When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.
Sa dihang gipahayag ni Pedro ang iyang tubag sa pangutana ni Cristo mahitungod sa kon kinsa ang giingon sa mga tinun-an nga si Cristo, iyang giila nga si Jesus mao ang Dinihog, ang Cristo, ang Mesiyas. Miingon usab siya nga Siya mao ang Anak sa Dios.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.
Sa dihang miadto si Jesus sa mga utlanan sa Cesarea Filipos, nangutana siya sa iyang mga tinun-an, nga nagaingon, Kinsa man ang giingon sa mga tawo nga ako, ang Anak sa tawo? Ug sila miingon, Ang uban nagaingon nga ikaw si Juan Bautista; ang uban, si Elias; ug ang uban pa, si Jeremias, o usa sa mga propeta. Siya miingon kanila, Apan kamo, kinsa man ang inyong giingon nga ako? Ug si Simon Pedro mitubag ug miingon, Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya, Bulahan ikaw, Simon Barjona; kay dili unod ug dugo ang nagpahayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga atua sa langit. Ug ako usab nagaingon kanimo, nga ikaw si Pedro, ug ibabaw niining batoa pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makabuntog batok kaniya. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit: ug bisan unsa ang imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson didto sa langit: ug bisan unsa ang imong pagabuhian dinhi sa yuta pagabuhian didto sa langit. Mateo 16:13–19.
Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.
Pinaagi kang Pedro, gipadayag sa Balaang Espiritu ang mahinungdanong kamatuoran aron masabtan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Gibuhat niya kini didto sa Panium, nga mao ang Cesarea Filipos. Ang Panium mao ang labing balaan nga dapit sa templo sa pagsimba sa dragon, kay ang Gresya nagrepresentar sa kalibotan, ug ang kalibotan sa kaulahiang mga adlaw mao ang Tinipong Bansa, nga mao ang yutan-ong representante sa dragon. Ang “mga ganghaan sa impiyerno” maoy ngalan alang sa templo ni Pan, ang Griyegong dios-kanding. Ang templo gitukod atubangan sa usa ka langub nga naglangkob sa Tuboran sa Panium. Ang Tuboran sa Panium maoy nagpakaon sa Suba sa Jordan, nga simbolo ni Cristo.
The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.
Ang ngalan nga “Jordan” nagkahulogan ug “ang manaug,” ug nagsugod kini sa iyang agianan sa kabukiran sa amihanang Israel, nga nagakuha sa iyang nag-unang tinubdan gikan sa mga tuboran sa Bukid sa Hermon, ang labing hataas nga taluktok sa Kabukiran sa Hermon, diin nahimutang ang tuboran nga gitawag ug “mga ganghaan sa impiyerno.” Ang Hermon nagkahulogan ug “sagrado” ug ang “Jordan” nagkahulogan ug “ang manaog.” Ang Suba sa Jordan nag-agos gikan sa kabungtoran sa Bukid sa Hermon ug manaog latas sa Jordan Rift Valley, ug sa katapusan moabot sa Patayng Dagat, nga mao ang labing ubos nga bahin sa nawong sa Yuta.
The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”
Ang mga tubig nga nagapakaon sa Suba sa Jordan, nga nagagikan sa templo ni Pan, ug nga sa katapusan moabot sa pinakaubos nga dapit sa yuta, nagarepresentar sa pagkanaog nga gihimo sa Anak sa Dios sa dihang gibiyaan Niya ang labing hataas nga balaang bukid aron manaog ngadto sa pinakaubos nga “patay nga dagat” niining kalibutan. Ang pagkanaog ni Cristo gikan sa langit ngadto sa kamatayon sa krus nagarepresentar usab nga Iyang gisangon sa Iyang kaugalingon ang unod sa nahulog nga tawo, kay ang Iyang panaw gikan sa langit ngadto sa krus gipakaon sa mga tubig nga nagagikan sa “mga ganghaan sa impiyerno.”
The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.
Ang Patayng Dagat dili lamang mao ang labing ubos nga dapit sa yuta, kondili kini usab ang labing maparat nga katubigan sa yuta, siyam ka pilo nga mas maparat kay sa dagat. Ang kamatayon ni Cristo sa krus, nga gihulagway pinaagi sa Patayng Dagat, mao ang dapit diin Iyang gipamatud-an ang Iyang tugon uban sa daghan.
And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.
Ug ang tagsatagsa ka halad sa imong halad-nga-kalan-on timplahi mo ug asin; ug dili mo tugotan nga makulang ang asin sa pakigsaad sa imong Dios gikan sa imong halad-nga-kalan-on: uban sa tanan mong mga halad maghalad ka ug asin. Levitico 2:3.
On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.
Sa dalan gikan sa mga tuboran sa Bukid sa Hermon, ang Suba sa Jordan moagi sa Dagat sa Galilea, nga nailhan usab nga Lanaw sa Tiberias ug Lanaw sa Kinneret. Ang Galilea nagpasabot ug “bisagra” o “punto sa pagbalhin.” Ang Tiberias mao ang ngalan sa Romanhong magmamando nga misunod kang Augusto Cesar, ug tungod sa porma sa lanaw, gitawag kini nga Kinneret, nga nagpasabot ug “alpa” o “lira.” Ang punto sa pagbalhin alang sa katawhan miabot sa dihang si Tiberio Cesar nagmando ug si Jesus gilansang sa krus, ug ang tanang alpa sa langit nahilum. Ang heograpikal nga pagpamatuod sa Suba sa Jordan may kalabutan sa “mga ganghaan sa impiyerno,” nga mao ang templo sa Gregong dios nga si Pan, nagasulti sa pagpamatuod nga gipahibalo ni Pedro pinaagi sa pagdasig sa Balaang Espiritu.
The incarnation of Christ was the combination of Divinity and humanity that occurred when the Divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining Divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.
Ang pagpakatawo ni Cristo mao ang panaghiusa sa pagka-Diyos ug pagka-tawo nga nahitabo sa dihang ang balaang Anak sa Dios nagsul-ob sa Iyang kaugalingon ug unod nga tawhanon, sa ingon naghiusa sa pagka-Diyos ug sa pagka-tawo, ingon sa gilarawan sa mga tubig gikan sa tuboran sa Pan nga nagpaagay ngadto sa Suba sa Jordan. Ang nagpakaon sa tuboran sa Pan mao ang yamog, ulan, ug niyebe nga nangatagak ibabaw sa kabukiran sa Hermon, ang Hermon nagrepresentar sa “balaan” nga bukid, nga mao ang Jerusalem sa ibabaw.
A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.
Usa ka Awit sa mga Salin ni David. Tan-awa, pagkaayo ug pagkahalangdon nga ang mga igsoon magpuyo nga nagkahiusa! Kini sama sa bililhong lana nga igdidihog sa ulo, nga midagayday paingon sa bungot, bisan sa bungot ni Aaron: nga miabot hangtod sa mga sidsid sa iyang mga bisti; Ingon sa yamog sa Hermon, ug ingon sa yamog nga mikunsad ibabaw sa mga bukid sa Zion: kay didto nagsugo ang Ginoo sa panalangin, bisan sa kinabuhi nga walay katapusan. Mga Salmo 133:1–3.
The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.
Ang “bililhong pahumot” nga midagayday paubos sa bungot ni Aaron mao ang lana nga gigamit sa dihang siya ug ang iyang mga anak nga lalaki gidihogan ingon nga mga saserdote sa Dios.
And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.
Ug kuhaon mo ang dugo nga anaa sa ibabaw sa halaran, ug ang lana nga pangdihog, ug isablig mo kini kang Aaron, ug sa iyang mga sapot, ug sa iyang mga anak nga lalake, ug sa mga sapot sa iyang mga anak nga lalake uban kaniya: ug siya pagabalaanon, ug ang iyang mga sapot, ug ang iyang mga anak nga lalake, ug ang mga sapot sa iyang mga anak nga lalake uban kaniya. Exodo 29:21.
Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.
Gipahayag ni Pedro ang pagsugid sa tanang mga tinun-an, ug sa pagbuhat niya niana iyang gipahayag usab ang pagsugid sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga pagadihogan ingon nga usa ka nagkahiusang pagkasaserdote nga ginabayaw ingon nga usa ka bandila. Ang “lana” nga nagdihog kang Aaron, mao usab ang yamog sa Bukid sa Hermon ug usab ang yamog sa kabukiran sa Zion. Ang “lana” ug ang “yamog” mao ang mensahe nga nagrepresentar sa pagdihog sa Balaang Espiritu.
Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.
Pamatia, O kamo nga mga langit, ug ako mosulti; ug pamatii, O yuta, ang mga pulong sa akong baba. Ang akong pagtolon-an motulo sama sa ulan, ang akong sinultihan motuslob sama sa yamog, sama sa mahinay nga ulan ibabaw sa linghod nga tanom, ug sama sa mga ulan nga mapunô ibabaw sa balili: Kay igamantala ko ang ngalan sa Ginoo: ihatag ninyo ang pagkadaku sa atong Dios. Deuteronomio 32:1–3.
The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.
Ang “yamog” mao ang “doktrina” nga mahulog sa kabukiran sa Zion, ug kini mao ang “lana” sa pagdihog nga naghiusa sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang mga sacerdote sa Dios sa kataposang mga adlaw. Ang doktrina mahulog ingon nga ulan, ug motulo ingon nga yamog tungod kay kini “gimantala.” Kini gimantala tungod kay ang langit ug ang yuta pagapatalinghugan ug mamati sa mga pulong sa Iyang baba, pinaagi sa usa ka hiniusang pagkasaserdote nga mao ang bandila nga nagmantala sa mga mensahe sa Tinguha sa Tunga-tungang Gabii ug sa Makusog nga Pagsinggit.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.
Pagkatahom sa mga bukid ang mga tiil niya nga nagadala ug maayong balita, nga nagamantala ug pakigdait; nga nagadala ug maayong balita sa kaayohan, nga nagamantala ug kaluwasan; nga nagaingon sa Zion, Ang imong Dios nagahari! Ang imong mga magbalantay mopataas sa tingog; uban sa tingog sila manag-awit nga dungan: kay sila makakita sa nawong ug nawong, sa diha nga ibalik sa Ginoo ang Zion. Pagawas kamo sa kalipay, manag-awit kamo nga dungan, kamong mga biniyaan nga dapit sa Jerusalem: kay ang Ginoo naglipay sa iyang katawohan, iyang gitubos ang Jerusalem. Gibutyag sa Ginoo ang iyang balaan nga bukton sa atubangan sa mga mata sa tanang mga nasod; ug ang tanang kinatumyan sa yuta makakita sa kaluwasan sa atong Dios. Isaias 52:7–10.
The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.
Ang mga magbalantay sa kaulahian nga mga adlaw, nga girepresentahan ni Pedro, nagamantala sa kaluwasan ug sa pakigdait, ug sila mahiusa, kay sila makakita nga nagkasinabtanay. Kini mahitabo sa dihang “ang Ginoo magapabalik pag-usab sa Zion.” Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “magapabalik pag-usab” nagpasabot sa “pagbaliskad.” Sa dihang baliskaron sa Ginoo ang Zion, nagkahulogan kini nga ang Zion anaa sa pagkabinihag, ingon sa girepresentahan sa pagkakatagkatag, ug kini mabaliskad sa dihang ang pagkabinihag mohunong.
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.
Kay mao kini ang giingon sa Ginoo: Nga sa diha nga matuman na ang kapitoan ka tuig sa Babilonia, duawon ko kamo, ug tumanon ko ang akong maayong pulong alang kaninyo, pinaagi sa pagpabalik kaninyo niining dapita. Kay ako nasayod sa mga hunahuna nga akong gihunahuna alang kaninyo, nagaingon ang Ginoo, mga hunahuna sa kalinaw, ug dili sa kadautan, aron ihatag kaninyo ang gipaabot nga katapusan. Unya manawag kamo kanako, ug manglakaw kamo ug magaampo kanako, ug pamation ko kamo. Ug pangitaon ninyo ako, ug hingkaplagan ninyo ako, sa diha nga mangita kamo kanako sa tibuok ninyong kasingkasing. Ug ako hingkaplagan ninyo, nagaingon ang Ginoo; ug pabalikon ko ang inyong pagkabinihag, ug tigumon ko kamo gikan sa tanang mga nasud, ug gikan sa tanang mga dapit diin ko kamo gipapahawa, nagaingon ang Ginoo; ug dad-on ko kamo pag-usab ngadto sa dapit diin ko kamo gipadala nga binihag. Jeremias 29:10–14.
All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.
Ang tanang mga propeta naghisgot sa ulahing mga adlaw, ug sa ulahing mga adlaw ang Iyang katawhan anaa sa usa ka pagkabinihag nga pagabaliwason, aron matuman ang pagpamatuod sa propesiya.
The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.
Ang pulong nga miabut kang Jeremias gikan sa Ginoo, nga nagaingon: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa Israel, nga nagaingon: Isulat alang kanimo ang tanang mga pulong nga akong gisulti kanimo diha sa usa ka basahon. Kay, ania karon, moabut ang mga adlaw, nagaingon ang Ginoo, nga akong ibalik ang pagkabinihag sa akong katawohan nga Israel ug Juda, nagaingon ang Ginoo; ug akong pabalikon sila ngadto sa yuta nga akong gihatag sa ilang mga amahan, ug ilang mapanag-iya kini. Jeremias 30:1–3.
After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.
Human sa tulo ug tunga ka adlaw nga pagkatulog, maingon nga si Lazaro natulog sulod sa upat ka adlaw, ug si Daniel nagbangotan sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw, gibanhaw ni Miguel ang duha ka mga saksi, nga mao ang Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw, ug gidala sila ngadto sa panaghiusa ug gidihogan usab sila pinaagi sa usa ka mensahe nga gimantala sa tibuok kalibotan. Kadtong mensahe mao ang “tun-og” sa Bukid sa Hermon (ang balaang bukid), nga nagapakaon sa tuboran sa Pan, nga sa ulahi nagapakaon sa Suba sa Jordan. Ang pagdihog nga natuman pinaagi nianang mensahe nagrepresentar sa pagdihog kang Jesus, nga nagtimaan sa dihang Siya nahimong ang Cristo, nga giila ni Pedro.
When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.
Sa dihang giila ni Pedro si Cristo ingon nga Anak sa Dios, iyang girepresentahan si Cristo ingon nga Anak sa Dios ug Anak sa tawo, sumala sa girepresentahan sa mga tubig sa “mga ganghaan sa impiyerno” nga nagapaagay ngadto sa Suba sa Jordan. Ang pagsugid ni Pedro namugna pinaagi sa pagdasig sa Balaang Espiritu, ug mao kadtong kamatuoran, nga si Jesus mao ang Cristo, ang Pinahiran, ug nga Siya mao ang Dios ug tawo, nga giila ni Jesus ingon nga kamatuoran nga mahimong sentro sa gubat batok sa kataposang-panahon nga katawhan sa Dios, nga gisaaran ni Cristo nga mahimong madaugon, kay ang “mga ganghaan sa impiyerno” dili makadaug batok niini nga kamatuoran.
The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.
Ang tinuod mao nga niadtong Septyembre 11, 2001, maingon nga si Jesus gidihogan sa Iyang bautismo, misugod ang pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug niana nga kasaysayan may moabot nga usa ka kapakyasan nga mopatay sa Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw, hangtod nga Iyang banhawon sila ug balihon ang ilang pagkabinihag. Ang proseso sa pagkabanhaw naglakip sa paghiusa sa Iyang katawhan ngadto sa usa ka gamhanang kasundalohan nga igatuboy ingon nga usa ka bandila. Ang buluhaton sa pagbanhaw, paghinlo, paghiusa, ug pagtuboy, human sa kamatayon diha sa kadalanan, gihulagway sa mga bersikulo napulo hangtod kinse sa Daniel kapitulo onse, maingon man sa ubang mga teksto sa Biblia. Apan sa mga bersikulo trese hangtod kinse, gidala na usab ni Cristo ang Iyang mga tinun-an ngadto sa Cesarea Filipos, sa Panium, ug didto ipatik ang timri sa Dios alang sa walay kataposan.
Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew, Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.
Sa diha lamang nga atong masabtan ang kalawom niining mga kamatuoran, mahimo natong maila ang mga pinadayag sa kamatuoran nga anaa sa pagpamatuod sa Caesarea Philippi. Sa bersikulo diyesocho sa kapitulo disi-sais sa Mateo, ang ngalan ni Simon Barjonah giusab ngadto kang Pedro, nga nagsimbolo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, sumala sa naunang gihisgotan sa usa ka bag-ong artikulo. Ang matematikal nga pinadayag nga natukod diha sa maong bersikulo nagapadaku kang Jesus ingon nga ang Kahibulongang Tig-ihap, kay dili lamang si Pedro masabtan nga nagarepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, kondili ang Mateo 16:18 mao usab ang matematikal nga simbolo sa “phi”.
Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”
Sa dili pa nato hisguti ang matematika nga may kalabutan sa “phi,” angayng hinumdoman nga ang “phi” kabahin sa pulong nga “Philippi,” ang ikaduha sa duha ka ngalan sa lungsod sa Panium. Ang bersikulo napulog-walo nagpakita nga si Jesus misulti kang Pedro sa Hebreohanon, nga gisulat sa Griyego, ug sa ulahi gihubad ngadto sa Iningles. Kining tulo ka mga lakang naghisgot sa pagkontrol ni Cristo ibabaw sa Iyang Pulong. Sa dihang ang pulong pagatagdon uban sa matematikal nga sistema sa pagpadaghan sa mga giihap nga posisyon, kini nagpakita nga ang ngalan nga Pedro katumbas sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, sa ingon nagpalig-on sa pagpasiugda kang Jesus ingon nga ang Kahibulongang Tig-ihap. Sa mao gihapong bersikulo, diin si Jesus nagpahayag nga Iyang tukoron ang Iyang iglesia, ang Kahibulongang Tig-ihap nagkontrol sa proseso sa paghubad aron pagsiguro nga ang kamatuoran nga girepresentar sa bersikulo napulog-walo sa kapitulo napulog-unom, magrepresentar sa matematikal nga simbolo sa “phi.”
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.
Ug ako usab magaingon kanimo, Nga ikaw si Pedro, ug sa ibabaw niining batoa pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makadaug batok kaniya. Mateo 16:18.
His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the Son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.
Ang Iyang iglesia dili lamang gitukod ibabaw sa doktrina nga si Jesus mao ang Cristo, ug nga Siya mao ang Anak sa Dios, kondili usab ibabaw sa kamatuoran nga Siya mao ang Pulong, ug ang Pulong maoy naglalang ug nagamando sa tanang butang, lakip ang matematika, gramatika, ug ang mga buhat sa mga tawo.
In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.
Diha kaniya usab kita nakadawat ug panulondon, ingon nga gikatagana nang daan sumala sa katuyoan niya nga nagabuhat sa tanang butang sumala sa tambag sa iyang kaugalingong kabubut-on. Efeso 1:11.
Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.
Ang Phi, nga sagad ilarawan pinaagi sa Griegong letra nga φ (phi), mao ang usa ka konstante sa matematika nga halos katumbas sa 1.618033988749895. Kining gidaghanona nailhan nga bulawanong proporsiyon o ang balaang proporsiyon. Kini usa ka “dili-rasyonal nga numero”, nga nagpasabot nga dili kini maipahayag ingon usa ka yano nga paksiyon, ug ang desimal nga porma niini nagapadayon sa walay kataposan nga walay pagsubli.
The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.
Ang bulawanong ratio adunay daghang talagsaong mga kabtangan ug makita sa nagkalainlaing mga konteksto sa matematika, arte, arkitektura, kinaiyahan, ug uban pang mga natad. Kasagaran kini makita sa mga heometrikong porma, sama sa mga rektanggulo, pentagono, ug dodekahedro, diin ang ratio sa mas taas nga kilid ngadto sa mas mubo nga kilid katumbas sa phi.
In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.
Sa arte ug arkitektura, ang golden ratio gituohan nga nagmugna og mga proporsiyon nga maanindot sa pagtan-aw. Gigamit kini sa mga artista ug mga arkitekto sa tibuok kasaysayan, gikan sa karaang mga sibilisasyon hangtod sa Renaissance ug sa mga misunod pa, aron sa paglaraw og mga komposisyon, mga bilding, ug mga buhat sa arte. Sa matematika, ang golden ratio makita sa nagkalainlaing mga ekwasyong matematikal ug mga sunod-sunod, lakip ang Fibonacci sequence, diin ang matag termino mao ang suma sa duha ka nag-una kaniya nga mga termino. Samtang nagkadako ang mga termino sa Fibonacci sequence, ang ratio sa magkasunod nga mga termino nagkaduol sa phi.
In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove, to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.
Sa bersikulo 16:18, atong makita ang matematikal nga phi (1.618…). Si Jesus, ang Dios “nga nagabuhat sa tanang mga butang sumala sa tambag sa iyang kaugalingong kabubut-on,” nagtino sa pagbutang sa Iyang pirma ingon nga si Palmoni, ang Kahibulongang Numero, o ang Mag-iihap sa mga Tinago, diha sa propetikong heyograpiya nga nag-ila sa panggubatan sa Iyang iglesia batok sa mga ganghaan sa impiyerno sa kaulahiang mga adlaw. Niana nga propetikong panggubatan, pinaagi sa Iyang pagdumala sa mga numero, Iyang girepresentar ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pinaagi kang “Pedro”, nga ang iyang ngalan giilisan gikan sa “Simon,” ang usa nga nakadungog sa mensahe sa salampati, ngadto kang “Pedro,” sa ingon nagtimaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga Iyang katawhan sa tugon sa kaulahiang mga adlaw.
The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.
Ang “bato” nga Iyang gipili aron tukoran sa Iyang iglesia mao ang batong patukoranan, ang patukoranan ug ang punoang bato sa pamag-ang sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, kay walay tinuod nga patukoranan gawas kang Cristo. Gikan sa bautismo ni Cristo, sa dihang si Simon “nakadungog” sa mensahe sa salampati hangtod sa krus sa Patayng Dagat, sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, sa makaduha sa matag adlaw, may halad sa buntag ug sa gabii, gawas sa katapusang adlaw sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, kay niadtong adlawa, ang halad sa gabii nakaikyas gikan sa pari, ug sa krus namatay si Cristo ingon nga ikaduha ka libo lima ka gatus ug ikakaluhaan nga halad.
“All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.
“Ang tanan mao ang kalisang ug kalibog. Ang saserdote hapit na mopatay sa halad nga biktima; apan ang kutsilyo nahulog gikan sa iyang walay kusog nga kamot, ug ang nating karnero nakaikyas. Ang tipo nahimamat sa antitipo diha sa kamatayon sa Anak sa Dios. Ang dakong halad nahimo na. Ang dalan paingon ngadto sa labing balaan gibuksan na. Usa ka bag-o ug buhi nga dalan giandam alang sa tanan. Dili na kinahanglan nga ang makasasala, masulob-on nga katawhan magpaabot pa sa pag-anhi sa labawng saserdote.” The Desire of Ages, 757.
The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.
Ang “bato” nga ibabaw niini Iyang tukoron ang Iyang iglesia mao ang batong panukaranan nga gisalikway sa mga magtutukod; ang ihap niini mao ang “duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan.” Sa usa ka mubo nga bersikulo si Cristo nagapaila sa Iyang kaugalingon ingon nga Agalon sa tanang butang, ug sa diha nga Iya kining buhaton Siya nagatindog ug nagsulti sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel kapitulo onse.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.
Ug ako usab moingon kanimo, Nga ikaw mao si Pedro, ug sa ibabaw niining bato tukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makabuntog batok kaniya. Mateo 16:18.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.
“‘Ang mga tinago nga butang iya sa Ginoo nga atong Dios: apan ang mga butang nga gipadayag iya kanato ug sa atong mga anak sa walay katapusan.’ Deuteronomio 29:29. Kon giunsa gayud sa Dios pagtuman ang buhat sa paglalang wala gayud Niya ikapadayag ngadto sa mga tawo; ang siyensiya sa tawo dili makasusi sa mga tinago sa Labing Hataas. Ang Iyang gahum sa paglalang dili matugkad maingon man sa Iyang paglungtad.
“God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.
“Gitugotan sa Dios nga ang usa ka baha sa kahayag ibubo ibabaw sa kalibotan diha sa siyensiya ug sa arte; apan sa dihang ang mga tawong nagapangangkon nga siyentipiko naghisgot niining mga butanga gikan lamang sa tawhanong panglantaw, sa walay duhaduha moabut sila sa sayop nga mga konklusyon. Mahimong walay dautan ang pagpamalandong lapas sa gipadayag sa pulong sa Dios, kon ang atong mga teoriya dili mosupak sa mga kamatuoran nga makita sa mga Kasulatan; apan kadtong mobiya sa pulong sa Dios, ug maninguha sa pagsaysay sa Iyang mga binuhat pinasukad sa mga prinsipyo sa siyensiya, nagaanod nga walay mapa ni kompas ibabaw sa usa ka dili mailhang kadagatan. Ang labing dagkong mga hunahuna, kon dili pagiyahan sa pulong sa Dios diha sa ilang pagsusi, mangalibog sa ilang mga paningkamot sa pagsubay sa mga kalabutan sa siyensiya ug sa pagpadayag. Tungod kay ang Magbubuhat ug ang Iyang mga binuhat halayo kaayo labaw sa ilang pagsabot mao nga dili nila kini mahubad pinaagi sa mga balaod sa kinaiyahan, ila nang pagailhon nga ang kasaysayan sa Biblia dili kasaligan. Kadtong nagduhaduha sa pagkasaligan sa mga talaan sa Daan ug Bag-ong Tugon, madala sa paghimo ug usa pa ka lakang, ug magduhaduha sa paglungtad sa Dios; ug unya, sanglit nawad-an na sila sa ilang angkla, pasagdan sila nga masumpaki batok sa mga bato sa pagkadili-matinoohon.
“These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.
“Ang maong mga tawo napakyas sa kayano sa pagtuo. Kinahanglan aduna’y lig-on nga pagtoo sa balaang kagahum sa Balaang Pulong sa Dios. Ang Biblia dili angay hukman sumala sa mga ideya sa mga tawo bahin sa siyensiya. Ang kahibalo sa tawo dili kasaligan nga giya. Ang mga maduhaduhaon nga nagabasa sa Biblia aron lamang mangitag ikasupak, tungod sa kulang nga pagsabot sa siyensiya o sa kapadayagan, mahimong moangkon nga ilang makita ang mga panagsumpaki tali kanila; apan kon husto nga masabtan, anaa sila sa hingpit nga panag-uyon. Si Moises misulat ubos sa pagmando sa Espiritu sa Dios, ug ang husto nga teorya sa heolohiya dili gayod moangkon ug mga kaplag nga dili mahiuyon sa iyang mga pahayag. Ang tanang kamatuoran, bisan sa kinaiyahan o sa kapadayagan, nagakauyon sa iyang kaugalingon sa tanang pagpadayag niini.
“In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.
“Sa pulong sa Dios daghang mga pangutana ang mapatugbaw nga ang labing halalum nga mga eskolar dili gayud makatubag. Ang pagtagad gitumong niining mga hilisgutan aron ipakita kanato kon unsa kadaghan ang anaa, bisan taliwala sa ordinaryong mga butang sa matag-adlaw nga kinabuhi, nga ang may-kutob nga mga hunahuna, uban sa tanan nilang gipasigarbo nga kaalam, dili gayud hingpit nga makasabut.
“Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!
“Apan ang mga tawo sa siyensiya naghunahuna nga ilang masabtan ang kaalam sa Dios, kana nga Iyang nabuhat o mahimo pa Niyang buhaton. Ang ideya nga nagmalapad kaayo mao nga Siya ginapiit sa Iyang kaugalingong mga balaod. Ang mga tawo mosalikway o magpasagad sa Iyang pagkaanaa, o maghunahuna nga ilang mahubad ang tanan, bisan pa ang paglihok sa Iyang Espiritu ibabaw sa kasingkasing sa tawo; ug wala na sila magtahod sa Iyang ngalan ni mahadlok sa Iyang gahum. Sila dili motoo sa labaw sa kinaiyahan, kay wala sila makasabut sa mga balaod sa Dios o sa Iyang walay kinutobang gahum sa pagtuman sa Iyang kabubut-on pinaagi niini. Sumala sa kasagarang paggamit, ang pulong nga ‘mga balaod sa kinaiyahan’ naglangkob sa unsay nakaplagan sa mga tawo mahitungod sa mga balaod nga nagdumala sa pisikal nga kalibotan; apan unsa kakulang ang ilang kahibalo, ug unsa kalapad ang natad diin ang Magbubuhat makahimo sa pagbuhat nga nahiuyon sa Iyang kaugalingong mga balaod ug bisan pa niana bug-os nga labaw sa pagsabot sa may kinutobang mga binuhat!”
“Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.
“Daghan ang nagatudlo nga ang materya adunay buhing gahum—nga may pipila ka mga kinaiya nga gihatag ngadto sa materya, ug dayon kini gipasagdan sa paglihok pinaagi sa iyang kaugalingong kinaiyanhong kusog; ug nga ang mga paglihok sa kinaiyahan ginadumala uyon sa mga malig-ong balaod, nga niini ang Dios Mismo dili na makapanghilabot. Kini bakak nga siyensiya, ug wala kini paluyoi sa pulong sa Dios. Ang kinaiyahan alagad sa iyang Magbubuhat. Ang Dios wala magwagtang sa Iyang mga balaod ni magabuhat supak niini, kondili sa walay hunong gigamit Niya kini ingon nga Iyang mga galamiton. Ang kinaiyahan nagpamatuod sa usa ka salabutan, usa ka presensiya, usa ka aktibong kusog, nga nagabuhat sulod ug pinaagi sa iyang mga balaod. Anaa sa kinaiyahan ang padayon nga paglihok sa Amahan ug sa Anak. Si Cristo nagaingon, ‘Ang Akong Amahan nagabuhat hangtod karon, ug Ako usab nagabuhat.’ Juan 5:17.”
“The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.
“Ang mga Levihanon, sa ilang alawiton nga natala ni Nehemias, nanag-awit, ‘Ikaw, bisan Ikaw, mao lamang ang Ginoo; Ikaw ang nagbuhat sa langit, sa langit sa mga langit, uban sa tanan nilang panon, sa yuta, ug sa tanang anaa niini, … ug Ikaw ang nagabantay kanilang tanan.’ Nehemias 9:6. Mahitungod niining kalibutana, ang buhat sa paglalang sa Dios nahuman na. Kay ‘ang mga buhat nahuman sukad pa sa pagkatukod sa kalibutan.’ Hebreohanon 4:3. Apan ang Iyang gahum padayon gihapon nga nagalihok sa pagsangga sa mga butang nga Iyang gibuhat. Dili tungod kay ang mekanismo nga kaniadto napalihok na magpadayon sa iyang kalihokan pinaagi sa iyang kaugalingong kinaiyanhong kusog maong ang pulso mokibok ug ang gininhawa mosunod sa gininhawa; kondili ang matag gininhawa, ang matag pagpitik sa kasingkasing, maoy usa ka pamatuod sa nagalapad-sa-tanan nga pag-atiman Niya nga diha Kaniya ‘kita nangabuhi, ug nangalihok, ug anaa ang atong kinabuhi.’ Buhat 17:28. Dili usab tungod sa kinaiyanhong gahum nga sa matag tuig ang yuta nagapatungha sa iyang kadagaya ug nagpadayon sa iyang paglihok libot sa adlaw. Ang kamot sa Dios maoy nagamando sa mga planeta ug nagapabilin kanila sa ilang nahimutangan sa ilang han-ay nga panaw latas sa kalangitan. Siya ‘nagapagula sa ilang panon pinaagi sa gidaghanon: Siya nagatawag kanilang tanan pinaagi sa mga ngalan tungod sa pagkadaku sa Iyang gahum, kay Siya kusgan sa poder; walay usa nga makulang.’ Isaias 40:26. Pinaagi sa Iyang gahum nga ang mga tanom nagauswag, nga ang mga dahon mogula ug ang mga bulak mamulak. Siya ‘nagapatubo sa balili diha sa kabukiran’ (Salmo 147:8), ug pinaagi Kaniya ang mga walog ginahimong mabungahon. ‘Ang tanang mapintas nga mananap sa lasang … nangita sa ilang kalan-on gikan sa Dios,’ ug ang matag buhing binuhat, sukad sa labing gamayng insekto hangtod sa tawo, matag adlaw nagsalig sa Iyang mapangatagdon nga pag-atiman. Sa matahum nga mga pulong sa salmista, ‘Kining tanan nagapaabot Kanimo…. Ang Imong ihatag kanila ilang pagatigumon: Imong giablihan ang Imong kamot, sila napuno sa kaayo.’ Salmo 104:20, 21, 27, 28. Ang Iyang pulong maoy nagamando sa mga elemento; Iyang ginatabonan ang mga langit sa mga panganod ug nagaandam ug ulan alang sa yuta. ‘Siya nagahatag ug nieve sama sa balhibo sa karnero: Siya nagakatag sa tun-og nga yelo sama sa abo.’ Salmo 147:16. ‘Sa diha nga Siya mopagula sa Iyang tingog, adunay daghang katubigan sa mga langit, ug Siya maoy nagapasaka sa mga alisngaw gikan sa mga kinatumyan sa yuta; Siya nagahimo ug mga kilat uban sa ulan, ug nagapagula sa hangin gikan sa Iyang mga tipiganan.’ Jeremias 10:13.”
“God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.
“Ang Dios mao ang patukoranan sa tanang butang. Ang tanang matuod nga siyensiya nahiuyon sa Iyang mga buhat; ang tanang matuod nga edukasyon modala ngadto sa pagkamasinugtanon sa Iyang panggamhanan. Ang siyensiya nagbukas ug bag-ong mga katingalahan sa atong panan-aw; kini molupad sa kahitas-an, ug mosusi sa bag-ong mga kahiladman; apan wala kini makadala gikan sa iyang mga panukiduki ug bisan unsa nga mosupak sa balaang pagpadayag. Ang pagkawalay alamag tingali maninguha sa pagsuporta sa bakak nga mga panglantaw mahitungod sa Dios pinaagi sa pagdangop sa siyensiya, apan ang basahon sa kinaiyahan ug ang sinulat nga Pulong nagahatag ug kahayag sa usag usa. Busa kita gidala sa pagsimba sa Magbubuhat ug sa pagbaton ug may salabutan nga pagsalig sa Iyang Pulong.” Patriarchs and Prophets, 113–115.