John the Baptist was a connecting link prophet.
Si Juan Bautista maoy usa ka propeta nga nagdugtong nga kawing.
“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.
“Ang propeta nga si Juan mao ang nagdugtong nga sumpay tali sa duruha ka mga dispensasyon. Ingon nga representante sa Dios, mitindog siya aron ipakita ang kalabutan sa balaod ug sa mga propeta ngadto sa Cristohanong dispensasyon. Siya mao ang labi pang gamay nga kahayag, nga pagasundan sa usa ka labi pang daku. Ang hunahuna ni Juan gidan-agan sa Espiritu Santo, aron siya makahatag ug kahayag ngadto sa iyang katawhan; apan walay lain nga kahayag nga misidlak kaniadto o mosidlak pa unya nga ingon ka tin-aw ibabaw sa nahulog nga tawo sama niana nga nagagikan sa pagtulon-an ug ehemplo ni Jesus. Si Cristo ug ang Iyang buluhaton nasabtan lamang sa malaw-ay nga paagi sumala sa pagkatipiko niini diha sa mga aninohong mga halad. Bisan si Juan wala gayud hingpit makasabut sa umalabot, walay-kamatayon nga kinabuhi pinaagi sa Manluluwas.” The Desire of Ages, 220.
Jesus was also a connecting link prophet.
Si Jesus usab usa ka manalagna nga nag-alagad ingon nga sumpay nga kawing.
“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.
“Si Cristo maoy nangulo sa dalan gikan sa yuta ngadto sa langit. Siya nagahimong sumpay nga nagdugtong sa duruha ka kalibotan. Iyang gidala ang gugma ug pagpaubos sa Dios ngadto sa tawo, ug iyang ginabayaw ang tawo pinaagi sa Iyang mga merito aron sa pagtagbo sa pagpasig-uli sa Dios. Si Cristo mao ang dalan, ang kamatuoran, ug ang kinabuhi. Lisod nga buluhaton ang pagsunod, lakang sa matag lakang, sa kasakit ug sa hinay-hinay, padayon ug pataas, diha sa dalan sa kaputli ug pagkabalaan. Apan si Cristo naghatag ug igo ug halapad nga tagana aron sa paghatag ug bag-ong kusog ug langitnong kalig-on sa matag lakang sa pag-uswag diha sa diosnong kinabuhi. Kini mao ang kahibalo ug kasinatian nga gikinahanglan pag-ayo sa tanang mga kamot sa opisina, ug kinahanglan gayod nila kini maangkon, kay kon dili, sila sa matag adlaw nagadala ug kaulawan ibabaw sa buluhaton ni Cristo.” Testimonies, volume 3, 193.
John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:
Ang buluhaton nga manalagnaon ni Juan Bautista naglakip sa pagdugtong sa dispensasyon sa yutan-on ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang unang mga pulong nga gisulti ni Juan sa dihang una niyang nakita si Jesus mao kini:
The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.
Sa pagkasunod nga adlaw nakita ni Juan si Jesus nga nagpaingon kaniya, ug miingon, Tan-awa, ang Cordero sa Dios, nga nagakuha sa sala sa kalibotan. Juan 1:29.
But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.
Apan bisan pa nga si Juan maoy magtimaan sa pagbalhin gikan sa karaang Israel ngadto sa espirituwal nga Israel, ang iyang pagsabot mahitungod nianang pagbalhina may mga utlanan.
“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.
“Miingon si Cristo, sa pagpanalipod kang Juan, ‘Apan unsa man ang inyong giadtoan aron tan-awon? Usa ba ka manalagna? Oo, magaingon Ako kaninyo, ug labaw pa sa usa ka manalagna.’ Si Juan dili lamang manalagna aron motagna sa mga hitabo sa umaabot, kondili usa siya ka anak sa saad, napuno sa Balaang Espiritu sukad pa sa iyang pagkatawo, ug gitugyanan sa Dios sa pagbuhat sa usa ka piho nga buluhaton ingon nga usa ka repormador, sa pag-andam sa usa ka katawhan alang sa pagdawat kang Cristo. Ang manalagnang si Juan mao ang nagdugtong nga sumpay tali sa duha ka mga dispensasyon.
“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.
“Ang relihiyon sa mga Judio, tungod sa ilang pagbiya gikan sa Dios, naglangkob sa kinadak-ang bahin sa mga seremonya. Si Juan mao ang gamayng kahayag, nga pagasundan sa usa ka labing dako nga kahayag. Siya pagayabyab sa pagsalig sa katawohan sa ilang mga tradisyon, ug magpahinumdom kanila sa ilang mga sala, ug magdala kanila ngadto sa paghinulsol; aron maandam sila sa pagtagad sa buluhaton ni Cristo. Ang Dios nagpahibalo kang Juan pinaagi sa inspirasyon, nga nagahayag sa propeta aron iyang mapapas ang patuotuo ug kangitngit gikan sa mga hunahuna sa matinud-anong mga Judio, nga pinaagi sa bakak nga mga pagtulon-an sulod sa daghang mga kaliwatan, nagkatigum ibabaw kanila.”
“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.
“Ang labing ubos nga disipulo nga misunod kang Jesus, nga nakasaksi sa iyang mga milagro, ug namati sa iyang balaang mga leksyon sa pagtulon-an, ug nakadungog sa mga pulong sa paglipay nga migula gikan sa iyang mga ngabil, labaw pa ka pribilihiyado kay kang Juan Bautista, kay siya may labi pang matin-aw nga kahayag. Walay laing kahayag nga misidlak, o mosidlak pa gayud, ibabaw sa salabutan sa makasasala, nahulog nga tawo, gawas lamang niadtong gipaambit kaniadto ug gipaambit karon pinaagi Kaniya nga mao ang kahayag sa kalibotan. Si Cristo ug ang iyang buluhaton daw maluya lamang nga nasabtan pinaagi sa mga halad nga anino. Bisan gani si Juan naghunahuna nga ang paghari ni Cristo atua sa Jerusalem, ug nga iyang patukoron ang usa ka yutan-ong gingharian, nga ang mga sakop niini mahimong balaan.” Review and Herald, Abril 8, 1873.
The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.
Ang apostol nga si Pablo usa usab ka nagdugtong nga propeta nga gituyo aron sa pag-ila sa mga profetikong aplikasyon sa literal nga pagbalhin ngadto sa espirituwal. Nasabtan niya nga ang literal nga Jerusalem dili na mao ang Jerusalem sa tagna, kay niadto nahimo na kining pagbalhin ngadto sa langitnong Jerusalem.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Kay kini si Agar mao ang bukid sa Sinai sa Arabia, ug nagkatumbas sa Jerusalem nga anaa karon, ug ulipon uban sa iyang mga anak. Apan ang Jerusalem nga anaa sa kahitas-an gawasnon, nga mao ang inahan natong tanan. Galacia 4:25, 26.
In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.
Sa ikaduhang kapitulo sa 2 Tesalonica, nga atong gihunahuna, gipaila ni Pablo nga ang literal nga paganong Roma mao ang gahum nga nagpugong sa espirituhanong papadong Roma gikan sa pagsaka ngadto sa trono hangtod sa tuig 538. Diha sa maong kapitulo iyang gipaila nga ang “tawo sa sala” nga nagalingkod sa templo sa Dios mao ra ang mao nga “hari” nga gipaila ni Daniel sa kapitulo onse, bersikulo traynta y sais. Ang pamatuod nga ang “hari sa amihanan” sa kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse mao ang kapapahan nahimong yawe sa pagtukod sa balangkas sa kamatuoran nga gigamit sa Future for America gikan sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989.
In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.
Sa mao gihapong kapitulo, giila ni Pablo ang buluhaton sa paganong Roma sa pagpugong sa pagsaka sa kapapahan, hangtod sa panahon nga ang paganong Roma pagakuhaon na; ug sa ingon giila niya nga “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel mao ang paganong Roma. Kana nga kamatuoran nahimong maong yawi gayud sa pagpatukod sa balangkas sa kamatuoran nga maoy nagpatungha sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1798.
In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.
Sa kasaysayan ni William Miller ang mensahe gipamantala sa dihang mahitabo ang usa ka pagbalhin gikan sa kalihukang Philadelphian ngadto sa kalihukang Laodicean. Sa kasaysayan sa Future for America, ang pagbalhin gikan sa usa ka kalihukang Laodicean ngadto sa kalihukang Philadelphian nagakahitabo karon.
The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.
Ang kamatuoran nga gipadayag ni Pablo diha sa 2 Thessalonians, nga nag-ilhan sa pagbalhin gikan sa literal nga paganong Roma ngadto sa espirituwal nga papal nga Roma, nahimong balangkas sa profetikong pagsabot ni Miller. Si Juan Bautista ug si Pablo parehong gipatindog aron sa pagpasabot sa pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal. Si William Miller gihulagway pinaagi kang Juan Bautista, ug sa iyang buluhaton mahinungdanon gayod nga iyang mailhan ang kalabutan ug ang pagbalhin sa paganong ug papal nga Roma, ang maong pagbalhin nga si Juan gipatindog aron sa pag-ila niini.
There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.
Adunay lima ka mga paghisgot sa “ang adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel, ug kini sa kanunay nag-una sa usa ka simbolo sa gahum sa pagka-papa. Sulod sa konteksto sa profetikong pagbalhin nga atong ginahisgutan, kining tanang lima ka mga paghisgot naglakip sa pagbalhin gikan sa literal nga Roma ngadto sa espirituwal nga Roma. Ang “ang adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel usa sa mga kamatuoran nga girepresentahan diha sa duha ka mga lamesa ni Habakkuk, ug busa usa kini ka pundasyonal nga kamatuoran nga kinahanglan panalipdan; usa ka kamatuoran nga sa ulahi matabonan sa mini ug peke nga mga mutya ug mga sensilyo. Dili aksidente nga ang matag kamatuoran nga girepresentahan diha sa duha ka sagradong mga tsart adunay direkta nga dinasig nga pag-aprobar sulod sa mga sinulat ni Ellen White. Ang pagsalikway sa bisan hain sa mga pundasyonal nga kamatuoran (lakip ang “ang adlaw-adlaw”), mao ang dungan nga pagsalikway sa awtoridad sa Espiritu sa Propesiya.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“Unya nakita ko may kalabutan sa ‘Daily,’ nga ang pulong nga ‘sacrifice’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto; ug nga ang Ginoo mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga nagpahayag sa pagtu-aw sa takna sa paghukom. Sa diha nga may panaghiusa pa, sa wala pa ang 1844, hapit silang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Daily;’ apan sukad sa 1844, diha sa kalibog, gidawat ang ubang mga pagsabot, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Review and Herald, November 1, 1850.
Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.
Kadtong “nga mihatag sa singgit sa takna sa paghukom,” nakasabut nga ang “ang adlaw-adlaw” maoy usa ka simbolo sa paganismo, ug/o sa paganong Roma. Ang ilang pagsabot naglakip sa kamatuoran nga ilang nasabtan nga ang pulong nga “halad” wala mahisakop sa maong tudling sa Daniel, diin kini gidugang sa mga maghuhubad (pinaagi sa tawhanong kaalam) sa King James Bible. Ang pagsabot sa mga payunir naglakip usab nga ang “ang adlaw-adlaw” sa kanunay gipadayag nga may kalabutan sa usa sa duha ka mga simbolo sa gahum sa pagkapapa, ug nga ang paganismo (“ang adlaw-adlaw”), sa kanunay nag-una sa simbolo sa pagkapapa. Sa kanunay sila giila diha sa han-ay nga diin sila miabot sa profetikong kasaysayan. Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag wala gayud mosimang gikan sa historikal nga han-ay nga ang paganismo nag-una sa papalismo, ug sa dihang ang basahon sa Pinadayag nagpaila sa ikatulong makaguba nga gahum sa mini nga propeta, kana nga han-ay sa kanunay ginabantayan.
Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).
Kung wala ang pahimangno ni Pablo nga ang literal nga mga butang sa propesiya mibalhin ngadto sa espirituwal sulod sa yugto sa panahon sa krus, mamugna ang usa ka kalisdanan maylabot sa tagna ni Cristo bahin sa pagkalaglag sa Jerusalem nga makita sa tanang mga ebanghelyo gawas kang Juan. Ang duha ka simbolo sa kapapahan nga nalangkit sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel mao ang dulumtanan sa pagkabiniyaan ug ang kalapasan sa pagkabiniyaan. Kining duha ka simbolo nagrepresentar sa marka sa mapintas nga mananap (ang dulumtanan) ug sa larawan sa mapintas nga mananap (ang kalapasan).
The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.
Ang kalapasan nga nagtugot sa kapapahan sa pagpatay niadtong ilang giila nga mga erehe mao ang paghiusa sa iglesya ug estado, diin ang iglesya maoy nagagahum sa maong relasyon. Busa, girepresentar ni Daniel ang paghiusa sa iglesya ug estado, nga mao ang larawan sa mananap nga papal, ingon nga kalapasan sa paglaglag. Giila sa Biblia ang pagsimba sa mga diosdios ingon nga usa ka dulumtanan, ug ang tanang pagsimba sa mga diosdios sa gahum nga papal girepresentahan pinaagi sa iyang diosdiosong igpapahulay nga adlaw nga Sabado, nga gitawag ni Juan nga marka sa mananap, ug gitawag ni Daniel nga dulumtanan nga makapahimong biniyaan.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
Ug gikan sa usa kanila migula ang usa ka gamayng sungay, nga mitubo nga hilabihan pagkadaku, paingon sa habagatan, ug paingon sa sidlakan, ug paingon sa matahum nga yuta. Ug midaku kini, bisan ngadto sa panon sa langit; ug gipukan niini ngadto sa yuta ang uban sa panon ug sa mga bitoon, ug gitumban sila. Oo, gipasidunggan niya ang iyang kaugalingon bisan ngadto sa principe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang adlaw-adlaw nga halad, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag. Ug usa ka panon gihatag kaniya batok sa adlaw-adlaw nga halad tungod sa kalapasan, ug gipukan niini ang kamatuoran ngadto sa yuta; ug kini naglihok, ug nagmalampuson. Daniel 8:9–12.
We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.
Atong hisgutan kini nga mga bersikulo sa mas dakong detalye sa laing artikulo, apan sa bersikulo onse, ang gahum nga nagpadaku sa iyang kaugalingon batok kang Cristo mao ang pagano nga Roma, sa dihang misulay sila sa pagpatay Kaniya sa Iyang pagkatawo ug sa katapusan gibuhat gayud kana sa krus. Ang bersikulo nagaingon nga “pinaagi kaniya” (pagano nga Roma), “ang adlaw-adlaw gikuha.” Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “gikuha” mao ang “rum,” ug nagkahulogan kini og “ipataas ug himayaon”. Ang pagano nga Roma magpataas ug magahimaya sa relihiyon sa paganoismo, ug gibuhat nila gayud kana sa kasaysayan. Mao kini ang hinungdan ngano nga gitawag sila nga “pagano” nga Roma.
The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.
Ang sunod nga bersikulo nagpakilala nga ang papal nga Roma gihatagan ug usa ka “panon” (gahom-militar), nga batok, o maoy modaug sa “adlaw-adlaw” (pagano). Kini usab usa ka kamatuoran sa kasaysayan, kay gigamit sa papasiya ang kusog-militar (bisan pa nga siya wala gayoy kaugalingong kasundalohan), aron mabuntog ang pagpugong nga gibutang batok sa iyang pagsaka ngadto sa gahom. Kana nga gahom nagagikan sa pagano nga Roma. Ang gahom-militar nga iyang gigamit gihatag kaniya pinaagi sa “paglapas,” kay ang paglapas nga nagtugot kaniya sa pagpugong sa mga kasundalohan sa mga hari nga naglingkod kaniya sa trono sa tuig 538, mao ang paglapas sa panaghiusa sa iglesia ug estado. Una, ang pagano nga Roma maoy hisgutan diha sa bersikulo onse, nga nagpahibalo sa estudyante nga ang pagano nga Roma motindog batok kang Cristo, ug nga kini magabayaw sa relihiyon sa pagano.
The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.
Ang sunod nga bersikulo naghulagway sa kalapasan sa panaghiusa sa iglesia ug estado nga nagtugot sa kapapahan sa pagbuntog ug pagwagtang sa pagpugong nga gigamit sa paganong Roma batok kaniya. Ang kasaysayan nagpalig-on sa paggamit sa maong duha ka mga bersikulo. “Ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa paganong Roma, ang gahum nga mibarog batok kang Cristo, o sa relihiyon sa paganismo nga gipataas sa paganong Roma. Ang simbolo sa “ang adlaw-adlaw” dayon gisundan sa kapapahan, ingon nga kini nagtimaan sa kalapasan sa iglesia ug estado nga mao ang naghatag gahum sa kapapahan uban sa usa ka kasundalohan aron buhaton ang mahugaw niyang buluhaton. Ang ikatulong paggamit ni Daniel sa “ang adlaw-adlaw,” mao ang pangutana nga nagpatungha sa tubag nga mao ang sentrong haligi sa Adventismo.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug may lain pang balaan nga miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtud anus-a ba ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa kalapasan sa pagkabiniyaan, sa pagtugyan sa balaang puloy-anan ug sa panon aron pagayatakan? Daniel 8:13.
In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”
Niining bersikuloha, gipangutana kon hangtod kanus-a ang panan-awon, sa ingon nagapangayo ug tubag nga nagrepresentar sa gidugayon, ug dili usa ka punto sa panahon. Ang pangutana dili mahitungod sa unsang petsa matuman ang panan-awon, kondili unsa ang gidugayon sa panan-awon. Ang bersikulo wala mangutana, “Kanus-a?” nangutana kini, “Unsa kadugay?” Ang panan-awon mahitungod sa mga gahum nga nagapahimong biniyaan sa pagano, nga girepresentahan ingong “ang adlaw-adlaw,” ug sa papalismo ingon nga girepresentahan sa kalapasan sa kapapahan nga natuman sa dihang siya nakighilawas sa mga hari sa yuta. Kining duha ka mga gahum nga nagapahimong biniyaan—ang pagano nga gisundan sa papalismo—maoy magayatak sa balaang puloy-anan ug sa panon sulod sa usa ka yugto sa “pito ka mga panahon.”
It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.
Importante nga ilhon nga ang pagyatak sa literal nga santuwaryo nga nagsugod sa panahon sa Babilonia, ug nagpadayon hangtod sa pagkalaglag sa Jerusalem pinaagi sa pagano nga Roma niadtong 70 AD, gihimo sa mga pagano nga gahum sukad sa sinugdanan sa kasaysayan hangtod sa katapusan. Busa, ang literal nga paganismo sa plural maoy nagyatak sa literal nga santuwaryo ug sa literal nga panon (ang katawhan sa Dios). Apan ang espirituwal nga Roma maoy nagyatak sa espirituwal nga Jerusalem ug sa espirituwal nga Israel.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo, biya-i lamang, ug ayaw kana sukda; kay gihatag kana ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad pagatamakan nila sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug hatagan Ko sa gahum ang Akong duruha ka mga saksi, ug sila managna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nanagsul-ob ug sako. Pinadayag 11:2, 3.
John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.
Si Juan Bautista usa ka propeta nga nagsilbing sumpay nga nagtimaan sa kausaban sa dispensasyon gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, bisan wala niya mahibaloi ang kabug-osan sa iyang buluhaton. Si Pablo usa ka propeta nga nagsilbing sumpay nga nagtimaan sa kausaban sa dispensasyon gikan sa literal nga Israel (ang panon) ngadto sa espirituhanong Israel. Ang Jerusalem nga gitamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan mao ang espirituhanong Jerusalem.
“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.
“Ang mga yugto nga gihisgotan dinhi—kap-atan ug duha ka bulan,” ug ‘usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw’—mao ra, nga parehong naghulagway sa panahon diin ang iglesia ni Cristo magaantus sa pagdaugdaug gikan sa Roma. Ang 1260 ka tuig sa pagkalabaw sa kapadohan nagsugod niadtong A.D. 538, ug busa matapos sa 1798. Niadtong panahona usa ka kasundalohan sa Pransiya misulod sa Roma ug gihimong binilanggo ang papa, ug namatay siya didto sa pagkabihag. Bisan pa nga usa ka bag-ong papa napili sa wala madugay pagkahuman niana, ang herarkiya sa kapadohan wala na sukad makahimo sa paggamit sa gahum nga kaniadto anaa niini.” The Great Controversy, 266.
Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.
Giila ni Pablo nga sa kausaban nga nahitabo diha sa kasaysayan sa krus, ang espirituwal nga Jerusalem nga “anaa sa ibabaw,” nahimong siyudad nga gipili sa Dios aron ibutang ang iyang ngalan, ug ang literal nga Jerusalem mihunong na sa pagkaangkon nga mao ang Jerusalem sa tagna sa Biblia.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Kay kining si Agar mao ang bukid sa Sinai sa Arabia, ug nagakahisama sa Jerusalem nga anaa karon, ug ulipon uban sa iyang mga anak. Apan ang Jerusalem nga anaa sa itaas gawasnon, nga mao ang inahan natong tanan. Galacia 4:25, 26.
This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.
Kining kamatuoran mahinungdanon nga husto nga masabtan, ug ang bakak nga paggamit sa literal nga Jerusalem ingon nga simbolo sa panagna sa Biblia kabahin sa limbong nga gimugna sa mga Heswita aron gub-on ang kamatuoran nga ang papa sa Roma mao ang antikristo. Kining bakak nga pagtulon-an nagmugna ug pagtoo sulod sa apostatang Protestantismo nga nagtugot kanila sa sayop nga pagtan-aw sa modernong Judiong nasod sa Israel ingon nga simbolo sa panagna. Ang literal nga Jerusalem mihunong sa pagkahimong Jerusalem sa Dios sa panahon sa krus.
“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.
“Ang siyudad sa Jerusalem dili na usa ka balaang dapit. Ang tunglo sa Dios anaa sa ibabaw niini tungod sa pagsalikway ug paglansang sa krus kang Cristo. Usa ka mangitngit nga buling sa sala nagpabilin sa ibabaw niini, ug dili na gayud kini mahimong usa ka balaang dapit hangtod nga kini mahinloan pinaagi sa nagaputli nga mga kalayo sa langit. Sa panahon nga kining yutaa nga tinunglo tungod sa sala pagahinloan gikan sa tanang mansa sa sala, si Cristo motindog pag-usab ibabaw sa Bukid sa mga Olibo. Sa dihang ang Iyang mga tiil mopahulay ibabaw niini, kini mabahin sa duha, ug mahimong usa ka dakong kapatagan, nga giandam alang sa siyudad sa Dios.” Review and Herald, July 30, 1901.
The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.
Ang kalabutan sa kalainan tali sa literal nga Jerusalem ug sa espirituwal nga Jerusalem pagahisgutan samtang atong palandungon ang tagna ni Cristo mahitungod sa katapusan sa kalibotan. Ang ikaupat nga higayon nga giila ni Daniel ang “ang adlaw-adlaw,” anaa sa kapitulo onse.
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Ug ang mga bukton motindog sa iyang dapig, ug pagahugawan nila ang balaang puloy-anan sa kalig-on, ug kuhaon nila ang adlaw-adlaw nga halad, ug ilang ibutang ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan. Daniel 11:31.
This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.
Kining bersikulo nagaila sa buhat sa pagano nga Roma sa pagpahimutang sa kapapahan sa trono sa yuta sa tuig 538. Ang “mga bukton” nagrepresentar sa kusog-militar sa pagano nga Roma nga mitindog pabor sa kapapahan sugod kang Clovis, hari sa mga Franko, sa tuig 496. Nagkalain-laing mga hari sa Uropa ang nagbuhat alang sa pagpahimutang sa kapapahan human kang Clovis, apan kining bersikulo nagaila sa upat ka butang nga gibuhat sa mga hari sa Uropa (mga bukton) alang sa kapapahan, sa dihang nakalapas sila pinaagi sa paghimo ug panag-alyansa sa iglesia ug estado uban sa bigaon sa Tiro.
Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.
Sa dihang mitindog sila alang sa kapapahan, ilang “gihugawan” o gilaglag ang siyudad sa Roma, nga mao ang simbolo sa kusog sa paganong Roma ug sa papal nga Roma. Ang paghugaw nga gihisgotan sa bersikulo gihimo sa makadaghang higayon sulod sa mga katuigan, ingon nga ang siyudad sa Roma gidala ilalom sa padayon nga mga pag-atakeng militar. Kadtong mga hari sa Uropa (ang mga bukton) mao usab ang “magakuha sa adlaw-adlaw.” Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “kuhaan” niini nga bersikulo dili “rum,” sama sa nahitabo sa ikawalong kapitulo. Niini nga bersikulo, ang pulong nga gihubad nga “kuhaan” mao ang “sur,” ug kini nagpasabot sa pagkuha o pagtangtang. Ang mga bukton sa mga hari sa Uropa magtangtang sa paganong pagsukol batok sa pagsaka sa kapapahan sa tuig 508. Unya sa tuig 538, kadtong mga bukton magbutang sa kapapahan ibabaw sa trono sa kalibotan. Unya sa Konseho sa Orleans, niadtong maong tuig, ang kapapahan mipatuman ug balaod sa Dominggo.
Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.
Ang Domingo ingon nga adlaw sa pagsimba mao ang gitawag ni Sister White nga “diosdios” nga igpapahulay, ug ang pagsimba sa mga diosdios mao ang hingpit nga biblikanhong kahulogan sa pulong nga “kangil-ad.” Sa tuig 538, ang mga bukton sa paganong Roma mipahiluna sa kangil-ad nga nagapadala ug pagkalaglag.
“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.
“Ang tanang magasakgaw ug magasimba sa idolong Adlawng Igpapahulay, usa ka adlaw nga wala panalangini sa Dios, nagatabang sa yawa ug sa iyang mga manulonda pinaagi sa bug-os nga gahum sa ilang abilidad nga gihatag sa Dios, nga ilang gituis ngadto sa sayop nga paggamit. Gidasig sa laing espiritu, nga nagbuta sa ilang pag-ila, dili nila makita nga ang pagpasidungog sa Domingo sa tibuok gayud maoy institusyon sa Simbahang Katolika.” Selected Messages, libro 3, 423.
Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.
Ang tagna ug kasaysayan nagpalig-on sa aplikasyon nga atong bag-o lang giila alang sa bersikulo traynta ug usa. Sa dihang moingon kita nga ang tagna nagpalig-on niining aplikasyon, ang atong gipasabot mao ang kamatuoran nga adunay uban pang mga tagna nga naghisgot niining maong mga kamatuoran, bisan wala pa nato kini dad-a sa panaghisgot niining higayona. Ang ikalima ug katapusang higayon nga gigamit ni Daniel ang “adlaw-adlaw,” makita diha sa kapitulo dose.
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.
Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang makaluod nga butang nga nagapahimong biniyaan pagatukoron, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Bulahan ang nagapaabot, ug makaabot sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:11, 12.
Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.
Ang tagna ug kasaysayan nagapamatuod nga sa tuig 508, ang pagsukol batok sa pagbangon sa kapapahan sa tinuod nahunong, sa dihang ang kataposan sa tulo ka heograpikal nga mga babag (ang mga Goth), gilukat, sumala sa gipaila sa Daniel kapitulo 7.
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Gitan-aw ko ang mga sungay, ug, ania karon, mitungha sa taliwala nila ang laing gamayng sungay, sa atubangan niini tulo sa unang mga sungay ang nangaluka uban sa mga gamot: ug, ania karon, niining sungaya may mga mata nga sama sa mga mata sa tawo, ug usa ka baba nga namulong ug dagkung mga butang. Daniel 7:8.
The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.
Ang tulo ka mga sungay nga gikuha gihulagway diha sa duha ka balaang papan, ug sa dihang ang ikatulo niadtong tulo ka heyograpikong mga babag gipapahawa gikan sa siyudad sa Roma, sa tuig 508, ang pagsukol batok sa pagtungha sa gahum sa pagka-papa gikuha. Ang pagpatindog nga gihisgutan sa bersikulo onse naghulagway sa katloan ka tuig tali sa 508 ug 538. Kini nagtimaan sa katloan ka tuig diin natuman ang pagpangandam alang sa pagpasadig sa tawo sa sala sulod sa templo sa Dios.
The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.
Ang pulong gihubad nga “gikuha” mao usab ang “sur,” nga nagkahulogan og pagpapahawa o pagwagtang, ug sa 508, ang pagsukol batok sa pagsaka sa kapapahan gikuha (gitangtang). Gikan nianang petsaha, ang usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka tuig modala kanimo ngadto sa 1798, ug sa makamatay nga samad sa kapapahan. Ang usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka mga adlaw modala kanimo ngadto sa unang kapakyasan, ug sa sinugdanan sa panahon sa paglangan sa tumoy gayud sa tuig 1843. Ang bersikulo nagsaad og panalangin alang kanila nga “moabut” sa 1843. Ang pulong nga “moabut” nagkahulogan og makahikap. Ang unang adlaw sa 1844 nagtimaan sa unang kapakyasan, apan ang katapusang adlaw sa 1843 makahikap sa unang gutlo sa 1844. Ang katapusang adlaw sa usa ka tuig makahikap sa unang adlaw sa mosunod nga tuig. Ang panalangin nga nalambigit nianang petsaha ginapalig-on sa kasaysayan ug sa tagna.
We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.
Padayon natong hisgotan ang kahulogan sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga usa ka pundasyonal nga kamatuoran sa sunod nga artikulo.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan himuong mabaskog karon, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang giya. Ang mga mensahe kinahanglan madangat sa tanang mga iglesia.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“Miingon si Cristo, ‘Bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon Ako kaninyo, Nga daghang mga manalagna ug mga matarung nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala nila kini makita; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala nila kini madunggi’ [Matthew 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga ilhanan sa kapanahonan nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan nga mahuman. Usa ka dakung buluhaton pagabuhaton sa mubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog sa iyang bahin, aron sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, bolyum 21, 437.