The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a Divine symbol.

Ang “kamatuoran nga gikumpisal ni Pedro mao ang patukoranan sa pagtuo sa magtutuo. Kini mao ang gipahayag ni Cristo Mismo nga kinabuhing dayon.” Kining “kamatuoran” nagpaila sa duha ka bahin mahitungod kang Cristo. Ang una mao nga si Cristo usa ka elemento sa matagnaong kasaysayan. Ang mga timaan sa dalan nga nagrepresentar sa mga panghitabo sa matagnaong kasaysayan, nagrepresentar kang Cristo. Ang Iyang pakig-uban sa mga panghitabo nagpaila sa pagkabalaan sa matagnaong mga timaan sa dalan, ug naghatag sa lohika ngano nga si Sister White sa kanunay nagaingon nga kinahanglan natong bantayan ang mga timaan sa dalan, kay kining mga timaan sa dalan nagrepresentar kang Jesu-Cristo. Ang timaan sa dalan nga nagrepresentar sa tema sa pagsulay sa panahon ni Cristo mao ang Iyang bautismo, ug kini nahiuyon sa ubang mga panghitabo sa balaang mga linya sa reporma, nga gipaila pinaagi sa pagkanaog sa usa ka Langitnong simbolo.

In the reform line of Moses, Divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of Divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of Divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

Sa linya sa reporma ni Moises, ang Pagka-Dios mikunsad ug mipuyo sa usa ka nagdilaab nga sapinit, usa ka simbolo sa Magbubuhat nga naghiusa uban sa binuhat. Sa linya sa reporma sa katapusan sa kapitoan ka tuig, si Miguel mikunsad aron paghatag ug gahum kang Ciro sa pagpadayon pinaagi sa unang sugo, ug sa maong higayon si Daniel giusab ngadto sa dagway ni Cristo. Sa linya sa reporma ni Cristo, ang Espiritu Santo mikunsad sa dagway sa usa ka salampati aron dihogan ang Anak sa Dios, ang simbolo sa Pagka-Dios nga nahiusa sa pagkatawo. Sa kasaysayan sa mga Millerite ang manulonda nga mikunsad niadtong Agosto 11, 1840 mao ang “dili ubos kay kang Jesu-Cristo mismo,” nga mikunsad uban ang usa ka gamayng basahon nga pagakan-on, ug Siya mao kadtong gamayng basahon. Didto Iyang gipakita nga ang paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo matuman pinaagi sa pagkaon ug pag-inom sa unod ug dugo sa Tinapay sa Langit.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s Word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His Word is Truth. It is His Word that sets forth the prediction, and it is His Word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

Ang sagradong kasaysayan sagrado tungod kay kini gilangkob pinaagi sa presensya ni Cristo. Ang mga tagna sa Pulong sa Dios nga nagtimaan sa umaabot nga mga hitabo mao si Jesu-Cristo, kay Siya mao ang “Pulong.” Sa dihang ang maong mga tagna matuman sa kasaysayan, ang mga hitabo nagrepresentar sa katumanan sa Iyang pulong, ug ang Iyang Pulong mao ang Kamatuoran. Ang Iyang Pulong mao ang naglatid sa tagna, ug ang Iyang Pulong usab mao ang natuman sa dihang moabot ang hitabo; busa sa sinugdan ug sa katapusan si Jesu-Cristo gihapon kini, kay Siya mao ang Alpha ug Omega. Busa, sa dihang gipahayag ni Pedro nga si Jesus mao ang Cristo ug ang Anak sa buhi nga Dios, iyang gitumong ang usa ka ilhanan sa dalan nga mao si Jesu-Cristo ug usa ka ilhanan sa dalan nga makaabot sa hingpit nga katumanan niini sa katapusang mga adlaw. Ang Septiyembre 11, 2001 mao ang hingpit nga katumanan ni Cristo.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the Son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang pagsalikway sa matagnaong katumanan sa Septiyembre 11, 2001, mao ang pagsalikway kang Cristo, ang Anak sa buhing Dios. Kana nga kamatuoran, nga gipahayag ni Pedro, mao ang “pundasyon sa pagtuo sa magtotoo,” ug niadtong Septiyembre 11, 2001 gidala ni Cristo ang Iyang katawohan sa katapusang mga adlaw pabalik sa “daan nga mga alagianan” ni Jeremias, nga nagrepresentar sa mga “pundasyon” sa kalihokan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikatulong manulonda. Si Pedro nagrepresentar sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga ginatatakan sa panahon nga ang upat ka mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin. Ang panahon sa pagpatik usa ka tino nga matagnaong yugto, nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 ug matapos sa haduol nang pag-abot sa balaod sa Domingo. Si Jesus kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as the second angel descended on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

Sa sinugdanan sa panahon sa pagpatik, ang manulonda sa Pinadayag 18 mikanaog, maingon nga ang Espiritu Santo mikanaog sa bautismo, ug kadtong manulonda “dili ubos nga personahe kay si Jesu-Cristo,” kay ang manulonda nga mikanaog aron sa pagpasanag sa yuta pinaagi sa Iyang himaya sa kasaysayan sa Millerite “dili ubos nga personahe kay si Jesu-Cristo.” Sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo, “dili ubos nga personahe kay si Jesu-Cristo,” mokanaog pag-usab ug magpresentar sa ikaduha sa duha ka mga mensahe sa Pinadayag 18, samtang gitawag Niya ang Iyang laing panon gikan sa Babilonia. Sa taliwala sa yugto sa panahon sa pagpatik, usa ka manulonda mikanaog, maingon nga ang ikaduhang manulonda mikanaog niadtong Abril 19, 1844, sa unang kapakyasan sa kalihokang Millerite.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

Taliwala sa pag-abot nianang ikaduhang manulonda ug sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, daghang mga manulonda ang gipadala aron modugang ug gahum sa ikaduhang manulonda samtang miabot ang mensahe sa Tinguha sa Tungang Gabii. Sa paghisgot sa kasaysayan sa dihang miabot kining mga manulonda sa kasaysayan sa mga Millerite, si Sister White nagpahibalo kanato nga kadtong misalikway niining mga mensahe naglansang kang Cristo sa krus sa kasigurohan nga sama gayud sa paglansang sa mga Judio kang Cristo.

“I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

“Nakita ko nga maingon nga sa paglansang sa mga Judio kang Jesus, mao man usab nga gilansang sa ngalan lamang nga mga iglesia kining mga mensahe, ug busa wala silay kahibalo sa dalan paingon ngadto sa Labing Balaan, ug dili sila makapahimulos sa pagpangamuyo ni Jesus didto.” Early Writings, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

Ang mga mensahe nga girepresentahan sa mga manulonda, sa dihang isalikway, nagrepresentar sa paglansang sa krus kang Cristo, kay Siya mao ang naglangkob sa mga mensahe ug sa ilang kasaysayanong katumanan. Niadtong Hulyo 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” mikunsad, nga nagtimaan sa unang kasagmuyo ug sa sinugdanan sa panahon sa paghulat. Gipatay sa kadalanan, ang patay nga uga nga mga bukog sa Iyang katawhan sa ulahing mga adlaw kinahanglan nga pukawon pinaagi sa pagpaminaw sa bugtong tingog nga makahimo sa pagpasig-uli sa mga tawo ngadto sa kinabuhi.

Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

Sa pagkatinuod, sa pagkatinuod, nagaingon Ako kaninyo: nagaabot ang takna, ug karon na, nga ang mga minatay makadungog sa tingog sa Anak sa Dios; ug ang mga makadungog mabuhi. Kay maingon nga ang Amahan adunay kinabuhi diha sa iyang kaugalingon, mao man usab nga gihatag Niya sa Anak ang pagbaton ug kinabuhi diha sa iyang kaugalingon; ug gihatagan Niya Siya ug kagahum sa pagpatuman usab sa paghukom, tungod kay Siya mao ang Anak sa tawo. Ayaw kahibulong niini; kay nagaabot ang takna nga ang tanan nga anaa sa mga lubnganan makadungog sa iyang tingog, ug manggula; kadtong nakabuhat ug maayo, ngadto sa pagkabanhaw sa kinabuhi; ug kadtong nakabuhat ug dautan, ngadto sa pagkabanhaw sa paghukom sa silot. Juan 5:25–29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

Sa Hulyo 2023, ang Iyang tingog nagtawag sa nangamatay nga mga uga nga bukog ngadto sa kinabuhi, ug unya gisubli sa Alpha ug Omega ang sinugdanan sa panahon sa pagpatik, kay ang Hulyo 2023 nagtimaan sa panahong pangtapos sa panahon sa pagpatik. Ang Iyang katawhan gitawag na usab pabalik ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ngadto sa mga patukoranan sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang sukaranang mensahe sa sinugdanan ug katapusan sa mga Millerita mao ang nahauna ug naulahing mga mensahe sa kasaysayan sa mga Millerita, nga mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico kapitulo beinte-sais.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

Niadtong Hulyo 2023, ang katapusang-adlaw nga katawhan sa Dios gisugo na usab sa pagkuha sa gamayng basahon ug sa pagkaon niini. Samtang ilang ginakaon ang gamayng basahon, sila pagasulayan dayon aron tan-awon kon ilang ilhon ang mensahe sa ikatulong Kaalautan diha sa Pinadayag kapitulo siyam (ang mga balita gikan sa sidlakan) ug ang mensahe sa Daniel kapitulo onse (ang mga balita gikan sa amihanan). Ang proseso sa pagsulay nagadala kanila ngadto sa mga bersikulo napulog tulo hangtod napulog lima sa Daniel kapitulo onse, nga mao ang Gubat sa Panium, nga mao ang Cesarea Filipos, ug nga mao ang mensahe sa Tungang Gabii nga Pagtu-aw diin ang duha ka hut-ong nga nakadungog sa Iyang tingog gipadayag, ang usa ka hut-ong “nga nagbuhat ug maayo, ngadto sa pagkabanhaw sa kinabuhi; ug sila nga nagbuhat ug daotan, ngadto sa pagkabanhaw sa silot.”

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage than Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Adunay tulo ka mga tingog sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug silang tanan mao ang tingog sa “walay ubos nga personahe kay kang Jesu-Cristo mismo.” Ang nahaunang tingog sa Pinadayag 18 midungog sa dihang ang dagkong mga bilding sa siyudad sa New York gipukan pinaagi sa usa ka hikap gikan sa Dios. Ang ikaduhang tingog mao ang tingog ni Miguel nga arkanghel nga nagtawag sa mga patay paggawas gikan sa ilang mga lubnganan. Ang ikatulong tingog mao ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18 nga nagtawag sa Iyang ubang panon paggawas gikan sa Babilonia sa takna sa “dakong linog” sa Pinadayag kapitulo 11. Ang hingpit nga katumanan sa pagsugid ni Pedro sa Cesarea Filipos mahitabo sa dihang si Cristo magamando sa Iyang katawhan sa kaulahian ngadto sa “maong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabutan sa kaulahiang mga adlaw.”

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

Ang Panium sa bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse mao ang “bahin” sa tagna ni Daniel nga gitimbrehan, nga nag-ila sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Pagsinggit. Ang Panium mao ang camp meeting sa Exeter niadtong Agosto sa 1844; kini usa ka kasaysayan nga matuman sa ikaduhang termino ni Donald Trump, ug kini mao ang matagnaong mensahe nga nagpatik sa timbre sa Dios diha sa mga agtang sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo. Ang mga bersikulo nga atong gitun-an karon balaan kaayong yuta.

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

“Ang kamatuoran nga gisugid ni Pedro mao ang patukoranan sa pagtuo sa magtotoo. Kini mao ang gipahayag ni Cristo Mismo nga kinabuhing dayon. Apan ang pagbaton niini nga kahibalo dili maoy hinungdan sa paghimaya sa kaugalingon. Dili kini ikapadayag kang Pedro pinaagi sa bisan unsang kaalam o pagkamaayo nga iya sa iyang kaugalingon. Dili gayod makab-ot sa katawhan, sa ilang kaugalingon lamang, ang pagkahibalo sa langitnong mga butang. ‘Kini hataas pa kay sa langit; unsa may imong mahimo? mas lawom pa kay sa impiyerno; unsa may imong mahibaloan?’ Job 11:8. Ang espiritu lamang sa pagpasagop maoy makapadayag kanato sa halalum nga mga butang sa Dios, nga ‘wala makita sa mata, ni madungog sa dalunggan, ni misulod sa kasingkasing sa tawo.’ ‘Apan gipadayag kini sa Dios kanato pinaagi sa Iyang Espiritu: kay ang Espiritu nagsusi sa tanang mga butang, oo, bisan sa halalum nga mga butang sa Dios.’ 1 Corinto 2:9, 10. ‘Ang tinago sa Ginoo anaa kanila nga may kahadlok Kaniya;’ ug ang kamatuoran nga nasabtan ni Pedro ang himaya ni Cristo maoy ebidensiya nga siya ‘tinudloan sa Dios.’ Salmo 25:14; Juan 6:45. Ah, sa pagkatinuod, ‘bulahan ikaw, Simon Bar-jona: kay ang unod ug dugo wala magpadayag niini kanimo.’”

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.” The Desire of Ages, 413

“Mi padayon si Jesus: ‘Ug ako usab nagasulti kanimo, nga ikaw si Pedro, ug sa ibabaw niining bato pagatukoron Ko ang Akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaug batok niini.’ Ang pulong nga Pedro nagakahulogan ug usa ka bato,—usa ka nagligid nga bato. Si Pedro dili mao ang bato diin gitukod ang iglesia. Ang mga ganghaan sa impiyerno nakadaug gani batok kaniya sa dihang gilimod niya ang iyang Ginoo uban sa pagpamalikas ug pagpanumpa. Ang iglesia gitukod diha sa Usa nga batok Kaniya ang mga ganghaan sa impiyerno dili makadaug.” The Desire of Ages, 413

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

Ang mensahe nga gipadayag ni Cristo ngadto sa Iyang mga tinun-an didto sa Cesarea Filipos mao, ug mao gihapon, ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtu-aw, ug kini gibutang sulod sa kahimtang sa usa ka espirituwal nga gubat tali sa Griyegong dios nga si Pan, kansang templo gitawag nga “mga ganghaan sa impiyerno,” ug sa duha ka apostata nga mga sungay sa mananap sa yuta. Ang mga Maccabeo mao ang apostata nga katawhan sa Dios, nga nag-angkon nga sila mao ang mga manlalaban sa iglesia sa Dios, sanglit sila nakiggubat batok sa relihiyon sa mga Griyego. Ila nga giila ang ilang kaugalingon ingon nga mga pangrelihiyoso ug politikal nga mga pangulo. Sila nagrepresentar sa apostata nga Protestanismo niadtong nangapukan nga mga iglesia nga, uban sa gobyerno sa Estados Unidos, karon nagaporma ug usa ka larawan sa mananap ug nakiggubat batok sa relihiyon sa mga globalista nga woke-ism ug Inahan nga Yuta. Ang apostata nga mga sungay makadaug sa ilang pakigbisog batok sa pangrelihiyoso ug politikal nga mga elemento sa globalismo, ug sa mao rang panahon ang tinuod nga sungay nga Protestante ginaputli pinaagi sa pagkuha sa katapusang mga salin sa buang nga mga ulay, sa dili pa kini ikabayaw ingon nga usa ka bandila sa “dakong linog” sa haduol nang moabut nga balaod sa Domingo.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry, is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beast from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

Ang bahin sa tagna sa basahon ni Daniel nga may kalabutan sa ulahing mga adlaw, nga mao usab ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, ug mao ang mensahe sa Singgit sa Taliwala sa Kagabhion, gibuksan sa Leon sa banay ni Juda didto sa Cesarea Filipos, nga mao ang Panium. Kini gibuksan taliwala sa gubat batok sa ateistiko nga mapintas nga mananap gikan sa bung-aw nga walay kinutoban ug sa sungay sa Republikanoismo nga nagsugod sa pag-aghat nianang mananapa niadtong 2015, ug batok sa matuod nga sungay sa Protestanteismo nga karon ginabanhaw ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

Ang kamatuoran nga giila ni Pedro nagrepresentar sa timailhan sa dalan sa Septiyembre 11, 2001, ug usab nga si Cristo mao ang Anak sa buhi nga Dios. Ang kamatuoran sa girepresentahan sa pagkamahimong Anak sa Dios ni Jesus usa ka pagsulay nga kamatuoran sa sama ka siguro nga paagi sama sa pangutana kon si Jesus ba mao o dili ang Mesiyas sa mga adlaw ni Pedro. Ang pagpahayag nga si Jesus mao ang Anak sa Dios nagrepresentar sa tanan nga napadayag mahitungod kon kinsa ang Anak. Nagrepresentar kini dili lamang nga Siya mao ang Anak sa Dios, kondili usab nga Siya mao ang anak sa tawo. Kini mao ang kamatuoran sa pagkaunod sa pagka-Dios ngadto sa pagkatawo, nga mao gayud ang buhat nga matuman sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang kamatuoran sa “pagkaunod” mao ang kamatuoran sa katapusan nga gitipohan sa kamatuoran sa “Igpapahulay” sa sinugdan.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844, were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

Ang Oktubre 22, 1844 nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong manulonda. Sa dihang moabot ang usa ka manulonda, usa ka pinasahi nga kamatuoran nga haum sa yugto diin ang kamatuoran pagabuksan maoy ipadayag sa Leon sa banay ni Juda, ug kana nga kamatuoran unya mosulay sa kaliwatan diin kana nga kamatuoran gibuksan. Niadtong Oktubre 22, 1844, gipadayag ang mga kamatuoran nga nalangkit sa buhat ni Cristo, nga sa kalit miadto ngadto sa templo nga Iyang gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig sukad sa 1798 hangtod sa 1844. Ang buhat ni Cristo sa paghukom, ang kasugoan sa Dios, ang Iyang tahas isip Labawng Sacerdote, ang isyu sa marka sa mananap ug ang pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, tanan gibuksan. Gipakita kang Sister White nga sa maong mga kamatuoran, may usa ka kamatuoran nga ang Alpha ug Omega nagpaila diha sa usa ka pinasahi nga kahayag.

“I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

“Natingala ako sa akong nakita ang ikaupat nga sugo diha gayud sa taliwala sa napulo ka mga tulomanon, ug may malumo nga haló sa kahayag nga naglibot niini. Miingon ang manulonda: ‘Kini lamang ang usa sa napulo nga naghubit sa buhing Dios nga nagbuhat sa kalangitan ug sa yuta ug sa tanang butang nga anaa niini. Sa dihang gipahimutang ang mga patukoranan sa yuta, niadtong panahona usab gipahimutang ang patukoranan sa Igpapahulay.’” Testimonies, volume 1, 75.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

Ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo miabut na, apan kini pagalanganon tungod sa pagrebelde sa 1863. Niadtong Setyembre 11, 2001, nagsugod ang proseso sa pagtimri sa dihang si Cristo, nga gihulagway ingon sa gamhanang manolunda sa Pinadayag kapitulo 18, mikunsad uban sa usa ka tinagong basahon diha sa Iyang kamot nga pagakan-on sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw. Ang Alpha ug Omega sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, busa sa ulahing mga adlaw may lain na usab nga kamatuoran nga gibutang sa usa ka pinasahi nga kahayag, ug kini diretso nga nalambigit sa kamatuoran sa Igpapahulay nga gipasiugda sa unang higayon nga si Cristo misulay sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

“Miabot na ang panahon alang kang Daniel sa pagtindog diha sa iyang bahin. Miabot na ang panahon nga ang kahayag nga gihatag kaniya moadto sa kalibotan sa paagi nga wala pa sukad kaniadto. Kon kadtong gihatagan sa Ginoo ug daghan kaayo nga mga grasya maglakaw diha sa kahayag, ang ilang kahibalo mahitungod kang Cristo ug sa mga tagna nga may kalabutan Kaniya modako pag-ayo samtang sila nagkaduol sa katapusan sa kasaysayan niining yutaa.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

“Ang mga nakig-uban sa Dios nagalakaw diha sa kahayag sa Adlaw sa Pagkamatarong. Wala nila pasipad-i ang ilang Manunubos pinaagi sa pagdaot sa ilang dalan sa atubangan sa Dios. Ang langitnong kahayag nagadan-ag ibabaw kanila. Sila adunay walay kinutuban nga bili sa pagtan-aw sa Dios, kay sila usa kang Cristo. Alang kanila ang pulong sa Dios adunay labawng katahom ug kahalangdon. Ilang nakita ang kamahinungdanon niini. Ang kamatuoran gipadayag ngadto kanila. Ang doktrina sa pagkahimong tawo gilibotan sa malinawon nga kasanag. Ilang nakita nga ang Kasulatan mao ang yawi nga nagbukas sa tanang mga tinago ug nagasulbad sa tanang mga kalisdanan. Kadtong dili buot modawat sa kahayag ug molakaw diha sa kahayag dili makasabut sa tinago sa pagkadiosnon, apan kadtong wala magduhaduha sa pagpasan sa krus ug sa pagsunod kang Jesus makakita sa kahayag diha sa kahayag sa Dios.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that Divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

Ang doktrina sa pagpakatawo mao ang kamatuoran nga ang pagka-Dios nga nahiusa sa pagkatawo dili makasala, ug ang timaan niadtong nakaabot niana nga kasinatian sa kataposang mga adlaw mao ang Igpapahulay.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

Dugang niini, gihatag ko usab kanila ang akong mga adlaw nga igpapahulay, aron mahimong usa ka timaan tali kanako ug kanila, aron sila makaila nga ako mao ang Ginoo nga nagabalaan kanila. Ezekiel 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time Divinity is combined with humanity, permanently.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gitimrihan alang sa walay kataposan, ug ang proseso sa pagtimri nagtimaan sa mubo nga yugto sa panahon sa katapusan sa maong proseso, sa dili pa ang balaod sa Domingo, sa dihang ang timri ipatik. Nianang mubo nga yugto sa panahon ang Pagka-Dios nahiusa uban sa pagkatawo, sa walay pagbalik.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

“Unsa man ang inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pag-andam? Kadtong nakighiusa sa kalibotan nagadawat sa hulma sa kalibotan ug nagapangandam alang sa marka sa mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon atubangan sa Dios ug nagaputli sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran—kini sila nagadawat sa langitnong hulma ug nagapangandam alang sa timailhan sa Dios diha sa ilang mga agtang. Sa dihang mogula na ang sugo ug mapatikan na ang timaan, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa walay kataposan.”

“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

“Karon mao na ang panahon sa pagpangandam. Ang patik sa Dios dili gayud igabutang sa agtang sa usa ka mahugaw nga lalaki o babaye. Dili gayud kini igabutang sa agtang sa ambisyoso, mahigugmaon sa kalibotan nga lalaki o babaye. Dili gayud kini igabutang sa agtang sa mga lalaki o babaye nga bakakon ug dila o malimbongon ug kasingkasing. Ang tanan nga modawat sa patik kinahanglan walay buling sa atubangan sa Dios—mga kandidato alang sa langit. Padayon kamo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye. Makasulat lamang ako sa mubo mahitungod niining mga puntoha niining panahona, nga nagpunting lamang sa inyong pagtagad ngadto sa kinahanglanon sa pagpangandam. Susihon ninyo ang Kasulatan alang sa inyong kaugalingon, aron inyong masabtan ang makahahadlok nga kaseryosohan niining kasamtangang taknaa.” Testimonies, tomo 5, 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

Ang miaging pahayag mahimong mosugyot nga ang patik ipatik sa balaod sa Domingo, apan dili kini mao ang kahimtang. Klaro si Sister White nga ang balaod sa Domingo usa ka dakong krisis, ug tin-aw usab ang iyang gitudlo nga ang kinaiya mapadayag sa usa ka krisis, apan dili gayod mapalambo diha sa usa ka krisis. Ang patik ipatik sa balaod sa Domingo sa diwa nga didto kini mahimong makita, kay kadtong adunay patik nianang panahona ipataas ingon nga usa ka timaan. Ang patik ipatik sulod sa mubo nga yugto sa panahon, sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay, ug alang sa mga magbabantay sa Igpapahulay, ang panahon sa pagsulay mosira sa balaod sa Domingo. Ang pagpatik nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug niadtong panahona walay bisan kinsa nga nakadawat sa patik sa Dios, kay sumala sa gipakita sa yugto sa panahon human sa Oktubre 22, 1844, kinahanglan una nga adunay usa ka proseso sa pagsulay.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

Sa matag kalihokan sa reporma, sa dihang ang langitnong simbolo mokanaug aron maghatag og gahum sa mensahe nga giabrihan sa panahon sa katapusan, mosugod ang usa ka proseso sa pagsulay. Sa dihang si Michael mikanaug aron maghatag og gahum kang Cyrus sa pagpadayon sa unang sugo, ang mga Judio gisulayan dayon kon mobiya ba sila sa panimalay nga ilang gipuy-an sulod sa nangaging kapitoan ka tuig ug mobalik sa usa ka lungsod nga nangagun-ob aron tukoron kini pag-usab. Sa dihang ang Balaang Espiritu mikanaug sa pagbautismo ni Cristo, ang mga Judio gisulayan mahitungod sa Mesiyas. Sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 10 mikanaug niadtong Agosto 11, 1840, kana nga kaliwatan gisulayan kon ilang kan-on ba ang gamayng basahon, ug ang tanan nga girepresentahan sa gamayng basahon.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Usa ka proseso sa pagsulay nagsugod niadtong Agosto 11, 1840 nga nagpatungha ug duha ka hugna sa mga magsisimba, ug ang hugna nga misunod sa Cordero ngadto sa Labing Balaang Dapit maoy mga kandidato nga maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang katapusang pagsulay alang nianang kaliwatana, nga napakyas sa proseso sa pagsulay, nagsugod sa pag-abot sa dugang nga kahayag bahin sa “pito ka panahon,” sa Levitico baynte-sais. Gikan sa 1856 hangtod sa 1863, ang mensahe sa Laodicea nagtimaan sa katapusang yugto sa panahon sulod sa yugto sa panahon nga nagsugod sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844. Kana nga yugto sa panahon girepresentahan sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel kapitulo onse.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

“‘Sa sinugdan mao na ang Pulong, ug ang Pulong uban sa Dios, ug ang Pulong mao ang Dios. Kini siya didto na sa sinugdan uban sa Dios. Ang tanang butang gibuhat pinaagi kaniya; ug gawas kaniya walay bisan unsa nga nahimo sa tanang nahimo. Diha kaniya ang kinabuhi; ug ang kinabuhi mao ang kahayag sa mga tawo. Ug ang kahayag nagasidlak diha sa kangitngit; ug ang kangitngit wala makasabut niini.’ ‘Ug ang Pulong nahimong unod, ug mipuyo ipon kanato, (ug nakita namo ang iyang himaya, ang himaya ingon sa bugtong nga Anak sa Amahan,) puno sa grasya ug kamatuoran’ (Juan 1:1–5, 14).”

“This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

“Kining kapitulo naglatid sa kinaiya ug kahinungdanon sa buhat ni Cristo. Ingon nga usa nga nakasabot sa iyang hilisgutan, gihatag ni Juan kang Cristo ang tanang gahum, ug naghisgot siya mahitungod sa Iyang pagkadaku ug pagkahalangdon. Iyang gipadan-ag ang balaang mga silaw sa bililhong kamatuoran, maingon sa kahayag nga gikan sa adlaw. Iyang gipresentar si Cristo ingon nga bugtong Tigpataliwala tali sa Dios ug sa katawhan.

“The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

“Ang doktrina sa pagpakatawo ni Cristo diha sa unod sa tawo usa ka tinago, ‘bisan ang tinago nga gitago sukad sa mga kapanahonan ug sa mga kaliwatan’ (Colossians 1:26). Kini mao ang dako ug halalum nga tinago sa pagkadiosnon. ‘Ang Pulong nahimong unod, ug mipuyo ipon kanato’ (John 1:14). Gikuha ni Cristo diha sa Iyang kaugalingon ang kinaiyahan sa tawo, usa ka kinaiyahan nga ubos kay sa Iyang langitnong kinaiyahan. Walay bisan unsa nga makapakita pag-ayo sa kahibulongang pagpaubos sa Dios sama niini. Siya ‘sa ingon naghigugma sa kalibutan, nga gihatag niya ang iyang bugtong nga Anak’ (John 3:16). Gipresentar ni Juan kining kahibulongang hilisgutan uban sa yano kaayo nga paagi aron ang tanan makasabot sa mga hunahuna nga gipadayag, ug mapasanagan.”

“Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

“Si Cristo wala magpakaaron-ingnon nga midawat sa tawhanong kinaiya; tinuod gayod nga Iyang gidawat kini. Sa pagkatinuod Iya gayod nga gipanag-iya ang tawhanong kinaiya. ‘Sanglit ang mga anak nakaambit man sa unod ug dugo, Siya usab sa samang paagi nakaambit sa mao usab’ (Hebreohanon 2:14). Siya mao ang anak ni Maria; Siya gikan sa kaliwat ni David sumala sa tawhanong kagikan. Gipahibalo Siya nga usa ka tawo, bisan ang Tawo nga si Cristo Jesus. ‘Kining tawhana,’ nagsulat si Pablo, ‘giisip nga takus sa labi pang dakong himaya kay kang Moises, tungod kay ang nagtukod sa balay adunay labaw nga kadungganan kay sa balay’ (Hebreohanon 3:3).”

“But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

“Apan samtang ang Pulong sa Dios naghisgot mahitungod sa pagkatawo ni Cristo sa diha nga dinhi pa Siya sa yuta, kini usab sa tin-aw gayud naghisgot mahitungod sa Iyang pagkaanaa sa wala pa ang tanan. Ang Pulong naglungtad ingon nga usa ka langitnong Persona, maingon sa walay-katapusang Anak sa Dios, diha sa pakighiusa ug pagkahimong usa uban sa Iyang Amahan. Sukad pa sa walay katapusan Siya mao ang Tigpataliwala sa tugon, ang usa nga diha kaniya pagapanalanginan ang tanang nasod sa yuta, mga Judio man ug mga Gentil, kon ilang dawaton Siya. ‘Ang Pulong uban sa Dios, ug ang Pulong Dios’ (Juan 1:1). Sa wala pa mabuhat ang mga tawo o ang mga manulonda, ang Pulong uban na sa Dios, ug Dios.”

“The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

“Ang kalibotan gibuhat pinaagi Kaniya, ‘ug kung walay siya walay bisan unsa nga nahimo nga nahimo’ (Juan 1:3). Kon si Cristo maoy naghimo sa tanang butang, nan naglungtad Siya una pa sa tanang butang. Ang mga pulong nga gipamulong mahitungod niini hilabihan ka matin-aw ug tiunay nga walay bisan kinsa nga kinahanglan mabilin sa pagduhaduha. Si Cristo Dios gayud sa kinaiyahan, ug sa labing hataas nga diwa. Siya uban sa Dios sukad sa tanang walay kinutuban, Dios ibabaw sa tanan, dalaygon sa walay katapusan.

“The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

“Ang Ginoong Jesu-Cristo, ang balaang Anak sa Dios, naglungtad sukad pa sa walay kataposan, usa ka lahi nga persona, apan usa uban sa Amahan. Siya mao ang labing halangdong himaya sa langit. Siya mao ang pangulo sa mga langitnong kinaadman, ug ang masinugtanon nga pagsimba sa mga manulonda gidawat Niya ingon nga Iyang katungod. Kini dili pagpanulis sa Dios. ‘Ang Ginoo nanag-iya kanako sa sinugdan sa iyang dalan,’ Siya nagapahayag, ‘sa wala pa ang iyang mga buhat sa karaan. Gitukod ako sukad sa walay kataposan, sukad sa sinugdan, sa wala pa ang yuta. Sa diha nga wala pa ang mga kahiladman, gipagula ako; sa diha nga wala pa ang mga tuboran nga nagabaha sa tubig. Sa wala pa mapahimutang ang kabukiran, sa wala pa ang kabungtoran gipagula ako: samtang wala pa niya buhata ang yuta, ni ang kapatagan, ni ang kinatas-ang bahin sa abog sa kalibotan. Sa diha nga giandam niya ang mga langit, atua ako didto: sa diha nga gibutangan niya ug lingin ang nawong sa kahiladman’ (Proverbio 8:22–27).”

“There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

“Adunay kahayag ug himaya diha sa kamatuoran nga si Cristo usa sa Amahan sa wala pa matukod ang kalibotan. Kini mao ang kahayag nga nagdan-ag sa usa ka mangitngit nga dapit, nga naghimo niini nga masidlakon tungod sa balaan, orihinal nga himaya. Kining kamatuoran, nga sa iyang kaugalingon walay kinutoban ang pagkatalagsaon, nagpatin-aw sa ubang mga misteryosong kamatuoran nga sa laing paagi dili ikapatin-aw, samtang kini ginatipigan sa kahayag nga dili maduol ug dili masabtan.” Selected Messages, libro 1, 246–248.