Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.
Sulod sa Daniel kapitulo onse, adunay pipila ka mga linya sa tagna nga tanan nagkauyon sa katapusang unom ka bersikulo sa maong kapitulo. Ang bahin nga nagkauyon sa kasaysayan sa bersikulo kap-atan gikan sa panahon sa katapusan sa 1989, hangtod sa balaod sa Domingo sa bersikulo kap-atan ug usa, mao ang bahin sa tagna nga gitimbrehan hangtod sa katapusang mga adlaw. Kini mao ang katimbang ni Daniel sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga pagabuksan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay. Ang bersikulo duha nagpaila kang Trump, ang katapusang Republikano nga presidente, ang katapusang Presidente, ang Presidente nga mao ang ikawalo nga gikan sa pito, ug siya mao ang labing adunahang presidente nga nagsugod sa pagpalihok batok sa mga globalista sa dihang iyang gipahibalo ang iyang paglukso sa kandidatura niadtong 2015. Ang bersikulo napulo nagpaila sa 1989, ug ang mga bersikulo onse ug dose nagpaila sa Gubat sa Ukraine nga nagsugod niadtong 2014, uban sa kadaugan ni Putin ug sa nagsunod niyang kapildihan.
Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.
Ang mga bersikulo trese hangtod kinse naghulagway sa ikatulo sa tulo ka mga gubat sa bersikulo kwarenta, nga nagsugod sa pagkapukan sa Unyong Sobyet niadtong 1989, unya sa Gubat sa Ukraine, ug gisundan sa Gubat sa Panium, nga nagrepresentar sa gawasnong pakigbisog sa apostatang Protestantismo sa Tinipong Bansa batok sa mga globalista sa kalibotan.
Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.
Nagmadaugon ang apostatang Protestantismo, ug nagatukod sa herarkikal nga relasyon sa tulo ka pilo nga panaghiusa nga ipatuman sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Ang mananap mao ang Katolisismo, ug siya mao ang ulo sa tulo ka mga gahum, nga girepresentahan ingon si Jezebel ug sa daghang uban pang mga simbolo. Siya mao ang bigaon nga nagahari ibabaw ug nagsakay sa mananap.
The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.
Ang mini nga manalagna mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, nga girepresentahan sa iyang bana nga si Ahab, nga mao ang ulo sa napulo-ka-pilo nga gingharian sa dragon. Ang Gubat sa Panium niadtong 200 BC nagtimaan sa panggawas nga panagbangi tali sa globalismo ug apostatang Protestanteismo. Ang sulodnong panagbangi girepresentahan sa pag-alsa niadtong 167 BC, nga gisundan sa paghalad pag-usab sa templo ingon sa gisaulog sa Hanukkah niadtong 164 BC, nga unya gisundan sa usa ka yugto gikan sa 161 BC ngadto sa 158 BC, nga nagtimaan sa kahimtang diin ang Tinipong Bansa sa Amerika nagpatindog ug hulagway sa panaghiusa sa Simbahang Katoliko ug estado, ingon sa girepresentahan sa “league”.
In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.
Sa bersikulo trese, gipahibalo kanato ni Uriah Smith nga napulo ug upat ka tuig human sa Gubat sa Raphia, si Ptolemy namatay tungod sa “intemperance and debauchery, ug gilamposan sa iyang anak nga si Ptolemy Epiphanes, usa ka bata nga niadtong panahona may upat o lima ka tuig pa lamang ang panuigon. Si Antiochus, sa maong panahon usab, human mapugngan ang pagrebelde sulod sa iyang gingharian, ug mapahiubos ug mapalig-on ang silangang mga dapit diha sa ilang pagtuman, anaa sa kahigayonan alang sa bisan unsang paningkamot sa dihang ang batan-ong Epiphanes mikab-ot sa trono sa Egipto.” Human matapos ang mubo ra nga kadaugan ni Putin, si Trump maandam na sa pag-atubang sa bag-ong masuso nga hari sa Egipto. Sa dili pa niya kini buhaton, mapugngan una niya ang “usa ka pagrebelde” sulod sa Tinipong Bansa.
When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.
Sa dihang mapili si Trump, ipatuman niya ang mga balaod nga gitipo na sa Alien and Sedition Acts of 1798, uban sa pagsuspenso sa “habeas corpus,” maingon sa gibuhat sa unang Republikano nga pangulo isip tubag sa usa ka Gubat Sibil. Ang iyang mga lihok gitipo usab sa mga lihok ni Pangulong Grant sa dihang iyang giatubang ang Ku Klux Klan, ug ni F. D. Roosevelt sa dihang iyang gipriso ang mga Hapon ug ang uban pa sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, ug sa Patriot Act ni George Bush nga ulahi.
He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”
Siya, sama kang Seleucus, mopugong sa pagrebelde sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug unya ipunting ang iyang pagtan-aw ngadto sa “batang hari” sa Ehipto. Sa pagbuhat niini, maghimo siya ug pakig-alyansa kang Felipe sa Macedonia, kay si Smith nagrekord, “Niadtong maong panahon, si Felipe, hari sa Macedonia, misulod sa usa ka pakigsaad uban kang Antiochus aron bahinon ang mga kagamhanan ni Ptolemy tali kanila, nga ang matag usa nagtanyag sa pagkuha sa mga bahin nga pinakaduol ug labing sayon alang kaniya. Ania ang usa ka pagbangon batok sa hari sa habagatan nga igo aron matuman ang tagna, ug kini gayud, sa walay pagduhaduha, mao ang mismong mga hitabo nga gitumong sa tagna.”
Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”
Si Trump maghimo ug lig-on nga alyansa uban sa mga nasod sa NATO (ang United Nations), aron atubangon ang Russia, ug ang mga kalisdanan sa pagsulbad sa mga sangpotanan sa pagkapukan ni Putin. Niadtong panahona, sumala sa bersikulo katorse, ug sa komentaryo ni Smith, “usa ka bag-ong gahom ang gipaila.” Ang kapapahan mangilabot aron panalipdan ang Russia ug ang iyang mga satelayt gikan sa awtoridad sa NATO ug sa Estados Unidos, o sumala sa gikutlo sa komentaryo ni Smith, “Mimisita ang Roma; ug ang Syria ug Macedonia sa wala madugay nakamatikod nga may kausaban nga miabot sa dagway sa ilang damgo. Ang mga Romano nanghilabot pabor sa batan-ong hari sa Egipto, nga determinado nga panalipdan siya gikan sa pagkalaglag nga gilalang ni Antiochus ug ni Felipe. Kini nahitabo sa 200 BC, ug usa kini sa unang mahinungdanong mga pagpanghilabot sa mga Romano sa mga kalihokan sa Syria ug sa Egipto.”
Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.
Ang Roma, ang bigaon sa Tiro, unya nagsugod sa pag-awit sa iyang mga alawiton ug sa pagpakighilawas uban sa mga hari sa yuta, sa wala pa ang maong mga hari moabot sa hingpit nga pagkamasinugtanon ngadto kaniya, sa duha lamang ka bersikulo sa ulahi. Niadtong maong panahon, nahitabo ang Gubat sa Panium. Ang tuig 200 BC nagtimaan sa pagsugod sa bigaon sa Tiro sa pag-awit, ug gibuhat niya kini may kalabutan sa pagpanalipod sa Rusya, nga ang Estados Unidos ug ang United Nations bag-o pa gayod nagkauyon sa pagbahinbahin alang sa ilang kapuslanan sa usag usa. Ang bigaon nagmadaugon batok kanilang duha, apan ang “gubat” sa Panium unya mahitabo ug ang Estados Unidos nagmadaugon batok sa United Nations.
Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.
Sa simbolikong paagi, katloan ug tulo ka tuig sa ulahi ang pag-alsa sa Modein nagsugod sa Tinipong Bansa. Sa simbolikong paagi, tulo ka tuig human niana, ang pagpahinungod pag-usab sa gitawag nga Protestanteismo ug sa usa ka Konstitusyonal nga Republika natukod, ingon nga girepresentahan sa Hanukkah. Sa simbolikong paagi, tulo ka tuig human niana, nagsugod ang panahon nga girepresentahan sa alyansa sa mga Judio uban sa Roma.
The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.
Ang kataposang mga lihok mahimong paspas, busa ang kasaysayan nga girepresentahan sa kap-atan ug walo ka tuig diha sa mga bersikulo naghulagway sa usa ka sunod-sunod nga mga paspas nga panghitabo nga ang tagna sa piho nag-ila nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989, gisundan sa ikaduhang gubat sa mga bersikulo onse ug dose niadtong 2014, gisundan sa 2015, sa dihang gipahibalo ni Trump ang iyang kandidatura alang sa pagkapresidente, ug sa ingon nagsugod ang iyang buluhaton nga matagnaon sa pagpukaw sa globalismo. Sa higayon nga si Trump magsugod na sa buluhaton sa pagpugong sa Gubat Sibil nga anaa na sa pagpadayon, mosulay siya og pakig-alyansa sa United Nations (NATO—Felipe sa Macedon), ug ang Roma magsugod sa pag-awit. Ang gisulayang pakig-alyansa mahimong pakigbisog alang sa supremasiya tali sa duha ka mga pwersa nga girepresentahan sa Gubat sa Panium.
Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.
Busa, ang Panium mao ang timailhan sa bersikulo trese, diin nagsugod ang katapusang paspas nga mga lihok nga nag-una sa balaod sa Dominggo. Ang tanang mga propeta nagsulti labaw pa mahitungod sa katapusan sa kalibotan kaysa sa panahon diin sila nangabuhi, ug si Jesus, sa walay duhaduha, mao ang labing dako sa tanang mga propeta. Sa wala pa ang krus, nga naghulagway sa balaod sa Dominggo, nga girepresentahan sa bersikulo sais, si Jesus miadto sa Panium uban sa Iyang mga tinun-an. Ang Iyang panahon didto, ug ang mga pagtulon-an nga Iyang gipahayag didto, nahiuyon sa hapit na moabot nga Gubat sa Panium. Sa tibuok kasaysayan, ang Panium nagbaton ug daghang mga ngalan, ug sa panahon ni Cristo ang ngalan sa Panium mao ang Cesarea Filipos.
“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.
“Si Jesus ug ang Iyang mga tinun-an miabot na karon sa usa sa mga lungsod sa palibot sa Cesarea Filipos. Sila atua na sa gawas sa mga utlanan sa Galilea, sa usa ka dapit diin naghari ang pagsimba sa mga diosdios. Dinhi ang mga tinun-an gipalayo gikan sa nagmando nga impluwensiya sa Judaismo, ug gidala ngadto sa mas suod nga pakigdugtong sa pagtoo sa mga pagano. Sa ilang palibot makita ang nagkalainlaing mga dagway sa patuotuo nga anaa sa tanang bahin sa kalibotan. Gitinguha ni Jesus nga ang pagtan-aw niining mga butanga magdala kanila sa pagbati sa ilang tulubagon ngadto sa mga pagano. Atol sa Iyang pagpabilin niining dapita, naningkamot Siya sa pagpalayo sa Iyang kaugalingon gikan sa pagtudlo sa mga tawo, ug sa paghalad sa Iyang kaugalingon sa labi pang hingpit ngadto sa Iyang mga tinun-an.
“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’
“Siya hapit nang mosulti kanila mahitungod sa pag-antos nga nagpaabot Kaniya. Apan una Siya mipahawa nga nag-inusara, ug nag-ampo aron ang ilang mga kasingkasing maandam sa pagdawat sa Iyang mga pulong. Sa dihang miapil na Siya kanila, wala Niya dihadiha ipahibalo ang butang nga Iyang gitinguha nga ipadayag. Sa dili pa Niya kini buhata, gihatagan Niya sila ug kahigayonan sa pagsugid sa ilang pagtuo Kaniya aron mapalig-on sila alang sa umaabot nga pagsulay. Nangutana Siya, ‘Kinsa ba ang giingon sa mga tawo nga ako, ang Anak sa tawo, mao?’”
“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.
Makapaguol, napugos ang mga tinun-an sa pag-ila nga ang Israel napakyas sa pag-ila sa ilang Mesiyas. Ang uban gayod, sa pagkakita nila sa Iyang mga milagro, nagpahayag nga Siya mao ang Anak ni David. Ang mga panon sa katawhan nga gipakaon didto sa Bethsaida nangandoy sa pagpahibalo Kaniya ingon nga hari sa Israel. Daghan ang andam sa pagdawat Kaniya ingon nga usa ka propeta; apan wala sila motuo nga Siya mao ang Mesiyas.
“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’
“Si Jesus mipahimutang karon ug ikaduhang pangutana, may kalabotan sa mga tinun-an mismo: ‘Apan kinsa man ako, sumala sa inyong giingon?’ Mitubag si Pedro, ‘Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios.’”
“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.
“Gikan pa sa sinugdan, si Pedro mituo nga si Jesus mao ang Mesiyas. Daghan pang uban nga nakombinsir pinaagi sa pagwali ni Juan Bautista, ug midawat kang Cristo, misugod sa pagduhaduha mahitungod sa buluhaton ni Juan sa dihang siya napriso ug gipapatay; ug karon nagduhaduha sila nga si Jesus mao ang Mesiyas, nga ilang gihulat sulod sa hataas kaayong panahon. Daghan sa mga tinun-an nga mainiton nga nagpaabut nga si Jesus mokuha sa Iyang dapit sa trono ni David mibiya Kaniya sa dihang ilang nasabtan nga wala Siya’y maong tuyo. Apan si Pedro ug ang iyang mga kauban wala motalikod sa ilang pagkamatinud-anon. Ang mausab-usab nga pamaagi niadtong mga midayeg kagahapon ug mikondenar karon wala makaguba sa pagtuo sa tinuod nga sumusunod sa Manluluwas. Si Pedro mipahayag, ‘Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios.’ Wala siya maghulat sa mga dungog nga harianon aron koronahan ang iyang Ginoo, kondili gidawat niya Siya diha sa Iyang pagpaubos.”
“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.
Si Pedro nagpahayag sa pagtoo sa napulog-duha. Apan ang mga tinun-an halayo pa gihapon sa pagsabot sa misyon ni Cristo. Ang pagsupak ug sayop nga paghulagway sa mga sacerdote ug sa mga punoan, bisan dili kini makapapahilayo kanila gikan kang Cristo, nakapahinabo gihapon kanila ug dakong kalibog. Wala nila makita sa hayag ang ilang dalan. Ang impluwensya sa ilang unang pagbansay, ang pagtulon-an sa mga rabbi, ug ang gahum sa tradisyon, nagpabilin nga nakababag sa ilang pagtan-aw sa kamatuoran. Sa matag higayon, ang bililhong mga silaw sa kahayag gikan kang Jesus misidlak ibabaw kanila, apan sa kanunay sila sama sa mga tawo nga nagapangapkap taliwala sa mga landong. Apan niadtong adlawa, sa wala pa sila madala sa atubangan sa dakong pagsulay sa ilang pagtoo, ang Balaang Espiritu mikunsad ibabaw kanila uban sa gahum. Sa hamubo nga panahon, ang ilang mga mata gipaling gikan sa “mga butang nga makita,” aron motan-aw sa “mga butang nga dili makita.” 2 Corinthians 4:18. Ilalom sa dagway sa pagkatawo ilang naila ang himaya sa Anak sa Dios.
“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’
Si Jesus mitubag kang Pedro, nga nagaingon, “Bulahan ikaw, Simon Bar-jona; kay dili unod ug dugo ang nagpadayag niini kanimo, kondili ang Akong Amahan nga anaa sa langit.”
“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’
“Ang kamatuoran nga gisugid ni Pedro mao ang patukoranan sa pagtuo sa magtutuo. Mao kini ang gideklarar mismo ni Cristo nga mao ang kinabuhing dayon. Apan ang pagpanag-iya niini nga kahibalo dili maoy sukaranan sa pagpasidungog sa kaugalingon. Dili pinaagi sa bisan unsang kaalam o pagkamaayo nga iya gayud kini gipadayag kang Pedro. Dili gayud makaangkon ang katawhan, sa iyang kaugalingon, sa kahibalo mahitungod sa Diosnon. ‘Kini hataas sama sa langit; unsa may mahimo mo? Mas lawom pa kay sa impiyerno; unsa may imong mahibaloan?’ Job 11:8. Ang espiritu lamang sa pagkahinupdan makapadayag kanato sa halalum nga mga butang sa Dios, nga ‘wala makita sa mata, ni madungog sa dalunggan, ni misulod sa kasingkasing sa tawo.’ ‘Apan gipadayag kini sa Dios kanato pinaagi sa Iyang Espiritu: kay ang Espiritu magasusi sa tanang butang, oo, bisan sa halalum nga mga butang sa Dios.’ 1 Corinto 2:9, 10. ‘Ang tinago sa Ginoo anaa kanila nga may kahadlok Kaniya;’ ug ang kamatuoran nga naila ni Pedro ang himaya ni Cristo maoy pamatuod nga siya ‘tinudloan sa Dios.’ Salmo 25:14; Juan 6:45. Ah, sa pagkatinuod, ‘bulahan ikaw, Simon Bar-jona: kay ang unod ug dugo wala magpadayag niini kanimo.’
“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.
“Mipadayon si Jesus: ‘Ug ako usab magaingon kanimo, Nga ikaw si Pedro, ug sa ibabaw niining batoa pagatukoron Ko ang Akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaug batok kaniya.’ Ang pulong nga Pedro nagpasabot ug usa ka bato,—usa ka nagligid nga bato. Si Pedro dili mao ang bato nga gitukoran sa iglesia. Ang mga ganghaan sa impiyerno midaug batok kaniya sa dihang gilimod niya ang iyang Ginoo uban sa pagpamalikas ug pagpanumpa. Ang iglesia gitukod diha sa Usa nga batok Kaniya ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaug.
“Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.
“Mga siglo sa wala pa ang pag-anhi sa Manluluwas, si Moises nagtudlo na ngadto sa Bato sa kaluwasan sa Israel. Ang magsasangyaw sa mga salmo nag-awit mahitungod sa ‘Bato sa akong kusog.’ Si Isaias nagsulat, ‘Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios, Ania karon, gibutang Ko sa Sion alang sa patukoranan ang usa ka bato, usa ka sinulayan nga bato, usa ka bililhong bato sa pamag-ang, usa ka malig-on nga patukoranan.’ Deuteronomy 32:4; Salmo 62:7; Isaias 28:16. Si Pedro mismo, nga nagsulat pinaagi sa inspirasyon, mipadapat niini nga tagna kang Jesus. Siya nagaingon, ‘Kon nakatilaw kamo nga ang Ginoo mapuanguron: kang kinsa, sa inyong pagduol, usa ka buhi nga bato, sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios, bililhon, kamo usab, ingon nga mga buhi nga bato, ginatukod ingon nga usa ka espirituhanong balay.’ 1 Pedro 2:3–5, R. V.”
“‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.
“‘Walay laing patukoranan nga ikapahimutang ni bisan kinsa gawas niadtong nahimutang na, nga mao si Jesu-Cristo.’ 1 Corinto 3:11. ‘Ibabaw niining bato,’ miingon si Jesus, ‘tukoron Ko ang Akong iglesia.’ Sa atubangan sa Dios, ug sa tanang mga intelihensiya sa langit, sa atubangan sa dili makita nga kasundalohan sa impiyerno, gitukod ni Cristo ang Iyang iglesia ibabaw sa buhing Bato. Kana nga Bato mao ang Iyang kaugalingon,—ang Iyang kaugalingong lawas, nga alang kanato gibali ug gipanamugos. Batok sa iglesia nga gitukod ibabaw niining patukoranan, ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaug.
“How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.
“Daw unsa pagkahuyang tan-awon sa iglesia sa dihang gisulti ni Cristo kining mga pulonga! Aduna lamang ug usa ka gamayng pundok sa mga magtotoo, batok kanila ang tanang gahum sa mga demonyo ug sa mga dautang tawo ipunting; apan ang mga sumusunod ni Cristo dili angay mahadlok. Nga natukod ibabaw sa Bato sa ilang kusog, dili sila mapukan.
“For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.
“Sulod sa unom ka libo ka tuig, ang pagtuo nagtukod ibabaw kang Cristo. Sulod sa unom ka libo ka tuig ang mga baha ug mga unos sa kapungot ni Satanas mibanlas batok sa Bato sa atong kaluwasan; apan kini nagpabiling dili matarug.
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
Si Pedro nagpahayag sa kamatuoran nga maoy patukoranan sa pagtuo sa iglesia, ug si Jesus karon nagpasidungog kaniya ingon nga representante sa tibuok lawas sa mga magtutuo. Miingon Siya, “Ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit: ug bisan unsay imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit: ug bisan unsay imong buhian dinhi sa yuta pagabuhian sa langit.”
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.
“‘Ang mga yawi sa gingharian sa langit’ mao ang mga pulong ni Cristo. Ang tanan nga mga pulong sa Balaang Kasulatan iya, ug nalakip dinhi. Kining mga pulonga adunay gahum sa pag-abli ug sa pagsira sa langit. Gipahayag nila ang mga kondisyon diin ang mga tawo pagadawaton o pagaisipon nga isalikway. Busa ang buhat niadtong nagawali sa pulong sa Dios mahimong usa ka kahumot sa kinabuhi ngadto sa kinabuhi o sa kamatayon ngadto sa kamatayon. Ila kining buluhaton nga gibug-atan sa mga sangputanan nga walay katapusan.
“The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.
“Ang Manluluwas wala magtugyan sa buluhaton sa ebanghelyo kang Pedro nga siya lamang. Sa ulahing panahon, sa pag-usab sa mga pulong nga gisulti kang Pedro, Iyang gipadapat kini sa dayon ngadto sa iglesia. Ug ang samang butang sa diwa gisulti usab ngadto sa napulog-duha ingon nga mga representante sa lawas sa mga magtotoo. Kon si Jesus nagtugyan unta ug bisan unsang pinasahi nga awtoridad ngadto sa usa sa mga tinun-an labaw sa uban, dili unta nato sila makita sa kanunay nga naglalis kon kinsa ang labing daku. Sila unta magpasakop sa kabubut-on sa ilang Agalon, ug maghatag ug dungog ngadto sa usa nga Iyang gipili.
“Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.
“Imbis nga magtudlo ug usa nga mahimong ilang pangulo, si Cristo miingon sa mga tinun-an, ‘Ayaw kamo patawag ug Rabbi;’ ‘ni ayaw usab kamo patawag ug mga agalon: kay usa ra ang inyong Agalon, bisan si Cristo.’ Mateo 23:8, 10.”
“‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.
“‘Ang ulo sa matag tawo mao si Cristo.’ Ang Dios, nga nagbutang sa tanang butang ilalom sa mga tiil sa Manluluwas, ‘naghatag Kaniya aron mahimong ulo ibabaw sa tanang butang ngadto sa iglesia, nga mao ang Iyang lawas, ang kapun-an Niya nga nagapuno sa tanan diha sa tanan.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. Ang iglesia gitukod ibabaw kang Cristo ingon nga pundasyon niini; kinahanglan kini mosugot kang Cristo ingon nga ulo niini. Dili kini angay mosalig sa tawo, ni mapailalom sa pagpugong sa tawo. Daghan ang nagaangkon nga ang usa ka katungdanan sa pagsalig diha sa iglesia nagahatag kanila ug kagahum sa pagsugo kon unsay pagatoohan sa ubang mga tawo ug unsay ilang pagabuhaton. Kini nga pag-angkon wala tugoti sa Dios. Ang Manluluwas nagapahayag, ‘Kamong tanan managsoon.’ Ang tanan maladlad sa tintasyon, ug mahimong masayop. Sa walay usa ka may kinutoban nga binuhat kita makasalig alang sa paggiya. Ang Bato sa pagtoo mao ang buhi nga presensya ni Cristo diha sa iglesia. Niini makasalig bisan ang labing mahuyang, ug kadtong nagahunahuna sa ilang kaugalingon nga labing kusgan maoy mapamatud-ang labing mahuyang, gawas kon himoon nila si Cristo nga ilang kalig-on. ‘Tinunglo ang tawo nga nagasalig sa tawo, ug nagahimo sa unod nga iyang bukton.’ Ang Ginoo ‘mao ang Bato, hingpit ang Iyang buhat.’ ‘Bulahan ang tanan nga nagabutang sa ilang pagsalig Kaniya.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.”
“After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.
“Human sa pagsugid ni Pedro, gisugo ni Jesus ang mga tinun-an nga dili isulti kang bisan kinsa nga Siya mao ang Cristo. Kini nga sugo gihatag tungod sa malig-on nga pagsupak sa mga eskriba ug mga Pariseo. Labaw pa niini, ang katawhan, ug bisan ang mga tinun-an, adunay hilabihan ka sayop nga pagpanabot mahitungod sa Mesiyas nga ang usa ka hayag nga pagpahibalo mahitungod Kaniya dili makahatag kanila ug tinuod nga ideya sa Iyang kinaiya o sa Iyang buluhaton. Apan matag adlaw Iyang gipadayag ang Iyang kaugalingon kanila ingon nga Manluluwas, ug sa ingon niana gitinguha Niya ang paghatag kanila ug tinuod nga pagpanabot mahitungod Kaniya ingon nga Mesiyas.”
“The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.
“Ang mga tinun-an nagpaabut gihapon nga si Cristo maghari ingon nga usa ka temporal nga prinsipe. Bisan pa nga dugay na Niyang gitago ang Iyang laraw, mituo sila nga dili Siya magpabiling sa kanunay diha sa kakabos ug pagkawalay-ilhanan; haduol na ang panahon nga Iyang patukoron ang Iyang gingharian. Nga ang pagdumot sa mga saserdote ug mga rabbi dili gayud mabuntog, nga si Cristo isalikway sa Iyang kaugalingong nasud, hukman ingon nga usa ka limbongan, ug ilansang sa krus ingon nga usa ka mamumuhat ug daotan,—ang maong hunahuna wala gayud masulod sa hunahuna sa mga tinun-an. Apan ang takna sa gahum sa kangitngit nagkaduol na, ug si Jesus kinahanglan magpadayag sa Iyang mga tinun-an sa pakigbisog nga anaa sa ilang atubangan. Masulob-on Siya samtang Iyang gipaabot daan ang pagsulay.” The Desire of Ages, 411-415.
Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.
Ang bersikulo dieciséis sa Daniel onse nagrepresentar sa haduol nga pag-abot sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Sa wala pa gayud ang takna nianang “linog” ang mga kandidato nga nagapangita nga maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagapukawon gikan sa ilang pagkatulog. Ang magapukaw kanila mao ang usa ka mensahe nga matagnaon. Niana nga punto, duha ka mga hut-ong ang igapakita, ug sumala sa paghulagway sa sambingay sa napulo ka ulay, ang usa ka hut-ong adunay lana sa mga sudlanan, ug ang lain nga hut-ong wala. Ang mga bersikulo trece hangtod quince sa Daniel onse dili lamang nagrepresentar sa matagnaong kasaysayan nga nagauna sa balaod sa Domingo, kondili nagrepresentar usab kini sa “mensahe,” nga, sa konteksto sa sambingay sa napulo ka ulay, mao ang “lana,” nga pagabatonon sa mga manggialamon aron makadawat sa patik sa Dios ug mapataas ingon nga usa ka bandila sa takna sa dakong linog. Kining mga artikulo nakaabot na karon sa kinatumyan sa tanang mga artikulo, kay ang mensahe nga ginarepresentar sulod niining mga bersikulo mao ang bulawanong lana nga ginabubo paubos agi sa duha ka bulawanong tubo.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“Samtang kadtong nagaangkon sa kamatuoran nagaalagad kang Satanas, ang iyang impiyernong landong moputol sa ilang pagtan-aw sa Dios ug sa langit. Mahisama sila niadtong nawad-an sa ilang unang gugma. Dili sila makatan-aw sa mga kamatuoran nga walay katapusan. Kana nga giandam sa Dios alang kanato girepresentahan diha sa Zacarias, mga kapitulo 3 ug 4, ug 4:12–14: ‘Ug mitubag ako pag-usab, ug miingon kaniya, Unsa ba kining duruha ka sanga sa olibo nga pinaagi sa duruha ka bulawang tubo nagaula sa bulawang lana gikan sa ilang kaugalingon? Ug siya mitubag kanako ug miingon, Wala ka ba masayud kon unsa kini? Ug ako miingon, Wala, Ginoo ko. Unya siya miingon, Kini mao ang duruha ka dinihogan, nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook nga yuta.’”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Ang Ginoo puno sa mga kapanguhaan. Siya walay kakulang sa mga paagi. Tungod kini sa atong kakulang sa pagtoo, sa atong pagkamakalibutanon, sa atong walay bili nga mga pulong, sa atong dili pagtoo, nga napadayag sa atong panagsulti, nga ang mangitngit nga mga landong magtapok sa atong palibot. Si Cristo wala ikapadayag sa pulong o sa kinaiya ingon nga Siya ang bug-os nga maanindot, ug ang labing labaw taliwala sa napulo ka libo. Sa dihang ang kalag mahimuot sa pagpataas sa iyang kaugalingon ngadto sa kakawangan, ang Espiritu sa Ginoo gamay ra ang mahimo alang niini. Ang atong mubo ug kulang nga panan-aw makakita sa landong, apan dili makakita sa himaya nga anaa sa unahan. Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuko nga kabayo nga nagtinguha sa pagbuak sa kagawasan ug sa pagdali sa paglatay ibabaw sa nawong sa tibuok yuta, nga nagdalag kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Matulog ba kita diha mismo sa daplin sa dayonng walay-katapusan nga kalibotan? Mahimo ba kitang tapolan ug mabugnaw ug patay? Oh, hinaut unta nga anaa sa atong mga iglesia ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga gininhawa ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan masigpit, ug ang ganghaan hiktin. Apan sa atong pag-agi pinaagi sa hiktin nga ganghaan, ang iyang kalapad walay kinutoban.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“Ang mga dinihogan nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibuok yuta, anaa sa kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga querubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga naglibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakigpakig-uli sa mga pumoluyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagarepresentar sa grasya nga pinaagi niini ang Dios nagapadayon sa paghatag sa mga suga sa mga magtutuo, aron dili kini mokidlap ug mapalong. Kon dili pa nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit diha sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga galamiton sa dautan may hingpit unta nga paggahum ibabaw sa mga tawo.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
“Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili nato dawaton ang mga pagpahibalo nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niini, atong isalikway ang bulawanong lana nga Iyang ibubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ikatugyan ngadto kanila nga anaa sa kangitngit. Sa diha nga moabot ang tawag, ‘Ania karon, ang pamanhonon nagaabot; panggula kamo sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala makadawat sa balaang lana, kadtong wala magbantay sa grasya ni Cristo sulod sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga buang nga ulay, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala sila, diha sa ilang kaugalingon, sa gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi nangagun-ob. Apan kon ang Balaang Espiritu sa Dios pagapangayo-on, kon kita mangamuyo, ingon sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa mga bulawanong tubo, ang bulawanong lana ikatugyan kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong, ang mga anak sa Dios magadan-ag ingon nga mga kahayag sa kalibotan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.