Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.
Si Nabucodonosor nagrepresentar sa sinugdanan sa Adventismo, sa sinugdanan sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa sinugdanan sa sungay nga Protestante, ug sa sinugdanan sa sungay nga Republikano. Si Belsasar nagrepresentar sa katapusan niining tanang mga linya.
Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.
Si Nabucodonosor nagrepresentar sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda sukad sa 1798 hangtod sa 1844, ug sa sinugdanan sa masusi nga paghukom sa Dios. Ang iyang pagpamatuod nagkaparihas sa Daniel kapitulo uno. Si Belsasar nagrepresentar sa kasaysayan sa mensahe sa ikatulong manulonda sukad sa 1989 hangtod sa balaod sa Domingo, ug sa sinugdanan sa ehekutibong paghukom sa Dios. Ang iyang pagpamatuod nagkaparihas sa Daniel mga kapitulo uno hangtod sa tres.
Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.
Si Nabucodonosor nagtimaan sa katapusan sa “pito ka mga panahon” nga miabot ibabaw sa amihanang gingharian sa Israel niadtong 1798, sa dihang ang iyang gingharian gipahiuli kaniya human siya mabuhi nga may kasingkasing sa usa ka mapintas nga mananap. Ang iyang pagpamatuod nagpadayon hangtod sa pag-abli sa mapangusisang paghukom sa katapusan sa “pito ka mga panahon,” nga miabot ibabaw sa habagatang gingharian sa Juda niadtong 1844. Sa iyang pagpamatuod ang pulong nga “takna” nagrepresentar sa mensahe sa takna sa paghukom sa nahaunang manulonda, ug unya pag-usab, nagrepresentar kini sa pag-abot niana nga mensahe. Ang “takna” sa iyang pagpamatuod nagtimaan sa 1798 ug sa 1844, nga kapwa nagrepresentar sa pagkatapus sa nahaunang kapungot ug sa ulahing kapungot matag usa.
Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.
Ang katapusan ni Belshazzar gimarkahan sa misteryosong sinulat sa kamot nga katumbas sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan. Ang “pito ka mga panahon,” bisan gilarawan man kini ingon nga usa ka “takna,” usa ka “pagkatibulaag,” o “duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan,” usa ka simbolo sa paghukom. Ang paghukom kang Nimrod mao ang “pagkatibulaag,” kang Nebukadnezar mao ang “pito ka mga panahon,” ug kang Belshazzar mao ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan. Sa dihang gihukman ni Nebukadnezar ang tulo ka mga takus, iyang gipainit ang hudno sa “pito ka pilo” labaw sa naandan.
The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.
Ang hukom sa “pito ka panahon” gimarkahan sa pag-abot sa unang mensahe, ug sa pag-abot sa ikatulong mensahe. Ang katapusan sa Millerite Adventism niadtong 1863 nagsugod pinaagi sa pagsalikway sa doktrina sa “pito ka panahon,” ug usa ka gatos ug baynte-sais ka tuig sa ulahi, niadtong 1989, miabot ang “panahon sa katapusan” alang sa kasaysayan sa ikatulong manulonda. Ang usa ka gatos ug baynte-sais maoy simbolo sa “pito ka panahon”; busa ang katapusan sa kalihukan sa unang manulonda niadtong 1863, hangtod sa sinugdanan sa kalihukan sa ikatulong manulonda niadtong 1989, ginahiusa pinaagi sa “pito ka panahon” pinaagi sa simbolikong usa ka gatos ug baynte-sais.
Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.
Apan ang pagpamatuod sa pagkapukan ni Belshazzar diha sa Daniel kapitulo singko nagtudlo nga walay bisan kinsa nga makakita sa paghukom sa “pito ka panahon,” bisan pa nga kini nahisulat na sa “kuta.” Alang sa sungay nga Republikano, ang paghukom nahisulat sa “kuta sa pagbulag sa simbahan ug estado” ni Thomas Jefferson nga gikuha sa Daniel kapitulo singko. Alang sa matuod nga Protestante nga sungay, ang paghukom nahisulat sa duha ka balaan nga tsart nga gibitay sa “kuta” aron kadtong makabasa niini makadalagan. Apan sa pagkabuta sa Laodicea, ang mga pulong dili maila. Sa duruha ka kahimtang, ang mga pulong sa paghukom nagrepresentar nga ang matuod nga Protestante ug ang Republikano nga mga sungay gitimbang sa timbangan, ug hingkaplagang kulang. Ang sugilanon ni Belshazzar adunay mensahe alang sa sungay nga Republikano, nga nagrepresentar sa mga nasod sa kalibutan.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.
“Diha sa kasaysayan ni Nabucodonosor ug ni Belsasar, ang Dios nagasulti sa mga nasod sa karon.” Signs of the Times, Hulyo 20, 1891.
The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.
Ang sugilanon ni Belshazzar adunay usab usa ka mensahe alang sa Protestante nga sungay, nga nagrepresentar sa mga tawo sa kalibotan.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.
“Sa kasaysayan ni Nabucodonosor ug Belshazar, ang Dios namulong ngadto sa katawhan karon.” Bible Echo, September 17, 1894.
The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.
Ang sala ni Belshazzar nagrepresentar sa sala sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Ang sala sa usa man sa mga sungay makita diha sa ilang pagsalikway sa ilang mga sukaranang kamatuoran, samtang adunay hingpit nga kahibalo nianang mga kamatuorana. Ang Republikano nga sungay pagapanagutin sa kahayag sa Konstitusyon, ug sa sinugdanang kasaysayan sa dihang kadtong langitnong dokumento gihimo, apan sukad niadto hinay-hinay na kining gisalikway. Sa dihang ang nasud mosulti ingon nga dragon, ang simbolikong bongbong sa panagbulag sa iglesia ug estado mawagtang na. Alang sa tinuod nga Protestante nga sungay, ang kahayag gikan sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, sa dihang ang mga pundasyon napahimutang na, hinay-hinay nang gisalikway, ug magpadayon sa labi pang pagsalikway, hangtod nga ang “bongbong” sa balaod sa Dios usab, sa katapusan, pagasalikwayon.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
“Ang propeta dinhi naghulagway sa usa ka katawhan nga, sa panahon sa kinatibuk-ang pagbiya gikan sa kamatuoran ug pagkamatarong, naninguha sa pagpahiuli sa mga prinsipyo nga maoy pundasyon sa gingharian sa Dios. Sila mao ang mga mag-uuli sa nangaguba nga bahin nga nahimo diha sa balaod sa Dios—ang kuta nga Iyang gibutang sa palibot sa Iyang pinili alang sa ilang panalipod, ug ang pagkamasinugtanon sa mga lagda niini sa hustisya, kamatuoran, ug kaputli mao ang ilang walay hunong nga panalipod.
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.
“Pinaagi sa mga pulong nga dili masayran nga lahi ang kahulogan, gipakita sa manalagna ang piho nga buluhaton niining salin nga katawhan nga nagtukod sa kuta. ‘Kon ilikay mo ang imong tiil gikan sa Adlaw nga Igpapahulay, gikan sa pagbuhat sa imong kaugalingong kalipay sa Akong balaang adlaw; ug tawgon mo ang Adlaw nga Igpapahulay nga kalipay, ang balaan sa Ginoo, nga dungganon; ug pasidunggan mo Siya, nga dili magbuhat sa imong kaugalingong mga dalan, ni mangita sa imong kaugalingong kalipay, ni magsulti sa imong kaugalingong mga pulong: nan magakalipay ka sa imong kaugalingon diha sa Ginoo; ug pasakyon ko ikaw sa hatag-as nga mga dapit sa yuta, ug pakan-on ko ikaw sa panulondon ni Jacob nga imong amahan: kay ang baba sa Ginoo maoy nagsulti niini.’ Isaias 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.
The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.
Ang biblikanhong pamaagi nga gipadayag sa mga manulonda kang William Miller nagrepresentar sa mga profetikanhong balaod sa Dios, ug dili sama sa karaang Israel, ang modernong Israel maoy gitugyanan dili lamang sa balaod sa Napulo ka mga Sugo, kondili usab sa mga tagna.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.
“Gitawag sa Dios ang Iyang iglesia niining panahona, maingon sa Iyang pagtawag sa karaang Israel, aron motindog ingon nga kahayag dinhi sa yuta. Pinaagi sa gamhanang sundang nga maoy kamatuoran, ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda, Iyang gilain sila gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibotan aron dad-on sila ngadto sa usa ka balaang pagkahaduol Kaniya. Iyang gihimo sila nga mga tinugyanan sa Iyang balaod ug gitugyanan sila sa dagkung mga kamatuoran sa profesiya alang niining panahona. Sama sa mga balaang pulong nga gitugyan ngadto sa karaang Israel, kini usa ka balaang salig nga ipahibalo ngadto sa kalibotan. Ang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14 nagrepresentar sa katawhan nga midawat sa kahayag sa mga mensahe sa Dios ug migula ingon nga Iyang mga galamiton aron ipatingog ang pasidaan sa tibuok gilapdon ug gitas-on sa yuta. Si Cristo nagmantala sa Iyang mga sumusunod: ‘Kamo mao ang kahayag sa kalibotan.’ Ngadto sa matag kalag nga midawat kang Jesus, ang krus sa Kalbaryo nagasulti: ‘Tan-awa ang bili sa kalag: “Lakaw kamo ngadto sa tibuok kalibotan, ug iwali ang maayong balita ngadto sa tanang binuhat.”’ Walay bisan unsa nga tugotan nga makababag niining buluhatona. Kini mao ang labing mahinungdanong buluhaton alang sa panahon; kini ang angay nga moabot sa halayong gilay-on sama sa walay kataposan. Ang gugma nga gipakita ni Jesus alang sa mga kalag sa mga tawo diha sa halad nga Iyang gihimo alang sa ilang pagtubos, mao ang magpalihok sa tanan Niyang mga sumusunod.” Testimonies, tomo 5, 455.
The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.
Ang “dagkong mga kamatuoran sa tagna,” nga gihatag pinaagi sa mga manulonda, ug gipahimutang pinaagi sa buhat ni William Miller, mao ang “usa ka balaang pagsalig nga ipahibalo sa kalibotan.” Ang balaod sa Napulo ka mga Sugo, ang mga balaod sa kinaiyahan, ang mga balaod sa kahimsog, ug ang mga balaod sa pagtuon sa tagna gihatag sa mao ra nga Dakong Maghahatag-Balaod, ug ang pagsalikway sa usa ka Sugo mao ang pagsalikway kanilang tanan. Ang pagsalikway sa pamaagi nga gihatag kang William Miller nagsugod ug usa ka nagpadayon nga pagsukol, nga sa katapusan modala sa Adventismo ngadto sa pagsalikway sa Igpapahulay sa ikapito nga adlaw.
“The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.
“Ang Ginoo adunay kasong batok sa iyang kaugalingong katawhan nga nag-angkon sa pagtoo niining katapusang mga adlaw. Niining kasohana ang mga tawo nga anaa sa mga posisyong may tulubagon mosunod sa usa ka dalan nga dayagng supak sa gigukod ni Nehemias. Dili lamang nila pasagdan ug tamayon ang Adlaw nga Igpapahulay sa ilang kaugalingon, kondili maninguha usab sila sa pagpugong niini gikan sa uban pinaagi sa paglubong niini ilalom sa mga kagubot sa batasan ug sa tradisyon. Sa mga iglesia ug sa dagkong mga panagtigom sa hawan, ang mga ministro mag-awhag sa katawhan mahitungod sa kinahanglanon sa pagbantay sa nahaunang adlaw sa semana. Adunay mga kalamidad sa dagat ug sa yuta; ug kining mga kalamidad magakadaghan, nga ang usa ka kalamidad mosunod sa laing usa sa haduol kaayo; ug ang gamayng pundok sa mga matinud-anong magbabantay sa Adlaw nga Igpapahulay itudlo ingon nga mao ang mga nagdala sa kapungot sa Dios ibabaw sa kalibotan tungod sa ilang pagsalikway sa Dominggo.”
“Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.
“Giduso ni Satanas kining kabakakan aron mabihag niya ang kalibotan. Mao kini ang iyang laraw nga pugson ang mga tawo sa pagdawat sa mga kasaypanan. Siya adunay aktibong bahin sa pagpalapnag sa tanang mini nga mga relihiyon, ug dili mohunong sa bisan unsa sa iyang mga paningkamot sa pagpugos sa sayop nga mga doktrina. Ilalom sa tabon sa relihiyosong kaikag, ang mga tawo, nga naimpluwensiyahan sa iyang espiritu, nakamugna sa labing mapintas nga mga pagsakit alang sa ilang isigkatawo, ug nakapahamtang kanila sa labing makalilisang nga mga pag-antos. Si Satanas ug ang iyang mga ahente adunay maong espiritu gihapon; ug ang kasaysayan sa nangagi masubli sa atong kapanahonan.
“There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.
“Adunay mga tawo nga gitumong ang ilang hunahuna ug kabubut-on sa pagtuman sa kadautan; sa mangitngit nga kahiladman sa ilang mga kasingkasing ilang giplano kon unsang mga krimen ang ilang pagabuhaton. Kining mga tawhana nalimbongan sa ilang kaugalingon. Gisalikway nila ang dakong lagda sa pagkamatarung sa Dios, ug ilis niana nagtukod sila ug ilang kaugalingong sukdanan, ug sa pagtandi sa ilang kaugalingon niini nga sukdanan ilang gipahayag ang ilang kaugalingon nga balaan. Tugotan sa Ginoo nga ilang ipadayag ang anaa sa ilang mga kasingkasing, nga ilang buhaton ang espiritu sa agalon nga nagkontrol kanila. Tugotan niya sila sa pagpakita sa ilang pagdumot sa iyang kasugoan diha sa ilang pagtratar niadtong matinumanon sa mga gikinahanglan niini. Pagadason sila sa mao gihapong espiritu sa relihiyosong kapungot nga nagduso sa panon nga naglansang kang Cristo sa krus; ang iglesia ug ang Estado mahiusa sa mao rang mahugaw nga panag-uyon.
“The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.
“Ang iglesia sa karon nga panahon nagsunod sa mga tunob sa mga Judio kaniadto, nga gisalikway ang mga sugo sa Dios tungod sa ilang kaugalingong mga tradisyon. Giusab niya ang tulomanon, gilapas ang walay-kataposang tugon, ug karon, sama usab kaniadto, ang garbo, pagkadili-matinoohon, ug pagkadili-masaligon maoy resulta. Ang iyang tinuod nga kahimtang gipahayag niining mga pulonga gikan sa awit ni Moises: ‘Sila nagpakadaut sa ilang kaugalingon, ang ilang buling dili mao ang buling sa iyang mga anak; sila maoy usa ka henerasyon nga baliko ug tinuisan. Ingon ba niini ninyo balusan ang Ginoo, O katawhang buang ug walay kaalam? dili ba siya mao ang imong Amahan nga nagtubos kanimo? wala ba niya ikaw buhata, ug lig-ona?’” Review and Herald, Marso 18, 1884.
The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.
Ang kinatumyan nga pagsalikway sa kamatuoran sa Adventismo mahitabo sa panahon sa balaod sa Dominggo, samtang gisubli sa Adventismo ang kasaysayan sa karaang Israel, sa dihang “inaghat sa mao gihapong espiritu sa relihiyosong kabuang nga nagdasig sa panon nga naglansang kang Cristo sa krus; ang iglesia ug ang Estado mahiusa diha sa mao gihapong mahugaw nga panag-uyon.” Ang nagpadayon nga pagrebelde sa Adventismo gilarawan diha sa Ezekiel kapitulo otso, uban sa upat ka nagkasamot nga mga dulumtanan, nga sa pagpanagna nagtimaan sa upat ka mga kaliwatan sa Adventismo nga nagsugod niadtong 1863. Ang katapusang dulumtanan mao sa dihang ang mga pangulo sa Jerusalem moyukbo ngadto sa adlaw.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
Ug gidala niya ako ngadto sa sulod nga sawang sa balay ni Jehova; ug ania karon, didto sa pultahan sa templo ni Jehova, sa taliwala sa alagianan ug sa halaran, may mga kaluhaan ug lima ka tawo, nga ang ilang mga likod nagaatubang ngadto sa templo ni Jehova, ug ang ilang mga nawong ngadto sa sidlakan; ug sila nagsimba sa adlaw paingon sa sidlakan. Unya miingon siya kanako, Nakita mo ba kini, Oh anak sa tawo? Diyutay ra ba kini nga butang alang sa balay ni Juda nga sila nagabuhat sa mga dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi? kay ilang gipuno ang yuta sa kapintasan, ug namalik sila aron sa paghagit kanako ngadto sa kasuko: ug, ania karon, ilang gibutang ang sanga sa ilang ilong. Busa ako usab magabuhat diha sa kapungot: ang akong mata dili moluwas, ni ako malooy: ug bisan pa man sila motu-aw sa akong mga dalunggan sa makusog nga tingog, apan dili ko sila pamatian. Ezekiel 8:16–18.
The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.
Ang paghukom nga ipahigayon niadtong panahona gihulagway diha sa “takna” sa paghukom ni Belshazzar.
Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.
Si Haring Belshazar naghimo ug usa ka dakung kombira alang sa usa ka libo sa iyang mga kadagkuan, ug miinom ug vino sa atubangan sa usa ka libo. Si Belshazar, samtang gitilawan niya ang vino, nagsugo nga dad-on ang bulawan ug salaping mga sudlanan nga gikuha sa iyang amahan nga si Nabucodonosor gikan sa templo nga didto sa Jerusalem; aron ang hari, ug ang iyang mga principe, ang iyang mga asawa, ug ang iyang mga puyopuyo, makainom gikan niini. Unya gidala nila ang bulawang mga sudlanan nga gikuha gikan sa templo sa balay sa Dios nga didto sa Jerusalem; ug ang hari, ug ang iyang mga principe, ang iyang mga asawa, ug ang iyang mga puyopuyo, miinom gikan niini. Sila miinom ug vino, ug midayeg sa mga dios nga bulawan, ug salapi, ug tumbaga, ug puthaw, ug kahoy, ug bato. Niadtong maong taknaa migula ang mga tudlo sa kamot sa usa ka tawo, ug misulat atbang sa tangkawan ibabaw sa palitada sa bungbong sa palasyo sa hari: ug nakita sa hari ang bahin sa kamot nga nagsulat. Unya nausab ang dagway sa nawong sa hari, ug ang iyang mga hunahuna nakasamok kaniya, mao nga nangaluag ang mga lutahan sa iyang hawak, ug ang iyang mga tuhod nagbangga ang usa sa usa. Ang hari misinggit sa makusog aron ipasulod ang mga astrologo, ang mga Caldeanhon, ug ang mga mananagna. Ug ang hari misulti, ug miingon sa mga tawong manggialamon sa Babilonia, Bisan kinsa ang makabasa niining sinulat, ug makapakita kanako sa kahulogan niini, pagabistihan ug mapula, ug butangan ug usa ka kadena nga bulawan sa iyang liog, ug mamahimong ikatulong punoan sa gingharian. Unya misulod ang tanang mga tawong manggialamon sa hari: apan dili sila makabasa sa sinulat, ni makapahibalo sa hari sa kahulogan niini. Unya si Haring Belshazar nasamok pag-ayo, ug nausab diha kaniya ang dagway sa iyang nawong, ug ang iyang mga kadagkuan nanghibulong. Daniel 5:1–9.
In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.
Sa “mao rang taknaa” nga miabot ang paghukom kang Belshazzar, si Shadrach, Meshach, ug Abednego gilabay ngadto sa hudno nga gipainit “sa pito ka pilo” nga mas init kaysa kasagaran.
Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.
Karon kon andam kamo nga sa bisan unsang takna nga madungog ninyo ang tingog sa corneta, plawta, alpa, sakbuta, salteryo, ug dulcimer, ug sa tanang matang sa musika, manghapa kamo ug mosimba sa larawan nga akong gibuhat; maayo: apan kon dili kamo mosimba, sa mao rang takna igasalibay kamo ngadto sa taliwala sa hudno nga nagdilaab sa kalayo; ug kinsa ba kana nga Dios nga makaluwas kaninyo gikan sa akong mga kamot? Si Shadrach, Meshach, ug Abednego mitubag ug miingon sa hari, O Nebuchadnezzar, dili kinahanglan nga motubag pa kami kanimo niining butanga. Kon mao man gani, ang among Dios nga among gialagaran makahimo sa pagluwas kanamo gikan sa hudno nga nagdilaab sa kalayo, ug luwason niya kami gikan sa imong kamot, O hari. Apan kon dili man, ipahibalo kini kanimo, O hari, nga dili kami moalagad sa imong mga dios, ni mosimba sa bulawanong larawan nga imong gipatindog. Unya napuno si Nebuchadnezzar sa kapungot, ug nausab ang dagway sa iyang nawong batok kang Shadrach, Meshach, ug Abednego: busa misulti siya, ug nagsugo nga pasingawan nila ang hudno sa pito ka pilo labaw pa kay sa naandan nga pagpasingaw niini. Daniel 3:15–19.
The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”
Ang “takna” sa paghukom alang kang Belshazzar mao ang mao rang “takna” sa paghukom alang kang Shadrach, Meshach ug Abednego, ug sa duha ka linya ang “pito ka panahon” girepresentar ingon nga simbolo nianang paghukom. Ang tulo ka takus nagarepresentar sa duha ka mga saksi nga mosaka uban sa mga panganod ngadto sa langit ingon nga bandila sa “takna” sa dakong linog sa Sunday Law, ug si Belshazzar nagarepresentar sa paghukom sa kalaglagang nasodnon nga ipadangat ibabaw sa mananap sa yuta sa mao gayud nga “takna.”
We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.
Padayonon nato ang atong pagtuon mahitungod sa paghukom kang Belshazzar sa sunod nga artikulo.
“I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?
“Nalibug pag-ayo ang akong hunahuna may kalabotan sa ubos nga sukdanan sa pagkadiosnon taliwala sa atong katawhan. Ug sa diha nga hunahunaon ko ang mga kaalaut nga gipadayag batok sa Capernaum, akong mahunahuna nga unsa pa gayod kabug-at ang pagahukom nga moabot ibabaw niadtong mga nakaila sa kamatuoran ug wala maglakaw sumala sa kamatuoran, kondili diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong pagpasiga. Sa mga takna sa kagabhion nagaatubang ako sa katawhan sa hilabihan ka masulob-on nga paagi, nga nagaaghat kanila sa pagpangutana sa ilang kaugalingong konsensya: Unsa ba ako? Kristohanon ba ako, o dili ba? Nabag-o na ba ang akong kasingkasing? Gililok ba sa makapausab nga grasya sa Dios ang akong kinaiya? Gihinulsolan na ba ang akong mga sala? Gisugid na ba kini? Napasaylo na ba kini? Usa ba ako kang Cristo maingon nga siya usa sa Amahan? Gidumtan ko na ba karon ang akong kaniadto gihigugma? Gihigugma ko na ba karon ang akong kaniadto gidumtan? Giisip ko ba ang tanang butang nga kapildihan lamang tungod sa pagkahalangdon sa kahibalo kang Cristo Jesus? Gibati ko ba nga ako mao ang gipalit nga kabtangan ni Jesu-Cristo, ug nga sa matag takna kinahanglan itugyan ko ang akong kaugalingon ngadto sa iyang pag-alagad?”
“We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.
“Nagatindog kita ibabaw sa pultahan sa dagkung ug mabinuligon nga mga hitabo. Ang tibook nga yuta pagadan-aganon sa himaya sa Ginoo maingon nga ang mga tubig nagatabon sa mga alagianan sa dakung kahiladman. Ang mga tagna nagakatuman, ug ang mga panahong mabagyohon ania sa atong atubangan. Ang daang mga panaglalis nga daw nahilum na sulod sa hataas nga panahon pagabanhawon pag-usab, ug ang bag-ong mga panaglalis motungha; ang bag-o ug ang daan magsagol, ug kini mahitabo sa labing sayo. Ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin aron sila dili mohuyop, hangtud nga ang tinong buluhaton sa pagpasidaan mahatag sa kalibutan; apan ang unos nagkatigum, ang mga panganod napun-on, andam na sa mobuto ibabaw sa kalibutan, ug sa daghan kini maingon sa usa ka kawatan sa gabii.”
“Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.
“Daghan ang mipahiyom ug dili motuo sa dihang among gisultihan sila, kaluhaan ug katloan ka tuig na ang milabay, nga ang Domingo igapugos sa tibuok kalibotan, ug nga himoon ang usa ka balaod aron pugson ang pagsaulog niini ug pugsan ang konsensiya. Atong makita nga kini nagakatuman na. Ang tanan nga gisulti sa Dios mahitungod sa umalabot sa pagkatinuod matuman; walay usa ka butang nga mapakyas sa tanan nga Iyang gisulti. Ang Protestantehanon karon nagatuy-od sa iyang mga kamot tabok sa bung-aw aron makiglamano sa kapapahan, ug usa ka panaghiusa ginaporma aron tunobon hangtod mawala sa panan-aw ang Igpapahulay sa ikaupat nga sugo; ug ang tawo sa sala, nga, sa pag-aghat ni Satanas, nagtukod sa mini nga igpapahulay, kining anak sa kapapahan, pagabayawon aron mopuli sa dapit sa Dios.
“All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.
“Ang tibuok langit girepresentar kanako nga nagatan-aw sa pagpadayag sa mga hitabo. Usa ka krisis igapadayag sa dakû ug malungtarong kontrobersiya mahitungod sa paggobyerno sa Dios dinhi sa yuta. Adunay usa ka butang nga daku ug mahukmanon nga mahitabo, ug kana sa labing madali. Kon adunay pagkalangan, ang kinaiya sa Dios ug ang Iyang trono makompromiso. Ang armasanan sa langit abli; ang tibuok uniberso sa Dios ug ang mga kasangkapan niini andam na. Usa ka pulong lamang ang isulti sa hustisya, ug adunay makahahadlok nga mga pagpakita ibabaw sa yuta, sa kapungot sa Dios. Adunay mga tingog ug mga dalogdog ug mga kilat ug mga linog ug kinatibuk-ang pagkalaglag. Ang matag lihok sa langitnong uniberso mao ang pag-andam sa kalibutan alang sa dakung krisis.
“Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.
“Ang kapintas nagakuha sa matag yutan-ong elemento; ug ingon nga usa ka katawhan nga nakadawat ug dakung kahayag ug kahibulongang kahibalo, daghan kanila gilarawan pinaagi sa lima ka natulog nga ulay uban sa ilang mga lampara, apan walay lana sa ilang mga sudlanan; mabugnaw, walay pagbati, uban sa maluya, nagahanaw nga pagkadiosnon. Samtang ang usa ka bag-ong kinabuhi ginapakaylap ug nagasugod sa pagpanubo gikan sa ilalom ug nagakupot sa tanang mga galamiton ni Satanas, ingon nga pagpangandam alang sa ulahing dakung panagbangi ug pakigbisog, ang usa ka bag-ong kahayag ug kinabuhi ug gahum nagakunsad gikan sa kahitas-an, ug nagakuha sa katawhan sa Dios nga dili patay, maingon sa daghan karon, sa mga kalapasan ug mga sala. Ang katawhan nga karon makakita sa haduol nang moabot kanato pinaagi sa ginahimo sa atong atubangan, dili na mosalig sa mga lalang sa tawo, ug mobati nga ang Balaang Espiritu kinahanglan ilhon, dawaton, ipresentar sa atubangan sa katawhan, aron sila makapakigbisog alang sa himaya sa Dios, ug magbuhat bisan diin sa mga alagianan ug sa mga kadalanan sa kinabuhi, alang sa kaluwasan sa mga kalag sa ilang isigka-tawo. Ang bugtong bato nga sigurado ug malig-on mao ang Bato sa mga Kapanahonan. Kadtong lamang nagtukod ibabaw niining Batoha ang luwas.”
“Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.
“Ang mga may makikalas-on nga hunahuna karon, bisan pa sa mga pasidaan nga gihatag sa Dios diha sa Iyang pulong ug pinaagi sa mga pagpanghimatuod sa Iyang Espiritu, dili gayod makighiusa uban sa balaang panimalay sa mga tinubos. Sila mga lawasnon, pinakasukad sa ilang panghunahuna, ug dulumtanan sa panan-aw sa Dios. Wala gayod sila mabalaan pinaagi sa kamatuoran. Dili sila mga makaambit sa diosnong kinaiya, wala gayod makabuntog sa kaugalingon ug sa kalibotan uban sa mga pagbati ug mga kaibog niini. Kining mga tawhana anaa sa tibook natong mga iglesia, ug tungod niini ang mga iglesia maluya ug masakiton ug andam nang mamatay. Kinahanglan nga walay walay-pagtagad nga pagpanghimatuod nga ipas-an karon, kondili usa ka malig-on ug matuok nga pagpanghimatuod, nga nagbadlong sa matag kahugawan ug nagabayaw kang Jesus. Kita, ingon nga usa ka katawhan, kinahanglan anaa sa kahimtang sa pagpaabut, nga nagabuhat ug nagahulat ug nagabantay ug nagaampo. ”
“This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.
“Kining bulahang paglaum sa ikaduhang pagpakita ni Cristo kinahanglan ipresentar kanunay ngadto sa katawhan, uban ang solemne nga mga kamatuoran niini; ang pagpaabut sa haduol nga pagpakita sa atong Ginoong Jesus nga moanhi diha sa iyang himaya, modala ngadto sa pag-isip sa yutan-ong mga butang ingon nga kahaw-ang ug walay kapuslanan. Ang tanang yutan-ong dungog o pagkahinungdanon walay bili, kay ang tinuod nga magtotoo nagkinabuhi ibabaw sa kalibotan; ang iyang mga lakang nagapadayon paingon sa langit. Siya usa ka lumalabay ug dumuluong. Ang iyang pagkalungsoranon atua sa kahitas-an. Ginatigom niya ang mga silaw sa adlaw sa pagkamatarong ni Cristo ngadto sa iyang kalag, aron siya mahimong nagdilaab ug nagadan-ag nga kahayag diha sa moral nga kangitngit nga mitabon sa kalibotan. Pagkakusgan ba sa pagtuo, pagkabuhi ba sa paglaum, pagkainiton ba sa gugma, pagkabalaan ug pagkahinungod ba sa kakugi alang sa Dios ang makita diha kaniya, ug daw unsa ka tin-aw ang kalainan tali kaniya ug sa kalibotan! ‘Busa pagtukaw kamo, ug pag-ampo sa kanunay, aron kamo pagaisipon nga takus sa pagkalagiw niining tanan nga mga butang nga mahitabo, ug sa pagtindog sa atubangan sa Anak sa tawo.’ ‘Busa pagtukaw kamo, kay wala kamo mahibalo kong unsang taknaa moanhi ang inyong Ginoo.’ ‘Busa andam usab kamo; kay sa takna nga wala ninyo damha ang Anak sa tawo moanhi.’ ‘Ania karon, moanhi ako ingon sa usa ka kawatan. Bulahan siya nga nagatukaw, ug nagabantay sa iyang mga sapot.’” Pamphlets, 38–40.