The final test for the Millerite generation, who failed the testing process, began in 1856, with the arrival of increased light upon the “seven times” of Leviticus twenty-six. From 1856 to 1863 the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Ang katapusang pagsulay alang sa henerasyon sa mga Millerite, nga napakyas sa proseso sa pagsulay, nagsugod niadtong 1856, uban sa pag-abot sa dugang nga kahayag bahin sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Gikan sa 1856 ngadto sa 1863 ang mensahe sa Laodicea nagtimaan sa katapusang yugto sa panahon sulod sa panahong nagsugod sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844. Kana nga yugto sa panahon girepresentahan sa mga bersikulo 13 hangtod 15 sa Daniel kapitulo 11.

That period of time is illustrated by not only those verses, but also by the history that fulfilled those verses, and also by the geographical witness of Panium, which is also Caesarea Philippi. Caesarea Philippi was purposely visited by Christ just before the cross, and the cross represents the Sunday law, that is represented by verse sixteen. On October 22, 1844 the Lion of the tribe of Judah identified the doctrine of the Sabbath in a special light. Then at the end of that testing process He introduced an increase of knowledge upon the “seven times,” and the “seven times” of Leviticus twenty-six is a doctrine of the Sabbath. It is the Sabbath commandment of the land resting that is a direct parallel to the Sabbath commandment of men resting. The time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years and the twenty-three hundred years both ended on October 22, 1844.

Kana nga yugto sa panahon gipakita dili lamang pinaagi niadtong mga bersikulo, kondili usab pinaagi sa kasaysayan nga nagtuman niadtong mga bersikulo, ug pinaagi usab sa heograpikanhong pagpamatuod sa Panium, nga mao usab ang Caesarea Philippi. Ang Caesarea Philippi tuyo gayud nga gibisita ni Cristo sa wala pa ang krus, ug ang krus nagrepresentar sa balaod sa Domingo, nga ginarepresentahan sa bersikulo dieciséis. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang Leon sa banay ni Juda nagpaila sa doktrina sa Igpapahulay diha sa usa ka pinasahi nga kahayag. Unya sa katapusan niadtong proseso sa pagsulay, Iyang gipaila ang pagdugang sa kahibalo mahitungod sa “pito ka panahon,” ug ang “pito ka panahon” sa Levitico veintiséis usa ka doktrina sa Igpapahulay. Kini mao ang sugo sa Igpapahulay mahitungod sa yuta nga mopahulay, nga usa ka tuwirang kaparis sa sugo sa Igpapahulay mahitungod sa mga tawo nga mopahulay. Ang tagna sa panahon sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig ug sa duha ka libo tulo ka gatus ka tuig silang duha natapos niadtong Oktubre 22, 1844.

The final period of the testing process, from 1856 to 1863, was a greater revelation of the Sabbath, which had been placed in a special light at the beginning of the sealing and testing process. The history represented by the fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven represents the testing period where the seal of God is impressed for eternity upon the one hundred and forty-four thousand. In that history the two sticks of Ezekiel are joined. The joining of the two sticks represents the combination of Divinity with humanity, and the doctrine that shines in a special light in that history is the doctrine of the incarnation.

Ang katapusang yugto sa proseso sa pagsulay, gikan sa 1856 ngadto sa 1863, maoy usa ka labi pang daku nga pagpadayag sa Igpapahulay, nga gibutang sa usa ka pinasahi nga kahayag sa sinugdanan sa proseso sa pagtimri ug pagsulay. Ang kasaysayan nga girepresentahan sa katumanan sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse nagarepresentar sa yugto sa pagsulay diin ang timri sa Dios ikapilit alang sa walay katapusan ibabaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Nianang kasaysayana ang duha ka sungkod sa Ezekiel gidugtong. Ang pagdugtong sa duha ka sungkod nagarepresentar sa paghiusa sa Pagka-Dios ug sa pagkatawo, ug ang doktrina nga nagadan-ag sa usa ka pinasahi nga kahayag nianang kasaysayana mao ang doktrina sa pagka-incarnate.

For this reason, when Peter identified Christ as the Son of God in Caesarea Philippi, he was acknowledging that Christ, as the Son of God represented His dual nature of being the Divine Son of God, who had taken upon Himself human flesh, and in so doing became the Son of man.

Tungod niini, sa dihang giila ni Pedro si Cristo ingon nga Anak sa Dios didto sa Cesarea Filipos, iyang giila nga si Cristo, ingon nga Anak sa Dios, naghulagway sa Iyang duruha ka kinaiya—ang pagka-Diosnong Anak sa Dios, nga nagpas-an sa Iyang kaugalingon og unod sa tawo, ug sa pagbuhat niini nahimo nga Anak sa tawo.

“As the disciples searched the prophecies that testified of Christ, they were brought into fellowship with the Deity, and learned of Him who had ascended to heaven to complete the work He had begun on earth. They recognized the fact that in Him dwelt knowledge which no human being, unaided by divine agency, could comprehend. They needed the help of Him whom kings, prophets, and righteous men had foretold. With amazement they read and reread the prophetic delineations of His character and work. How dimly had they comprehended the prophetic scriptures! how slow they had been in taking in the great truths which testified of Christ! Looking upon Him in His humiliation, as He walked a man among men, they had not understood the mystery of His incarnation, the dual character of His nature. Their eyes were holden, so that they did not fully recognize divinity in humanity. But after they were illuminated by the Holy Spirit, how they longed to see Him again, and to place themselves at His feet!” The Desire of Ages, 507.

“Samtang gisusi sa mga tinun-an ang mga tagna nga nagpamatuod mahitungod kang Cristo, gidala sila ngadto sa pakig-ambit uban sa Pagka-Dios, ug nakakat-on sila mahitungod Kaniya nga mikayab ngadto sa langit aron tapuson ang buluhaton nga Iyang gisugdan dinhi sa yuta. Ilang giila ang kamatuoran nga diha Kaniya nagpuyo ang kahibalo nga walay tawhanong binuhat, gawas kon tabangan sa balaang paglihok, ang arang makasabot. Gikinahanglan nila ang tabang Niya nga maoy gitagna sa mga hari, mga manalagna, ug mga matarung nga tawo. Uban sa kahibulong ilang gibasa ug gibalikbalik pagbasa ang mga profetikong paghulagway sa Iyang kinaiya ug buluhaton. Pagkahanap ba sa ilang pagsabot sa mga Kasulatan sa tagna! pagkahinay ba nila sa pagdawat sa dagkung mga kamatuoran nga nagpamatuod mahitungod kang Cristo! Sa ilang pagtan-aw Kaniya diha sa Iyang pagpaubos, samtang nagalakaw Siya nga usa ka tawo taliwala sa mga tawo, wala nila masabti ang tinago sa Iyang pagkalangkit sa unod, ang duruha ka kinaiya sa Iyang pagkatawo. Ang ilang mga mata gipugngan, busa wala nila hingpit mailhi ang pagka-Dios diha sa pagkatawo. Apan human sila mapasanagan sa Balaang Espiritu, unsa ka daku ang ilang pangandoy nga makita Siya pag-usab, ug nga ibutang ang ilang kaugalingon sa Iyang tiilan!” The Desire of Ages, 507.

October 22, 1844 through to 1863 represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That period began with the Sabbath being highlighted as the special truth among the many truths that are unsealed during the period of the sealing. The period began the sounding of the seventh trumpet which identifies when the mystery of God was to be finished.

Ang Oktubre 22, 1844 hangtod sa 1863 nagrepresentar sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kining panahona nagsugod sa dihang ang Igpapahulay gipasiugda ingon nga pinasahi nga kamatuoran taliwala sa daghang mga kamatuoran nga gibuksan sa panahon sa pagsilyo. Ang maong panahon nagsugod sa pagtingog sa ikapitong trumpeta, nga nagtimaan kon kanus-a ang tinago sa Dios pagatapuson.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya magasugod na sa pagpatunog, ang tinago sa Dios matuman, ingon sa iyang gipahibalo sa iyang mga ulipon nga mga propeta. Pinadayag 10:7.

The seventh angel is also the third woe, for the sealing takes place in the history when the warfare of Islam is active. Had Millerite Adventism been faithful in the period that followed October 22, 1844, Islam that had been restrained on August 11, 1840, would have been released.

Ang ikapitong manulonda mao usab ang ikatulong kaalautan, kay ang pagtimaan pinaagi sa selyo mahitabo diha sa kasaysayan sa dihang ang pakiggubat sa Islam aktibo. Kon ang Millerite Adventism nagpabiling matinumanon sa yugto nga misunod sa Oktubre 22, 1844, ang Islam nga gipugngan niadtong Agosto 11, 1840, unta gipagawas.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

“Kon ang mga Adventista, human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, mipadayon nga malig-on sa ilang pagtuo ug nagpadayon nga hiniusa sa nagabukas nga paggiya sa Dios, nga nagadawat sa mensahe sa ikatulong manulonda ug sa gahum sa Espiritu Santo nagamantala niini ngadto sa kalibotan, unta nakita nila ang kaluwasan sa Dios, ang Ginoo unta nagbuhat sa dakong gahum uban sa ilang mga paningkamot, ang buluhaton unta nahuman na, ug si Cristo unta mianhi na sa pagdawat sa Iyang katawhan ngadto sa ilang ganti. Apan sa panahon sa pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan nga misunod sa kapakyasan, daghan sa mga magtutuo sa advento mibiya sa ilang pagtuo.... Sa ingon ang buluhaton nababagan, ug ang kalibotan gibiyaan sa kangitngit. Kon ang tibuok lawas sa mga Adventista nahinusa pa unta diha sa mga sugo sa Dios ug sa pagtuo ni Jesus, pagkahalayo gayud unta sa kalainan sa atong kasaysayan!” Evangelism, 695.

On October 22, 1844 the seventh trumpet began to sound and the Jubilee trumpet also began to sound.

Niadtong Oktubre 22, 1844 nagsugod sa pagpatunog ang ikapitong trumpeta ug nagsugod usab sa pagpatunog ang trumpeta sa Jubileo.

And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. Leviticus 25:8–10.

Ug pagaihapon mo alang kanimo ang pito ka mga igpapahulay sa mga tuig, pito ka makapito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka mga igpapahulay sa mga tuig mahimong alang kanimo kap-atan ug siyam ka tuig. Unya pasabton mo nga patunogon ang trumpeta sa jubileo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapito ka bulan; sa adlaw sa pagpasig-uli pagapatunogon ninyo ang trumpeta sa tibook ninyong yuta. Ug pagabalaanon ninyo ang ikakalim-an ka tuig, ug imantala ang kagawasan sa tibook nga yuta ngadto sa tanan nga mga pumoluyo niini: kini mahimong jubileo alang kaninyo; ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang kabtangan, ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang panimalay. Levitico 25:8–10.

When the sealing time of the one hundred and forty-four thousand begins there is a trumpet that identifies that the warfare accomplished by Islam has arrived, and a trumpet that proclaims liberty for those who have been slaves of sin. One trumpet identifies the external history, and the other represents the internal experience of those last-day covenant people. Their slavery is relieved when their humanity is joined with His Divinity for eternity. Line upon line, those two trumpets are one Trumpet, for the Jubilee trumpet is only blown on the Day of Atonement, and the Day of Atonement begins when the seventh trumpet of the third woe is sounded. The doctrine that represented both trumpets in the Millerite movement was the light of the Sabbath. The light that represents both Trumpets in these last days is the doctrine of the incarnation. Line upon line, the Sabbath and the doctrine of the incarnation are the same doctrine.

Sa diha nga magsugod ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, adunay usa ka trumpeta nga nagpaila nga nahiabut na ang gubat nga natuman pinaagi sa Islam, ug adunay usa ka trumpeta nga nagpamantala sa kagawasan alang niadtong mga naulipon sa sala. Ang usa ka trumpeta nagpaila sa panggawas nga kasaysayan, ug ang usa nagrepresentar sa sulodnong kasinatian niadtong katawhang pakigsaad sa kataposang mga adlaw. Ang ilang pagkaulipon mahupay sa diha nga ang ilang pagkatawo mahiusa uban sa Iyang pagka-Dios hangtod sa kahangturan. Linya ibabaw sa linya, kining duha ka trumpeta usa ra ka Trumpeta, kay ang trumpeta sa Jubileo ipatugbaw lamang sa Adlaw sa Pagpasig-uli, ug ang Adlaw sa Pagpasig-uli magsugod sa diha nga patugbawon ang ikapitong trumpeta sa ikatulong alaut. Ang doktrina nga nagrepresentar sa maong duha ka trumpeta sulod sa kalihukang Millerita mao ang kahayag sa Igpapahulay. Ang kahayag nga nagrepresentar sa duha ka Trumpeta niining ulahing mga adlaw mao ang doktrina sa pagpakatawo. Linya ibabaw sa linya, ang Igpapahulay ug ang doktrina sa pagpakatawo mao ang mao rang doktrina.

Peter’s confession identified the Messiah, and also the Son of God. The Messiah is the Son of God. The Messiah is the creator represented by the Sabbath.

Ang pagsugid ni Pedro nagpaila sa Mesiyas, ug usab sa Anak sa Dios. Ang Mesiyas mao ang Anak sa Dios. Ang Mesiyas mao ang Magbubuhat nga gisimbolohan sa Adlaw nga Igpapahulay.

“Paul had never seen Christ while he dwelt upon the earth. He had indeed heard of him and his works, but he could not believe that the promised Messiah, the Creator of all worlds, the Giver of all blessings, would appear upon earth as a mere man.” Sketches from the Life of Paul, 256.

“Wala gayud makakita si Pablo kang Cristo samtang Siya nagpuyo pa sa yuta. Sa pagkatinuod, nakadungog siya mahitungod Kaniya ug sa Iyang mga buhat, apan dili siya makatuo nga ang gisaad nga Mesias, ang Magbubuhat sa tanang mga kalibotan, ang Maghahatag sa tanang mga panalangin, magpakita dinhi sa yuta ingon lamang usa ka tawo.” Sketches from the Life of Paul, 256.

The Sabbath identifies the Creator and the Creator was the Christ that Peter identified. The Son of God, who Peter identified is He who combined with human flesh to become the Son of man. The Son of God represents the incarnation.

Ang Igpapahulay nagpaila sa Magbubuhat, ug ang Magbubuhat mao ang Cristo nga giila ni Pedro. Ang Anak sa Dios, nga giila ni Pedro, mao Siya nga nahiusa sa tawhanong unod aron mahimong Anak sa tawo. Ang Anak sa Dios nagrepresentar sa pagkatawo sa Dios diha sa unod.

“Christ brought men and women power to overcome. He came to this world in human form, to live a man amongst men. He assumed the liabilities of human nature, to be proved and tried. In His humanity He was a partaker of the divine nature. In His incarnation He gained in a new sense the title of the Son of God. Said the angel to Mary, ‘The power of the Highest shall overshadow thee: therefore also that holy thing which shall be born of thee shall be called the Son of God’ (Luke 1:35). While the Son of a human being, He became the Son of God in a new sense. Thus He stood in our world—the Son of God, yet allied by birth to the human race.” Selected Messages, book 1, 226.

“Gidala ni Cristo ngadto sa mga lalaki ug mga babaye ang gahum sa pagdaug. Mianhi Siya niining kalibutana diha sa dagway sa tawo, aron mabuhi isip usa ka tawo taliwala sa mga tawo. Gipas-an Niya ang mga kaakohan sa tawhanong kinaiya, aron masulayan ug mapamatud-an. Sa Iyang pagkatawo Siya nakig-ambit sa diosnong kinaiya. Sa Iyang pagpakatawo nadawat Niya sa usa ka bag-ong kahulogan ang titulo nga Anak sa Dios. Miingon ang manulonda kang Maria, ‘Ang gahum sa Labing Hataas mokunsad sa ibabaw kanimo: busa usab kadtong balaang butang nga igaanak gikan kanimo pagatawgon nga Anak sa Dios’ (Lucas 1:35). Samtang Anak Siya sa usa ka tawhanong binuhat, nahimo Siyang Anak sa Dios sa usa ka bag-ong kahulogan. Sa ingon niini Siya mitindog dinhi sa atong kalibutan—ang Anak sa Dios, apan pinaagi sa pagkatawo gihiusa sa tawhanong kaliwatan.” Selected Messages, libro 1, 226.

At Caesarea Philippi, Peter’s twofold confession represented the one hundred and forty-four thousand who understand that Jesus is the Christ, the Son of God and the doctrine of the Sabbath that was lightened in 1844, along with the doctrine of the incarnation that is recognized in the last days. The light of the twofold truth is opened up at the beginning and ending of the period of the sealing, as witnessed by the history of the sealing from October 22, 1844 to 1863, and the history of Revelation chapter eighteen’s two voices.

Sa Cesarea Filipos, ang duruha ka pahayag ni Pedro nagrepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga nakasabut nga si Jesus mao ang Cristo, ang Anak sa Dios, ug sa doktrina sa Igpapahulay nga gipasanag niadtong 1844, uban sa doktrina sa pagkatawo ni Cristo nga mailhan sa ulahing mga adlaw. Ang kahayag sa duruha ka kamatuoran ginapadayag sa sinugdanan ug sa katapusan sa panahon sa pagtimri, ingon sa gipamatud-an sa kasaysayan sa pagtimri gikan sa Oktubre 22, 1844 hangtod sa 1863, ug sa kasaysayan sa duruha ka mga tingog sa kapitulo dieciocho sa Pinadayag.

In both the Millerite line of the sealing process, and the prophetic line of the sealing in Revelation eighteen, there is a test at the very end of the period where one class is manifested as foolish virgins, as was the case from 1856 to 1863, and a class is manifested as wise virgins from July 2023 unto the soon coming Sunday law. That final period of testing repeats the beginning of the period. The same angel that descended on September 11, 2001 arrived as Michael to call the dead to life in 2023 some to everlasting life and some to everlasting death. When He arrived, He led His people back to the foundations. Some refuse to walk in the old paths, some do walk in the old paths. Some hearken to the sound of the trumpet, some refuse to hear.

Sa duha ka mga linya—sa linya sa mga Millerite sa proseso sa pagpatik, ug sa propetikong linya sa pagpatik diha sa Pinadayag 18—anaa ang usa ka pagsulay sa pinakakataposan sa maong yugto diin ang usa ka hut-ong igapadayag ingon nga mga buang nga ulay, maingon sa nahitabo gikan sa 1856 hangtod sa 1863, ug ang usa ka hut-ong igapadayag ingon nga mga manggialamon nga ulay gikan sa Hulyo 2023 hangtod sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo. Kana nga katapusang yugto sa pagsulay nagbalikbalik sa sinugdanan sa maong yugto. Ang mao gihapong manulonda nga mikunsad niadtong Setyembre 11, 2001 miabut ingon nga si Miguel aron tawgon ang mga patay ngadto sa kinabuhi sa 2023, ang uban ngadto sa kinabuhing dayon ug ang uban ngadto sa kamatayong dayon. Sa dihang Siya miabut, Iyang gimandoan ang Iyang katawhan pabalik sa mga patukoranan. Ang uban nagdumili sa paglakaw sa karaang mga alagianan, ang uban nagalakaw sa karaang mga alagianan. Ang uban namati sa tingog sa trompeta, ang uban nagdumili sa pagpatalinghug.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutana bahin sa karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lakaw kamo diha niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami molakaw diha niana. Usab nagbutang Ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon, Pamatia ninyo ang tingog sa trompeta. Apan sila miingon, Dili kami mamati. Jeremias 6:16, 17.

The message represented by the trumpet which the watchmen blows is twofold. It is the seventh trumpet of Islam and the Jubilee trumpet of deliverance. It is the message of the combination of Divinity with humanity, which is accomplished by the mystery of the incarnation, and that produces a character prepared for the seal of God, which is the Sabbath. The message, the work and the circumstances associated with that final period of the sealing which began in July 2023, twenty-two years after 2001, is represented by verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, and by Christ’s visit to Caesarea Philippi in Matthew chapter sixteen.

Ang mensahe nga gisimbolohan sa trumpeta nga gihuyop sa mga magbalantay may duha ka bahin. Kini mao ang ikapitong trumpeta sa Islam ug ang trumpeta sa Jubilee sa kaluwasan. Kini mao ang mensahe sa panaghiusa sa pagka-Dios uban sa pagkatawo, nga natuman pinaagi sa tinago sa pagka-mianak, ug nga nagapamunga ug kinaiya nga andam alang sa timri sa Dios, nga mao ang Igpapahulay. Ang mensahe, ang buluhaton, ug ang mga kahimtang nga nalambigit nianang katapusang yugto sa pagtimri nga nagsugod sa Hulyo 2023, kaluhaan ug duha ka tuig human sa 2001, gisimbolohan sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel kapitulo onse, ug sa pagduaw ni Cristo sa Cesarea Filipos sa Mateo kapitulo disi-sais.

In the parable of the ten virgins all the virgins fell asleep during the tarrying time. Jesus told His disciples that Lazarus sleepeth.

Sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ang tanang mga ulay nangatulog sa panahon sa paglangan. Si Jesus miingon sa Iyang mga tinun-an nga si Lazaro natulog.

These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:10–14.

Miingon siya niining mga butanga; ug human niana miingon siya kanila, Ang atong higala nga si Lazaro natulog; apan moadto ako, aron pukawon ko siya gikan sa pagkatulog. Unya miingon ang iyang mga tinun-an, Ginoo, kon natulog siya, mamaayo siya. Apan si Jesus nagsulti mahitungod sa iyang kamatayon; apan naghunahuna sila nga siya nagsulti mahitungod sa pagpahulay diha sa pagkatulog. Unya si Jesus misulti kanila sa dayag, Patay na si Lazaro. Juan 11:10–14.

At the end of twenty-one days, Daniel saw the vision, and he was in a deep sleep.

Sa kataposan sa kaluhaan ug usa ka adlaw, nakita ni Daniel ang panan-awon, ug siya diha sa halalum nga pagkatulog.

And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:7–9.

Ug ako, si Daniel lamang, ang nakakita sa panan-awon; kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakung pagkurog miabut ibabaw kanila, mao nga mingdalagan sila aron motago sa ilang kaugalingon. Busa nahibilin ako nga mag-inusara, ug nakita ko kining dakung panan-awon, ug walay kusog nga nahibilin kanako; kay ang akong kaanyag nahimong pagkadunot sulod kanako, ug wala na gayud akoy kusog nga napabilin. Apan nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong; ug sa pagkadungog ko sa tingog sa iyang mga pulong, nahulog ako sa halalum nga pagkatulog nga naghapa, ug ang akong nawong nagtutok sa yuta. Daniel 10:7–9.

The two witnesses of Revelation chapter eleven, were dead in the street for three and a half days, and Ezekiel’s dead bones were in the valley. On July 18, 2020 the tarrying time of spiritual death and sleeping was brought upon the virgins of the movement of the third angel. Three years later the process of awakening and preparing God’s last-day people as His ensign and mighty army began. The angel that descended on July 18, 2020 unsealed a truth, as angels always do when they descend.

Ang duha ka mga saksi sa Pinadayag kapitulo onse namatay diha sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, ug ang mga patay nga bukog ni Ezekiel didto sa walog. Niadtong Hulyo 18, 2020, ang panahon sa paghulat sa espirituhanong kamatayon ug pagkatulog gidala ibabaw sa mga ulay sa kalihokan sa ikatulong manulonda. Tulo ka tuig ang milabay, ang proseso sa pagpukaw ug pag-andam sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw ingon nga Iyang bandila ug gamhanang kasundalohan misugod. Ang manulonda nga mikanaug niadtong Hulyo 18, 2020 nagbuklad sa usa ka kamatuoran, maingon nga ang mga manulonda sa kanunay nagabuhat sa dihang sila mokanaug.

The truth he unsealed was the experience of the tarrying time and first disappointment. God’s last-day people were then scattered, and when the process of awakening them arrived in history, they would be required to recognize and acknowledge that they had been scattered and that they were in the tarrying time. There was then sent many angels, or many messages to strengthen the message of the tarrying time.

Ang kamatuoran nga iyang gibuksan mao ang kasinatian sa panahon sa paglangay ug sa unang kapakyasan sa gipaabot. Ang katawohan sa Dios sa kataposang mga adlaw niadtong panahona nagkatibulaag, ug sa dihang miabut sa kasaysayan ang proseso sa pagpukaw kanila, gikinahanglan sila nga makaila ug moila nga sila nagkatibulaag ug nga anaa sila sa panahon sa paglangay. Unya gipadala ang daghang mga manulonda, o daghang mga mensahe, aron palig-onon ang mensahe sa panahon sa paglangay.

“Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

“Duol na sa pagtapos sa mensahe sa ikaduhang manulonda, nakita ko ang usa ka dakong kahayag gikan sa langit nga nagdan-ag ibabaw sa katawohan sa Dios. Ang mga silaw niini nga kahayag daw masanag sama sa adlaw. Ug nadungog ko ang mga tingog sa mga manulonda nga nagasinggit, ‘Ania karon, moanhi ang Pamanhonon; gumowa kamo sa pagsugat Kaniya!’”

“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, “Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

“Mao kini ang singgit sa tungang gabii, nga maoy magahatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang manulunda. Ang mga manulunda gipadala gikan sa langit aron pukawon ang mga balaan nga naluya ug andamon sila alang sa dakong buluhaton nga anaa sa ilang atubangan. Ang labing may talanto nga mga tawo dili mao ang unang midawat niini nga mensahe. Ang mga manulunda gipadala ngadto sa mapainubsanon ug matinud-anong mga tawo, ug giduso sila sa pagpataas sa singgit, ‘Tan-awa, nagaabut ang Pamanhonon; gumula kamo sa pagsugat Kaniya!’ Kadtong gitugyanan sa maong singgit nagdali, ug sa gahum sa Espiritu Santo ilang gipatugbaw ang mensahe ug gipukaw ang ilang mga igsoon nga naluya. Kining buluhatona wala motindog diha sa kinaadman ug kahibalo sa mga tawo, kondili diha sa gahum sa Dios, ug ang Iyang mga balaan nga nakadungog sa singgit dili makasukol niini. Ang labing espirituhanon maoy unang midawat niini nga mensahe, ug kadtong kaniadto nangulo sa buluhaton maoy ulahi sa pagdawat ug sa pagtabang sa pagpadako sa singgit, ‘Tan-awa, nagaabut ang Pamanhonon; gumula kamo sa pagsugat Kaniya!’”

“In every part of the land, light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused. In many churches the message was not permitted to be given, and a large company who had the living testimony left these fallen churches. A mighty work was accomplished by the midnight cry. The message was heart-searching, leading the believers to seek a living experience for themselves. They knew that they could not lean upon one another.” Early Writings, 238.

“Sa tanang bahin sa yuta, gihatag ang kahayag mahitungod sa mensahe sa ikaduhang manulunda, ug ang singgit nakatunaw sa mga kasingkasing sa linibo. Miabot kini gikan sa siyudad ngadto sa siyudad, ug gikan sa baryo ngadto sa baryo, hangtod nga ang mga nagpaabot nga katawhan sa Dios hingpit nga napukaw. Sa daghang mga iglesia ang mensahe wala tugoti nga ikahatag, ug usa ka dako nga pundok niadtong may buhing pagpamatuod mibiya niining nahulog nga mga iglesia. Usa ka gamhanang buluhaton natuman pinaagi sa singgit sa tungang gabii. Ang mensahe nagsusi sa kasingkasing, nga nagdala sa mga magtutuo sa pagpangita ug buhing kasinatian alang sa ilang kaugalingon. Nasayran nila nga dili sila makasandig sa usag usa.” Early Writings, 238.

The arrival of the message of the Midnight Cry in the parable identifies when the two classes of virgins’ manifest whether they have oil. The wise have oil, the foolish do not. The parable was fulfilled by the work of Samuel Snow in the Millerite history, and in that work the message Snow presented was developed as represented by his articles in the Millerite publications of that time period. Then when he arrived at the Exeter camp meeting, which was from August 12th to the 17th, 1844, a period is also represented that ultimately led to those at the meeting leaving the meeting and proclaiming the message.

Ang pag-abot sa mensahe sa Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii diha sa sambingay nagpakita kon kanus-a ang duha ka hut-ong sa mga ulay magapadayag kon sila ba adunay lana. Ang manggialamon adunay lana, ang mga boang wala. Ang sambingay natuman pinaagi sa buluhaton ni Samuel Snow diha sa kasaysayan sa mga Millerite, ug niadtong buluhatona ang mensahe nga gipresentar ni Snow napalambo, ingon sa girepresentahan sa iyang mga artikulo diha sa mga publikasyon sa mga Millerite niadtong maong yugto sa panahon. Unya sa dihang miabot siya sa camp meeting sa Exeter, nga gikan sa Agosto 12 hangtod sa ika-17, 1844, usa usab ka yugto ang girepresentahan nga sa kataposan mitultol niadtong atua sa maong tigom sa pagpahawa gikan sa tigom ug sa pagmantala sa mensahe.

There is a “point in time” when the message of the Midnight Cry is fully established, and at that point, based upon the parable, probation closes upon the virgins. That “point in time” is preceded by “a period” when the message is being developed. Since July, 2023 the message of the Midnight Cry has been developing, and unlike the Millerite fulfillment, the message has been transmitted across the world in advance of the “close of probation”. When probation closed at the end of the Exeter meeting the message then went to “every part of the land,” and “light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused.”

Adunay usa ka “piho nga punto sa panahon” diin ang mensahe sa Tunga-tungang Panawag hingpit nang natukod, ug nianang puntoha, subay sa sambingay, ang panahon sa pagsulay alang sa mga ulay matapos na. Kining “piho nga punto sa panahon” giunhan sa “usa ka yugto” diin ang mensahe ginapalambo. Sukad sa Hulyo, 2023 ang mensahe sa Tunga-tungang Panawag nagpadayon sa paglambo, ug dili sama sa katumanan sa mga Millerite, ang mensahe naipadala na sa tibuok kalibutan sa wala pa ang “pagtak-op sa panahon sa pagsulay”. Sa dihang ang panahon sa pagsulay natak-op sa katapusan sa panagtigom sa Exeter, ang mensahe miadto dayon ngadto sa “tanang bahin sa yuta,” ug “ang kahayag gihatag ibabaw sa mensahe sa ikaduhang manulunda, ug ang pagtuaw mitunaw sa mga kasingkasing sa minoan. Miabot kini gikan sa siyudad ngadto sa siyudad, ug gikan sa baryo ngadto sa baryo, hangtod nga ang naghulat nga katawohan sa Dios hingpit nga napukaw.”

In our current history the message that began to be published in July of 2023 is now in one hundred and twenty countries around the world, and the articles that represent the development of the message of the Midnight Cry are available in over sixty languages, and the articles can either be read or listened to.

Sa atong kasamtangang kasaysayan, ang mensahe nga nagsugod sa pagmantala niadtong Hulyo 2023 anaa na karon sa usa ka gatus ug kaluhaan ka nasod sa tibuok kalibotan, ug ang mga artikulo nga nagrepresentar sa pag-uswag sa mensahe sa Tinuaw sa Tunga sa Gabii anaa na sa kapin sa kan-uman ka pinulongan, ug ang mga artikulo mahimong basahon o paminawon.

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga kinahanglan mahitabo sa dili madugay; ug iyang gipadala kini ug gipaila pinaagi sa iyang manulonda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: Nga nagpatotoo sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan ang nagabasa, ug ang mga nagapatalinghug sa mga pulong niining tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinha: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:1–3.

The light of this message as represented with the articles has been accomplished in roughly six months by two persons.

Ang kahayag niini nga mensahe, ingon nga girepresentahan pinaagi sa mga artikulo, natuman sa gibana-banang unom ka bulan pinaagi sa duha ka mga tawo.

“Unless those who can help in — are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

“Gawas kon ang mga makahimo sa pagtabang sa — mapukaw ngadto sa pagbati sa ilang katungdanan, dili nila ilaon ang buhat sa Dios sa dihang madungog ang makusog nga pagtuaw sa ikatulong manulonda. Sa dihang mogawas ang kahayag aron sa paghatag ug kahayag sa yuta, imbis nga motindog aron sa pagtabang sa Ginoo, buot nila gapusan ang Iyang buhat aron ipahaom kini sa ilang hiktin nga mga hunahuna. Sultihan ko kamo nga ang Ginoo magabuhat niining ulahing buhat sa paagi nga halayo kaayo sa naandang kahimtang sa mga butang, ug sa paagi nga supak sa bisan unsang laraw sa tawo. Aduna kanunay unyay mga anaa sa atong taliwala nga buot magpugong sa buhat sa Dios, nga buot pa gani magbuot kon unsang mga lihok ang pagahimoon sa dihang ang buhat mopadayon ubos sa pagdumala sa manulonda nga miduyog sa ikatulong manulonda diha sa mensahe nga igahatag ngadto sa kalibutan. Ang Dios mogamit ug mga paagi ug mga galamiton diin makita nga Siya maoy nagkupot sa renda sa Iyang kaugalingong mga kamot. Mahibulong ang mga mamumuo tungod sa yano nga mga paagi nga Iyang gamiton aron mapahigayon ug mapahingpit ang Iyang buhat sa pagkamatarong.” Testimonies to Ministers, 300.

The Lion of the tribe of Judah has now brought His last-day people to verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, opening the history represented by the history of 200 BC to 63 BC, and also Matthew chapter sixteen, and the history of Christ’s visit to Caesarea Philippi. Both the predictions and the history of their fulfillments align with the portion of the book of Daniel that was sealed until the last days. The books of Daniel and Revelation are one book, so in the last days, just before probation closes, the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and that Revelation includes the portion of Daniel that relates to the last days. The time is at hand for the conclusion of the Exeter camp meeting.

Ang Leon sa banay ni Juda karon nagdala sa Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw ngadto sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse, nga nagbukas sa kasaysayan nga girepresentahan sa kasaysayan gikan sa 200 BC ngadto sa 63 BC, ug usab sa Mateo kapitulo disesais, ug sa kasaysayan sa pagduaw ni Cristo sa Cesarea Filipos. Ang mga tagna ug ang kasaysayan sa ilang mga katumanan nahiuyon sa bahin sa basahon ni Daniel nga gisilyohan hangtod sa kataposang mga adlaw. Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag usa ka basahon, busa sa kataposang mga adlaw, sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay, ang Pinadayag ni Jesu-Cristo pagabuksan, ug kana nga Pinadayag naglakip sa bahin sa Daniel nga may kalabutan sa kataposang mga adlaw. Haduol na ang panahon alang sa pagtapos sa Exeter camp meeting.

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

Ug siya miingon kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa tagna niining basahana; kay haduol na ang panahon. Ang dili matarong, padayona siya sa pagkadili matarong gihapon; ug ang mahugaw, padayona siya sa pagkahugaw gihapon; ug ang matarong, padayona siya sa pagkamatarong gihapon; ug ang balaan, padayona siya sa pagkabalaan gihapon. Pinadayag 22:10, 11.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

Ania karon, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoong Dios, nga magapadala ako ug gutom sa yuta, dili gutom sa tinapay, ni kauhaw sa tubig, kondili sa pagpamati sa mga pulong ni Jehova: Ug sila magasalaag gikan sa dagat ngadto sa dagat, ug gikan sa amihanan hangtod ngadto sa sidlakan, sila magadalagan ngadto-nganhi sa pagpangita sa pulong ni Jehova, ug dili makakaplag niini. Nianang adlawa ang mga maanindot nga ulay ug ang mga batan-ong lalaki mangaluya tungod sa kauhaw. Sila nga manumpa tungod sa sala sa Samaria, ug moingon, Ang imong dios, Oh Dan, buhi; ug, Ang pamaagi sa Beersheba buhi; bisan sila mangapukan, ug dili na gayud makabangon pag-usab. Amos 8:11–14.