniel represents God’s people of the last days who have recognized through God’s prophetic Word that they have been scattered, and who are mourning their scattered condition and seeking for light. Their scattered condition is illustrated as a valley of dead dry bones in Ezekiel chapter thirty-seven. The bones are dead, and they are scattered, but they are identified as the house of Israel. The house of Israel of the last days is the one hundred and forty-four thousand. They are scattered, just as Daniel recognized from the books of Jeremiah and Moses. In Ezekiel the dead identify that they recognize their condition.

Si Daniel nagrepresentar sa katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw nga nakaila pinaagi sa matagnaong Pulong sa Dios nga sila gipatibulaag, ug nga sila nagabalata tungod sa ilang nagkatibulaag nga kahimtang ug nangita ug kahayag. Ang ilang nagkatibulaag nga kahimtang gihulagway ingon nga usa ka walog nga puno sa mga bukog nga patay ug mamala diha sa Ezekiel kapitulo treinta y siete. Ang mga bukog patay, ug sila nagkatibulaag, apan sila giila ingon nga balay ni Israel. Ang balay ni Israel sa kataposang mga adlaw mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sila nagkatibulaag, maingon nga giila ni Daniel gikan sa mga basahon ni Jeremias ug ni Moises. Sa Ezekiel, ang pagkapatay nagtimaan nga sila nakaila sa ilang kahimtang.

Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:11.

Unya siya miingon kanako, Anak sa tawo, kining mga bukog mao ang tibuok balay sa Israel: ania karon, nagaingon sila, Ang among mga bukog nangauga na, ug ang among paglaum nawala na: kita giputol na alang sa among mga bahin. Ezekiel 37:11.

The house of Israel, which is the bones, proclaims that they are “cut off for our parts.” They have recognized their scattered condition. The house of Israel of the last days fulfills the parable of the ten virgins to the very letter, and in the Millerite history the fulfillment of recognizing that they were cut off from their parts, is identified when the wise virgins came to understand that they were in the tarrying time, and also that the tarrying time was a specific period of the parable. Those in Ezekiel who recognize their scattered condition are those who after the first disappointment recognized they were in the tarrying time.

Ang balay sa Israel, nga mao ang mga bukog, nagpahayag nga sila “naputol gikan sa among mga bahin.” Ila nang naila ang ilang nagkatibulaag nga kahimtang. Ang balay sa Israel sa katapusang mga adlaw nagtuman sa sambingay sa napulo ka mga ulay sa tukmang-tukma gayud, ug sa kasaysayan sa Millerite ang katumanan sa pag-ila nga sila naputol gikan sa ilang mga bahin, giila sa dihang ang mga maalamong ulay miabot sa pagsabot nga sila atua sa panahon sa paglangan, ug usab nga ang panahon sa paglangan usa ka piho nga yugto sa sambingay. Kadtong anaa sa Ezekiel nga nakaila sa ilang nagkatibulaag nga kahimtang mao kadtong human sa unang kapakyasan nakaila nga sila atua sa panahon sa paglangan.

Both, Ezekiel’s bones, and the wise of the parable of the ten virgins, are represented by Daniel’s mourning during the twenty-one days. After the twenty-one days, on day twenty two, Michael descended, and Daniel was given a vision of the glorified Christ that changed Daniel into the image of Christ. The wise virgins and the dead bones must also go through the transformation accomplished by the looking-glass vision.

Ang mga bukog ni Ezekiel ug ang mga manggialamon sa sambingay sa napulo ka mga ulay, parehong girepresentahan sa pagbangotan ni Daniel sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw. Human sa kaluhaan ug usa ka adlaw, sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw, mikunsad si Michael, ug si Daniel gihatagan ug panan-awon sa mahimayaong Cristo nga nag-usab kang Daniel ngadto sa dagway ni Cristo. Ang mga manggialamon nga mga ulay ug ang mga patay nga bukog kinahanglan usab nga moagi sa pagbag-o nga ginatuman pinaagi sa panan-awon sa salamin.

Daniel, Ezekiel’s dead bones, and the wise virgins of Millerite history, all align with the two witnesses who are slain in Revelation chapter eleven. Moses and Elijah were slain, but they were to be resurrected at the end of three and a half symbolic days. Moses was resurrected by Michael as identified in the book of Jude.

Si Daniel, ang mga uga nga bukog ni Ezekiel, ug ang mga maalamong ulay sa kasaysayan sa mga Millerite, tanan nagkatakdo uban sa duha ka mga saksi nga gipatay diha sa Pinadayag kapitulo onse. Si Moises ug si Elias gipatay, apan sila pagabanhawon sa katapusan sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw. Si Moises gibanhaw ni Miguel, sumala sa giila sa basahon sa Judas.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

Apan si Miguel nga arkanghel, sa nakigbisog siya sa yawa ug nakiglalis mahitungod sa lawas ni Moises, wala mangahas sa pagdala batok kaniya ug mapasipalahong sumbong, kondili miingon, Ang Ginoo magbadlong kanimo. Judas 1:9.

In Daniel chapter ten, Daniel receives the looking glass vision when Michael descends after the twenty-one days of mourning. It is the voice of Michael that raises the dead.

Sa Daniel kapitulo napulo, nadawat ni Daniel ang panan-awon sa salaming panglantaw sa diha nga mikunsad si Miguel human sa kawhaan ug usa ka adlaw nga pagbangotan. Ang tingog ni Miguel mao ang nagbanhaw sa mga patay.

For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

Kay ang Ginoo gayod mismo mokanaug gikan sa langit uban sa usa ka singgit, uban sa tingog sa arkanghel, ug uban sa trumpeta sa Dios; ug ang mga patay diha kang Cristo mamangon una. 1 Tesalonica 4:16.

Daniel chapter ten identifies the transition of the Laodicean movement of the third angel to the Philadelphian movement of the third angel. It aligns with the two witnesses of Revelation chapter eleven, the dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven, the wise virgins in the parable of the ten virgins, and the Millerites who fulfilled the parable. Gabriel provided the interpretation of the great looking-glass vision, while finishing the work of interpretation he had begun in chapter nine. The interpretation was accomplished by Gabriel identifying the prophetic history found in chapter eleven, that actually continues into the first three verses of chapter twelve. Then in verse four of chapter twelve, Daniel is told to seal up his book.

Ang kapitulo diyes sa Daniel nag-ilhan sa pagbalhin sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Laodiceano ngadto sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga Philadelphiano. Kini nahiuyon sa duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse, sa mga patay nga mga bukog sa Ezequiel kapitulo treinta y siete, sa mga manggialamon nga ulay diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug sa mga Millerita nga nagtuman nianang sambingay. Gihatag ni Gabriel ang paghubad sa dakong panan-awon sa salamin nga nagapakita, samtang gitapos niya ang buhat sa paghubad nga iyang gisugdan sa kapitulo nuebe. Natuman ang paghubad pinaagi sa pag-ila ni Gabriel sa kasaysayang matagnaon nga makita sa kapitulo onse, nga sa pagkatinuod nagapadayon ngadto sa unang tulo ka mga bersikulo sa kapitulo dose. Unya sa bersikulo upat sa kapitulo dose, gisultihan si Daniel nga selyohan ang iyang basahon.

In Daniel chapter ten, “line upon line”, Daniel represents God’s last day people who are also represented in Daniel chapter two as earnestly seeking (under the threat of death), to understand the external prophetic message represented by Nebuchadnezzar’s secret image of beasts. He is also seeking to understand the vision of the internal prophetic message represented by the twenty-three hundred days. After the twenty-one symbolic days of mourning in chapter ten, he is finally represented as understanding both revelations. His understanding is accomplished when the archangel descends, and he is touched three times.

Sa Daniel kapitulo napulo, “line upon line”, si Daniel nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw nga girepresentar usab sa Daniel kapitulo dos ingong mga tawo nga sa mainiton nga pagtinguha nangita sa pagsabot (ilalom sa hulga sa kamatayon) sa panggawas nga mensaheng profesiya nga girepresentar sa tinagong hulagway sa mga mananap ni Nabucodonosor. Nangita usab siya sa pagsabot sa panan-awon sa sulodnong mensaheng profesiya nga girepresentar sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw. Human sa kaluhaan ug usa ka simbolikong mga adlaw sa pagbangutan diha sa kapitulo napulo, sa katapusan girepresentar siya ingon nga nakasabot sa duruha ka pagpadayag. Ang iyang pagsabot natuman sa dihang mikunsad ang arkanghel, ug gitandog siya sa makatulo.

His experience with Michael, the vision of Michael that he alone sees, prepares him to receive the full interpretation of both the internal and external visions of prophecy. That experience is set forth, line upon line, in a very detailed fashion when combined with Ezekiel chapter thirty-seven, Revelation chapter eleven and Isaiah chapter six. The verse in chapter eleven where Gabriel brings the two visions together is verse ten, for there the king of the north proceeds up to the fortress, but no further. The fortress is the nation, or the capital, or the king of Egypt in the verse, as defined by Isaiah in chapter seven.

Ang iyang kasinatian uban kang Miguel, ang panan-awon mahitungod kang Miguel nga siya lamang ang nakakita, nagaandam kaniya sa pagdawat sa hingpit nga hubad sa sulodnon ug gawasnong mga panan-awon sa tagna. Kana nga kasinatian gipahayag, linya ibabaw sa linya, sa usa ka hilabihan ka masusi nga paagi sa dihang ikahiusa kini sa Ezekiel kapitulo traynta’y-siyete, Pinadayag kapitulo onse ug Isaias kapitulo sais. Ang bersikulo sa kapitulo onse diin gihiusa ni Gabriel ang duha ka panan-awon mao ang bersikulo diyes, kay didto ang hari sa amihanan mopadayon paingon ngadto sa kuta, apan dili na molabaw pa. Ang kuta mao ang nasod, o ang kaulohan, o ang hari sa Egipto sa maong bersikulo, sumala sa gihubit ni Isaias sa kapitulo siyete.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig ang Efraim pagadugmokon, aron dili na kini mahimong usa ka katawohan. Ug ang ulo sa Efraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak nga lalake ni Remalias. Kon kamo dili motoo, sa pagkatinuod dili gayud kamo mapalig-on. Isaias 7:8, 9.

In verse ten, of chapter eleven of Daniel, the king of the north comes up to the border of Egypt, and the verse defines that as the “fortress” of Egypt (the king of the south). Verse ten, can be shown to be representing 1989, when the Soviet Union was swept away by the papacy and its proxy army, the United States. It was the first of three proxy wars, which ultimately becomes World War III at the third proxy war (Panium). The second proxy war is represented by verses eleven and twelve, and is now taking place in the Ukraine, where Russia is representing the king of the south, just as the Soviet Union represented the king of the south in its defeat in 1989.

Sa bersikulo 10 sa kapitulo 11 sa Daniel, ang hari sa amihanan misulong ngadto sa utlanan sa Ehipto, ug ang maong bersikulo naghubit niana ingon nga “kuta” sa Ehipto (ang hari sa habagatan). Ang bersikulo 10 mahimong ipakita nga nagrepresentar sa 1989, sa dihang ang Soviet Union gipang-anod sa kapapahan ug sa iyang puli nga kasundalohan, ang Tinipong Bansa sa Amerika. Mao kadto ang nahauna sa tulo ka mga puli nga gubat, nga sa katapusan mahimong Ikatulong Gubat sa Kalibotan sa ikatulong puli nga gubat (Panium). Ang ikaduhang puli nga gubat girepresentahan sa mga bersikulo 11 ug 12, ug nagakahitabo karon sa Ukraine, diin ang Russia nagrepresentar sa hari sa habagatan, maingon nga ang Soviet Union nagrepresentar sa hari sa habagatan sa iyang kapildihan niadtong 1989.

I have used the expression “cold war” in the past to make the distinction between these three proxy wars and world wars. There is actually genuine warfare taking place in Ukraine, so it is not actually a cold war, but it is a proxy war between the papacy and its allies and Russia. But there is to be a third world war, where virtually every nation will be considered a target.

Gigamit ko kaniadto ang pulong nga “cold war” aron maipakita ang kalainan tali niining tulo ka mga proxy war ug sa mga gubat pangkalibotan. Aduna gayod karon og tinuod nga pakiggubat nga nagakahitabo sa Ukraine, busa dili kini sa pagkatinuod usa ka cold war, kondili usa kini ka proxy war tali sa kapapahan ug sa iyang mga kaalyado, ug sa Russia. Apan adunay moabut nga ikatulong gubat pangkalibotan, diin halos tanang nasod pagaisipon nga mga target.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! . ..

“O nga ang katawohan sa Dios adunay pagbati sa nagasingabut nga pagkalaglag sa linibo ka mga siyudad, nga karon hapit na mahatag ngadto sa pagsimba sa mga dios-dios!…”

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

“Ang paglapas hapit na makaabot sa iyang kinutoban. Ang kalibotan napuno sa kalibog, ug usa ka dakong kalisang sa dili madugay moabot ibabaw sa mga tawo. Ang katapusan haduol na kaayo. Kitang nakaila sa kamatuoran angay nang mangandam alang sa hapit na modangat ibabaw sa kalibotan ingon nga usa ka makabug-atan nga kalit nga panghitabo.” Review and Herald, September 10, 1903.

In verses eleven and twelve, Russia, the king of the south, will defeat the papacy’s proxy army, represented by the Nazi regime that is directing the Ukrainian war effort, and that is supported by the previous proxy army of the papacy, the United States. In World War II, the proxy army of the papacy, the king of the north, against Communist Russia was Germany’s Nazi regime, and that proxy army lost, just as it will lose again in the Ukraine in the near future.

Sa mga bersikulo onse ug dose, pildihon sa Rusya, ang hari sa habagatan, ang pwersang kasundalohan nga puli sa kapapahan, nga girepresentahan sa rehimeng Nazi nga maoy nagdumala sa paningkamot sa gubat sa Ukraine, ug nga gisuportahan sa miaging pwersang kasundalohan nga puli sa kapapahan, ang Estados Unidos. Sa Ikaduhang Gubat sa Kalibutan, ang pwersang kasundalohan nga puli sa kapapahan, ang hari sa amihanan, batok sa Komunistang Rusya mao ang rehimeng Nazi sa Alemanya, ug kadtong pwersang kasundalohan nga puli napildi, maingon nga mapildi usab kini pag-usab sa Ukraine sa haduol nga umaabot.

The third proxy war is represented in verses thirteen through fifteen, and was fulfilled in ancient history by the battle of Panium. The third proxy war will be carried out by the United States, the proxy army of the papacy, and the king of the north will prevail in that battle against atheism, as it did in the first proxy war (cold war). In the first and the third proxy war, the king of the north–the papacy–defeats the king of the south (the Soviet Union), and then defeats the United Nations. Its proxy army in those two battles was and will be again, the United States.

Ang ikatulong gubat nga puli-puli girepresentahan diha sa mga bersikulo trese hangtod kinse, ug natuman sa karaang kasaysayan pinaagi sa gubat sa Panium. Ang ikatulong gubat nga puli-puli pagahimoon sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang puli nga kasundalohan sa pagka-papa, ug ang hari sa amihanan magmadaugon nianang gubata batok sa ateismo, maingon sa iyang gibuhat sa unang gubat nga puli-puli (cold war). Sa una ug sa ikatulong gubat nga puli-puli, ang hari sa amihanan—ang pagka-papa—mopildi sa hari sa habagatan (ang Unyong Sobyet), ug dayon mopildi sa United Nations. Ang iyang puli nga kasundalohan niadtong duha ka mga gubat mao ug mamahimong pag-usab ang Tinipong Bansa sa Amerika.

Trump will be reelected as the eighth president, that is of the seven presidents that have reigned in the United States since the first proxy war (cold war) was fulfilled in 1989, which was the time of the end for the reform movement of the third angel. Trump is representing the Republican horn on the earth beast, and he received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism in 2020, in fulfillment of Revelation chapter eleven’s two witnesses being slain in the street.

Si Trump mapili pag-usab isip ikawalong presidente, nga mao ang usa sa pito ka mga presidente nga naghari sa Estados Unidos sukad natuman ang unang proxy war (cold war) niadtong 1989, nga mao ang panahon sa katapusan alang sa kalihokan sa reporma sa ikatulong manulonda. Si Trump nagrepresentar sa Republikano nga sungay sa mapintas nga mananap sa yuta, ug nakadawat siya ug makamatay nga samad gikan sa mga kamot sa mapintas nga mananap sa “woke” nga ateismo niadtong 2020, sa katumanan sa kapitulo onse sa Pinadayag mahitungod sa duha ka mga saksi nga gipamatay sa dalan.

Future for America represents the true Protestant horn during the identical history, and in 2020, Future for America received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael descended to begin the process represented by Ezekiel, John, Daniel and Isaiah of resurrecting a mighty army that will be lifted up as an ensign at the soon coming Sunday law.

Ang Future for America nagrepresentar sa tinuod nga Protestante nga sungay sulod sa maong kaparehong kasaysayan, ug niadtong 2020, ang Future for America nakadawat ug makamatay nga samad gikan sa mga kamot sa mananap sa “woke” nga ateyismo. Niadtong 2023, baynte-dos ka tuig human sa 2001, mikunsad si Michael sa pagsugod sa proseso nga gihulagway ni Ezekiel, Juan, Daniel, ug Isaias sa pagbanhaw sa usa ka gamhanang kasundalohan nga igaalsa ingon nga usa ka bandila sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.

In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned into the Laodicean Millerite movement, and there and then rejected the increased knowledge of the seven times, and then fully finalized their rebellion in 1863. The Millerites transitioned from the condition represented by the sixth church of Philadelphia, unto the experience of the seventh church, and that turning point aligns with the history of 2023, when the Laodicean movement of Future for America transitions from the experience of the seventh church, back to the experience of the sixth church of Philadelphia. In this prophetic application, the true Protestant horn, as with the Republican horn, becomes the eighth, that was of the seven.

Niadtong 1856, ang kalihukang Millerite sa Filadelfia mibalhin ngadto sa kalihukang Millerite sa Laodicea, ug didto ug nianang higayona gisalikway niini ang nadugang nga kahibalo mahitungod sa pito ka mga panahon, ug unya sa hingpit gipahuman niini ang iyang pagrebelde niadtong 1863. Ang mga Millerite mibalhin gikan sa kahimtang nga girepresentahan sa ikaunom nga iglesia sa Filadelfia, ngadto sa kasinatian sa ikapitong iglesia, ug kana nga punto sa pagbalhin nahiuyon sa kasaysayan sa 2023, sa dihang ang kalihukang Laodicea sa Future for America mobalhin gikan sa kasinatian sa ikapitong iglesia, pabalik ngadto sa kasinatian sa ikaunom nga iglesia sa Filadelfia. Niining propetikong paggamit, ang tinuod nga Protestante nga sungay, maingon sa Republikano nga sungay, mahimong ikawalo, nga gikan sa pito.

The key to recognizing that the Ukrainian war is the second proxy war, is the “fortress” of verse ten, and verse seven. In verse seven, which represented the papacy receiving its deadly wound in 1798, the king of the south entered into the “fortress,” of the king of the north, and this was fulfilled by Napoleon’s general walking into the Vatican and taking the pope captive. The king of the south had entered into the fortress. In verse ten the king of the north, representing the papacy and its proxy army the United States, swept away the structure of the Soviet Union, but it left the “fortress” standing. The “fortress” was the head, the capital—it was Russia.

Ang yawi sa pag-ila nga ang gubat sa Ukraine mao ang ikaduhang proxy war, mao ang “kuta” sa bersikulo 10, ug sa bersikulo 7. Sa bersikulo 7, nga nagrepresentar sa pagdawat sa papasiya sa iyang makamatay nga samad niadtong 1798, ang hari sa habagatan misulod ngadto sa “kuta” sa hari sa amihanan, ug kini natuman pinaagi sa pagsulod sa heneral ni Napoleon sa Vatican ug sa pagdakop sa papa. Ang hari sa habagatan misulod sa kuta. Sa bersikulo 10 ang hari sa amihanan, nga nagrepresentar sa papasiya ug sa iyang proxy nga kasundalohan nga mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, mibanlas sa estruktura sa Unyong Sobyet, apan gibiyaan niini nga nagtindog ang “kuta.” Ang “kuta” mao ang ulo, ang kaulohan—kini mao ang Russia.

But the “head,” or fortress, can only be established upon two or three witnesses by employing Isaiah chapter seven, verses seven and eight. Isaiah seven, verse eight and nine, was the primary point of reference for Hiram Edson’s series of articles on the “seven times” that were published in 1856. The two verses that establish that Russia is the fortress that prevails in the current Ukrainian war, are also the two verses that establish the starting point for both “seven times,” against the northern and southern kingdoms of Israel. Verse ten of chapter eleven identifies the external vision, which Sister White teaches is based upon the rise and fall of kingdoms.

Apan ang “ulo,” o kuta, mahimo lamang mapalig-on ibabaw sa duha o tulo ka mga saksi pinaagi sa paggamit sa Isaias kapitulo pito, bersikulo pito ug walo. Ang Isaias pito, bersikulo walo ug nuebe, mao ang pangunang punto sa reperensiya alang sa sunod-sunod nga mga artikulo ni Hiram Edson bahin sa “pito ka mga panahon” nga gipatik niadtong 1856. Ang duha ka mga bersikulo nga nagapahimutang nga ang Russia mao ang kuta nga nagmadaogon sa kasamtangang gubat sa Ukraine, mao usab ang duha ka mga bersikulo nga nagapahimutang sa sinugdanan alang sa duha ka “pito ka mga panahon,” batok sa amihanang ug habagatang mga gingharian sa Israel. Ang bersikulo napulo sa kapitulo onse nagaila sa panggawas nga panan-awon, nga gitudlo ni Sister White nga gibase sa pagbangon ug pagkapukan sa mga gingharian.

“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

“Gikan sa pagsaka ug pagkapukan sa mga nasod sumala sa klarong gipadayag diha sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag, kinahanglan kita makakat-on kon unsa ka walay kapuslanan ang yano nga gawasnong ug kalibotanon nga himaya. Ang Babilonia, uban sa tanan niyang gahum ug pagkahalangdon, nga ang sama niini wala na gayud makita sa atong kalibotan sukad niadto,—gahum ug pagkahalangdon nga sa katawhan niadtong panahona daw ingon ka lig-on ug malungtaron kaayo,—pagkatib-ula gayud kini sa hingpit! Ingon sa “bulak sa balili,” kini nangahanaw. Santiago 1:10. Sa ingon nahanaw usab ang gingharian sa Medo-Persia, ug ang mga gingharian sa Grecia ug Roma. Ug sa ingon mangahanaw ang tanan nga walay Dios nga pundasyon. Ang maoy lamang magapadayon mao ang nahigot sa Iyang katuyoan, ug nagapadayag sa Iyang kinaiya. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang bugtong malig-on nga mga butang nga nahibaloan sa atong kalibotan.” Prophets and Kings, 548.

The three proxy wars are “made plain in the books of Daniel and the Revelation,” and the key to this truth is the “fortress” of verse ten, of Daniel eleven. But verse ten also addresses the internal vision, for the starting point for both “seven times,” is also identified in Isaiah chapter seven verses eight and nine. The external and internal cannot be separated, and the two periods of twenty-five hundred and twenty years are also Ezekiel’s two sticks, which when joined together, represent the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the combination of Divinity with humanity.

Ang tulo ka proxy nga mga gubat “ginahimo nga dayag diha sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag,” ug ang yawi niini nga kamatuoran mao ang “kuta” sa bersikulo 10, sa Daniel 11. Apan ang bersikulo 10 naghisgot usab sa sulodnon nga panan-awon, kay ang sinugdanan sa duha ka “pito ka panahon” giila usab diha sa Isaias kapitulo 7 bersikulo 8 ug 9. Ang gawasnon ug sulodnon dili mahimulag, ug ang duha ka yugto sa dos mil lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig mao usab ang duha ka sungkod ni Ezekiel, nga sa dihang pagadugtongon, nagarepresentar sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo.

Daniel’s experience with the causative “marah” vision represents the line of prophecy where Michael descends and resurrects His last-day people. That resurrection represents the steps that Christ accomplishes to combine His Divinity with His last day people’s humanity. It is accomplished by the joining of the Divine mind with the human mind so that they have one mind, and it is accomplished in the throne room, in the Most Holy Place, which is the “fortress” that Sister White identifies as the “citadel” (fortress) of the soul.

Ang kasinatian ni Daniel uban sa panan-awon nga hinungdanon nga “marah” nagrepresentar sa linya sa tagna diin si Michael manaog ug magabanhaw sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw. Kana nga pagkabanhaw nagrepresentar sa mga lakang nga ginatuman ni Cristo aron paghiusahon ang Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw. Natuman kini pinaagi sa paghiusa sa Balaang hunahuna uban sa tawhanong hunahuna aron sila makabaton ug usa ka hunahuna, ug natuman kini sa lawak sa trono, sa Labing Balaan nga Dapit, nga mao ang “kuta” nga giila ni Sister White ingon nga “kuta” (fortress) sa kalag.

In the throne room God’s last-day people receive the mind of Christ and are then seated with Christ in heavenly places. The heavenly place where Christ is seated is the fortress or the head of the temple. The body temple has a lower nature, which is the flesh, or the body. It also has a higher nature, which is the mind. In verse ten of Daniel chapter eleven, the key that marks the fortress of the external vision, also marks the fortress of the internal vision, and in doing so it identifies the history where the horns of Republicanism and of Protestantism transition into the image of the beast (Republicanism), or the image of God (true Protestantism). Both horns then become the eighth that is of the seven.

Sa lawak sa trono, ang katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw modawat sa hunahuna ni Cristo ug unya palingkoron uban kang Cristo diha sa langitnong mga dapit. Ang langitnong dapit diin nagalingkod si Cristo mao ang kuta o ang ulo sa templo. Ang templo sa lawas adunay ubos nga kinaiya, nga mao ang unod, o ang lawas. Aduna usab kini ug taas nga kinaiya, nga mao ang hunahuna. Sa bersikulo napulo sa Daniel kapitulo onse, ang yawe nga nagtimaan sa kuta sa gawasnong panan-awon, nagtimaan usab sa kuta sa sulodnong panan-awon, ug sa pagbuhat niini kini nag-ila sa kasaysayan diin ang mga sungay sa Republicanism ug sa Protestantism mobalhin ngadto sa larawan sa mananap nga mapintas (Republicanism), o sa larawan sa Dios (tinuod nga Protestantismo). Ang duha ka sungay unya mahimong ikawalo nga gikan sa pito.

The true horn of Protestantism is then the Philadelphian horn that is Ezekiel’s mighty army, and Isaiah’s ensign that is lifted up in the warfare against the image of the beast, first in the United States and then in the world. Daniel eleven, verse ten, identifies the point in sacred history that the joining of the sticks begins. The Ukrainian war began in 2014, but it was not until 2022 that Russia began to invade the Ukraine. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael began His work of resurrecting those who had suffered their first disappointment in fulfillment of the parable of the ten virgins in 2020. He first raised up a “voice” which is now crying in the wilderness. In July 2023, that voice began to cry, and it was the same voice that was raised up at the beginning of the reform movement of the third angel in 1989, for Jesus always illustrates the ending with the beginning.

Busa ang tinuod nga sungay sa Protestantismo mao ang sungay nga Filadelfianhon nga mao ang gamhanang kasundalohan ni Ezekiel, ug ang bandila ni Isaias nga ginabayaw sa gubat batok sa larawan sa mananap, una sa Estados Unidos ug unya sa kalibotan. Ang Daniel onse, bersikulo napulo, nagtimaan sa punto sa sagradong kasaysayan diin nagsugod ang paghiusa sa mga sungkod. Ang gubat sa Ukraine nagsugod niadtong 2014, apan didto lamang sa 2022 nga nagsugod ang Russia sa pagsulong sa Ukraine. Sa 2023, kaluhaan ug duha ka tuig human sa 2001, gisugdan ni Michael ang Iyang buluhaton sa pagbanhaw niadtong nakaantus sa ilang unang kapakyasan sa katumanan sa sambingay sa napulo ka ulay niadtong 2020. Una Niyang gibanhaw ang usa ka “tingog” nga karon nagasinggit na sa kamingawan. Niadtong Hulyo 2023, kana nga tingog nagsugod sa pagsinggit, ug mao kini ang mao rang tingog nga gibanhaw sa sinugdanan sa kalihokan sa reporma sa ikatulong manulonda niadtong 1989, kay si Jesus sa kanunay nagalarawan sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

The “voice” crying in the wilderness began to sound by presenting Revelation chapter one, where the combination of Divinity with humanity is represented as the Revelation of Jesus Christ, a revelation that is opened up just before probation closes. Daniel experienced that revelation in chapter ten, with the “causative” vision. The combination of Divinity with humanity in the first verses of Revelation represents the most important truth, based upon the rule of first mention. The combination of Divinity with humanity, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished by the Word of God. That Word is given from the Father to the Son, who gives it to His angel, who then gives the message to a human representative. The first two steps are represented by the Divinity. Those two steps possess the distinction that the second step of Divinity represents the Divinity that created all things. The next two steps are represented by God’s creatures. The first step is an unfallen angel, and the second manifestation of God’s creation was the one that had been given the power to recreate after his own kind. That fourth step, representing humanity, was then to take the message and send it to the churches, that the churches might “read and hear” those things which were written therein.

Ang “tingog” nga nagasinggit didto sa kamingawan misugod sa pagpatunog pinaagi sa pagpresentar sa Pinadayag kapitulo uno, diin ang panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo girepresentar ingon nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, usa ka pinadayag nga ginabuksan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay. Si Daniel nakasinati nianang pinadayag diha sa kapitulo napulo, uban sa panan-awon nga “causative.” Ang panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo diha sa unang mga bersikulo sa Pinadayag nagarepresentar sa labing mahinungdanong kamatuoran, pinasikad sa lagda sa unang paghisgot. Ang panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, nga mao ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, matuman pinaagi sa Pulong sa Dios. Kana nga Pulong gihatag gikan sa Amahan ngadto sa Anak, nga maoy nagahatag niini ngadto sa Iyang manulonda, nga unya nagahatag sa mensahe ngadto sa usa ka tawhanong representante. Ang unang duha ka lakang girepresentar sa Pagka-Dios. Kining duha ka lakang nagabaton sa kalainan nga ang ikaduhang lakang sa Pagka-Dios nagarepresentar sa Pagka-Dios nga nagbuhat sa tanang butang. Ang sunod nga duha ka lakang girepresentar sa mga binuhat sa Dios. Ang unang lakang mao ang usa ka manulonda nga wala mahulog, ug ang ikaduhang pagpakita sa binuhat sa Dios mao kadto nga gihatagan sa gahum sa paglalang pag-usab sumala sa iyang kaugalingong matang. Kana nga ikaupat nga lakang, nga nagarepresentar sa pagkatawo, kinahanglan unya nga modawat sa mensahe ug ipadala kini ngadto sa mga iglesia, aron ang mga iglesia “magbasa ug mamati” niadtong mga butang nga nahisulat didto.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:1–11.

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan sa dili madugay mahitabo; ug iyang gipadala ug gipahibalo kini pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: nga naghatag ug pagpamatuod sa pulong sa Dios, ug sa pagpanghimatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang butang nga iyang nakita. Bulahan ang magabasa, ug sila nga magapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug magabantay sa mga butang nga nasulat dinhi: kay ang panahon haduol na. Si Juan ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia: Ang grasya maanaa kaninyo, ug ang pakigdait, gikan kaniya nga mao, ug kaniadto, ug umalabot; ug gikan sa pito ka mga Espiritu nga anaa sa atubangan sa iyang trono; Ug gikan kang Jesu-Cristo, nga mao ang matinumanong saksi, ug ang panganay gikan sa mga patay, ug ang principe sa mga hari sa yuta. Kaniya nga nahigugma kanato, ug naghugas kanato gikan sa atong mga sala pinaagi sa iyang kaugalingong dugo, Ug naghimo kanato nga mga hari ug mga sacerdote ngadto sa Dios ug iyang Amahan; kaniya ang himaya ug ang kagamhanan hangtod sa kahangturan ug walay katapusan. Amen. Ania karon, moanhi siya uban sa mga panganod; ug ang tanang mata makakita kaniya, apil usab sila nga midughang kaniya: ug ang tanang kaliwatan sa yuta magabangutan tungod kaniya. Oo, Amen. Ako mao ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan, nagaingon ang Ginoo, nga mao, ug kaniadto, ug umalabot, ang Makagagahum sa tanan. Ako si Juan, nga usab inyong igsoon, ug kauban sa kasakitan, ug sa gingharian ug sa pailub ni Jesu-Cristo, didto sa pulo nga ginatawag ug Patmos, tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpanghimatuod ni Jesu-Cristo. Ako diha sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nakadungog ako sa luyo ko ug usa ka dakung tingog, ingon sa usa ka trumpeta, Nga nagaingon, Ako mao ang Alpha ug Omega, ang nahauna ug ang ulahi: ug, Ang imong nakita, isulat sa usa ka basahon, ug ipadala kini ngadto sa pito ka mga iglesia nga anaa sa Asia; ngadto sa Efeso, ug ngadto sa Esmirna, ug ngadto sa Pergamo, ug ngadto sa Tiatira, ug ngadto sa Sardis, ug ngadto sa Filadelfia, ug ngadto sa Laodicea. Pinadayag 1:1–11.