Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.
Si Sister White sa kanunay nag-ila nga ang mga propetikong leksyon nga gikinahanglang masabtan gihulagway pinaagi sa pagtubo ug pagkapukan sa mga gingharian.
“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.
“Gikan sa pagtungha ug pagkapukan sa mga nasod, sumala sa tin-aw nga gipadayag diha sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag, kinahanglan kita makakat-on kon unsa kawalay-bili ang yano nga panggawasnon ug kalibotanon nga himaya. Ang Babilonia, uban sa tanan niyang gahum ug pagkahalangdon, nga sukad niadto wala na gayud makita pag-usab sa atong kalibotan ang sama niana,—gahum ug pagkahalangdon nga sa mga tawo niadtong panahona daw lig-on kaayo ug malungtaron,—unsa ka hingpit ang iyang pagkaagi! Sama sa “bulak sa sagbot,” kini nangahanaw. Santiago 1:10. Sa ingon niana nangahanaw usab ang gingharian sa Medo-Persia, ug ang mga gingharian sa Grecia ug Roma. Ug sa ingon niana mangahanaw ang tanan nga walay Dios ingon nga ilang patukoranan. Ang bugtong makalahutay mao kadto lamang nga nahigot sa Iyang katuyoan, ug nagapahayag sa Iyang kinaiya. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang mga butang nga malig-on nga nailhan sa atong kalibotan.” Prophets and Kings, 548.
The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.
Ang “pagsaka ug pagkapukan” sa mga gingharian nga gilarawan sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag mao ang sentrong punto sa husto nga pamaagi sa pagtuon sa tagna. Ang pagkapukan sa Babilonia gihulagway pinaagi sa pagkapukan sa Babel ni Nimrod diha sa Genesis onse. Unya sa Daniel kapitulo singko, ang Babilonia napukan pag-usab. Ang kasaysayan sa pag-abot sa pagka-gamhanan sa pagkapapa sa tuig 538, ug ang misunod nga pagkapukan niini niadtong 1798, nagahulagway usab sa katapusang pagkapukan sa Babilonia, kay ang gahum sa pagkapapa mao sa tagna ang espirituhanong Babilonia. Ang pagkapapa napukan niadtong 1798, ug ang Pinadayag kapitulo disi-otso naglatid sa iyang katapusang pagkapukan. Sa Daniel kapitulo onse, ug bersikulo kap-atan ug lima, ang pagkapapa, nga girepresentahan didto ingon nga hari sa amihanan, moabut sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya. Kini mahitabo sa dihang ang panahon sa kaluoy matapos, kay ang bersikulo kap-atan ug lima sa kapitulo onse, ug ang bersikulo usa sa kapitulo dose, nagrepresentar sa mao rang kasaysayan.
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.
Ug igapahimutang niya ang mga tolda sa iyang palasyo sa taliwala sa mga dagat, sa mahimayaong balaang bukid; apan moabot siya sa iyang katapusan, ug walay motabang kaniya. Ug niadtong panahona motindog si Miguel, ang dakong principe nga nagabarog alang sa mga anak sa imong katawhan: ug moabot ang panahon sa kasamok, nga sama niana wala pa gayod sukad may usa ka nasod hangtod niadtong maong panahona: ug niadtong panahona luwason ang imong katawhan, ang tagsatagsa nga hikaplagan nga nahisulat sa basahon. Daniel 11:45, 12:1.
The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.
Ang mensahe sa ikaduhang manulonda gihan-ay ibabaw sa kamatuoran nga ang Babilonya napukan sa makaduha. Ang literal nga Babilonya, nga girepresentahan ni Nimrod ug ni Belshazzar, napukan sa makaduha; ug ang espirituhanong Babilonya napukan niadtong 1798, ug mapukan pag-usab sa dihang mosira ang panahon sa pagsulay sa tawo.
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Ug usa pa ka anghel ang misunod, nga nagaingon, Nahulog na, nahulog na ang Babilonia, kadtong dakung siyudad, kay iyang gipainom ang tanang mga nasod sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas. Pinadayag 14:8.
The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.
Ang pag-usab sa pagkapukan sa Babilonia diha sa ikaduhang manulonda naghatag sa mapanagnaong katarungan alang sa pag-ila sa pagdoble sa mga pulong ug mga hugpong-pulong sulod sa Kasulatan ingon nga usa ka simbolo sa hiniusang mga mensahe sa ikaduhang manulonda ug sa Tinguha sa Tungang Gabii. Nagapalig-on usab kini sa prinsipyo nga giila ni Sister White, mahitungod sa pagtuon sa propesiya nga gipasukad sa pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian nga girepresentahan sa mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag. Naglarawan kini sa panghunahuna nga, aron masabtan ang pagkapukan sa Babilonia, ang estudyante sa propesiya kinahanglan magtapok sa tanan nga mga pagkapukan sa Babilonia, “linya ibabaw sa linya,” aron matukod ang husto nga mapanagnaong mensahe sa katapusang pagkapukan sa Babilonia.
Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.
Ang pagkahulog sa Babilonya sa makaduha sulod sa mensahe sa ikaduhang manulonda, nakabase sa profetikong lagda nga nag-ila nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagpamatuod sa duha ka mga saksi. Ang pagdoble sa pagkahulog sa Babilonya sulod sa mensahe nagrepresentar sa pamaaging profetiko nga giila sa Biblia ingon nga ulahing ulan. Kining sagradong pamaagi, nga mao ang ulahing ulan, mao ang pag-aplikar sa paghiusa sa nagkalainlaing mga linya sa tagna “linya ibabaw sa linya.” Sa dihang gamiton sa estudyante sa tagna, kining pamaagi nagpalig-on sa “mensahe” sa ulahing ulan. Ang mensahe sa ulahing ulan nga napalig-on pinaagi sa pag-aplikar sa sagradong pamaagi, sa ulahi ginamantala diha sa hiniusang profetikong mga kasaysayan sa ikaduhang manulonda ug sa Tungang Gabii nga Singgit. Tinuod kini sa kasaysayan sa kalihukan sa unang manulonda, ug tinuod usab kini karon, sa kasaysayan sa kalihukan sa ikatulong manulonda.
Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.
Ang ika-upat ug ika-lima nga mga kapitulo sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa linya sa kasaysayan nga naglangkob sa pagtungha ug sinugdanan sa Babilonia, nga girepresentahan ni Nabucodonosor sa ika-upat nga kapitulo, ug dayon sa pagkapukan ug katapusan sa Babilonia, nga girepresentahan ni Belsasar sa ika-lima nga kapitulo. Sa tingub nagmugna sila ug usa ka linyang propetiko. Ang linyang propetiko nga namugna niadtong duha ka mga kapitulo ibutang ibabaw sa Daniel kapitulo uno hangtod tres, aron mapalig-on ang mensahe sa ulahing ulan.
The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.
Ang duha ka mga kapitulo nagapakita sa pagkapukan ug pagbangon pag-usab ni Nabucodonosor ug sa pagkapukan ug pagkalaglag ni Belsasar, ug busa nagapakita sa pagkapukan sa Babilonia sa sinugdanan ug sa katapusan sa linya. Ang linya sa tagna nga gihimo sa duha ka mga kapitulo gitukod ibabaw sa Babilonia nga napukan, mibangon, ug unya napukan pag-usab. Kana nga kamatuoran lamang nagaila nga kadtong duha ka mga kapitulo nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang duha ka mga kapitulo nagrepresentar sa kasaysayan sa mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag trese, ug niana nga kasaysayan ang mensahe sa ikaduhang manulonda ug sa Tunga sa Gabii nga Singgit gipahibalo sa makaduha.
Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.
Busa, sa dili pa kita magsugod sa atong pagsusi sa ikaupat ug ikalimang mga kapitulo sa Daniel, atong ilaon ang balaang pamaagi nga mao ang ulahing ulan, ug unya pinaagi sa paggamit niana nga pamaagi atong ilaon ang mensahe sa ulahing ulan.
A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.
Usa ka mahinungdanong ilhanang-lugar sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang manulonda mao ang pamaagi nga girepresentahan sa mga lagda ni William Miller sa paghubad sa tagna. Kining mga lagda gigamit sa mga tawo aron maila ang mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii, ug kana nga mensahe mao ang mensahe sa ulahing ulan alang niana nga kasaysayan. Usa ka mahinungdanong ilhanang-lugar sa kasaysayan sa ikatulong manulonda mao ang pamaagi nga girepresentahan ingon nga “Prophetic Keys”. Kining mga lagda pagagamiton inubanan sa mga lagda ni William Miller aron maila ang mensahe sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii sa atong karon nga kasaysayan, ug ang mensahe nga karon ginapalig-on pinaagi nianang mga lagda mao ang mensahe sa ulahing ulan sa katapusang mga adlaw. Ang mga lagda ni Miller nagarepresentar sa nahaunang ulan sa matagnaong kasaysayan sa mananap sa yuta, ug kining mga lagda nga inubanan sa “Prophetic Keys” nagarepresentar sa ulahing ulan sa matagnaong kasaysayan sa mananap sa yuta.
The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.
Ang ulahing ulan mao ang pamaagi nga gigamit aron mapagula ang mensahe. Adunay mga nalimbongan tungod kay ilang gipangita ang kasinatian sa ulahing ulan, nga wala una mangita sa mensahe nga nagamugna niana nga kasinatian. Ang mga Pentecostal nga iglesia sa Kristiyanidad maoy tin-aw nga ehemplo niana nga paglimbong. Kining maong matang sa sayop nga paggiya anaa usab alang niadtong naningkamot sa pagpangita sa mensahe sa ulahing ulan, apan nagdumili sa pagpangita sa pamaagi nga nagaila ug nagapahimutang sa mensahe sa ulahing ulan. Kon walay husto nga pamaagi, ang husto nga mensahe dili maila. Kon walay husto nga mensahe, ang husto nga kasinatian usa ka imposible.
The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.
Ang kahulogan niini nga kamatuoran sa Biblia wala mailhi sa kadaghanan, kay wala gayud nila hunahunaa ang posibilidad nga adunay usa ka husto nga paagi sa pagtuon sa Biblia, ug nga adunay daghang sayop nga mga paagi sa pagtuon sa Biblia. Ang sayop nga paagi sa pagtuon sa Biblia, nga sa halayo mao ang labing kanunay pilion, mao ang pagsalig sa mga opinyon sa ubang mga tawo mahitungod sa gitudlo sa Biblia. Ingon kini ka komon nga suliran taliwala sa mga tawo, nga ang matag iglesia nag-organisar ug usa ka sistema aron atubangon kining bakak nga gipanag-ingong panginahanglan sa ilang panon. Kining bakak nga panginahanglan nagamugna sa bakak nga buluhaton sa pagtukod ug usa ka sistema sa mga pangulo nga giila ingon nga mga espirituhanong eksperto sa pagsabot sa Biblia nga maoy husto nga magamando sa pagsabot sa wala mabansay nga panon. Tinuod nga ang Biblia nagaila sa usa ka hilabihan ka organisado nga sistema alang sa estruktura sa usa ka iglesia, nga nagalakip sa mga anciano, mga propeta, ug mga magtutudlo, apan ang Biblia wala gayud mo-aprubar sa pagkadunot sa organisasyon sa iglesia nga nagamugna ug usa ka sistema sa mga pangulo nga giordinahan aron sa pagtakda kon unsa ang kamatuoran ug unsa ang dili, ug human niana, kon kinsa ang erehe ug kinsa ang dili.
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
Paningkamoti ang pagtuon aron ikapakita ang imong kaugalingon nga giuyonan sa Dios, usa ka mamumuo nga dili kinahanglan maulaw, nga sa matarong nagabahin sa pulong sa kamatuoran. 2 Timoteo 2:15.
A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.
Ang usa ka pangulo sa iglesia kinahanglan magdasig, magbadlong, magtudlo, ug magbantay batok sa mga bakak nga doktrina ug sa mga nagpalambo sa maong mga bakak nga doktrina, apan ang matag usa kanato kinahanglan “magtuon aron ipakita” ang atong kaugalingon nga “giuyonan sa Dios,” pinaagi sa “hustong pagbahin sa pulong sa kamatuoran.” Sa pagbuhat niini, kinahanglan mahibalo kita sa pamaagi nga giila sa Biblia ingon nga husto nga paagi sa hustong pagbahin sa pulong sa kamatuoran. Ang basahon sa Isaias naglatid niining mga butanga sulod sa konteksto sa ulahing ulan, busa didto kita magsugod.
In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.
Niadtong adlawa ang Ginoo pinaagi sa iyang mabangis ug daku ug kusgan nga espada magasilot kang leviathan, ang matinuhok nga bitin, oo, kang leviathan nga baliko nga bitin; ug pagapatyon niya ang dragon nga anaa sa dagat. Niadtong adlawa magaawit kamo kaniya, Usa ka parasan sa mapulang bino. Ako, ang Ginoo, mao ang nagabantay niini; ako magabisbis niini sa matag gutlo: aron walay makadaot niini, ako magabantay niini sa gabii ug sa adlaw. Ang kapungot wala kanako: kinsa ba ang mobarug batok kanako sa gubat uban sa mga tunok ug mga sampinit? Ako molabang sa taliwala nila, ako magasunog kanila sa tingub. O padakpa siya sa akong kusog, aron makahimo siya ug pakigdait uban kanako; ug magahimo siya ug pakigdait uban kanako. Siya magapapanggamot kanila nga gikan kang Jacob: ang Israel mamulak ug moputot, ug pun-on ang nawong sa kalibotan sa bunga. Gihampak ba niya siya ingon sa iyang paghampak niadtong nanghampak kaniya? o gipatay ba siya sumala sa pagpamatay niadtong gipamatay pinaagi kaniya? Sa takos nga sukod, sa diha nga kini mosibol, makiglalis ka batok niini: pahunongon niya ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa sidlakan nga hangin. Busa pinaagi niini mahimong hinlo ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang bug-os nga bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa diha nga himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gipangdugmok, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog. Apan ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug mahibilin sama sa kamingawan: didto ang nating baka manibsib, ug didto siya mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niini. Sa diha nga ang mga sanga niini malaya na, pagabali-on kini: ang mga babaye moanhi, ug sunogon kini: kay kini usa ka katawhan nga walay salabutan: busa siya nga nagbuhat kanila dili magakaloy kanila, ug siya nga nagporma kanila dili magapakita kanila ug kahimoan. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Ginoo magapigo gikan sa alagianan sa suba hangtod sa sapa sa Egipto, ug kamo pagatigumon usa-usa, Oh kamong mga anak sa Israel. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang dakung trumpeta pagahuypon, ug moanhi sila nga hapit nang mangamatay didto sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinalikway didto sa yuta sa Egipto, ug mosimba sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem. Isaias 27:1–13.
In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”
Sa nangaging mga artikulo, balik-balik natong gihisgutan ang “bandila” nga gibayaw aron pagtawag sa ubang mga anak sa Dios ngadto sa paggawas gikan sa Babilonia. Ang kataposang bersikulo sa Isaias kapitulo baynte-siete naghisgot sa buluhaton sa bandila sa dihang nagaingon kini, “ang dakong trumpeta pagahuypon, ug manganhi sila nga andam na unta mangamatay didto sa yuta sa Asiria.” Ang Asiria usa ka simbolo sa Babilonia sa ulahing mga adlaw, ug kadtong makadungog sa pasidaang mensahe sa paggawas gikan sa Babilonia diha sa maong bersikulo, manganhi ug mosimba uban niadtong ginarepresentahan ingon nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga sa matagnaong paagi nahimutang “sa balaang bukid sa Jerusalem.”
The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.
Ang bersikulo nagaingon, “ug mahinabo niana nga adlaw.” “Niana nga adlaw,” nga mao ang adlaw sa dihang ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18 nagtawag sa ubang mga anak sa Dios pagawas sa Babilonia, mao ang kahimtang sa tibuok nga kapitulo. Ang ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo 18 nagasinggit sa panahon sa balaod sa Domingo, sa dihang ang bigaon sa Tiro hinumdoman.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na hangtod sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Pinadayag 18:4, 5.
Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”
Ang kapitulo baynte-siete sa Isaias nagsugod pinaagi sa pag-ila sa mao rang adlaw nga maoy gitaposan sa maong kapitulo, sa dihang nagaingon kini, “Nianang adlawa pagasilotan ni Jehova pinaagi sa iyang mabangis ug daku ug kusgan nga espada si leviatan, ang matuhopon nga bitin, oo, si leviatan nga baliko nga bitin; ug iyang pagapatyon ang dragon nga anaa sa dagat.”
At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.
Sa balaod sa Domingo nagsugod ang ehekutibo ug mapanimalusong paghukom sa Dios ibabaw sa mga gingharian sa dragon (ang United Nations), sa mananap (ang papasiya) ug sa mini nga manalagna (ang Tinipong Bansa sa Amerika). Sa balaod sa Domingo ang mini nga manalagna mapukan ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang nasudnong apostasya magapamunga ug nasudnong kalaglagan. Ang balaod sa Domingo mao ang dapit diin ang ehekutibong mga paghukom sa Dios magsugod sa pagkahulog ibabaw sa dragon, nga mao si Satanas (ug kansang yutan-ong gingharian gilarawan ingon nga ang dragon), sa mananap ug sa mini nga manalagna. Kini usa ka nagapadayon nga silot, nga magsugod sa balaod sa Domingo. Ang sinugdanan ug ang katapusan sa ikakaluhaan ug pito nga kapitulo sa Isaias mao ang balaod sa Domingo, ug ang maong kapitulo nagalarawan sa piho nga mga isyu nga tuwirang nahilambigit sa kasaysayan nga nagahatod ngadto ug nagsunod human sa balaod sa Domingo.
We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?
Atong ginakonsiderar ang kapitulo baynte-siete, kay kini nagapahimutang sa profetikanhong kahimtang alang sa mga kapitulo baynte-otso ug baynte-nwebe. Niining mga kapituloha atong makita ang kahulugan sa ulahing ulan ingon nga usa ka pamaagi, nga magatugot kanato sa pagsabot sa kamahinungdanon sa pagpahimutang sa mga kapitulo upat ug lima sa Daniel ibabaw sa mga kapitulo usa hangtod tulo sa Daniel. Human sa Isaias kapitulo baynte-siete nga nagaila sa sinugdanan sa nagpadayon nga silot batok sa gingharian sa dragon, iyang gitala nga niadtong yugto sa panahon, ang katawhan sa Dios gisugo sa “pag-awit kaniya.” Pag-awit kang kinsa?
The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.
Ang tubag kon kang kinsa kini pag-awiton anaa sa ulohan sa awit, kay sila pag-aawiton sa “usa ka parrasan nga mapula nga bino, nga gibantayan sa Ginoo.” Ang sugilanon sa parrasan mao ang sugilanon sa katawhan sa Dios, ug kini unang gihisgotan ni Isaias sa ikalimang kapitulo.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.
Karon moawit ako alang sa akong hinigugmang kaayo og usa ka awit mahitungod sa akong hinigugma ug sa iyang parrasan. Ang akong hinigugmang kaayo may usa ka parrasan sa usa ka bungtod nga maabunda kaayo: Ug kini iyang gikoralan, ug gikuha ang mga bato niini, ug gitanoman kini sa labing piniling kaparrasan, ug nagtukod siya og torre sa taliwala niini, ug naghimo usab siya og pug-anan sa bino diha niini: ug siya naglaom nga kini mamunga og ubas, apan kini namunga hinuon og ihalas nga mga ubas. Ug karon, Oh mga pumoluyo sa Jerusalem, ug mga tawo sa Juda, hukmi, nagahangyo ako kaninyo, sa taliwala nako ug sa akong parrasan. Unsay labaw pa ang mahimo unta alang sa akong parrasan, nga wala ko mabuhat diha niini? ngano man nga sa naglaom ako nga kini mamunga og ubas, namunga man kini og ihalas nga mga ubas? Ug karon umari kamo; isulti ko kaninyo ang akong pagabuhaton sa akong parrasan: kuhaon ko ang koral niini, ug kini pagalamyon; gub-on ko ang kuta niini, ug kini pagatunobtunoban: Ug himoon ko kini nga awa-aw: kini dili pagapul-ongan, ni pagakalotan; kondili manurok diha niini ang mga sampinit ug mga tunok: sugoan ko usab ang mga panganod nga dili magpaulan ibabaw niini. Kay ang parrasan sa Ginoo sa mga panon mao ang balay sa Israel, ug ang mga tawo sa Juda mao ang iyang makapahimuot nga tanom: ug siya nagpaabot sa paghukom, apan ania karon ang paglupig; sa pagkamatarong, apan ania karon ang pagtu-aw. Isaias 5:1–5.
In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.
Sa kasaysayan sa krisis sa balaod sa Domingo, ang katawhan sa Dios kinahanglan magaawit sa awit sa kaparrasan ngadto sa katawhan sa Dios, kay ang awit nagaingon, “Ug karon, O mga pumoluyo sa Jerusalem, ug mga tawo sa Juda, hukmi, ako nangamuyo kaninyo, sa taliwala kanako ug sa akong kaparrasan.” Ang awit sa kaparrasan mao ang awit nga nagaila sa paglabay sa usa ka kaniadto nga katawhang pinuy-anan sa tugon, samtang ang Dios nagasulod sa tugon uban niadtong giingon ni Pedro nga “kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios.” Kini nagaila nga walay ulan nga nahulog ibabaw sa kaparrasan, busa nagaila sa buluhaton ni Elias nga moanhi nianang panahona, ug nga siya lamang ang makahimo sa pagpatungha og ulan sulod nianang panahona. Nasayran nato nga ang awit mahitungod sa paglabay sa usa ka katawhang pinuy-anan sa tugon, kay ang awit sa kaparrasan giawit ni Cristo ngadto sa karaang Israel, sa panahon nga ang karaang Israel ginalabayan, samtang ang Dios sa samang higayon nagasulod sa tugon uban sa espirituwal nga Israel.
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
Pamati ang laing sambingay: Adunay usa ka tagbalay nga nagtanom ug usa ka kaparrasan, ug gialirongan kini, ug nagkalot ug pug-anan sa ubas sa sulod niini, ug nagtukod ug usa ka torre, ug gipasaabangan kini ngadto sa mga mag-uuma, ug milakaw ngadto sa usa ka halayong yuta: Ug sa dihang nagkaduol na ang panahon sa bunga, iyang gipadala ang iyang mga ulipon ngadto sa mga mag-uuma, aron dawaton nila ang mga bunga niini. Ug gidakop sa mga mag-uuma ang iyang mga ulipon, ug gilatos ang usa, ug gipatay ang lain, ug gibato ang lain. Pag-usab, nagpadala siya ug ubang mga ulipon nga mas daghan kay sa nahauna: ug gibuhat usab nila kanila ang mao gihapon. Apan sa kaulahiang tanan iyang gipadala ngadto kanila ang iyang anak, nga nagaingon, Tahuron nila ang akong anak. Apan sa pagkakita sa mga mag-uuma sa anak, nanag-ingon sila sa ilang kaugalingon, Kini mao ang manununod; umari kamo, patyon ta siya, ug atong kuhaon ang iyang panulondon. Ug ilang gidakop siya, ug gilabay sa gawas sa kaparrasan, ug gipatay siya. Busa, sa moanhi ang agalon sa kaparrasan, unsa kaha ang iyang pagabuhaton niadtong mga mag-uuma? Sila miingon kaniya, Laglagon gayud niya sa makaluluoy nga kapukan kadtong daotang mga tawo, ug ipasaabang niya ang iyang kaparrasan ngadto sa ubang mga mag-uuma, nga mohatag kaniya sa mga bunga sa ilang mga panahon. Si Jesus miingon kanila, Wala ba gayud kamo makabasa sa mga kasulatan, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kana ang nahimong ulohan sa pamag-ang: kini buhat sa Ginoo, ug kahibulongan kini sa among mga mata? Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug igahatag ngadto sa usa ka nasud nga nagapamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mapukan niining batoha mabungkag: apan bisan kinsa ang kapatungan niini, pagadugmokon niya siya ngadto sa pulbos. Ug sa pagkadungog sa mga pangulong saserdote ug sa mga Pariseo sa iyang mga sambingay, ilang nasabtan nga sila ang iyang gipasabot. Mateo 21:33–45.
When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”
Sa dihang giawit ni Jesus ang awit sa kaparrasan sa Dios ngadto sa karaang Israel, hilabihan sila pagkadani sa lohika ug kusog sa mensahe, nga sa dihang gipangutana ni Jesus ang mapanghimantayon nga mga Judio kon unsay pagabuhaton sa Ginoo sa kaparrasan kanila nga mipatay sa Anak, wala silay mahimo gawas sa paghatag sa husto nga tubag, sa ilang pag-ingon, “Sa mapait nga paagi pagalaglagon niya kadtong daotang mga tawo, ug ipaabang niya ang iyang kaparrasan ngadto sa ubang mga mag-uuma, nga magahatag kaniya sa mga bunga sa ilang mga panahon.”
Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.
Si Jesus midugang diha-diha dayon ug laing bersikulo sa maong awit, sa dihang siya miawit mahitungod sa gisalikway nga bato, ug gitigom niya ang ilang tubag uban sa panapos nga estansa sa dihang iyang giingon, “Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug igahatag sa usa ka nasud nga magapamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mapukan niining batua madugmok: apan bisan kang kinsa man kini mahulog, pagagalingon niya siya ngadto sa pagkaabog.” Ang “pagagalingon niya siya ngadto sa pagkaabog,” maoy pag-echo sa Isaias baynte-siyete sa paghimo sa “tanang mga bato sa halaran ingon sa mga batong-apog nga ginadugmok pag-ayo, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog.” Ang duha ka mga pakisayran nagtumong sa buhat sa rebaybal nga gihimo ni Josias, nga nagsimbolo niadtong mga anaa sa kaulahiang mga adlaw nga nakadiskobre pag-usab sa “pito ka mga panahon”, nga mao ang bato nga kapangdolan nga modugmok niadtong mga modumili sa pag-ila niini nga bililhon.
In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.
Sa adlaw sa balaod sa Dominggo, sumala sa gihulagway sa Isaias kapitulo baynte-siyete, kadtong “kaniadto dili usa ka katawhan,” pag-aawiton nila ang awit sa kaparrasan sa Ginoo nga may mapulang bino. Kining mga artikulo sa kanunay nagpaila nga walay ikatulong mensahe nga walay nahauna ug ikaduhang mensahe. Ang balaod sa Dominggo mao ang ikatulong mensahe, ug ang adlaw sa balaod sa Dominggo naglangkob sa kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga mensahe. Diha sa kapitulo baynte-siyete sa Isaias, ang balaod sa Dominggo nagtimaan sa yugto nga gihawasan sa Daniel kapitulo uno, ug unya pag-usab sa Daniel kapitulo uno hangtod tres. Sa pagtagna, ang adlaw sa balaod sa Dominggo sa kapitulo baynte-siyete nagtimaan sa kasaysayan sa Septyembre 11, 2001, sa dihang ang nahaunang mensahe gihatagan og gahum paingon hangtod sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo.
We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.
Padayon kita sa atong paghisgot sa awit nga igamantala sa mga tinubos sa panahon nga nag-una sa punto diin ang bigaon nga Roma magsugod sa pag-awit sa iyang awit, sa sunod nga artikulo.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Ug ako mitan-aw, ug ania karon, usa ka Cordero ang nagtindog ibabaw sa bukid sa Sion, ug uban kaniya ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga may ngalan sa iyang Amahan nga nahisulat sa ilang mga agtang. Ug nadungog ko ang usa ka tingog gikan sa langit, sama sa dinaguok sa daghang katubigan, ug sama sa dinaguok sa usa ka kusog nga dalugdog; ug nadungog ko ang tingog sa mga manunugtog sa alpa nga nanugtog sa ilang mga alpa. Ug nanag-awit sila nga daw usa ka bag-ong awit sa atubangan sa trono, ug sa atubangan sa upat ka buhing binuhat, ug sa mga anciano; ug walay tawo nga makakat-on nianang awita gawas sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, nga giluwas gikan sa yuta. Kini sila mao ang wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila mao ang nagsunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila giluwas gikan sa taliwala sa mga tawo, nga mahimong mga unang bunga ngadto sa Dios ug ngadto sa Cordero. Ug sa ilang baba walay limbong nga hingkaplagan; kay sila walay kasaypanan sa atubangan sa trono sa Dios. Pinadayag 14:1–5.