The last representation of the kingdoms of Bible prophecy is found in Revelation chapter seventeen. In that chapter, in verse three, John is carried into the “wilderness”, so that the angel can show John the judgment of the “great whore” of prophecy, who sits upon “many waters” and who committed “fornication” with the “kings of the earth.”
Ang katapusang hulagway sa mga gingharian sa panagna sa Biblia makita diha sa Pinadayag kapitulo disy-siete. Niadtong kapituloha, sa bersikulo tres, gidala si Juan ngadto sa “kamingawan,” aron ang manulonda makapakita kang Juan sa hukom batok sa “dakong bigaon” sa panagna, nga nagalingkod ibabaw sa “daghang katubigan” ug nga nakighilawas sa “mga hari sa yuta.”
And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.
Ug miabut ang usa sa pito ka manulonda nga may pito ka panaksan, ug nakigsulti kanako, nga nagaingon kanako: Umari ka dinhi; ipakita ko kanimo ang hukom sa bantugang bigaon nga nagalingkod sa ibabaw sa daghang katubigan; nga kaniya ang mga hari sa yuta nakighilawas, ug ang mga pumoluyo sa yuta nangahubog sa bino sa iyang pagpakighilawas. Busa gidala niya ako diha sa Espiritu ngadto sa kamingawan; ug nakita ko ang usa ka babaye nga nagalingkod sa ibabaw sa usa ka mapula nga mapulaon nga mananap, nga puno sa mga ngalan sa pagpasipala, nga may pito ka ulo ug napulo ka sungay. Pinadayag 17:1–3.
By John’s own words the “wilderness” represents the twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538, unto the time of the end in 1798.
Pinaagi sa kaugalingong mga pulong ni Juan, ang “kamingawan” nagrepresentar sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan sukad sa tuig 538 hangtod sa panahon sa katapusan niadtong 1798.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. … And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.
Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya adunay usa ka dapit nga giandam sa Dios, aron didto sila magpakaon kaniya sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. … Ug ang babaye gihatagan ug duha ka pako sa usa ka dakung agila, aron siya makalupad ngadto sa kamingawan, ngadto sa iyang dapit, diin siya gibuhi sulod sa usa ka panahon, ug mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon, gikan sa atubangan sa bitin. Pinadayag 12:6, 14.
In the spirit, John was transported into the twelve hundred and sixty years of papal rule. Those years had been typified by the three and a half years of drought during the history of Jezebel, Ahab and Elijah. Those years were to continue until the papacy received its deadly wound in 1798, for that had been “determined” to occur at the end of the first indignation, which was the end of the war brought upon the sanctuary and host through the two desolating powers of paganism and papalism. All of these facts have been set forth in recent articles.
Diha sa espiritu, si Juan gidala ngadto sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga pagmando sa kapadohan. Kining mga tuiga gipatipoan pinaagi sa tulo ug tunga ka tuig nga hulaw sa panahon sa kasaysayan ni Jezebel, Ahab, ug Elias. Kining mga tuiga magapadayon hangtod nga ang kapadohan makadawat sa makamatay nga samad niini niadtong 1798, kay kana “gitino” nga mahitabo sa katapusan sa unang kasuko, nga mao ang katapusan sa gubat nga gidala batok sa balaang puloy-anan ug sa panon pinaagi sa duha ka makalaglag nga gahum sa paganismo ug kapadohan. Kining tanan nga mga kamatuoran gipadayag na sa bag-o lamang nga mga artikulo.
The “great whore,” is Isaiah’s whore of Tyre, who was to be forgotten for seventy symbolic years, which were the “days of one king.” The history of the United States, is the history of the symbolic seventy years, which had been typified by the seventy years of captivity during the reign of Babylon, the first kingdom of Bible prophecy. During that history the great whore of Tyre was to be forgotten. At the end of that history she was to be remembered and once again to go forth and sing her songs, thus committing fornication with the kings of the earth. John was spiritually conveyed into the history of papal rule in order to see the judgment of the papal power. The judgment of a daughter of a priest who committed fornication was that she was to be burnt with fire.
Ang “dakong bigaon,” mao ang bigaon sa Tiro ni Isaias, nga pagahikalimtan sulod sa kapitoan ka simbolikong katuigan, nga mao ang “mga adlaw sa usa ka hari.” Ang kasaysayan sa Tinipong Bansa, mao ang kasaysayan sa simbolikong kapitoan ka tuig, nga gipatungha na daan sa kapitoan ka tuig sa pagkabinihag panahon sa paghari sa Babilonya, ang nahaunang gingharian sa tagna sa Biblia. Sulod nianang kasaysayana ang dakong bigaon sa Tiro pagahikalimtan. Sa katapusan nianang kasaysayana siya pagahinumdoman ug sa makausa pa mogula aron sa pag-awit sa iyang mga awit, ug sa ingon magpakighilawas sa mga hari sa yuta. Si Juan gidala sa espiritu ngadto sa kasaysayan sa pagmando sa pagka-papa aron makita ang paghukom sa gahum sa pagka-papa. Ang paghukom sa usa ka anak nga babaye sa usa ka saserdote nga nagpakighilawas mao nga siya pagasunogon sa kalayo.
And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.
Ug ang anak nga babaye sa bisan kinsang pari, kon pasipad-an niya ang iyang kaugalingon pinaagi sa pagpakighilawas, ginapasipalahan niya ang iyang amahan: pagasunogon siya sa kalayo. Levitico 21:9.
In the vision of the judgment of the great whore that was given to John by one of the angels who poured out one of the seven last plagues was that she was burnt with fire.
Sa panan-awon mahitungod sa paghukom sa dakong bigaon nga gihatag kang Juan sa usa sa mga anghel nga nagbubo sa usa sa pito ka ulahing mga hampak, mao kini nga siya gisunog sa kalayo.
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.
Ug ang napulo ka mga sungay nga imong nakita diha sa mapintas nga mananap, kini magadumot sa bigaon, ug magahimo kaniya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on ang iyang unod, ug pagasunogon siya pinaagi sa kalayo. Pinadayag 17:16.
The waters that the great whore is sitting upon are the people of the world, who will be brought under her authority when the United States deceives the entire world to worship the beast, who is also the great whore. The United States then becomes the premier king of the ten kings who are represented in the prophecy of Revelation seventeen, and in this illustration the United States represents the first king to commit fornication with the whore, though she will accomplish that act with all the kings thereafter.
Ang mga tubig nga giulohan sa dakong bigaon mao ang mga katawhan sa kalibotan, nga mapailalom sa iyang awtoridad sa dihang limbon sa Tinipong Bansa sa Amerika ang tibook kalibotan sa pagsimba sa mapintas nga mananap, nga mao usab ang dakong bigaon. Ang Tinipong Bansa sa Amerika unya mahimong pangulong hari sa napulo ka mga hari nga girepresentahan sa tagna sa Pinadayag 17, ug niining hulagwaya ang Tinipong Bansa sa Amerika nagarepresentar sa nahaunang hari nga makighilawas uban sa bigaon, bisan pa nga pagatumanon niya kana nga buhat uban sa tanang mga hari sa ulahi.
The first king of many kings is represented by Ahab, who was married to the great whore, who is represented as Jezebel in the church of Thyatira. The judgment of Jezebel (the great whore), is accomplished by the ten kings, who will be forced into a church and state alliance by the power of the United States. Those kings will agree to allow the papacy to rule the world (sit upon the waters), in spite of their hatred for the whore.
Ang unang hari sa daghang mga hari gilarawan pinaagi kang Ahab, kinsa naminyo sa dakong bigaon, nga gilarawan ingon kang Jezebel sa iglesia sa Thyatira. Ang paghukom kang Jezebel (ang dakong bigaon) matuman pinaagi sa napulo ka mga hari, nga pugson ngadto sa usa ka pakig-alyansa sa iglesia ug estado pinaagi sa gahum sa Estados Unidos. Kadtong mga hari mouyon sa pagtugot sa kapapahan sa pagmando sa kalibotan (paglingkod ibabaw sa mga tubig), bisan pa sa ilang pagdumot sa bigaon.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.
Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat sila ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Kini sila may usa ka hunahuna, ug ilang igahatag ang ilang kagahum ug kusog ngadto sa mapintas nga mananap. Kini sila makiggubat batok sa Cordero, ug ang Cordero magmadaugon batok kanila; kay siya mao ang Ginoo sa mga ginoo, ug Hari sa mga hari: ug kadtong mga kauban niya mao ang mga tinawag, ug pinili, ug matinumanon. Ug siya miingon kanako, Ang mga tubig nga imong nakita, diin nagalingkod ang bigaon, mao ang mga katawhan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan. Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita ibabaw sa mapintas nga mananap, kini sila magadumot sa bigaon, ug himoon nila siya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug sunogon siya pinaagi sa kalayo. Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang paghiusa sa ilang hunahuna, ug ang paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Ug ang babaye nga imong nakita mao kadtong dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:12–18.
The “ten kings” (the United Nations), actually hate the papacy, but are forced by circumstances to turn their short-lived kingdom over to the papal power in a vain hope to save the world from its increasing calamities. When they realize her deception, they become the instrument to burn her with fire in fulfillment of the law in Leviticus.
Ang “napulo ka mga hari” (ang United Nations), sa pagkatinuod nagadumot sa kapapahan, apan napugos sa mga kahimtang sa pagtugyan sa ilang malungtarong gingharian ngadto sa gahum sa kapapahan sa kawang nga paglaum nga maluwas ang kalibotan gikan sa nagkadaghang mga kalamidad niini. Sa diha nga ilang mahibaloan ang iyang paglimbong, sila mahimong galamiton aron sunogon siya pinaagi sa kalayo, sa katumanan sa kasugoan diha sa Levitico.
The “ten kings” “make war with the Lamb” through the persecution they bring upon God’s last day people.
Ang “napulo ka mga hari” “makiggubat batok sa Cordero” pinaagi sa paglutos nga ilang ipahamtang ibabaw sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw.
Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the Lord, and against his anointed, saying, Let us break their bands asunder, and cast away their cords from us. He that sitteth in the heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision. Then shall he speak unto them in his wrath, and vex them in his sore displeasure. Psalms 2:1–5.
Nganong nangasuko man ang mga nasod, ug ang mga katawhan naghunahuna ug kawang nga butang? Ang mga hari sa yuta nanindog sa ilang kaugalingon, ug ang mga punoan nagtambag sa tingub, batok sa Ginoo, ug batok sa iyang dinihog, nga nagaingon, Putlon ta ang ilang mga gapus, ug ilabay ta gikan kanato ang ilang mga pisi. Siya nga nagalingkod sa kalangitan mokatawa: pagayubiton sila sa Ginoo. Unya mosulti siya kanila diha sa iyang kapungot, ug samokon sila sa iyang mabug-at nga kasuko. Salmo 2:1–5.
The persecution that is accomplished for the papacy by the kings of the earth, was also done against Christ at the cross.
Ang paglutos nga gihimo sa mga hari sa yuta alang sa kapapahan, gihimo usab batok kang Cristo didto sa krus.
Who by the mouth of thy servant David hast said, Why did the heathen rage, and the people imagine vain things? The kings of the earth stood up, and the rulers were gathered together against the Lord, and against his Christ. For of a truth against thy holy child Jesus, whom thou hast anointed, both Herod, and Pontius Pilate, with the Gentiles, and the people of Israel, were gathered together, For to do whatsoever thy hand and thy counsel determined before to be done. Acts 4:25–28.
Nga pinaagi sa baba sa imong alagad nga si David miingon, Ngano nga nangasuko ang mga nasud, ug ang mga katawhan nagpalandong ug mga butang nga kawang? Ang mga hari sa yuta nanindog, ug ang mga punoan nagtigum paghiusa batok sa Ginoo, ug batok sa iyang Cristo. Kay sa pagkatinuod batok sa imong balaang Anak nga si Jesus, nga imong gidihogan, si Herodes ug si Poncio Pilato, uban sa mga Gentil ug sa katawhan sa Israel, nagtigum paghiusa, Aron buhaton ang tanan nga gitagal nang daan sa imong kamot ug sa imong tambag nga pagabuhaton. Mga Buhat 4:25–28.
The “kings of the earth” that stood up against Christ at his crucifixion represents the “ten kings” of Revelation seventeen that make war with the Lamb again by persecuting his people. At the cross, those kings were the “assembly of the wicked” who “compassed” Christ, and who do so again with his last day people.
Ang “mga hari sa yuta” nga mitindog batok kang Cristo sa iyang paglansang sa krus naghulagway sa “napulo ka mga hari” sa Pinadayag 17 nga nakiggubat pag-usab batok sa Cordero pinaagi sa paglutos sa iyang katawhan. Didto sa krus, kadtong mga hari mao ang “katigumanan sa mga dautan” nga “milibot” kang Cristo, ug mao usab kini ang ilang gibuhat pag-usab batok sa iyang katawhan sa ulahing mga adlaw.
For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.
Kay gilibotan ako sa mga iro: ang katilingban sa mga daotan naglibot kanako: ilang gipalagbas ang akong mga kamot ug ang akong mga tiil. Maisip ko ang tanan kong mga bukog: sila nagatan-aw ug nagtutok kanako. Gibahin nila ang akong mga sapot sa ilang kaugalingon, ug nanagpalaran sila tungod sa akong bisti. Salmo 22:16–18.
The ten kings, who bring judgment upon the great whore burn her with fire, for she is a whore that professes to be a priest’s daughter. Those kings are also represented as “dogs,” and the ten kings will not only burn the great whore with fire, but will “eat her flesh.” The death of Jezebel was brought about when she was thrown from the wall and splattered on the ground, and then the dogs came and ate her flesh.
Ang napulo ka mga hari, nga nagadala sa paghukom batok sa dakong bigaon, magasunog kaniya pinaagi sa kalayo, kay siya usa ka bigaon nga nagaangkon nga anak nga babaye sa usa ka pari. Kining mga hari gilarawan usab nga “mga iro,” ug ang napulo ka mga hari dili lamang magasunog sa dakong bigaon pinaagi sa kalayo, kondili “mokaon sa iyang unod.” Ang kamatayon ni Jezebel nahitabo sa dihang siya gilabay gikan sa paril ug nawaswak sa yuta, ug unya miabot ang mga iro ug mikaon sa iyang unod.
And when Jehu was come to Jezreel, Jezebel heard of it; and she painted her face, and tired her head, and looked out at a window. And as Jehu entered in at the gate, she said, Had Zimri peace, who slew his master? And he lifted up his face to the window, and said, Who is on my side? who? And there looked out to him two or three eunuchs. And he said, Throw her down. So they threw her down: and some of her blood was sprinkled on the wall, and on the horses: and he trode her under foot. And when he was come in, he did eat and drink, and said, Go, see now this cursed woman, and bury her: for she is a king’s daughter. And they went to bury her: but they found no more of her than the skull, and the feet, and the palms of her hands. Wherefore they came again, and told him. And he said, This is the word of the Lord, which he spake by his servant Elijah the Tishbite, saying, In the portion of Jezreel shall dogs eat the flesh of Jezebel: And the carcase of Jezebel shall be as dung upon the face of the field in the portion of Jezreel; so that they shall not say, This is Jezebel. 2 Kings 9:30–37.
Ug sa diha nga si Jehu miabut sa Jezreel, si Jezabel nakadungog niini; ug iyang gipintalan ang iyang nawong, ug giayosan ang iyang buhok, ug mitan-aw gikan sa usa ka bintana. Ug sa diha nga si Jehu misulod sa ganghaan, siya miingon, May pakigdait ba kang Zimri, nga mipatay sa iyang agalon? Ug iyang giyahat ang iyang nawong ngadto sa bintana, ug miingon, Kinsa ba ang dapig kanako? kinsa? Ug may mitan-aw ngadto kaniya nga duruha o tolo ka mga bating. Ug siya miingon, Ihulog ninyo siya. Busa ilang gihulog siya; ug ang uban sa iyang dugo misablig sa bungbong, ug sa mga kabayo: ug iyang gitumban siya sa tiil. Ug sa diha nga siya misulod na, siya mikaon ug miinom, ug miingon, Lakaw, tan-awa karon kining tinunglo nga babaye, ug ilubong siya: kay siya anak nga babaye sa usa ka hari. Ug sila nangadto sa pag-ilubong kaniya: apan wala na silay hingkaplagan pa kaniya gawas sa bagolbagol, ug sa mga tiil, ug sa mga palad sa iyang mga kamot. Busa sila mibalik, ug misugilon kaniya. Ug siya miingon, Kini mao ang pulong sa Ginoo, nga iyang gisulti pinaagi sa iyang alagad nga si Elias nga Tishbite, nga nagaingon, Sa bahin sa yuta sa Jezreel pagakan-on sa mga iro ang unod ni Jezabel: Ug ang minatayng lawas ni Jezabel maingon sa kinalibang sa ibabaw sa nawong sa kapatagan sa bahin sa yuta sa Jezreel; aron nga sila dili makaingon, Kini mao si Jezabel. 2 Mga Hari 9:30–37.
The ten kings, who are the United Nations, whose premier king is the United States, will bring judgment upon the papacy by burning her with fire and eating her flesh. That judgment is what the angel came to show to John, and in order to do so he carried John into the history of the wilderness, but not simply a random point in the history of the wilderness, but to the very end of the period. It is evident that John was placed at the end of the twelve hundred and sixty years, for when he sees the woman she was already drunk with the blood of persecution and already identified as the mother of harlots.
Ang napulo ka mga hari, nga mao ang United Nations, kansang pangulong hari mao ang United States, magadala ug paghukom batok sa papasiya pinaagi sa pagsunog kaniya sa kalayo ug sa pagkaon sa iyang unod. Kana nga paghukom mao ang gipaanhi sa manulonda aron ipakita kang Juan, ug aron buhaton kini gidala niya si Juan ngadto sa kasaysayan sa kamingawan, apan dili lamang ngadto sa usa ka walay piho nga bahin sa kasaysayan sa kamingawan, kondili ngadto mismo sa katapusan sa maong yugto. Dayag nga gibutang si Juan sa katapusan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, kay sa dihang nakita niya ang babaye siya nahubog na sa dugo sa paglutos ug nailhan na ingon nga inahan sa mga bigaon.
So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.
Busa gidala ako niya diha sa espiritu ngadto sa kamingawan: ug nakita ko ang usa ka babaye nga naglingkod ibabaw sa usa ka mapulang mapula nga mapintas nga mananap, nga puno sa mga ngalan sa pagpasipala, ug may pito ka ulo ug napulo ka sungay. Ug ang babaye gikasul-oban ug purpura ug mapula, ug gidayandayanan sa bulawan ug mga mahalong bato ug mga perlas, nga may bulawang kopa sa iyang kamot nga puno sa mga dulumtanan ug kahugawan sa iyang pagpakighilawas: Ug sa iyang agtang may usa ka ngalan nga nahisulat, TINAGO, DAKONG BABILONIA, ANG INAHAN SA MGA BIGAON UG SA MGA DULUMTANAN SA YUTA. Ug nakita ko ang babaye nga nahubog sa dugo sa mga balaan, ug sa dugo sa mga martir ni Jesus: ug sa pagkakita ko kaniya, nahibulong ako sa dakong katingala. Pinadayag 17:3–6.
The whore of Tyre, who is also the “great whore” that is represented in Revelation seventeen, was to be forgotten until the time when she would once again sing her songs and commit fornication with the kings of the earth.
Ang bigaon sa Tiro, nga mao usab ang “dakong bigaon” nga gihulagway sa Pinadayag 17, pagahikalimtan hangtod sa panahon nga siya sa makausa pa magaawit sa iyang mga awit ug makighilawas sa mga hari sa yuta.
Any reputable dictionary that was published before 1950 identifies that the woman arrayed in scarlet in Revelation seventeen is a symbol of the Roman Catholic church, but today the world thinks the Catholic church is a Christian church. The world has forgotten who she really is.
Bisan unsang kasaligang diksyonaryo nga gipatik sa wala pa ang 1950 nagpaila nga ang babaye nga nagsul-ob ug mapula sa Pinadayag 17 usa ka simbolo sa Simbahang Romano Katoliko, apan karon ang kalibotan naghunahuna nga ang Simbahang Katoliko usa ka Cristohanong simbahan. Hingkalimtan na sa kalibotan kon kinsa gayod siya.
When John saw her the persecution of the Dark Ages was at its end, for she was already drunk with the blood of the saints. The natural illustrates the spiritual, and a person gets drunk after they drink, not before.
Sa dihang nakita siya ni Juan, hapit na matapos ang paglutos sa Panahon sa Kangitngit, kay hubog na siya sa dugo sa mga santos. Ang kinaiyanhong butang naghulagway sa espirituwal, ug ang usa ka tawo mahubog human siya makainom, dili sa wala pa.
The Protestants that broke from Catholicism centuries before 1798, had already begun their journey back to the Catholic communion by 1798, for she was identified as the “MOTHER OF HARLOTS.” When John saw her and wondered, the churches that had formerly separated from her fellowship had already returned. Thus John was carried to 1798, when the great whore already had murdered millions of Christians, and who had already seduced the former Protestant churches to accept her presumptuous claim that she was the head of the churches, as Justinian had identified her in the year 533.
Ang mga Protestante nga mibulag gikan sa Katolisismo daghang mga siglo sa wala pa ang 1798, nakasugod na sa ilang pagbalik ngadto sa pakig-ambit sa Katoliko sa pag-abot sa 1798, kay siya giila ingon nga ang “INAHAN SA MGA BIGAON.” Sa dihang nakita siya ni Juan ug nahibulong, ang mga iglesia nga kaniadto mibulag gikan sa iyang pakig-ambit nakabalik na. Busa gidala si Juan ngadto sa 1798, sa dihang ang dakong bigaon nakapatay na ug minilyon ka mga Kristohanon, ug nga nakadani na sa kanhing mga iglesiang Protestante sa pagdawat sa iyang mapahitas-ong angkon nga siya mao ang ulo sa mga iglesia, sumala sa pag-ila kaniya ni Justinian sa tuig 533.
From the prophetic vantage point of 1798, the angel then presented John with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.
Gikan sa propetikong panan-aw sa 1798, dayon gipresentar sa manulonda kang Juan ang kataposang representasyon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia.
And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:7–12.
Ug ang manolunda miingon kanako, Nganong nahibulong ka? Isugilon ko kanimo ang tinago sa babaye, ug sa mapintas nga mananap nga nagadala kaniya, nga adunay pito ka ulo ug napulo ka sungay. Ang mapintas nga mananap nga imong nakita kaniadto mao na, ug karon wala na; ug motungha gikan sa kahiladman nga walay kinutoban, ug moadto ngadto sa kalaglagan: ug ang mga nanagpuyo sa yuta mangahibulong, kansang mga ngalan wala mahisulat diha sa basahon sa kinabuhi sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan, sa diha nga ilang makita ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao na, ug karon wala na, ug bisan pa niana anaa. Ug ania ang hunahuna nga adunay kaalam. Ang pito ka ulo mao ang pito ka kabukiran, diin nagalingkod ang babaye. Ug may pito ka hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa anaa na, ug ang usa wala pa moabot; ug sa iyang pag-abot, kinahanglan nga magapabilin siya sulod sa hamubo nga panahon. Ug ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao na, ug karon wala na, mao usab siya ang ikawalo, ug usa siya sa pito, ug moadto ngadto sa kalaglagan. Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian; apan makadawat sila ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Pinadayag 17:7–12.
A beast is a kingdom in Bible prophecy as easily identified in chapters seven and eight of Daniel, and the mystery that the angel is presenting to John is the mystery of the beast and the woman that rides upon the beast. The woman on the beast is the great whore who commits fornication with the kings of the earth. She is Jezebel and her husband is Ahab.
Ang usa ka mananap mao ang usa ka gingharian diha sa panagna sa Biblia, sumala sa sayon nga pag-ila niini sa kapitulo pito ug walo sa Daniel, ug ang tinago nga gipadayag sa manulonda kang Juan mao ang tinago sa mananap ug sa babaye nga nagkabayo ibabaw sa mananap. Ang babaye nga anaa sa ibabaw sa mananap mao ang bantugang bigaon nga nakighilawas sa mga hari sa yuta. Siya mao si Jezebel ug ang iyang bana mao si Ahab.
Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.
Busa niini ang usa ka lalaki mobiya sa iyang amahan ug sa iyang inahan, ug motapot sa iyang asawa; ug sila mahimong usa ka unod. Genesis 2:24.
A man is a man and a woman is a woman, but together they are one flesh. The mystery of the beast is that it is a combination of church and state, the combination of woman (church) and beast (kings) that are one kingdom, which consists of two parts. Statecraft and churchcraft combined, with the woman in control of the relationship, is the “image of the beast.” John is shown the woman being carried by the beast, for she is the one in control of the relationship.
Ang lalaki maoy lalaki ug ang babaye maoy babaye, apan sa tingub sila usa ka unod. Ang tinago sa mapintas nga mananap mao nga kini usa ka paghiusa sa iglesia ug sa estado, ang paghiusa sa babaye (iglesia) ug sa mapintas nga mananap (mga hari) nga usa ka gingharian, nga naglangkob sa duha ka bahin. Ang pagpamalaod sa estado ug ang pagpamalaod sa iglesia nga gihiusa, uban sa babaye nga nagdumala sa maong pakig-uban, mao ang “hulagway sa mapintas nga mananap.” Gipakita kang Juan ang babaye nga gidala sa mapintas nga mananap, kay siya mao ang nagdumala sa maong pakig-uban.
And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.
Ug ang babaye nga imong nakita mao kadtong dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:18.
Together the beast and the woman represent one kingdom (one flesh), but the angel is emphasizing the relationship of the great whore with the kings of the earth. “The beast that” “was, and is not”, which “shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition,” that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the papacy when the great whore’s deadly wound is healed. She “was” the fifth kingdom of Bible prophecy, but it was “determined” that she would receive a deadly wound in 1798.
Sa tingub ang mapintas nga mananap ug ang babaye nagrepresentar sa usa ka gingharian (usa ka unod), apan ang anghel naghatag og paghatag-diin sa relasyon sa dakong bigaon uban sa mga hari sa yuta. “Ang mapintas nga mananap nga” “diha kaniadto, ug karon wala na,” nga “mosaka gikan sa kahiladman nga bung-aw, ug moadto sa kalaglagan,” nga “ang mga nanagpuyo sa yuta manghibulong” sunod kaniya mao ang pagkapapa sa dihang naayo na ang makamatay nga samad sa dakong bigaon. Siya “mao kaniadto” ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia, apan “gipahukman” nga siya makadawat ug makamatay nga samad niadtong 1798.
When John was spiritually transported to 1798, she was “not” a beast, and “yet” when her deadly wound is healed at the end of the seventy symbolic years that conclude at the soon-coming Sunday law, she “is” again alive, singing her songs, committing fornication and murdering Christians.
Sa dihang si Juan gidala sa espiritu ngadto sa 1798, siya “dili” usa ka mananap, ug “apan” sa dihang mamaayo na ang iyang makamatay nga samad sa katapusan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig nga matapos sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo, siya “mao” pag-usab nga buhi, nagaawit sa iyang mga awit, nagapakighilawas, ug nagapatay sa mga Kristohanon.
Chapter seventeen is the last presentation of the kingdoms of Bible prophecy, and as such it must agree with the first mention of the kingdoms of Bible prophecy. The first mention of those kingdoms is found in Daniel chapter two, which is represented upon both of the charts that were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables.
Ang ikanapulog-pito nga kapitulo mao ang kataposang pagpasundayag sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, ug tungod niana kinahanglan nga kini magkauyon sa unang paghisgot sa mga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang unang paghisgot niadtong mga gingharian makita diha sa Daniel kapitulo 2, nga girepresentahan sa duha ka mga tsart nga maoy katumanan sa sugo ni Habakkuk sa pagsulat sa panan-awon ug sa paghimo niini nga tin-aw ibabaw sa mga papan.
The Millerites were correct in their understanding of Daniel’s kingdoms of Bible prophecy as represented in chapters two, seven and eight, but their understanding was incomplete. Miller’s jewels of Daniel chapter two, shines ten times brighter in the last days, for it is recognized as identifying the first reference, not only of the kingdoms of Bible prophecy, but also of the first reference of the revelation that the eighth is of the seven. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Husto ang mga Millerite sa ilang pagsabot sa mga gingharian ni Daniel diha sa tagna sa Biblia sumala sa gihulagway sa ikaduha, ikapito, ug ikawalo nga mga kapitulo, apan ang ilang pagsabot dili pa hingpit. Ang mga mutya ni Miller sa Daniel kapitulo dos mosidlak ug napulo ka pilo nga mas masanag sa kaulahiang mga adlaw, kay kini mailhan nga nagtimaan sa unang pakisayran, dili lamang sa mga gingharian sa tagna sa Biblia, kondili usab sa unang pakisayran sa pagpadayag nga ang ikawalo gikan sa pito. Si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.
All the prophets are speaking of the last days, and John, in Revelation seventeen is identifying the last earthly kingdom when he presents “the beast that” “was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition.” The beast ascends out of “the bottomless pit,” which is a symbol of a “new manifestation of satanic power.”
Ang tanang mga propeta naghisgot mahitungod sa katapusang mga adlaw, ug si Juan, diha sa Pinadayag kapitulo disi-siyete, nag-ila sa katapusang yutan-ong gingharian sa dihang iyang gipresentar “ang mapintas nga mananap nga” “kaniadto mao, ug karon wala; ug motungas gikan sa bung-aw nga walay kahiladman, ug moadto sa kalaglagan.” Ang mapintas nga mananap motungas gikan sa “bung-aw nga walay kahiladman,” nga maoy simbolo sa “usa ka bag-ong pagpakita sa satanikong gahum.”
“‘When they shall have finished [are finishing] their testimony.’ The period when the two witnesses were to prophesy clothed in sackcloth ended in 1798. As they were approaching the termination of their work in obscurity, war was to be made upon them by the power represented as ‘the beast that ascendeth out of the bottomless pit.’ In many of the nations of Europe the powers that ruled in Church and State had for centuries been controlled by Satan, through the medium of the papacy. But here is brought to view a new manifestation of Satanic power.” The Great Controversy, 268.
“‘Sa dihang mahuman na nila [hapit na mahuman] ang ilang pagpamatuod.’ Ang yugto diin ang duha ka mga saksi kinahanglan magpanagna nga sinul-oban og sako natapos niadtong 1798. Samtang nagkaduol sila sa pagtapos sa ilang buluhaton diha sa pagka-aninaw, gubat pagabuhaton batok kanila sa gahum nga gihulagway ingon nga ‘ang mananap nga motungas gikan sa bung-aw nga walay kinutoban.’ Sa daghan sa mga nasod sa Uropa ang mga gahum nga nagmando sa Simbahan ug Estado sulod sa mga siglo gikontrolar ni Satanas pinaagi sa pagpataliwala sa kapapahan. Apan dinhi gipakita ang usa ka bag-ong pagpadayag sa satanikong gahum.” The Great Controversy, 268.
Some of the theologians will argue that because the “beast that ascendeth out of the bottomless pit” in Revelation eleven, is identified in the passage as the atheism of the French Revolution, that the expression “bottomless pit” is a symbol of atheism. But Islam ascended out of the “bottomless pit” in Revelation nine, and Islam is not atheism. The bottomless pit represents a satanic manifestation.
Ang uban sa mga teologo mangatarongan nga tungod kay ang “mananap nga motungas gikan sa bung-aw nga walay kinahiladman” diha sa Pinadayag onse giila sa maong teksto ingon nga ang ateyismo sa Rebolusyong Pranses, busa ang pulong nga “bung-aw nga walay kinahiladman” usa ka simbolo sa ateyismo. Apan ang Islam mitungas gikan sa “bung-aw nga walay kinahiladman” diha sa Pinadayag nuwebe, ug ang Islam dili ateyismo. Ang bung-aw nga walay kinahiladman nagrepresentar sa usa ka satanikong pagpakita.
“I told him that the Lord had shown me in vision that mesmerism was from the Devil, from the bottomless pit, and that it would soon go there, with those who continued to use it.” Review and Herald, July 21, 1851.
“Giingnan ko siya nga gipakita sa Ginoo kanako pinaagi sa panan-awon nga ang mesmerismo gikan sa Yawa, gikan sa bung-aw nga walay kinutoban, ug nga sa dili madugay atua usab kini paingon didto, uban niadtong nagpadayon sa paggamit niini.” Review and Herald, July 21, 1851.
Something from “the Devil,” is something from “the bottomless pit.” In Revelation seventeen the beast that ascends out of the bottomless pit is the power that goes into perdition and those whose names are not written in the book shall wonder after. “Perdition” means eternal damnation and is represented in Revelation as the “lake of fire,” which is where the beast is cast into.
Ang usa ka butang nga gikan sa “Yawa,” usa ka butang nga gikan sa “walay kinutoban nga bung-aw.” Sa Pinadayag 17 ang mapintas nga mananap nga motungha gikan sa walay kinutoban nga bung-aw mao ang gahum nga moadto sa kalaglagang dayon ug nga pagakahibudngan pagasundan sa mga kang kinsang mga ngalan wala mahisulat sa basahon. Ang “Perdition” nagkahulogan ug walay katapusang paghukom sa silot ug girepresentar sa Pinadayag ingon nga “linaw nga kalayo,” diin itambog ang mapintas nga mananap.
And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.
Ug ang mananap nadakpan, ug uban kaniya ang mini nga propeta nga nagbuhat ug mga milagro sa iyang atubangan, nga pinaagi niini gilimbongan niya ang mga nakadawat sa marka sa mananap ug ang mga misimba sa iyang larawan. Silang duruha gilabay nga buhi ngadto sa linaw nga kalayo nga nagdilaab uban sa asupre. Pinadayag 19:20.
In chapter thirteen the first beast that comes from the sea, which Sister White directly identifies as the papacy is identified. In that passage the world wonders after the papal beast.
Sa kapitulo trese, giila ang unang mananap nga mitungha gikan sa dagat, nga si Sister White tin-awng nag-ila nga mao ang papasiya. Niadtong maong pahayag, ang kalibotan nahibulong ug misunod sa mananap nga papal.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:13.
Ug nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw gisamaran ngadto sa kamatayon; ug ang iyang makamatay nga samad naayo: ug ang tibuok kalibotan nahibulong sa pagsunod sa mananap. Pinadayag 13:13.
The beast of Revelation seventeen that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the final manifestation of satanic power that occurs when the deadly wound of the papacy is healed at the soon-coming Sunday law. Every prophetic characteristic of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, identifies the church of Rome, just as the dictionaries published before 1950 identified.
Ang mananap sa Pinadayag disi-siyete nga “ang mga nagapuyo sa yuta manghibulong” ug mosunod, mao ang kataposang pagpakita sa satanikong gahum nga mahitabo sa dihang mamaayo ang makamatay nga samad sa kapapahan pinaagi sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo. Ang matag usa ka profetikong kinaiya sa babaye ug sa mananap nga iyang gisakyan diha sa kapitulo disi-siyete nagaila sa simbahan sa Roma, maingon usab sa pag-ila sa mga diksyonaryo nga gimantala sa wala pa ang 1950.
The beast of Revelation seventeen, is a symbol of the combination of church and state, which is the image of the beast. The beast with seven heads and ten horns is the kingdom that is composed of the ten kings (the United Nations), which the woman rides upon and rules over. The woman is the papacy, who is identified as Babylon the great, the mother of harlots. After the symbols are identified we can return to 1798; the point in history where John was carried to in order to receive the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.
Ang mapintas nga mananap sa Pinadayag disisiyete usa ka simbolo sa panaghiusa sa iglesia ug sa estado, nga mao ang larawan sa mapintas nga mananap. Ang mapintas nga mananap nga adunay pito ka ulo ug napulo ka sungay mao ang gingharian nga gilangkuban sa napulo ka mga hari (ang United Nations), nga gisakyan sa babaye ug nga iyang gimandoan. Ang babaye mao ang kapapahan, nga giila ingon nga ang dakong Babilonia, ang inahan sa mga bigaon. Human maila ang mga simbolo, makabalik kita sa 1798; ang punto sa kasaysayan diin gidala si Juan aron modawat sa katapusang paghulagway sa mga gingharian sa tagna sa Biblia.
We shall address those kingdoms, and their representation in Daniel chapter two, in the next article.
Atong hisgutan kanang mga gingharian, ug ang ilang representasyon diha sa Daniel kapitulo dos, sa sunod nga artikulo.
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another.
“Ang matag nasod nga mitungha sa entablado sa kalihokan gitugotan sa pag-okupar sa iyang dapit dinhi sa yuta, aron makita kon tumanon ba niini ang katuyoan sa ‘ang Magbalantay ug ang Balaan.’ Ang tagna nagsubay sa pagbangon ug pagkapukan sa dagkong mga imperyo sa kalibotan—ang Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma. Sa matag usa niini, sama usab sa mga nasod nga may gamayng gahum, ang kasaysayan nagsubli sa iyang kaugalingon. Ang matag usa may panahon sa pagsulay, ang matag usa napakyas, ang iyang himaya naluspad, ang iyang gahum mibiya, ug ang iyang dapit giokupar sa lain.”
“While the nations rejected God’s principles, and in this rejection wrought their own ruin, it was still manifest that the divine, overruling purpose was working through all their movements.” Education, 177.
“Samtang gisalikway sa mga nasod ang mga prinsipyo sa Dios, ug tungod niining pagsalikway napahimo nila ang ilang kaugalingong kalaglagan, dayag gihapon nga ang balaang, nagahari-ibabaw nga katuyoan nagapadayon sa paglihok pinaagi sa tanan nilang mga lihok.” Education, 177.