When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Sa dihang ang gamayng sungay sa Roma gihulagway diha sa mga bersikulo siyam hangtod dose sa Daniel kapitulo otso, kini usa ka dinaut nga simbolo kay kini simbolo sa transvestitismo, usa ka nagsul-ob sa sapot sa laing sekso nga nag-uyog-uyog tali sa lalaki ug babaye. Kini nagkauyon sa pagsabot sa mga Millerite nga ang Roma girepresentahan pinaagi sa duha ka mga yugto, ang unang yugto mao ang Romanong pagdumala sa estado ug ang ikaduhang yugto mao ang Romanong pagdumala sa iglesia, apan sa pag-uyog-uyog sa mga sekso diha sa mga bersikulo, ang gamayng sungay nahigawas sa makasaysayanon ug propetikong han-ay (dinaut). Apan ang matag usa sa upat ka bersikulo nagrepresentar sa kasaysayan nga tuwirang may kalabutan sa Romanong pagdumala sa estado o sa Romanong pagdumala sa iglesia. Ang paganong Roma naglutos sa tanan nga misukol sa iyang imperyal nga awtoridad, apan ang paglutos sa papal nga Roma (babaye) diha sa bersikulo napulo, piho nga gitumong batok sa langit.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Sa pagsabot sa mga Millerite nga ang Roma mao ang ikaupat ug kataposang gingharian, ang pagbalhin-balhin gikan sa estado ngadto sa iglesia ug gikan sa iglesia balik ngadto sa estado dili unta maoy ilang gikabalak-an. Nakita nila ang pagsagol sa puthaw ug kolonon diha sa mga tiil sa Daniel kapitulo dos, ug yano lamang nila kining gisabtan ingon nga duha ka yugto sa Roma, nga walay kabalaka sa pagtino sa usa ka piho nga historikal nga han-ay sa ikaupat ug ikalimang gingharian. Mao usab kini ang ilang pagsabot sa kapitulo pito, diin ang sungay nga namulong ug dagkung mga butang batok sa Labing Hataas, may tulo ka mga sungay nga nalukat gikan sa orihinal nga napulo ka mga sungay sa mananap sa Roma. Bisan pa kon giila man ni Miller ang pagbalhin-balhin sa porma sa pulong sa bersikulo nuebe hangtod dose, kini dili mahinungdanon alang sa iyang pagsabot nga ang ikaupat nga gingharian mao ang Roma. Sa pagsabot sa mga Millerite, ang ikaupat nga gingharian natapos niadtong 1798, ug ang misunod nga hitabo sa tagna mao ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Ang sungay nga pambabayé nagpaila sa babaye nga nakighilawas sa espirituhanong pagkamahilawason uban sa sungay nga panlalaki, ug girepresentahan sa bersikulo napulo ug dose.

And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

Ug midaku kini pag-ayo, bisan hangtod sa panon sa langit; ug gipukan niini ngadto sa yuta ang pipila sa maong panon ug sa mga bituon, ug gitamakan sila. Daniel 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Ang paglutos sa gahom sa pagka-papa gipunting batok sa Kristiyanidad (ang panon sa langit), ug sa bersikulo dose ang papal nga Roma (babaye) nakadawat sa gahom sa pagtuman sa iyang mamumunoong buluhaton pinaagi sa kalapasan sa pagpakighilawas sa mga hari sa Uropa.

And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

Ug usa ka panon gihatag kaniya batok sa adlaw-adlaw nga halad tungod sa paglapas, ug gilabay niini ang kamatuoran ngadto sa yuta; ug kini naglihok, ug milampos. Daniel 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

Ang “panon” sa maong bersikulo nagrepresentar sa gahum militar nga gihatag sa kapadohan “batok sa adlaw-adlaw.” Ang pulong nga “batok” nagpasabot ug “gikan sa.” Gikan sa mga paganong hari sa Uropa (paganong Roma), nga girepresentahan sa “adlaw-adlaw,” ang suporta militar (usa ka panon) gihatag ngadto sa kapadohan “tungod sa kalapasan.” Ang panaghiusa sa iglesia ug estado, diin ang iglesia mao ang nagdumala sa maong relasyon, mao ang “kalapasan.” Ang bino nianang kalapasan mao ang dugo sa mga Kristohanon. Sa dihang ang kapadohan nakaangkon na sa pagpugong sa mga kasundalohan sa paganong Roma, ang papadong Roma (“kini”) “nagpukan sa kamatuoran ngadto sa yuta; ug kini nagbuhat, ug milambo.”

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Sa Daniel kapitulo onse, bersikulo traynta ug usa, ang paghatag sa mga kasundalohan ngadto sa papal nga Roma gihulagway usab:

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

Ug ang mga bukton motindog sa iyang bahin, ug ilang hugawan ang balaang puloy-anan sa kusog, ug ilang wagtangon ang adlaw-adlaw nga halad, ug ilang ibutang ang dulumtanan nga nagapahimong biniyaan. Daniel 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Ang bersikulo nagaila sa historikal nga pagbalhin gikan sa paganong Roma ngadto sa papal nga Roma. Diha sa bersikulo, ang “mga bukton” mao ang mga hari sa Uropa nga misugod sa pagpanindog alang sa kapapahan sugod kang Clovis, hari sa mga Franko (Pransiya), sa tuig 496. Ang “mga bukton” usab nagpasipala sa “balaang puloy-anan sa kusog” (ang siyudad sa Roma), pinaagi sa walay hunong nga pakiggubat gikan sa ikaupat nga siglo padayon ngadto sa tuig 538. Ang “mga bukton” usab nagwagtang sa paganong pagsukol batok sa pagsaka sa kapapahan, ug sa tuig 508, ang paganong pagsukol nahuman na.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

Ang pulong nga gihubad nga “take away” mao ang Hebreohanong pulong nga “sur” ug nagakahulogan og “to remove.” Ang “arms” mao ang nagbutang sa “abomination that maketh desolate” (ang papasiya) ibabaw sa trono sa yuta sa tuig 538. Sa dihang ang Daniel kapitulo otso, bersikulo dose nagaila nga “an host” gihatag ngadto sa pambabaeng gamay nga sungay, nagkauyon kini sa pamatuod sa bersikulo traynta’y uno sa kapitulo onse. Ang basahon sa Pinadayag nagahatag usab og pamatuod sa mao rang kamatuoran diha sa kapitulo trese.

And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

Ug ang mapintas nga mananap nga akong nakita sama sa usa ka leopardo, ug ang iyang mga tiil sama sa mga tiil sa usa ka oso, ug ang iyang baba sama sa baba sa usa ka leon; ug gihatag kaniya sa dragon ang iyang gahum, ug ang iyang trono, ug dakong pagbulot-an. Pinadayag 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Direktang giila ni Sister White ang mapintas nga mananap sa bersikulo dos ingon nga ang kapapahan, ug nga ang dragon sa maong bersikulo mao ang pagano nga Roma. Gihatag sa pagano nga Roma ngadto sa kapapahan ang tulo ka butang: “ang iyang gahum, ug ang iyang lingkoranan, ug dakong kagamhanan.”

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Ang gahom militar gihatag sa paganong Roma sugod kang Clovis sa tuig 496. Ang “lingkoranan” nga pagaharianan gikan niini gihatag sa kapapahan sa tuig 330, sa dihang gibalhin ni emperador Constantino ang iyang kaulohang siyudad ngadto sa Constantinople, nga gibiyaan ang iyang kanhing kaulohang siyudad sa Roma ilalom sa pagdumala sa simbahan sa kapapahan. Sa tuig 533, gimando ni emperador Justinian nga ang papa mao ang pangulo sa simbahan ug ang magtutul-id sa mga erehe, nga gitugyan ang iyang “dakong kagamhanan” ngadto sa papa sa Roma. Ang bersikulo dose sa Daniel kapitulo otso nag-ila sa panahon sa dihang gihatag ang usa ka “panon,” ug kana nga kamatuoran nga matagnaon gipamatud-an pinaagi sa daghang mga saksi. Gikan niadtong panahona (nagsugod sa tuig 496), ang kapapahan “milambo.”

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

Magpadayon kini sa “pagbuhat” ug “paglambo” hangtod nga ang katapusan sa kapungot batok sa amihanang gingharian sa Israel moabot niadtong 1798, ug ang kapapahan makadawat sa iyang samad nga makamatay.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug siya magapahitas-on sa iyang kaugalingon, ug magapadaku sa iyang kaugalingon labaw sa tanang dios, ug magasulti sa mga kahibulongang butang batok sa Dios sa mga dios, ug siya mouswag hangtod matuman ang kapungot: kay kadtong gitino pagabuhaton. Daniel 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Ang ikasiyam nga bersikulo sa kapitulo otso naghulagway sa maskulinong Roma (pagano nga Roma), ug nagrepresentar sa tulo-ka-lakang nga proseso sa pagpanakop nga natuman sa pagano nga Roma, ug nga nahimong tipo sa tulo ka heyograpikal nga mga dapit nga pagadaugon aron ang papal nga Roma mapahimutang diha sa trono sa yuta, sumala sa girepresentahan sa tulo ka sungay nga giibot sa kapitulo siyete. Kining duha ka tulo-ka-lakang nga mga pagpanakop sa pagano ug papal nga Roma nagrepresentar sa tulo ka heyograpikal nga mga babag sa modernong Roma, diha sa mga bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta ug tulo sa Daniel onse. Unya sa kapitulo otso, bersikulo onse, ang maskulinong gamayng sungay (pagano nga Roma) girepresentar na usab. Diha sa maong bersikulo, ang gibalaan nga lohika hilabihan ka matin-aw, mao nga ang mga tampalasanong tawo nga nagmando sa Jerusalem napugos sa pagpaila sa daghang teolohikal nga mga bakak aron mapatindog ang ilang peke nga patukoranan.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, nagpadaku siya sa iyang kaugalingon bisan pa ngadto sa principe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang halad nga in-adlaw, ug ang dapit sa iyang santuwaryo gilumpag. Daniel 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

Samtang nagsugod kita sa pagsusi sa mga peke nga mga sensilyo ug mga mutya nga gipasulod sa Adventismo sukad sa 1863, kinahanglan nga mamatikdan nga aduna’y duha ka nag-unang natad sa giingong teolohikal nga kahusayan nga ikapanghambog sa Adventismo, ingon nga ilang patukoranan sa pagsuporta sa mga doktrina sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo. Ang pangangkon nga gihimo sa modernong mga teologo sa Adventismo mao nga sila mga eksperto sa kasaysayan sa Biblia, o mga eksperto sa mga pinulongan sa Biblia. Ang ilang pagpadapat sa bersikulo nagapadayag nga ang pulong sa tagna nahimo na kanila nga ingon sa usa ka tinimbrehan nga basahon, ug nagapadayag usab nga ang ilang pangangkon nga sila mga eksperto sa mga pinulongan sa Biblia yano lamang nga modernong pagpakita sa Pariseoismo.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Ang nahauna mao ang pagpasagad sa pagbaylobaylo sa gramatikal nga kasarian alang sa gamayng sungay diha sa bersikulo nuebe hangtod dose. Kon sila tinuod gayod nga mga eksperto sa pinulongang Hebreo, dili unta nila ilimod, o pahumokon, ang kamatuoran nga si Daniel tinuyoang migamit sa pagbaylobaylo sa kasarian diha sa maong mga bersikulo. Ang gamayng sungay gihulagway diha sa duha ka kasarian, ug ang maong mga kasarian nagbalik-balik sa tibuok mga bersikulo. Ang mga teologo naningkamot sa pagtabon niining kamatuorana pinaagi sa mga walay-pulos nga butang ug peke nga mga sensilyo, kay kini sa tin-aw nagpakaila nga ang bersikulo onse nagaila sa pagano, dili sa papal, nga Roma. Sila siyempre miinsistir nga ang gamayng sungay sa bersikulo onse mao ang papa, apan sa pagkatinuod kini mao ang paganong Roma.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Sa dihang maila nga ang duha sa upat ka bersikulo bahin sa gamayng sungay kay panglalaki ug ang duha kay pangbabaye, nan sayon na ang paglakip sa kamatuoran sa Biblia nga ang usa ka babaye sa tagna sa Biblia nagrepresentar sa usa ka iglesia, ug ang usa ka lalaki nagrepresentar sa usa ka estado. Ang pagkahibalo niini nagtugot sa tanan nga gustong makakita nga ang gamayng sungay sa bersikulo onse maoy panglalaking Roma (paganong Roma), dili pangbabaying Roma (papadong Roma).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Busa ang bersikulo masabtan ingon nga nagtudlo nga ang pagano nga Roma (siya) nagpadaku sa iyang kaugalingon ngadto sa prinsipe sa panon, sama sa gibuhat sa pagano nga Roma sa dihang gibutang niini ang prinsipe sa panon sa krus sa Kalbaryo. Dili lamang nga ang pagano nga Roma nagpadaku sa iyang kaugalingon batok kang Cristo didto sa krus, ang bersikulo nagpadayon sa pag-ingon nga pinaagi kaniya (ang pagano nga Roma) “ang adlaw-adlaw nga halad gikuha.”

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Sa basahon ni Daniel adunay duha ka Hebreohanon nga mga pulong nga parehong gihubad nga “kuhaon.” Ang mga pulong mao ang “sur” ug “rum”. Kining duha ka mga pulong gigamit sa buluhaton sa santuwaryo. Ang sur nagkahulogan og pagkuha o pagtangtang, ug sa dihang ang mga abo gikan sa halaran sa santuwaryo gikuha, ang pulong nga gigamit sa paghulagway sa pagkuha sa mga abo mao ang “sur”. Ang pulong nga “rum” nagkahulogan og pagpataas ug paghimaya, ug sa dihang ang pari sa santuwaryo kinahanglan nga mopataas sa usa ka ihalad nga tinabyog, siya kinahanglan nga “rum” (mopataas) sa halad. Sa bersikulo onse, ang pagano nga Roma (“ang adlaw-adlaw”) “rum” (mikuha) sa paganismo pinaagi sa pagpataas ug paghimaya sa relihiyon sa paganismo.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Ang Paganong Roma mopataas ug mohari sa relihiyon sa paganismo. Ang mga teologong Adventista nga nagaangkon ug kahibalo sa mga pinulongang biblikal mipili sa paghubad sa matag paggamit sa “take away” diha sa basahon ni Daniel ingon nga “remove”. Napakyas sila sa pag-ila sa lahi ug tukmang pagsulat ni Daniel, ug sa ingon gibutang nila ang ilang kaugalingon ibabaw sa propeta nga si Daniel.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Ang mga teologo nga nagaangkon nga nakasabot sa mga pinulongan sa Biblia naghatag ug mga pangatarongan aron pagamatarungon nganong gituyo ni Daniel nga ipasabot ang maong butang, sa dihang migamit siya ug duha ka nagkalainlaing mga pulong. Naghimo sila ug tag-as ug makapuyan nga mga pagtuon sa pulong aron pagsuporta sa ilang bakak nga mga pangangkon. Ang mga teologo nga nagaangkon nga nakasabot sa kasaysayan sa Biblia nangatarongan nga ang sayop nga pag-aplikar nakabase sa pag-ila nga sa nagkalainlaing mga yugto sa kasaysayan ang mao rang pulonga mahimong magpasabot ug lahi nga butang, ug busa sa dihang migamit si Daniel ug duha ka nagkalainlaing mga pulong, usa lamang ka eksperto sa kasaysayan ang makahimo sa pag-ila kon unsay tinuod nga gipasabot ni Daniel. Importante ang pag-ila niining duha ka bakak nga mga pamaagi kay kini kanunayng gamiton sa mga teologo nga nangita ug paagi sa pagtago gikan sa pamaagi sa “linya ibabaw sa linya.”

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, nagpadaku siya sa iyang kaugalingon bisan hangtod sa principe sa panon; ug pinaagi kaniya gikuha ang adlaw-adlaw nga halad, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag. Daniel 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Ang pulong gihubad nga “gikuha” diha sa bersikulo nagpasabot og “ipataas ug himayaon.” Dili kini nagpasabot og tangtangon. Kining kamatuoran nagmugna og kalibog ug panagsumpaki alang sa mga Adventistang teologo, kay ang ilang mga pasikaran dili makabarog ilalom sa yano nga pagsusi sa bersikulo, sa dihang ang tinuod nga kahulogan sa pulong nga gigamit ni Daniel iaplikar sa bersikulo. Ilang gipangatarongan nga ang gamayng sungay sa bersikulo mao ang papal nga Roma, ug busa ang bersikulo mabasa nga “pinaagi kaniya” (papal nga Roma) “ang adlaw-adlaw gipataas ug gihimaya.”

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Siyempre wala silay problema sa pag-apil sa dugang nga pulong nga giingon mismo ni Sister White nga gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo ug dili magamit sa teksto.

“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

“Unya nakita ko maylabot sa ‘adlaw-adlaw’ (Daniel 8:12) nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili kini kabahin sa teksto, ug nga gihatag sa Ginoo ang husto nga panglantaw mahitungod niini ngadto kanila nga mipasangyaw sa singgit sa takna sa paghukom.” Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Giapil nila ang “adlaw-adlaw” ingon nga ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, busa ang “adlaw-adlaw nga halad” nagpalig-on sa konsepto nga ang “adlaw-adlaw” mao ang haladnong buluhaton ni Cristo sa langitnong santuwaryo. Apan ang inspirasyon nagpaila nga ang pulong nga “halad” “dili kabahin sa teksto”.

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Sa dihang ang mga hubog sa Ephraim nag-ila sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga buluhaton ni Cristo sa santuwaryo, ang bersikulo unya mabasa, “pinaagi kaniya” (ang papal nga Roma) “gikuha ang adlaw-adlaw,” o kini mabasa, “pinaagi sa papal nga gahum, gikuha ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.” Sa pagkatinuod ilang ginatudlo kining kabakakan. Ilang giinsistir nga pinaagi sa kangitngit sa papal nga pagmando ang tinuod nga pagsabot sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo gikuha gikan sa mga hunahuna sa mga tawo.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Apan ang pulong nga gihubad nga “take away,” wala magkahulogan og pagkuha o pagtangtang; nagkahulogan kini og pagpataas ug paghimaya. Kon ang mga nag-angkon nga mga eksperto sa mga pinulongan sa Biblia mohupot sa hustong kahulogan sa Hebreohanon nga pulong nga “rum” diha sa maong teksto, ang ilang hubad kinahanglan moingon, “pinaagi sa gahum sa kapapahan, ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo gipataas ug gihimaya.” Kanus-a man gayud gipataas ug gihinungdan sa kapapahan si Cristo?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Naninguha sila sa pagpugos sa depinisyon sa Hebreohanon nga pulong “sur” ngadto sa Hebreohanon nga pulong “rum.” Gigamit ni Daniel ang pulong “sur,” nga nagpasabot sa pagkuha o pagtangtang, may kalabotan sa “ang adlaw-adlaw” diha sa laing duha ka mga bersikulo, apan sa bersikulo onse, gipili ni Daniel ang pulong “rum” nga nagpasabot sa pagpataas ug paghimaya. Dili lamang nga ang salapiang sugilanon mahitungod niining bersikuloa binuang tungod sa pagtuis sa kahulogan sa pulong nga gihubad nga “kuhaon,” kondili wala gayud panahon nga ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo sa bisan unsang paagi natangtang gikan sa mga tawo.

But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

Apan kining Tawoha, tungod kay siya nagapabilin sa walay kataposan, adunay pagkapari nga dili mausab. Busa, arang usab siya sa pagluwas sa hingpit niadtong mga moduol ngadto sa Dios pinaagi kaniya, sanglit siya nagapuyo sa kanunay aron sa pagpangamuyo alang kanila. Hebreohanon 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Ang pag-angkon, sumala sa gibuhat sa mga teologong Adventista, sa pagsulay sa pagsuporta sa ilang sayop nga paggamit niining bersikulo, nga may usa ka yugto sa panahon diin ang kapapahan naggamit ug usa ka matang sa gahum aron tangtangon ang pagpataliwala ni Cristo sa santuwaryo, binuang!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Apan ang mga teologo wala magtudlo nga ang bersikulo nagpakita nga ang kapapahan mao ang nagpataas ug naghimaya sa ministeryo ni Cristo didto sa Iyang santuwaryo. Ilang gilikayan ang kahulogan sa mga pulong ni Daniel, ug ang giinspirar nga tambag ni Ellen White, aron itudlo ang ilang pilion nga itudlo bisan pa sa pagpamatuod sa mga pulong ni Daniel.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, nagpadaku siya sa iyang kaugalingon bisan ngadto sa principe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang halad nga inantuson sa matag-adlaw, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag. Daniel 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

Ang mga teologo nagatudlo nga ang bersikulo nagpasabot, “pinaagi sa gahum sa kapapahan, ang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo gikuha,” ug ang pagkuha sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo gikan sa mga hunahuna sa mga tawo gisuportahan sa kamatuoran nga, inubanan sa maong pagkuha, ang dapit sa “iyang santuwaryo gitumpag.” Walay bisan usa ka bersikulo sa Pulong sa Dios nga nagaila nga ang langitnong santuwaryo, diin ginabuhat ni Cristo ang iyang pagpangamuyo, sukad ba nga gitumpag. Ni adunay bisan unsang sipi sa Biblia nga nagaila nga ang langit mismo, nga mao ang “dapit sa iyang santuwaryo,” sukad ba nga gitumpag. Sa makausa pa, ang mga teologo nagapahimutang sa ilang kaugalingon labaw sa manalagna nga si Daniel, kay sila nagapamilit nga ang “dapit sa iyang santuwaryo” diha sa bersikulo nagtumong sa santuwaryo sa Dios, bisan pa sa kamatuoran nga si Daniel nagatudlo sa direkta nga kaatbang niana nga panghunahuna.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Ang mga nagapahayag nga mga eksperto sa pinulongang Hebreo nagpugos nga sa maong bersikulo ang Hebreong pulong nga “rum” kinahanglan sabton uban sa kahulogan sa Hebreong pulong nga “sur.” Nagpugos usab sila nga ang Hebreong pulong nga “miqdash” kinahanglan sabton ingon nga Hebreong pulong nga “qodesh.” Ang “Miqdash” ug “qodash” silang duha gihubad lamang nga “santuwaryo” diha sa basahon ni Daniel, apan nagkalahi sila ug kahulogan. Ang “Miqdash” nagrepresentar sa bisan unsang santuwaryo, bisan kini mao ang santuwaryo sa Dios o usa ka pagano nga santuwaryo. Kini mao ang kinatibuk-ang pulong alang sa santuwaryo, apan ang “qodesh” gigamit lamang sa Biblia sa pagrepresentar sa santuwaryo sa Dios.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Nasayod ni Daniel ang kalainan tali sa usa ka paganong santuwaryo ug sa santuwaryo sa Dios. Kon si Daniel mag-ila ug usa ka paganong santuwaryo, gamiton niya ang pulong nga “miqdash.” Makapahibulong alang kanako nga ang giingong mga eksperto sa pinulongang Hebreo wala gayud maghisgot sa kamatuoran nga sa upat ka sunodsunod nga mga bersikulo, gigamit ni Daniel ang duha ka mga pulong sa tulo ka higayon. Ang paggamit ni Daniel sa duha ka Hebreohanong mga pulong, nga parehong gihubad nga “santuwaryo,” maoy naghubit sa kahulogan nga tuyo ni Daniel nga masabtan.

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

Oo, gipadak-an pa gayud niya ang iyang kaugalingon hangtod sa prinsipe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang adlaw-adlaw nga halad, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag. Ug usa ka panon gihatag kaniya batok sa adlaw-adlaw nga halad tungod sa kalapasan, ug gilabay niini ang kamatuoran ngadto sa yuta; ug kini milihok, ug milampos. Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong usa ka balaan nga nagsulti, Hangtod kanus-a ba ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa kalapasan sa pagkabiniyaan, aron itugyan ang balaang puloy-anan ug ang panon nga pagatamakan? Ug siya miingon kanako, Ngadto sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya pagahinloan ang balaang puloy-anan. Daniel 8:11–14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Sa mismong teksto nga naglangkob sa patukoranan sa Adventismo, si Daniel naggamit ug duha ka lainlaing Hebreohanong pulong nga kapuwa gihubad nga “santuwaryo.” Sa mga bersikulo trese ug katorse, gipili ni Daniel ang paggamit sa Hebreohanong pulong alang sa “santuwaryo,” nga sa Biblia gigamit lamang sa pag-ilhan sa santuwaryo sa Dios; apan sa bersikulo onse, gigamit ni Daniel ang kinatibuk-an o heneral nga Hebreohanong pulong nga mahimong magpasabot sa santuwaryo sa Dios, o mahimo usab kini nga usa ka paganong santuwaryo.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Kon si Daniel gusto pa nga maila ang “santuwaryo” diha sa bersikulo onse ingong santuwaryo sa Dios, gamiton unta niya ang maong pulong nga Hebreohanon nga iyang gigamit sa makaduha sulod sa mosunod nga tulo ka mga bersikulo. Hingpit gayod nga tin-aw nga si Daniel naghimog kalainan tali sa usa ka pagano nga santuwaryo diha sa bersikulo onse, ug sa santuwaryo sa Dios diha sa mga bersikulo trese ug katorse! Apan ang mga palahubog sa Ephraim nangatarongan nga ang “dapit sa iyang santuwaryo” nga “gilumpag,” diha sa bersikulo onse, mao ang dapit sa santuwaryo sa Dios, bisan pa man nga ilang likayan ang pulong nga “dapit.”

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Nagtudlo sila nga gikuha sa papasiya ang ministeryo ni Cristo sa pagpangamuyo ug gipaubos ang kamatuoran sa langitnong santuwaryo. Apan dayag si Daniel nga ang “santuwaryo” sa bersikulo onse dili ang santuwaryo sa Dios, kondili usa ka pagano nga santuwaryo. Sama ka dayag si Daniel nga dili ang “santuwaryo” ang gipaubos, kondili “ang dapit” sa iyang santuwaryo.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Sa pagdumili sa pag-ila sa tinuyo nga pag-uyog-uyog sa gender sa mga bersikulo siyam hangtod dose, gisagop sa modernong mga teologo ang kahulogan sa “ang adlaw-adlaw” nga mitumaw sulod sa apostatang Protestantismo, ug misugod sa pagtukod ug patukoranan ibabaw sa balas sa tawhanong pagtag-an, tradisyon, ug naandan. Sa pag-abot nila sa bersikulo onse, ila pang isalikway ang giinspirar nga tambag ni Sister White nga nagpaila nga husto ang pagsabot ni Miller sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga paganismo, ug misugod sa paggamit sa arte sa pagpalingiw ug pagtag-an aron depensahan ang ilang gugma sa Katolikong ug Protestanteng teolohiya.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Giusab nila ang paganong Roma ngadto sa papal nga Roma diha sa bersikulo, ug ilang gipugos ang kahulogan nga “pagkuha” sa pulong nga nagpasabot ug “pagbayaw ug pagpasidungog.” Gihubad nila ang satanikong simbolo sa “ang adlaw-adlaw” ingon nga diosnon nga simbolo, ug unya ilang giinsistir nga ang paganong templo mao ang templo sa Dios, samtang ilang gilikanan ang tuwirang paghisgot sa “ang dapit” sa balaang puloy-anan. Ug ang “mga walay kahibalo” (sumala sa pag-ila kanila ni Isaias), nga makasabut lamang kon ang “mga kinaadman” moingon kanila nga mao kana, midawat sa pinggan sa mga sugilanong bakak ngadto sa ilang kaugalingong pagkalaglag.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Padayonon nato sa sunod nga artikulo ang atong paghisgot sa pagdugang sa kahibalo nga gihulagway ingon nga mga mutya diha sa damgo ni Miller.

“The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

“Ang apostol nga si Pablo nagpasidaan kanato nga ‘ang uban mobiya gikan sa pagtoo, managpatalinghug sa mga espiritu nga makapahisalaag, ug sa mga pagtulon-an sa mga yawa.’ Mao kini ang atong angay paaboton. Ang atong labing dagkong mga pagsulay moabot tungod nianang hut-ong sa mga tawo nga kaniadto nanindog alang sa kamatuoran, apan motalikod gikan niini ngadto sa kalibotan, ug sa pagdumot ug pagtamay magatamak niini ilalom sa ilang mga tiil. Ang Dios may buluhaton alang sa Iyang mga matinumanong alagad nga pagabuhaton. Ang mga pag-atake sa kaaway kinahanglan atubangon pinaagi sa kamatuoran sa Iyang pulong. Ang kabakakan kinahanglan nga mabuksan ang tinuod nga dagway niini, kinahanglan ikapadayag ang iyang tinuod nga kinaiya, ug ang kahayag sa balaod ni Jehova kinahanglan mosidlak ngadto sa moral nga kangitngit sa kalibotan. Kinahanglan atong ipakita ang mga gikinahanglan sa Iyang pulong. Dili kita pagaisipon nga walay sala kon pasagdan nato kining solemneng katungdanan. Apan samtang kita nagatindog sa pagpanalipod sa kamatuoran, ayaw kita pagtindog sa pagpanalipod sa kaugalingon, ug maghimo ug dakong kasamok tungod kay kita gitawag sa pagdala sa kaulawan ug sa sayop nga paghulagway. Ayaw kita malooy sa atong kaugalingon, kondili magmaabtik kita sa pagpanalipod sa balaod sa Labing Hataas.”

“Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

“Miingon ang apostol, ‘Kay moabot ang panahon nga dili na nila antuson ang luwas nga pagtulon-an; kondili sumala sa ilang kaugalingong mga kailibgon magtapok sila alang sa ilang kaugalingon ug mga magtutudlo, nga may nagkatol nga mga dalunggan; ug ilikay nila ang ilang mga dalunggan gikan sa kamatuoran, ug ipatungo ngadto sa mga sugilanon.’ Sa tanang dapit atong makita ang mga tawo nga sayon kaayong madala nga bihag sa malimbongong mga paghanduraw niadtong nagapapas sa pulong sa Dios; apan sa diha nga ang kamatuoran ikapahimutang sa ilang atubangan, mapuno sila sa pagkadili-mapailubon ug kapungot. Apan ang pagdasig sa apostol ngadto sa ulipon sa Dios mao kini, ‘Magbantay ka sa tanang mga butang, antusa ang mga kalisdanan, buhata ang buluhaton sa usa ka ebanghelista, himoa nga hingpit ang pamatuod sa imong ministerio.’ Sa iyang kapanahonan may pipila nga mibiya sa buluhaton sa Ginoo. Siya nagsulat, ‘Si Demas mibiya kanako, kay nahigugma siya niining karon nga kalibotan;’ ug usab, siya nagaingon, ‘Si Alejandro nga panday sa tumbaga nakabuhat kanako ug daghang kadautan: ang Ginoo magabalos kaniya sumala sa iyang mga buhat: batoni usab siya sa pagbantay; kay daku kaayo ang iyang pagsukol sa among mga pulong.’”

“Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

“Ang mga propeta ug mga apostoles nakasinati ug susamang mga pagsulay sa pagsupak ug pagbiaybiay, ug bisan ang walay buling nga Cordero sa Dios gitintal sa tanang mga butang sama kanato. Gipas-an niya ang pagsupak sa mga makasasala batok sa iyang kaugalingon.

“Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

“Ang matag pahimangno alang niining panahona kinahanglan nga sa pagkamatinumanon ikahatag; apan ‘ang ulipon sa Ginoo kinahanglan dili makiglalis; kondili malumo ngadto sa tanang tawo, maabtik sa pagpanudlo, mapailubon; sa kaaghop magapahimangno niadtong nagasukol sa ilang kaugalingon.’ Kinahanglan nga atong bantayang mainampingon ang mga pulong sa atong Dios aron dili kita mahugawan sa malimbongong mga buhat niadtong mibiya sa pagtoo. Kinahanglan nga atong supakon ang ilang espiritu ug impluwensya pinaagi sa samang hinagiban nga gigamit sa atong Agalon sa dihang gisulong Siya sa prinsipe sa kangitngit,—‘Nahisulat na.’ Kinahanglan nga makakat-on kita sa paggamit sa pulong sa Dios sa maalamong paagi. Ang pagdasig mao kini, ‘Paninguhaa nga ikapakita ang imong kaugalingon nga inuyonan sa Dios, usa ka mamumuo nga dili angay maulawan, nga matarong nagabahinbahin sa pulong sa kamatuoran.’ Kinahanglan may makugihong buhat ug mainiton nga pag-ampo ug pagtoo aron atubangon ang maliko nga kasaypanan sa mini nga mga magtutudlo ug mga manlilimbong; kay ‘sa kaulahian nga mga adlaw moabot ang malisod nga mga panahon. Kay ang mga tawo mahigugmaon sa ilang kaugalingon, mga hakog, mapahitas-on, palabilabihon, mapanalipdan, masinupakon sa mga ginikanan, walay pagpasalamat, dili balaan, walay kinaiyanhong paghigugma, mga malapason sa pakigsaad, mini nga mga magsusumbong, walay pagpugong sa kaugalingon, mapintas, mga magatamay niadtong maayo, mga mabudhion, mga padalusdalus, mapahitas-on sa hunahuna, mahigugmaon sa mga kalipayan labi pa kay sa mahigugmaon sa Dios; nga may dagway sa pagka-diosnon, apan nagapanghimakak sa gahum niini: gikan sa mga ingon niini papahilayo ka.’ Kini nga mga pulong nagalarawan sa kinaiya sa mga tawo nga pagaatubangon sa mga ulipon sa Dios. Ang ‘mga mini nga magsusumbong,’ ‘mga magatamay niadtong maayo,’ moatake sa mga matinumanon sa ilang Dios niining mahugaw nga kapanahonan. Apan ang embahador sa Langit kinahanglan magpakita sa espiritu nga gipadayag sa Agalon. Sa pagpaubos ug gugma kinahanglan siyang magbuhat alang sa kaluwasan sa mga tawo.

“Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

“Si Pablo nagpadayon sa pagsulti mahitungod niadtong mosupak sa buhat sa Dios, nga iyang gitandi kanila sa mga tawo nga nakiggubat batok sa mga matinumanon sa kapanahonan sa karaang Israel. Siya nagaingon: ‘Karon maingon nga si Jannes ug si Jambres misukol kang Moises, maingon man usab kining mga tawhana misukol sa kamatuoran; mga tawo nga dunot ang hunahuna, sinupakon mahitungod sa pagtoo. Apan dili na sila makauswag pa; kay ang ilang kabuang ikapadayag ngadto sa tanang mga tawo, maingon usab sa ila kaniadto.’ Nahibalo kita nga moabot ang panahon nga ikapadayag ang kabuang sa pagpakiggubat batok sa Dios. Makahulat kita diha sa malinawon nga pagpailub ug pagsalig, bisan unsa pa ka daghan ang pagdaot ug pagtamay nga atong madawat; kay ‘walay tinago nga dili ikapadayag,’ ug kadtong nagapasidungog sa Dios pagapasidunggan usab niya sa atubangan sa mga tawo ug sa mga manulonda. Kita gipaambit sa mga pag-antus sa mga repormador. Nahisulat kini, ‘Ang mga pagyubit nila nga nagyubit kanimo nangahulog kanako.’ Si Cristo nakasabut sa atong kasubo. Walay usa kanato nga gitawag sa pagpas-an sa krus nga nag-inusara. Ang Tawo sa mga pag-antus sa Calvario natandog sa pagbati sa atong mga kasakit, ug tungod kay siya nag-antus sa dihang gitintal, makahimo usab siya sa pagtabang kanila nga anaa sa kasubo ug pagsulay tungod kaniya. ‘Oo, ug ang tanan nga buot magkinabuhi nga diosnon diha kang Cristo Jesus magaantus ug paglutos. Apan ang mga tawo nga daotan ug mga maglimbong magakalala pa gayod, nga naglimbong ug nalimbongan. Apan magpadayon ikaw sa mga butang nga imong nakat-onan.’” Review and Herald, Enero 10, 1888.