William Miller’s dream was placed within the book Early Writings, and therefore subject to the same prophetic analysis and application that is required to be accomplished by a student who seeks to rightly divide the Word of truth. The dream has been presented many times through the years by Future for America, but here we are putting it into the study of the “increase of knowledge,” that was opened up at “the time of the end” in 1798. The dream addresses the history of the message that represented the knowledge that was increased. It illustrates a link between the movements of the first and third angel’s messages.
Ang damgo ni William Miller gibutang sulod sa basahon nga Early Writings, ug busa ilalom sa mao rang profetikong pag-analisa ug pag-aplikar nga gikinahanglan matuman sa usa ka estudyante nga nagtinguha sa hustong pagbahinbahin sa Pulong sa kamatuoran. Ang damgo gipresentar na sa daghang higayon sulod sa mga katuigan pinaagi sa Future for America, apan dinhi among gibutang kini sa pagtuon sa “pagdugang sa kahibalo,” nga gibuksan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798. Ang damgo naghisgot sa kasaysayan sa mensahe nga nagrepresentar sa kahibalo nga gidungagan. Kini naghulagway sa usa ka sumpay tali sa mga kalihukan sa mga mensahe sa una ug ikatulong manulonda.
William Miller’s dream identifies his work, and his work was typified by the work of Moses at the beginning of ancient Israel. The fulfillment of Miller’s dream in the last days, was typified by the work of Christ, in the last days of ancient Israel. The work that Christ accomplished at the end of ancient Israel, represented the work Christ accomplishes in the last days of spiritual Israel. In Miller’s dream the work accomplished in the last days is represented as being performed by the “Dirt Brush Man”. It is essential to recognize Miller’s dream as a prediction of the fulfillment of the Midnight Cry in the last days. It is also essential to recognize that the work of Christ for ancient Israel in their last days typified the work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream.
Ang damgo ni William Miller nagaila sa iyang buluhaton, ug ang iyang buluhaton gisimbolohan pinaagi sa buluhaton ni Moises sa sinugdanan sa karaang Israel. Ang katumanan sa damgo ni Miller sa kaulahiang mga adlaw gisimbolohan pinaagi sa buluhaton ni Cristo sa kaulahiang mga adlaw sa karaang Israel. Ang buluhaton nga gituman ni Cristo sa katapusan sa karaang Israel nagrepresentar sa buluhaton nga gituman ni Cristo sa kaulahiang mga adlaw sa espirituwal nga Israel. Sa damgo ni Miller, ang buluhaton nga matuman sa kaulahiang mga adlaw girepresentar ingon nga pagabuhaton sa “Dirt Brush Man”. Mahinungdanon kaayo ang pag-ila sa damgo ni Miller ingon nga usa ka panagna sa katumanan sa Midnight Cry sa kaulahiang mga adlaw. Mahinungdanon usab ang pag-ila nga ang buluhaton ni Cristo alang sa karaang Israel sa ilang kaulahiang mga adlaw nagsimbolo sa buluhaton sa “Dirt Brush Man” sa damgo ni Miller.
One element of the work of Christ that is important to note is that He not only unsealed the buried truths from the time of Moses, but Christ simultaneously magnified those original truths. In doing so, He set an example that when God’s people fulfill Miller’s dream in the last days, the truths established through the work of Miller, will be expanded beyond their original understanding.
Usa ka bahin sa buluhaton ni Cristo nga mahinungdanon nga timan-an mao nga wala lamang Niya buksan ang mga kamatuoran nga gilubong sukad pa sa panahon ni Moises, kondili sa samang higayon gipadaku usab ni Cristo ang maong orihinal nga mga kamatuoran. Sa pagbuhat niini, Iyang gipahimutang ang usa ka panig-ingnan nga sa dihang ang katawhan sa Dios motuman sa damgo ni Miller sa katapusang mga adlaw, ang mga kamatuoran nga napalig-on pinaagi sa buluhaton ni Miller pagapalapdan labaw pa sa ilang orihinal nga pagsabot.
“In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.
“Sa panahon sa Manluluwas, ang mga Judio nakatabon pag-ayo sa mga bililhong mutya sa kamatuoran pinaagi sa hugawng salin sa tradisyon ug sugilanon, mao nga nahimong imposible ang pag-ila sa tinuod gikan sa bakak. Ang Manluluwas mianhi aron wagtangon ang hugawng salin sa patuotuo ug sa dugay nang gihagkan nga mga kasaypanan, ug ibutang ang mga mutya sa pulong sa Dios sulod sa balangkas sa kamatuoran. Unsay buhaton sa Manluluwas kon moanhi siya kanato karon maingon sa iyang pag-anhi ngadto sa mga Judio? Kinahanglan unta siyang mohimo sa susamang buluhaton sa pagpanghipos sa hugawng salin sa tradisyon ug seremonya. Ang mga Judio nasamok pag-ayo sa dihang iyang gihimo kini nga buluhaton. Nawala kanila ang panan-aw sa sinugdanang kamatuoran sa Dios, apan gipadayag kini pag-usab ni Cristo. Atong buluhaton ang pagluwas sa mga bililhong kamatuoran sa Dios gikan sa patuotuo ug sayop. Pagkadaku sa buluhaton nga gitugyan kanato diha sa ebanghelyo!” Review and Herald, Hunyo 4, 1889.
Today the dirt brush man (Christ) is accomplishing “a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony” as did the Lion of the tribe of Judah (Christ) accomplish in the time of the Jews. In Miller’s dream, the precious jewels of truth that were perfectly arranged in the casket of God’s word, became covered with rubbish and counterfeit jewels. Those jewels were to be brought out from the rubbish and placed back into the larger casket of God’s Word during the period of the Midnight Cry of the last days, for it was when Miller looked upon the restored jewels in the larger casket that he “shouted with very joy, and that shout awoke” him. Miller’s dream occurred in 1847, three years after the Midnight Cry of the first angel, so his awakening in the dream is the Midnight Cry of the last days. That Midnight Cry is proclaimed by the two witnesses who had been slain by the beast that ascended out of the bottomless pit, and were dead in the street for three and a half days, until they were formed together and then brought to life in the valley of dead dry bones and then lifted up as an ensign. Miller’s dream is fulfilled on that street, and in the same valley that he identifies as “his room”.
Karon ang tawo nga nagkupkop sa hugaw nga brush (si Cristo) nagatuman “sa susamang buluhaton sa paghinlo sa mga tapok sa tradisyon ug seremonya” maingon sa gituman sa Leon sa banay ni Juda (si Cristo) sa panahon sa mga Judio. Sa damgo ni Miller, ang mahalong mga mutya sa kamatuoran nga hingpit nga nahan-ay sulod sa kahon sa Pulong sa Dios, natabonan sa mga tapok ug sa peke nga mga mutya. Kadto nga mga mutya pagagawason gikan sa mga tapok ug ibalik ngadto sa mas dako nga kahon sa Pulong sa Dios sa panahon sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii sa ulahing mga adlaw, kay sa dihang mitan-aw si Miller sa napasig-uli nga mga mutya sulod sa mas dako nga kahon siya “misinggit tungod sa hilabihang kalipay, ug kadtong singgit maoy nagpukaw” kaniya. Ang damgo ni Miller nahitabo niadtong 1847, tulo ka tuig human sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii sa unang manulonda, busa ang iyang pagmata diha sa damgo mao ang Pagsinggit sa Tunga sa Gabii sa ulahing mga adlaw. Kana nga Pagsinggit sa Tunga sa Gabii ginamantala sa duha ka mga saksi nga gipatay sa mananap nga misaka gikan sa bung-aw nga walay kinutoban, ug nangahigda nga patay sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, hangtod nga gitigum sila pag-usa ug dayon gihatagan ug kinabuhi didto sa walog sa patay nga uga nga mga bukog ug unya gipataas ingon nga usa ka bandila. Ang damgo ni Miller natuman nianang dalana, ug sa mao usab nga walog nga iyang giila nga “iyang lawak”.
In the history of the Millerites, Miller was used by the Lord to establish the original truths of Adventism, but his dream identified that over time those truths would be buried. This phenomenon of clearing away the rubbish of tradition and custom is what Christ accomplished at the end of ancient Israel, and in so doing he typified the final fulfillment of William Miller’s dream.
Sa kasaysayan sa mga Millerite, si Miller gigamit sa Ginoo aron ipahimutang ang orihinal nga mga kamatuoran sa Adventismo, apan ang iyang damgo nagpaila nga sa paglabay sa panahon kana nga mga kamatuoran ilubong. Kining panghitabo sa paghinlo ug pagtangtang sa mga hugaw sa tradisyon ug kostumbre mao ang gihimo ni Cristo sa katapusan sa karaang Israel, ug sa pagbuhat niana iyang gitipohan ang katapusang katumanan sa damgo ni William Miller.
The Jews had lost sight of “the original truth of God, but Christ brought it again to view,” and identified His work as “our work.” Our work is “to free the precious truths of God from superstition and error.” William Miller’s dream identifies the discovery, presentation and rejection, and restoration of the original truths. In order to accomplish the work of restoration, Christ placed the truth into “the framework of truth.” The “framework of truth” for William Miller was his understanding of the two desolating powers of paganism and papalism. In the last days the “framework of truth” is the three desolating powers of the dragon, the beast, and the false prophet.
Ang mga Judio nawad-an sa pagtan-aw sa “ang orihinal nga kamatuoran sa Dios, apan si Cristo nagdala niini pag-usab ngadto sa panan-aw,” ug giila ang Iyang buluhaton ingon nga “atong buluhaton.” Ang atong buluhaton mao ang “pagpagawas sa bililhon nga mga kamatuoran sa Dios gikan sa patuotuo ug kasaypanan.” Ang damgo ni William Miller nagtimaan sa pagkadiskobre, pagpahayag ug pagsalikway, ug pagpasig-uli sa orihinal nga mga kamatuoran. Aron matuman ang buluhaton sa pagpasig-uli, gibutang ni Cristo ang kamatuoran ngadto sa “ang gambalay sa kamatuoran.” Ang “gambalay sa kamatuoran” alang kang William Miller mao ang iyang pagsabot sa duha ka makapahimong biniyaan nga mga gahum sa paganismo ug papalismo. Sa kataposang mga adlaw ang “gambalay sa kamatuoran” mao ang tulo ka makapahimong biniyaan nga mga gahum sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta.
“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.
“Sa dihang mianhi si Cristo sa kalibotan aron ipakita ang tinuod nga relihiyon, ug sa pagbayaw sa mga prinsipyo nga kinahanglan magdumala sa mga kasingkasing ug mga binuhatan sa mga tawo, ang kabakakan nakagamot na pag-ayo diha niadtong nakadawat ug dakong kahayag, mao nga wala na nila masabti ang kahayag, ug wala silay tinguha nga biyaan ang tradisyon alang sa kamatuoran. Ilang gisalikway ang langitnong Magtutudlo, ilang gilansang sa krus ang Ginoo sa himaya, aron ilang mapadayon ang ilang kaugalingong mga nabatasan ug mga binuhat sa hunahuna. Ang mao gayod nga espiritu makita sa kalibotan karon. Ang mga tawo dili buot mosusi sa kamatuoran, basin unya mabalda ang ilang mga tradisyon, ug mapasulod ang usa ka bag-ong kahimtang sa mga butang. Anaa sa katawhan ang kanunay nga pagkahilig sa kasaypanan, ug ang mga tawo sa kinaiya dali ra kaayo sa pagpasidungog pag-ayo sa tawhanong mga ideya ug kahibalo, samtang ang diosnon ug walay kataposan dili maila ni mapasidunggi.” Counsels on Sabbath School Work, 47.
If Christ came into the world today He would find “the very same spirit” of exaltation of human ideas and knowledge, that placed tradition in place of truth. In Miller’s dream, in the last days, Christ comes as the dirt brush man to accomplish that identical work. When His work as the dirt brush man is accomplished, the original jewels will shine ten times brighter than the sun, as the two witnesses, represented by Miller, awake at the shout of the loud cry.
Kon si Cristo moanhi sa kalibotan karon, Iyang makita “ang mao gayud nga espiritu” sa pagbayaw sa tawhanong mga hunahuna ug kahibalo, nga mipuli sa tradisyon sa dapit sa kamatuoran. Diha sa damgo ni Miller, sa ulahing mga adlaw, si Cristo moanhi ingon nga tawo nga may silhig sa abog aron tumanon ang maong samang buhat. Sa dihang matuman na ang Iyang buluhaton ingon nga tawo nga may silhig sa abog, ang orihinal nga mga mutya modan-ag ug napulo ka pilo nga mas labaw pa kaysa adlaw, samtang ang duha ka mga saksi, nga girepresentahan ni Miller, mahigmata sa singgit sa makusog nga pagtu-aw.
The framework of truth given to Miller was the prophetic structure of two desolating powers, and the framework of truth given to Future for America is the prophetic structure of three desolating powers. The “key” that was attached to the casket was the particular methodology that was unsealed and given to Miller, and thereafter to Future for America.
Ang gambalay sa kamatuoran nga gihatag kang Miller mao ang propetikong estruktura sa duha ka mga gahum nga nagapadala ug kalaglagan, ug ang gambalay sa kamatuoran nga gihatag sa Future for America mao ang propetikong estruktura sa tulo ka mga gahum nga nagapadala ug kalaglagan. Ang “yawi” nga gitaod sa kahon mao ang piho nga metodolohiya nga nabuksan ug gihatag kang Miller, ug sa ulahi ngadto sa Future for America.
“The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.
“Ang yawi sa kahibalo sa mga adlaw ni Cristo gikuha na niadtong mga angay unta nga nagkupot niini aron mabuksan ang tipiganan sa bahandi sa kaalam diha sa mga Kasulatan sa Daang Tugon. Ang mga rabbi ug mga magtutudlo sa pagkatinuod nagsira sa gingharian sa langit alang sa mga kabus ug sa mga sinalikway, ug gipasagdan sila nga mangahanaw. Sa Iyang mga pakigpulong si Cristo wala magbutang ug daghang mga butang sa ilang atubangan sa usa ka higayon, aron dili malibog ang ilang mga hunahuna. Iyang gihimo nga matin-aw ug tin-aw nga lahi ang matag punto. Wala Niya tamaya ang pag-usab sa karaan ug pamilyar nga mga kamatuoran diha sa mga tagna kon kini makaalagad sa Iyang katuyoan sa pagpasilsil sa mga hunahuna.”
“Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.
“Si Cristo mao ang gigikanan sa tanang karaang mutya sa kamatuoran. Pinaagi sa buhat sa kaaway, kining mga kamatuorana napahilayo sa ilang dapit. Naputol sila gikan sa ilang tinuod nga kahimtang, ug gibutang sulod sa balangkas sa sayop. Ang buhat ni Cristo mao ang pagpahiangay pag-usab ug pagpatukod sa bililhong mga mutya diha sa balangkas sa kamatuoran. Ang mga prinsipyo sa kamatuoran nga Iyang gihatag aron pagapanalanginan ang kalibotan, pinaagi sa paglihok ni Satanas, gilubong ug daw nahimong hingpit nang napuo. Giluwas sila ni Cristo gikan sa mga guba sa sayop, gihatagan sila ug bag-o, mabuhiong kusog, ug gimandoan sila sa pagsidlak ingon nga bililhong mga mutya, ug sa pagbarog nga malig-on sa walay kataposan.
“Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.
“Si Cristo gayud makahimo sa paggamit niining tanan nga karaang mga kamatuoran nga walay pagpanghulam bisan sa labing gamayng tipik, kay Siya maoy nagmugna kanilang tanan. Iyang gisilsil kini sa mga hunahuna ug mga pangisip sa matag kaliwatan, ug sa dihang mianhi Siya sa atong kalibutan Iyang giusab ang kahikayan ug gihatagan ug kinabuhi ang mga kamatuoran nga nangamatay na, nga naghimo kanila nga labi pang mabaskogon alang sa kaayohan sa umaabot nga mga kaliwatan. Si Jesu-Cristo mao ang may gahum sa pagluwas sa mga kamatuoran gikan sa mga hugawng tapok, ug sa paghatag kanila pag-usab sa kalibutan uban sa labaw pa kay sa ilang orihinal nga kabag-o ug gahum.” Manuscript Releases, bolyum 13, 240, 241.
It is interesting to note in the last passage that the key that Christ employed at the end of ancient Israel was to open the Old Testament. The key of Miller’s methodology opened the casket of the Old and New Testaments, but in the last days, at the conclusion of his dream, the casket is larger. The key of methodology in the last days opens not only the Old and New Testaments, but also the Spirit of Prophecy. The unsealing of the Revelation of Jesus Christ, just before the close of probation is accomplished by the Lion of the tribe of Judah, who in Miller’s dream is represented as the dirt brush man. Sister White identifies that the work of the dirt brush man occurs just before the close of probation.
Makaiikag nga timan-an sa ulahing pahayag nga ang yawi nga gigamit ni Cristo sa katapusan sa karaang Israel mao ang pag-abli sa Daang Tugon. Ang yawi sa pamaagi ni Miller maoy nakaabli sa baol sa Daang ug Bag-ong mga Tugon, apan sa kaulahiang mga adlaw, sa pagtapos sa iyang damgo, mas dako na ang baol. Ang yawi sa pamaagi sa kaulahiang mga adlaw nag-abli dili lamang sa Daang ug Bag-ong mga Tugon, kondili usab sa Espiritu sa Tagna. Ang pagtangtang sa patik sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay, ginatuman pinaagi sa Leon sa banay ni Juda, nga sa damgo ni Miller gihulagway ingon nga tawo nga may brush sa abog. Gipaila ni Sister White nga ang buluhaton sa tawo nga may brush sa abog mahitabo sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa pagsulay.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
“Gihatagan ako sa Ginoo ug usa ka panan-aw niadtong Enero 26, nga akong isugilon. Nakita ko nga ang uban sa katawohan sa Dios mga walay pagtagad ug natulog sa espiritu; ug tunga lamang nga nakamata, ug wala makaila sa panahon nga atong gikabuhian karon; ug nga ang ‘tawo’ nga adunay ‘brush nga panilhig sa hugaw’ misulod na, ug nga ang uban anaa sa kakuyaw nga mapalid. Nagpakilooy ako kang Jesus nga luwason sila, nga kaloy-an sila ug padugayon pa sila ug diyutay, ug tugotan sila nga makita ang ilang makalilisang nga katalagman, aron sila maandam sa dili pa ulahi na sa walay katapusan. Miingon ang manulonda, ‘Ang pagkalaglag moabot sama sa usa ka makusog nga alimpulos.’ Nagpakilooy ako sa manulonda nga malooy ug luwason kadtong nahigugma niining kalibutana, ug nahigot sa ilang mga katigayonan, ug dili andam nga mobulag niini, ug ihalad kini aron mapadali ang mga mensahero sa ilang panaw sa pagpakaon sa gigutom nga mga karnero, nga nangamatay tungod sa kakulang sa espirituhanong pagkaon.”
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
“Samtang akong nakita ang mga kabus nga kalag nga nangamatay tungod sa kakulang sa kamatuoran sa karon nga panahon, ug ang uban nga nagaangkon nga motuo sa kamatuoran nagapasagdan kanila nga mangamatay pinaagi sa pagpugong sa gikinahanglang mga paagi aron mapadayon ang buluhaton sa Dios, ang maong talan-awon hilabihan ka masakit, ug nangamuyo ako sa manulonda nga kuhaon kini gikan kanako. Nakita ko nga sa dihang ang buluhaton sa Dios nanginahanglan ug bahin sa ilang kabtangan, sama sa batan-ong tawo nga miduol kang Jesus, [Matthew 19:16–22.] sila mipahawa nga masulob-on; ug nga sa dili madugay ang nag-awas nga hampak molabay ibabaw kanila ug pagatangtangon ang tanan nilang mga kabtangan, ug unya ulahi na kaayo ang paghalad sa yutan-ong mga bahandi, ug ang pagtigum ug bahandi didto sa langit.” Review and Herald, Abril 1, 1850.
The “overflowing scourge” is a symbol of the soon-coming Sunday law, and the work of the dirt brush man in Miller’s dream, takes place just before probation closes. It is when He has cleaned the room that He then casts the jewels back into the larger casket, and they then shine ten times brighter than the sun. Daniel and the three worthies were found ten times better than the others.
Ang “nag-awas nga hampak” maoy usa ka simbolo sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ug ang buluhaton sa tawo nga may sipilyo sa hugaw sa damgo ni Miller mahitabo diha-diha sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay. Sa dihang iya nang nahinloan ang lawak, dayon iyang ihulog pagbalik ang mga mutya ngadto sa mas dako nga kahon, ug unya sila modan-ag nga napulo ka pilo nga mas hayag pa kay sa adlaw. Si Daniel ug ang tulo ka takus nga lalaki hingkaplagan nga napulo ka pilo nga mas maayo kay sa uban.
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.
Karon sa katapusan sa mga adlaw nga giingon sa hari nga ipadala sila sa iyang atubangan, gidala sila sa pangulo sa mga eunuko sa atubangan ni Nabucodonosor. Ug ang hari nakigsulti kanila; ug sa ilang tanan walay hingkaplagan nga sama nila kang Daniel, Hananiah, Mishael, ug Azariah: busa mitindog sila sa atubangan sa hari. Ug sa tanang butang mahitungod sa kaalam ug pagsabot nga gipangutana sa hari kanila, iyang hingkaplagan sila nga napulo ka pilo nga labing maayo kay sa tanang mga salamangkero ug mga astrologo nga didto sa tibuok niyang gingharian. Daniel 1:18–20.
The “end of the days,” for Daniel represented the litmus test where Nebuchadnezzar passed judgment, and that test typifies the Sunday law in the last days. The original and foundational truths will shine ten times brighter when restored in the last days, than when they were first recognized. The truths, and the wise who understand those truths in the last days will shine ten times brighter during the latter rain, which is the repetition of the Midnight Cry.
Ang “kataposan sa mga adlaw,” alang kang Daniel, nagrepresentar sa litmus test diin si Nabucodonosor nagpahamtang ug paghukom, ug kana nga pagsulay nagtimaan sa balaod sa Domingo sa ulahing mga adlaw. Ang orihinal ug pundasyonal nga mga kamatuoran mosidlak ug napulo ka pilo nga mas hayag inig ipasig-uli kini sa ulahing mga adlaw, kay sa panahon nga kini unang giila. Ang mga kamatuoran, ug ang mga manggialamon nga nakasabut nianang mga kamatuorana sa ulahing mga adlaw, mosidlak ug napulo ka pilo nga mas hayag sa panahon sa ulahing ulan, nga mao ang pag-usab sa Pagsinggit sa Tunga-tungang Gabi-i.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
“Gipalayo ra ninyo pag-ayo ang pag-anhi sa Ginoo. Akong nakita nga ang ulahing ulan moabot sama ka [kalit sama] sa singgit sa tungang gabii, ug uban sa napulo ka pilo nga gahum.” Spalding and Magan, 5.
The restoration of the original truths is accomplished by the application of the latter rain methodology of “line upon line.” Once restored, the original truths shine “ten times” brighter than they did when Miller first looked upon them. The wise who employ the key of methodology to restore the original truths, obtain an experience that is “ten times” better than those who eat the methodology of Babylon. Those that are swept away by the dirt brush man, are those who have become attached to the traditions and customs that have covered up the original truth, and who are purged out with the errors of tradition and customs they have become attached to.
Ang pagpahiuli sa orihinal nga mga kamatuoran matuman pinaagi sa paggamit sa pamaagi sa ulahing ulan nga “linya ibabaw sa linya.” Sa dihang mapahiuli na, ang orihinal nga mga kamatuoran modan-ag nga “napulo ka pilo” labaw kay sa dihang unang mitan-aw si Miller kanila. Ang mga maalamon nga mogamit sa yawi sa pamaagi aron mapahiuli ang orihinal nga mga kamatuoran, makabaton ug kasinatian nga “napulo ka pilo” nga labi ka maayo kay niadtong mokaon sa pamaagi sa Babilonia. Kadtong gibanlas sa tawong adunay hugawng silhig, mao kadtong nanghisumpay na sa mga tradisyon ug mga batasan nga nakatabon sa orihinal nga kamatuoran, ug nga pagaputlon uban sa mga kasaypanan sa tradisyon ug mga batasan nga ilang gihisumpayan.
A false doctrine is an idol.
Ang usa ka bakak nga doktrina usa ka diosdios.
“In rejecting the truth, men reject its Author. In trampling upon the law of God, they deny the authority of the Law-giver. It is as easy to make an idol of false doctrines and theories as to fashion an idol of wood or stone.” The Great Controversy, 584.
“Sa pagsalikway sa kamatuoran, gisalikway sa mga tawo ang Tigmugna niini. Sa pagtamakan sa balaod sa Dios, ilang gilimod ang awtoridad sa Maghahatag sa Balaod. Sayon ra ang paghimo ug diosdios sa bakak nga mga pagtulon-an ug mga teyorya maingon nga sayon ang paghimo ug diosdios nga kahoy o bato.” The Great Controversy, 584.
The pronouncement upon Ephraim that marked the close of probation for Ephraim, emphasizes the truth of what the dirt brush man accomplishes when he sweeps the floor.
Ang pagpamulong batok kang Ephraim nga nagtimaan sa panapos sa iyang panahon sa pagsulay, nagpasabot sa kamatuoran sa ginabuhat sa tawo nga nagakupkop sa hugaw sa dihang iyang silhigon ang salog.
Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.
Si Ephraim nahilambigit na sa mga diosdios: pasagdi siya. Hosea 4:17.
You are what you eat, as demonstrated by Daniel and the three worthies. Sister White’s anxiety over those who were “stupid and dormant” was in relation to their lack of preparation, and their lack of discernment over the importance of “present truth.” Her anxiety was an expression of Christ’s concern for the quibbling Jews of his day and age, who had completely lost sight of the original truths. Miller’s dream identifies the end of modern spiritual Israel, which has been typified by ancient literal Israel.
Ikaw mao ang imong ginakaon, sumala sa gipakita ni Daniel ug sa tulo ka takus. Ang kabalaka ni Sister White alang niadtong mga “buang ug nangatulog” may kalabutan sa ilang kakulang sa pagpangandam, ug sa ilang kakulang sa pag-ila sa kahinungdanon sa “present truth.” Ang iyang kabalaka maoy usa ka pagpahayag sa kabalaka ni Cristo alang sa mga Judiong mapinanglalisahon sa iyang kapanahonan, nga hingpit nang nawad-an sa pagtan-aw sa orihinal nga mga kamatuoran. Ang damgo ni Miller nagtimaan sa katapusan sa modernong espirituwal nga Israel, nga gipatipohan sa karaang literal nga Israel.
“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.
“Ang mga escriba ug mga Fariseo nagaangkon nga nagpatin-aw sa mga Kasulatan, apan ilang gipatin-aw kini sumala sa ilang kaugalingong mga panghunahuna ug mga tradisyon. Ang ilang mga batasan ug mga panultihon nahimong labi pang mapig-oton sa paglabay sa panahon. Sa espirituwal nga kahulogan niini, ang balaang Pulong nahimong sama sa usa ka sinilyohang basahon alang sa katawhan, sirado sa ilang pagsabot.” Signs of the Times, Mayo 17, 1905.
A progressive darkness has settled upon Laodicean Adventism since 1863, and the Bible and the Spirit of Prophecy has become to them as a book that is sealed. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and it produces a three-step testing process that ends with those who refuse to relinquish their idols of custom and tradition being swept away at the soon-coming Sunday law.
Usa ka nagkaanam-ngitngit nga kangitngit ang miabut sa Laodiceanong Adventismo sukad pa sa 1863, ug ang Biblia ug ang Espiritu sa Tagna nahimo alang kanila ingon sa usa ka basahon nga tinimrihan. Sa wala pa gayud mosira ang panahon sa grasya, ang Pinadayag ni Jesu-Cristo pagabuksan, ug kini magpatungha ug usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay nga matapos sa pagkapalagpot niadtong mga modumili sa pagbiya sa ilang mga dios-dios sa nabatasan ug tradisyon diha sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.
“We have an infinite Redeemer, and how precious are the gems of truth that testify to this in God’s word. But these precious jewels have been buried beneath a mass of rubbish, of tradition, of heresies, which Satan himself has originated. His schemes are working with a strange power upon human minds to eclipse the value of Christ to those who believe in him. The enemy of God and man has cast a spell over those who profess to be the followers of Christ, until of many it can be said, They know not the time of their visitation.” Review and Herald, August 16, 1898.
“Kita adunay usa ka walay kinutoban nga Manunubos, ug pagkabililhon gayud sa mga mutya sa kamatuoran nga nagpanghimatuod niini diha sa pulong sa Dios. Apan kining bililhon nga mga alahas gilubong ilalom sa usa ka pundok sa mga sagbot, sa tradisyon, sa mga erehiya, nga si Satanas gayud maoy nagmugna. Ang iyang mga laraw nagabuhat uban sa usa ka katingalahang gahum ibabaw sa mga hunahuna sa mga tawo aron mapalandong ang bili ni Cristo alang niadtong nagatoo kaniya. Ang kaaway sa Dios ug sa tawo nagbutang ug usa ka salamangka ibabaw niadtong nagaangkon nga mga sumusunod ni Cristo, hangtod nga mahitungod sa daghan mahimong ikaingon, Wala nila hiilhi ang panahon sa ilang pagduaw.” Review and Herald, Agosto 16, 1898.
Miller’s dream illustrates the history of the establishment of the “original truths,” their subsequent rejection, and then their ultimate restoration. Just before the close of probation the “Dirt Brush Man” enters into the scenario and re-establishes the original truths, and makes them “ten times” brighter. This takes place during the history of the Midnight Cry, which precedes the Loud Cry of the third angel at the Sunday law. The Midnight Cry awakens and separates the virgins in advance of the Sunday law, as did the Midnight Cry precede the opening of the investigative judgment in Millerite history. When the jewels are cast back into the larger, restored casket, it is too late, for that event takes place “after” the floor has been swept clean.
Ang damgo ni Miller naghulagway sa kasaysayan sa pagkatukod sa “orihinal nga mga kamatuoran,” sa ilang misunod nga pagsalikway, ug dayon sa ilang katapusang pagpasig-uli. Diha-diha sa wala pa ang pagtapos sa panahon sa pagtilaw, ang “Tawo nga may Silhig sa Abog” mosulod sa talan-awon ug magatukod pag-usab sa orihinal nga mga kamatuoran, ug magahimo kanila nga “napulo ka pilo” nga mas masanag. Kini mahitabo sa panahon sa kasaysayan sa Singgit sa Tungang Gabii, nga nag-una sa Makusog nga Singgit sa ikatulong manulonda sa balaod sa Dominggo. Ang Singgit sa Tungang Gabii nagapukaw ug nagapabulag sa mga ulay sa wala pa ang balaod sa Dominggo, maingon nga ang Singgit sa Tungang Gabii nag-una sa pag-abli sa hukom nga mapangusisaon sa kasaysayan sa mga Millerita. Sa dihang ang mga mutya igasalibay pagbalik ngadto sa mas dako, nga napasig-uling kahon, ulahi na kaayo, kay kana nga hitabo mahitabo “human” nga ang salog nahinloan na pinaagi sa pagsilhig.
“The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.
“Ang abog ug mga hugaw sa kasaypanan nakalubong sa mga bililhong hiyas sa kamatuoran, apan ang mga mamumuo sa Ginoo makahukad niini nga mga bahandi, aron ang linibo motutok kanila uban sa kalipay ug kahibulong. Ang mga manulonda sa Dios anha tupad sa mapaubsanon nga mamumuo, nga magahatag ug grasya ug langitnong paglamdag, ug ang linibo pagadad-on sa pag-ampo uban kang David, ‘Ablihi ang akong mga mata aron makita ko ang mga kahibulongang butang gikan sa imong balaod.’ Ang mga kamatuoran nga sa daghang katuigan wala makita ug wala tagda, mosidlak gikan sa napasidlakang mga panid sa balaang pulong sa Dios. Ang mga iglesia sa kinatibuk-an nga nakadungog, mibalibad, ug mitamaktamak sa kamatuoran, magabuhat ug labi pang dautan; apan ‘ang mga manggialamon,’ kadtong mga matinud-anon, makasabut. Ang basahon binuksan, ug ang mga pulong sa Dios makaabot sa mga kasingkasing niadtong nangandoy sa pagkaila sa iyang kabubut-on. Sa makusog nga singgit sa manulonda gikan sa langit nga miduyog sa ikatulong manulonda, ang linibo mahigmata gikan sa kalipong nga nakagapos sa kalibotan sulod sa daghang katuigan, ug makita nila ang katahum ug bili sa kamatuoran.” Review and Herald, December 15, 1885.
The “thousands” that then awake, represent God’s other flock that are still in Babylon, for the “loud cry” begins at the Sunday law. The work of the “Dirt Brush Man” has been under way since September 11, 2001, and even more so since July of 2023.
Ang “linibo” nga unya mamata, nagrepresentar sa laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia, kay ang “makusog nga singgit” magsugod sa balaod sa Domingo. Ang buluhaton sa “Dirt Brush Man” nagpadayon na sukad niadtong Septiyembre 11, 2001, ug labi pang misamot sukad sa Hulyo sa 2023.
“The apostle says, ‘All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: that the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works.’ The Bible is its own expositor. One passage will prove to be a key that will unlock other passages, and in this way light will be shed upon the hidden meaning of the word. By comparing different texts treating on the same subject, viewing their bearing on every side, the true meaning of the Scriptures will be made evident.
Miingon ang apostol, “Ang tanang Kasulatan gihatag pinaagi sa inspirasyon sa Dios, ug mapuslanon alang sa pagtulon-an, alang sa pagbadlong, alang sa pagtul-id, alang sa pagmatuto diha sa pagkamatarong: aron ang tawo sa Dios mahimong hingpit, sa bug-os nga pagkasangkap alang sa tanang maayong mga buhat.” Ang Biblia mao ang iyang kaugalingong maghuhubad. Ang usa ka teksto mahimong yawe nga moabli sa ubang mga teksto, ug niining paagiha ang kahayag igaulad ibabaw sa tinago nga kahulogan sa pulong. Pinaagi sa pagtandi sa nagkalainlaing mga teksto nga naghisgot sa mao rang hilisgutan, ug sa pagtan-aw sa ilang kalambigitan sa tanang bahin, ang tinuod nga kahulogan sa mga Kasulatan mapadayag.
“Many think that they must consult commentaries on the Scriptures in order to understand the meaning of the word of God, and we would not take the position that commentaries should not be studied; but it will take much discernment to discover the truth of God under the mass of the words of men. How little has been done by the church, as a body professing to believe the Bible, to gather up the scattered jewels of God’s word into one perfect chain of truth! The jewels of truth do not lie upon the surface, as many suppose. The master mind in the confederacy of evil is ever at work to keep the truth out of sight, and to bring into full view the opinions of great men. The enemy is doing all in his power to obscure heaven’s light through educational processes; for he does not mean that men shall hear the voice of the Lord, saying, ‘This is the way, walk ye in it.’
“Daghan ang naghunahuna nga kinahanglan silang mokonsulta sa mga komentaryo bahin sa Kasulatan aron masabtan ang kahulogan sa pulong sa Dios, ug dili kami moposisyon nga ang mga komentaryo dili angay tun-an; apan dako kaayong pag-ila ang gikinahanglan aron madiskobrehan ang kamatuoran sa Dios ilalom sa nagtapok nga panon sa mga pulong sa mga tawo. Pagkagamay ra sa nahimo sa iglesia, ingon nga usa ka lawas nga nagaangkon sa pagtoo sa Biblia, sa pagtigom sa nagkatibulaag nga mga mutya sa pulong sa Dios ngadto sa usa ka hingpit nga kadena sa kamatuoran! Ang mga mutya sa kamatuoran wala magtapaw sa nawong, sumala sa gihunahuna sa daghan. Ang punoang utok sa panaghiusa sa kadautan sa kanunay nagabuhat aron itago ang kamatuoran gikan sa panan-aw, ug aron ipahimutang sa dayag nga pagtan-aw ang mga opinyon sa bantugan nga mga tawo. Ang kaaway nagabuhat sa tanan niyang mahimo aron tabonan ang kahayag sa langit pinaagi sa mga pamaagi sa edukasyon; kay dili niya tuyo nga ang mga tawo makadungog sa tingog sa Ginoo, nga nagaingon, ‘Mao kini ang dalan, lumakaw kamo niini.’”
“The jewels of truth lie scattered over the field of revelation; but they have been buried beneath human traditions, beneath the sayings and commandments of men, and the wisdom from heaven has been practically ignored; for Satan has succeeded in making the world believe that the words and achievements of men are of great consequence. The Lord God, the Creator of the worlds, at infinite cost has given the gospel to the world. Through this divine agent, glad, refreshing springs of heavenly comfort and abiding consolation have been opened for those who will come to the fountain of life. There are veins of truth yet to be discovered; but spiritual things are spiritually discerned. Minds beclouded with evil cannot appreciate the value of the truth as it is in Jesus.” Review and Herald, December 1, 1891.
“Ang mga hiyas sa kamatuoran nagkatag sa kapatagan sa pagpadayag; apan gilubong kini ilalom sa mga tradisyon sa mga tawo, ilalom sa mga sulti ug mga sugo sa mga tawo, ug ang kaalam nga gikan sa langit sa tinuod halos gisalikway; kay si Satanas nagmalampuson sa pagpatuo sa kalibotan nga ang mga pulong ug mga binuhatan sa mga tawo dako ug kahinungdanon. Ang Ginoong Dios, ang Magbubuhat sa mga kalibotan, sa walay kinutob nga bili naghatag sa maayong balita ngadto sa kalibotan. Pinaagi niining balaang ahente, ang malipayon, makapalig-on nga mga tuboran sa langitnong paglipay ug malungtarong paghupay gibuksan alang niadtong moduol sa tuboran sa kinabuhi. Anaa pay mga ugat sa kamatuoran nga pagadiskobrehon pa; apan ang espirituhanong mga butang espirituhanon nga masabtan. Ang mga hunahuna nga gitabonan sa dautan dili makaila sa bili sa kamatuoran ingon niini diha kang Jesus.” Review and Herald, December 1, 1891.
The work of Christ as represented in Miller’s dream as the dirt brush man is two-fold. It is to remove the error, and to restore the original truths. The removal of error is also two-fold, for when the error is swept out the window, the error takes those who choose to remain attached to the errors with it. The work of separation accomplished by the dirt brush man is also addressed by Jeremiah, and his testimony agrees with Sister White, when she stated that, “the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.”
Ang buluhaton ni Cristo ingon nga gihulagway sa damgo ni Miller pinaagi sa tawo nga may panglimpyo sa abog adunay duha ka bahin. Kini mao ang pagtangtang sa sayop, ug ang pagpahiuli sa orihinal nga mga kamatuoran. Ang pagtangtang sa sayop adunay duha usab ka bahin, kay sa dihang ang sayop silhigon pagawas sa bintana, ang sayop magadala uban niini niadtong mopili sa pagpabilin nga nagagakos sa mga kasaypanan. Ang buluhaton sa pagbulag nga gihimo sa tawo nga may panglimpyo sa abog gihisgutan usab ni Jeremias, ug ang iyang pagpamatuod nagkauyon kang Sister White, sa dihang siya miingon nga, “ang mga mamumuo sa Ginoo makahimo sa pag-abli niining mga bahandi, aron ang linibo motan-aw niini uban sa kalipay ug kahingangha.”
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw, ug ikaw motindog sa akong atubangan; ug kon imong kuhaon ang bililhon gikan sa walay kapuslanan, ikaw mahisama sa akong baba; pasagdi sila nga mobalik nganha kanimo, apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Jeremias 15:19.
The context of the passage in Jeremiah is addressing those who have experienced the first disappointment of July 18, 2020. It is not simply the dirt brush man that separates the precious from the vile, but it is also the work of those represented by Jeremiah, who are represented as making a decision of whether they will return to the Lord or not return. They have obviously not been with the Lord, for if they had been walking with him, there would be no reason for them to return. When they do return and stand before the Lord, and thereafter become His mouthpiece, they will have accomplished a work of separating the precious from the vile. The work of the “Dirt Brush Man”, requires the participation of the wise. The work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream is also illustrated when Christ purges His floor through a refining process.
Ang konteksto sa pahayag diha sa Jeremias naghisgot niadtong mga nakasinati sa unang kapakyasan sa Hulyo 18, 2020. Dili lamang ang “dirt brush man” maoy nagapahimulag sa bililhon gikan sa dautan, kondili kini usab mao ang buluhaton niadtong girepresentahan ni Jeremias, nga gihulagway ingon nga nagahimo ug usa ka paghukom kon sila mobalik ba ngadto sa Ginoo o dili mobalik. Dayag nga sila wala uban sa Ginoo, kay kon sila nagalakaw pa uban Kaniya, wala untay hinungdan nga sila mobalik. Sa dihang sila mobalik ug motindog sa atubangan sa Ginoo, ug human niana mahimong Iyang tigpamaba, ilang matuman ang usa ka buluhaton sa pagpahimulag sa bililhon gikan sa dautan. Ang buluhaton sa “Dirt Brush Man” nagkinahanglan sa pag-apil sa mga manggialamon. Ang buluhaton sa “Dirt Brush Man” diha sa damgo ni Miller gipakita usab sa dihang si Cristo magahinlo sa Iyang giukan pinaagi sa usa ka proseso sa pagpino.
“Just how soon this refining process will begin I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in His hand will cleanse His temple of its moral defilement. He will thoroughly purge His floor.” Testimonies to Ministers, 372, 373.
“Kon unsa ka madali magsugod kining proseso sa pagdalisay dili ko ikasulti, apan dili kini madugay nga malangan. Siya kansang kalayag anaa sa Iyang kamot magahinlo sa Iyang templo gikan sa iyang moral nga kahugawan. Hinloan Niya sa hingpit ang Iyang giukanan.” Testimonies to Ministers, 372, 373.
The final “refining process” began in July of 2023, and it is the refining process of Malachi chapter three.
Ang katapusang “proseso sa pagdalisay” nagsugod niadtong Hulyo 2023, ug kini mao ang proseso sa pagdalisay nga gihisgotan sa kapitulo tres sa Malakias.
“Malachi 3:1–4 quoted.
“Gikutlo ang Malakias 3:1–4.
“A refining, purifying process is going on among the people of God, and the Lord of hosts has set his hand to this work. This process is most trying to the soul, but it is necessary in order that defilement may be removed. Trials are essential in order that we may be brought close to our heavenly Father, in submission to his will, that we may offer unto the Lord an offering in righteousness. God’s work of refining and purifying the soul must go on until his servants are so humbled, so dead to self, that when called into active service, they may have an eye single to the glory of God.” Review and Herald, April 10, 1894.
“Adunay nagapadayon nga usa ka proseso sa pagpino ug paghinlo taliwala sa katawhan sa Dios, ug ang Ginoo sa mga panon nagbutang sa iyang kamot niini nga buluhaton. Kini nga proseso labing masulayanon alang sa kalag, apan gikinahanglan kini aron ang kahugaw mapapas. Ang mga pagsulay kinahanglanon aron madala kita sa duol sa atong langitnong Amahan, sa pagpasakop sa iyang kabubut-on, aron kita makahalad ngadto sa Ginoo og usa ka halad diha sa pagkamatarong. Ang buhat sa Dios sa pagpino ug paghinlo sa kalag kinahanglan magpadayon hangtod nga ang iyang mga alagad mapahiubos pag-ayo, mahimulag sa kaugalingon pag-ayo, aron nga sa dihang tawgon sila ngadto sa aktibong pag-alagad, ang ilang panan-aw mausa lamang ngadto sa himaya sa Dios.” Review and Herald, Abril 10, 1894.
Miller’s second dream identifies the restoration of the original truths, and the simultaneous restoration of a people who have been scattered. Nebuchadnezzar’s second dream identifies the restoration of his kingdom. Miller’s dream addresses the burying up of the original truths in the terms of those truths being “scattered.” The word “scattered” is a symbol of the “seven times.” Nebuchadnezzar’s dream is about the “scattering” of the “seven times.” Nebuchadnezzar is placed at the time of the end in 1798, and is there representing a converted man. Miller is the symbol of “the wise” in 1798.
Ang ikaduhang damgo ni Miller nagaila sa pagpahiuli sa orihinal nga mga kamatuoran, ug sa dungan nga pagpahiuli sa usa ka katawhan nga napatlaag. Ang ikaduhang damgo ni Nebukadnezar nagaila sa pagpahiuli sa iyang gingharian. Ang damgo ni Miller nagtuki sa paglubong sa orihinal nga mga kamatuoran sa paagi nga kadtong mga kamatuoran “nangatibulaag.” Ang pulong nga “nangatibulaag” usa ka simbolo sa “pito ka panahon.” Ang damgo ni Nebukadnezar mahitungod sa “pagkatibulaag” sa “pito ka panahon.” Si Nebukadnezar gibutang sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug didto siya nagrepresentar sa usa ka tawo nga nakabig. Si Miller mao ang simbolo sa “mga manggialamon” niadtong 1798.
We will continue Miller’s dream in the next article.
Padayonon nato ang damgo ni Miller sa mosunod nga artikulo.
“When we are called upon to differ with others, or others express their difference from our opinion, we should manifest a Christian spirit, and keep this fact prominent that we can afford to be quiet and fair; for the truth will bear investigation. The more it is studied, the more will its light shine forth. The Lord frowns upon everything that savors of harshness and severity, and puts his rebuke upon those who cast contempt and reproach upon those who differ with them in opinion, placing them in the worst possible light. All Heaven looks upon those who do this as Heaven looked upon the Pharisees, and pronounces them as ignorant both of the Scriptures and the power of God. The enemies of truth cannot make truth error. They may trample upon the truth, and think that because they have cast it down, and covered it with rubbish, it is overcome; but God will move upon some of his faithful ones to do as Christ did when he was upon earth,—brush away the rubbish, and restore the truth to its appropriate setting in the framework of truth.
“Sa diha nga kita pagatawgon sa pagkalahi sa uban, o ang uban mopadayag sa ilang pagkalahi gikan sa atong opinyon, kinahanglan nga atong ipadayag ang espiritu nga Cristohanon, ug ipadayon nga dayag kining kamatuoran nga kita makahimo sa pagpabiling malinawon ug makatarunganon; kay ang kamatuoran makabarug sa pagsusi. Samtang kini labi pang tun-an, labi usab nga mopasidlak ang iyang kahayag. Ang Ginoo nagasalikway sa tanan nga may baho sa kabangis ug kapintas, ug igabutang niya ang iyang pagbadlong ibabaw niadtong nagapakaylap ug pagtamay ug pagpasipala batok niadtong nagkalahi kanila sa opinyon, nga ginapakita sila sa labing daotang kahayag nga mahimo. Ang tibook Langit nagatan-aw niadtong nagabuhat niini maingon sa pagtan-aw sa Langit sa mga Fariseo, ug nagaingon nga sila walay alamag sa mga Kasulatan ug sa gahum sa Dios. Ang mga kaaway sa kamatuoran dili makahimo sa paghimo sa kamatuoran nga sayop. Mahimo nilang tunobtunoban ang kamatuoran, ug maghunahuna nga tungod kay ilang gipukan kini, ug gitabonan sa mga hugaw, kini nabuntog na; apan pagalihokon sa Dios ang pipila sa iyang mga matinumanon aron buhaton ang gibuhat ni Cristo sa diha nga ania pa siya sa yuta,—walison ang mga hugaw, ug ibalik ang kamatuoran sa iyang angayang dapit sulod sa balangkas sa kamatuoran.”
“In companies where the truth is a matter of discussion, there will be those who will oppose everything that they have not held as truth; and while they flatter themselves that they are only battling with error, they have need to hear with unprejudiced ears, that they may understand what is truth, and not misrepresent and misinterpret that which is spoken. They have the example of the men in all ages who have fought against truth, and who in so doing, have rejected the council (sic) of God against themselves. Heavy will be the responsibility that will rest upon men who have had great light, and great opportunities, and who have yet failed to be wholly on the Lord’s side. Should they venture to be wholly on the Lord’s side, they would be preserved in integrity, even when they were called upon to stand alone. He would enable them to stand courageously, in purity and fairness, contending for uncorrupted principles of righteousness. He would sustain them in battling for the right because it is right, though justice were fallen in the street, and equity could not enter. They would understand what would be pure and undefiled, and in accordance with the life of Christ, and would not turn from the purest principles of Christianity in spirit, word, or action, even though they stood in opposition not only to ignorance, but to those who were cultivated and experienced, and who used the weapons of sophistry to silence them. Through all this strife of error against truth, they would be preserved, and enabled to keep such a course that their enemies could not gainsay or resist them. They would stand as a rock to principle, refusing to compromise with any man, and yet preserving the spirit that would characterize every Christian.
“Sa mga pundok diin ang kamatuoran maoy hilisgutan, anaa ang mga mosupak sa tanan nga wala nila hingkupti ingon nga kamatuoran; ug samtang ilang gidalit ang ilang kaugalingon nga sila nakig-away lamang batok sa sayop, kinahanglan nilang mamati uban sa mga dalunggan nga walay pagpihig, aron ilang masabtan kon unsa ang kamatuoran, ug dili sayop nga ipasundayag ug ihubad ang gisulti. Anaa kanila ang ehemplo sa mga tawo sa tanang kapanahonan nga nakigbatok batok sa kamatuoran, ug sa pagbuhat niana, ilang gisalikway ang tambag (sic) sa Dios batok sa ilang kaugalingon. Mabug-at ang tulubagon nga mapahamtang sa mga tawo nga nakadawat ug dakung kahayag, ug dagkung mga kahigayonan, apan napakyas sa hingpit nga pagbarog sa dapig sa Ginoo. Kon mangahas sila sa hingpit nga pagbarog sa dapig sa Ginoo, mapanalipdan sila sa pagkamatinud-anon, bisan sa dihang pagatawgon sila sa pagbarog nga nag-inusara. Siya magahatag kanila ug gahum sa pagbarog nga maisugon, sa kaputli ug pagkamatarung, nga nagalaban alang sa mga prinsipyo sa pagkamatarung nga walay pagkahugaw. Siya magasustener kanila sa ilang pagpakigbisog alang sa matarung tungod kay kini matarung, bisan pa kon ang hustisya nahulog na sa dalan, ug ang katarungan dili na makasulod. Ilang masabtan kon unsa ang putli ug walay buling, ug uyon sa kinabuhi ni Cristo, ug dili sila motalikod gikan sa labing putli nga mga prinsipyo sa Cristianismo diha sa espiritu, pulong, o buhat, bisan pa kon sila mibarog sa pagsupak dili lamang sa pagkawalay alamag, kondili usab sa mga maalamon ug hanas, nga nagagamit sa mga hinagiban sa limbong sa pangatarungan aron sila pahilomon. Taliwala niining tanang pakigbisog sa sayop batok sa kamatuoran, mapanalipdan sila, ug pagahimoon nga makahupot sa maong agi nga ang ilang mga kaaway dili makalalis ni makasukol kanila. Sila magabarog ingon sa usa ka bato sa prinsipyo, nga magdumili sa pagkompromiso kang bisan kinsa, ug sa gihapon magabantay sa espiritu nga magailhan sa matag Cristiano.”
“He who is a follower of Christ will distinguish between the sacred and the common, and will cling to the true evidence of a man’s character and work, for Christ has said, ‘By their fruits ye shall know them.’ The Christian will move forward amid all manner of opposition. He will despise flattery because it is born of Satan. He will detest accusation because it is the weapon of the evil one. They will not cherish envy or indulge in self-exaltation because these are the characteristics of the adversary of God and man. They will not be found as spies; for Satan used the despised Jews in doing this work against Jesus. They will not follow their brethren with a flood of questions as the Jews followed Christ for the purpose of entangling him in his words, and provoking him to speak of many things in order that they might make him an offender for a word.” Home Missionary, September 1, 1894.
“Ang tawo nga sumusunod kang Cristo magpalahi tali sa balaan ug sa ordinaryo, ug mokupot sa tinuod nga pagpamatuod sa kinaiya ug buluhaton sa usa ka tawo, kay miingon si Cristo, ‘Pinaagi sa ilang mga bunga mailhan ninyo sila.’ Ang Cristohanon mopadayon sa unahan taliwala sa tanang matang sa pagsupak. Tamayon niya ang pagdayeg-dayeg tungod kay kini natawo gikan kang Satanas. Dumtan niya ang sumbong tungod kay kini mao ang hinagiban sa dautan. Dili nila ampingan ang kasina ni magpatuyang sa pagpataas sa kaugalingon tungod kay kini mao ang mga kinaiya sa kaaway sa Dios ug sa tawo. Dili sila hikaplagan nga mga maniniktik; kay gigamit ni Satanas ang mga Judio nga tinamay sa pagbuhat niining buluhatona batok kang Jesus. Dili nila sundan ang ilang mga igsoon uban sa baha sa mga pangutana maingon sa pagsunod sa mga Judio kang Cristo aron lit-agon siya sa iyang mga pulong, ug sa pagpukaw kaniya sa pagsulti mahitungod sa daghang mga butang aron mahimo nila siyang sad-an tungod sa usa ka pulong.” Home Missionary, September 1, 1894.